คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [Fanfic Bungou stray dogs oc] [Fanfic Bungou stray dogs oc] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


เจอกัน ครั้งแรกกับครั้งที่สองในฐานะศัตรู

เจอกัน ครั้งที่สามในฐานะเพื่อนร่วมงาน

“ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ...”

“ห้ะ....?”

“ฝากนายดูแลเธอคนนี้ด้วยก็แล้วกันนะ เธอน่ะเป็นคนที่ผ่านการทดสอบมาเรียบร้อยแล้ว”

เมื่อกี้ประธานว่ายังไงนะครับ!?!?



-อัพเดตแล้ว-

28/03/2562

             ????? ? ??? ??? ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 เม.ย. 62 / 17:03


Chess theme

หลังจากที่กิลด์ถูกทำลายลง สมาชิกบางคนก็ได้ทำการออกมาจากกิลด์ บางคนก็กลับไปฟื้นฟูกิลด์ ตัวฉันที่เป็นหน่วยรบพิเศษของกิลด์ ก็ได้เลือกที่จะออกมาจากกิลด์และหางานใหม่ที่เมืองโยโกฮาม่า ประเทศญี่ปุ่นแห่งนี้

[ Armed Detective Company ]

แอ๊ด… เสียงเปิดประตูของสำนักงานนักสืบดังขึ้น

ภายในห้องของสำนักงานนั้นต่างจากที่เธอผู้ที่เปิดประตูเข้ามาคิดเอาไว้มาก เพราะภายในห้องของสำนักงานนั้นมีเพียงแค่หญิงสาวในชุดนักเรียน และหญิงสาวที่สวมแว่นอีกคน เพียงเท่านั้น

“สวัสดีค่ะ สำนักงานนักสืบยินดีต้อนรับค่ะ”

“สวัสดีค่ะ เอ่อ..คือว่า ฉันจะมาสมัครงานน่ะค่ะ”หลังจากที่หญิงสาวทั้งสองได้ยินประโยคนั้นหญิงสาวทั้งสองก็หันมองหน้ากันโดยอัตโนมัติ……ประธานประกาศรับสมัครพนักงานใหม่งั้นหรอ?


2เดือนต่อจากนั้น…

“ชิโอริจัง~ขอกาแฟหน่อย~”

“นี่ค่ะ...”

“เฮ้อ~ชิโอริจังทำไมถึงไม่ยิ้มบ้างล่ะ มัวแต่ทำหน้าตายแบบนั้นเดี๋ยวชีวิตมันจะไม่มีสีสันเอานะ”

“จดจ่อกับรายงานอยู่ค่ะ กรุณาอย่ารบกวนด้วยค่ะ”

“นี่ติดมาจากคุนิคิดะคุงรึเปล่าเนี่ย~นิสัยแบบนี้น่ะ”

“.....”

ร่างบางที่นั่งพิมพ์รายงานอย่างใจจดใจจ่อไม่ได้เอ่ยตอบคนข้างๆที่มาแย่งที่นั่งของเพื่อนร่วมงานอีกคนนึงของเธอ เธอพิมพ์รายงานไปเรื่อยๆเธอจะไม่พูดคุยกับใครจนกว่างานจะเสร็จ…ดาไซที่เห็นดังนั้นจึงได้แต่มองร่างบางอยู่อย่างนั้น อยากจะก่อกวนแต่ก็ทำไม่ลงแฮะ… เมื่อไหร่คุนิคิดะจะกลับมาเสียทีนะ เขาจะได้มีคนที่สามารถก่อกวนได้…

ภายในสำนักงานตอนนี้ไม่มีใครนอกจากดาไซ อัตสึชิ และชิโอริ ดูเหมือนช่วงนี้คนอื่นๆจะยุ่งไปหมดคนที่พอจะว่างก็มีอยู่ไม่กี่คนเองเผลอๆว่างได้แค่5นาทีงานก็เข้าเสียแล้วมั้ง…?

ตริ๊ดๆๆ-- -ติ๊ด

“สวัสดีตอนเย็นค่ะ คุณหมอโยซาโนะ”

นั่นไง…ว่างได้ไม่ถึง5นาทีจริงๆด้วย

“..ค่ะ...แต่ว่ารายงานล่ะคะ? เข้าใจแล้วค่ะ ค่ะจะรีบไป”พอกว่าจบชิโอริก็ปิดหน้าจอแล็ปท็อปลงพร้อมกับนำแล็ปท็อปลงในกระเป๋าของตน

“คุณดาไซ อัตสึชิคุง ถ้าหากจะกลับบ้านแล้วก็ช่วยล็อคประตูสำนักงานให้ด้วยนะคะ”

“จ้าๆ~/ครับ”

พอร่างบางของชิโอริว่าจบแล้วก็เปิดประตูห้องสำนักงานแล้วก็เดินออกไปทันที…

พอเธอมาถึงที่หมายคุณหมอโยซาโนะก็ได้บอกเธอให้มาช่วยเรื่องงานที่ผู้จ้างวานขอมา

“คุณหมอโยซาโนะ นี่คือภาพจากกล้องวงจนปิดในย่านxxค่ะ”

“ขอบใจนะชิโอริจัง เธอนี่ช่วยฉันได้มากจริงๆเลย”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”

พวกเราทั้งสองคนกำลังตามหาร่องรอยของโจรที่มาขโมยของภายในห้องของผู้จ้างวานกันอยู่...

“พอคุณรัมโปไม่อยู่นี่เหนื่อยจริงๆเลยนะ”

“เห็นด้วยค่ะ”

“เอาเถอะ ยังไงซะเดี๋ยวพวกเราก็คงหาตัวคนร้ายเจอแล้วล่ะ”คุณหมอโยซาโนะพูดพร้อมยิ้มขึ้นมา ชิโอริก็ได้แต่ยืนมองนิ่งๆ

และแล้วพวกเราก็ตามจับตัวหัวขโมยได้ในเวลาต่อมา มันไม่ยากเท่าไหร่สำหรับคนที่เคยอยู่หน่วยรบพิเศษของกิลด์อย่างเธอ และด้วยพลังพิเศษของเธอเองด้วย...

“เฮ้อ~เสร็จงานซะที คนอื่นๆช่วงนี้ก็ยุ่งๆอยู่เหมือนกันสินะ...นี่ชิโอริจัง~ ฉันขอถามเธอข้อนึงได้รึเปล่า?”

“ค่ะ”

“ชิโอริจัง เคยใจเต้นกับใครมาก่อน บ้างรึเปล่าล่ะ?”



“งานเยอะจริงๆเลย ช่วงนี้เจ้าดาไซก็ดันทำตัวขี้เกียจมากกว่าปกติด้วย”ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่สวมแว่นกรอบสี่เหลี่ยมส่งเสียงพึมพำออกมาพลางจดอะไรบางอย่างลงในสมุดโน้ตที่หน้าปกเขียนเอาไว้ว่า'อุดมคติ' เขาลงมือจดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มือหนาของเขาจะทำการปิดสมุดโน้ตของตัวเองลง

“…”

ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะก้าวเท้าเดินไป

เช้าวันถัดมา

“ชิโอริจัง~วันนี้ช่วยไปตามหาแมวกับคุนิคิดะคุงทีสิ~”

“คะ?”

“เฮ้ย!เดี๋ยวเถอะ เจ้าดาไซ ฉันทำคนเดียวได้น่า!”

“น่าๆๆ~คุนิคิดะคุงนี่ดูออกง่ายจังเลยน้า~!”

“พูดอะไรของแกฟะ!?”

ถึงแม้คนที่ถูกพูดแบบนั้นใส่อย่างคุนิคิดะจะไม่แสดงสีหน้าหรืออาการที่เคอะเขินเลยแต่อย่างใดแต่ยังไงซะทุกๆคนในสำนักงานก็ดูออกอยู่ดี(ยกเว้นชิโอริ)

“ถ้าเป็นงานของผู้จ้างวานก็ช่วยได้อยู่ค่ะ”

“เฮ้ย!--/ยินดีด้วยนะคุนิคิดะคุงมีเพื่อนแล้วล่ะ~!”


“แถวนี้ก็ไม่เจอเลยค่ะ”

“ทางนี้ก็เหมือนกัน”

ชิโอริเริ่มรู้สึกปลง…ถึงเธอจะเป็นพวกที่มีความอดทนสูงก็ตามทีแต่ว่า หามาร่วม3ชั่วโมงแต่ยังไม่เจอแม้แต่วี่แววเลยแบบนี้ ความรู้สึกเดียวที่มีในตอนนี้เลยคือมีแต่ปลง แต่ถึงแม้จะปลงแค่ไหนก็ตามเธอก็หน้าตายเหมือนเดิมไม่สื่ออารมณ์ใดๆออกมาทั้งสิ้นและยังเงียบกริบตั้งหน้าตั้งตาหาต่อไป

ทั้งเธอและคุนิคิดะเดินหาภายในตัวเมืองไปเรื่อยๆตั้งแต่จุดสุดท้ายที่พบเจ้าแมวน้อยที่เป็นสวนสาธารณะไปจนถึงตามถนนหนทางต่างๆ และในตอนนี้ทั้งคู่ก็ได้เดินผ่านหน้าร้านร้านหนึ่งที่ขายเครื่องประดับของหญิงสาว ถึงแม้ชิโอริจะไม่ค่อยได้สนใจเรื่องพวกนี้มากนักแต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่สนใจมันเลย

“....”

ร่างบางหยุดชะงักอยู่หน้าร้านครู่หนึ่งโดยที่ร่างสูงโปร่งของคุนิคิดะเดินออกไปห่างพอสมควรแล้ว

เธอรู้จักสิ่งนี้…

[อความารีน]

สิ่งที่แม่ของเธอเคยบอกเอาไว้…

กึก…

“ชิโอริ?”

“ค--คะ?”

คุนิคิดะหยุดเดินทันทีเมื่อรู้ว่าร่างบางไม่เดินตามเขามา เขาเห็นในสิ่งที่เธอจ้องมองอยู่เมื่อครู่…

“เวลาทำงานนะ”

“ขอโทษค่ะ”




“--คุณคุนิคิดะเจอแล้วค่ะ!”


เธอไม่ว่าเปล่า…เธออุ้มแมวตัวนั้นมาด้วย…

มันก็ดีอยู่หรอกนะที่หาเจอแล้วแต่ดูท่าฟ้าฝนวันนี้คงไม่เป็นใจเท่าไหร่นัก ทำไมน่ะหรอ?

ในขณะคุนิคิดะและชิโอริที่ส่งแมวคืนเจ้าของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังจะกลับไปที่สำนักงานฝนก็ได้คงตกลงมาจึงทำให้ทั้งสองคนนั้นต้องหาที่หลบฝนชั่วคราว ที่หลบฝนของทั้งคู่เป็นหน้าร้านร้านหนึ่ง

“ฝนตกลงมาในฤดูนี้หรอคะเนี่ย..”

“อ่า”

คุนิคิดะพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่มองไปยังร่างบางที่ตอนนี้เสื้อของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากฝนที่กระหน่ำลงมา

“คุณคุนิคิดะ?”

“ฮ--ฮะ?ว่าไง?”

“....นี่?”

ชิโอริชูกระดาษแผ่นหนึ่ง(ที่แจกอยู่หน้าร้าน)ให้คุนิคิดะดู ‘งานเทศกาลฤดูร้อน’

“งานเทศกาลฤดูร้อน?”

เขาทวนคำพูดในใจตนเองอีกทีหนึ่งก่อนที่จะจ้องมองชิโอริที่ตอนนี้กำลังสนอกสนใจกับใบปลิวเอามากๆ

“คุณคุนิคิดะคิดว่าถ้าฉันชวนคนในสำนักงาน..จะมีใครไปไหมคะ?”

“ถ้าเธอชวนดาไซเจ้าหมอนั่นคงไป...”

“แล้ว--...”

ชิโอริเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบคุนิคิดะกลับไปว่า‘ไม่มีอะไรค่ะ’ตัวของคุนิคิดะเองก็รู้สึกสงสัยในตัวของเธออยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปจนกระทั่งฝนหยุดตก…

หลังจากที่ฝนหยุดตกทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปที่สำนักงานถึงแม้ว่าชิโอริควรจะกลับบ้านตัวเองไปเปลี่ยนเสื้อแต่ชิโอริก็ไม่ได้ทำเพราะอะไรน่ะหรือ?

“ตายแล้วชิโอริจัง!ตัวเปียกหมดเชียว!แล้วไหงคุนิคิดะถึงไม่เป็นอะไรเลยล่ะเนี่ย”

“ฉัน..ไปยืนตากฝนเองค่ะ”

“ห๊ะ?...คุนิคิดะ!”

“เฮ้อ....”

เขาพยายามห้ามเธอแล้วนะ…

“งานเทศกาลฤดูร้อน เมืองโยโกฮาม่า สถานที่จัดงานxx วันที่จัดxx งานเริ่มเวลา19.00น. กิจกรรม...จุดดอกไม้ไฟท้ายสุด..ก็นะ ก็ทุกๆงานนี่นา”

“คุณหมอโยซาโนะไปได้รึเปล่าคะ?”

“หือ?ก็ได้อยู่--แป๊บนะชิโอริจัง นาโอมิจังมาทางนี้ๆ”

แล้วหลังจากนั้นคุณหมอโยซาโนะกับนาโอมิที่เป็นพนักงานพาร์ไทม์ก็ย้ายไปคุยกันอีกที่หนึ่ง

ผลสรุปคือ…

คุณหมอโยซาโนะวางแผนกันกับนาโอมิเรื่องงานเทศกาลฤดูร้อนที่จัดขึ้นภายในวันพรุ่งนี้ คุณหมอโยซาโนะให้นาโอมิไปบอกประธานเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าไปบอกประธานแบบไหนแต่พอถึงตอนเช้าวันรุ่งขึ้นประธานก็เดินออกมาบอกว่า ‘คืนนี้ให้ไปงานเทศกาลฤดูร้อนกัน ผ่อนคลายน่ะ’พอว่าจบประธานก็เข้าห้องหนี(?)ไป ทุกๆคนเลยต้องไปงานเทศกาลตามคำบัญชา(!?)

“ชิโอริจัง มีชุดยูกาตะใส่เดินในงานรึยังจ้ะ?”

“จำเป็นด้วยหรอคะ?”

“จำเป็นสิ!”

“คุณชิโอริไม่มีชุดหรอคะ?”

“ไม่มีค่ะ แล้วคุณหมอโยซาโนะกับนาโอมิจังมีหรอคะ?”

“มีสิคะ~/มีจ้ะ”

“...งั้นก็ชั่งมั--”

ปึง!

“ไม่ได้นะชิโอริจัง!”

“ทำไมล่ะคะ?”

“คุณชิโอริไม่อยากให้คุณคุนิคิดะเห็นว่าน่ารักหรือสวยบ้างหรอคะ!?”

“...มันก็..”

“ชิโอริจังน่ะทั้งน่ารักแล้วก็สวยอยู่แล้วนะ ถ้ายิ้มอีกหน่อยล่ะก็รับรองคุนิคิดะคุงคงจะต้องหลงไปมากกว่านี้แน่นอน~”

“หลงไปมากกว่านี้หรอคะคุณดาไซ..งะ..งะ..งั้นก็แปลว่า!”

“ใช่แล้วล่ะนาโอมิจัง!”

“คุยอะไรกันอยู่น่ะคะ?(ไม่ทำงานรึไง)”

พอถึงช่วงเย็น

“ชุดนี้แหละเหมาะมาก!ชิโอริจังหมุนรอบๆให้ดูหน่อยสิจ้ะ”

“ค่ะ”

“อื้มๆๆ เยี่ยมไปเลยค่า~!”

“เอาล่ะ!ชิโอริจังไหนลองยิ้มให้ดูหน่อยสิจ้ะ”

“...”

“ชิโอริจัง?”

“เอ่อ--จู่ๆมาบอกให้ยิ้มเนี่ย...มัน..”

“น่าๆๆลองหน่อยนะคะ~!”

“....”

ชิโอริที่โดนอีกฝ่าย(2คน)คะยั้นคะยอจึงต้องจำใจยิ้มออกไปในที่สุด มันจึงเหมือนฝืนยิ้มมากกว่าเต็มใจยิ้ม

“คุณชิโอริขอโทษนะคะ..ที่จู่ๆก็บอกให้ยิ้มน่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ใกล้ถึงเวลางานเทศกาลจะเริ่มแล้วนะคะไปกันเถอะค่ะ”

ทั้งสามสาวเลยเริ่มออกเดินทางไปยังสถานที่จัดงานเทศกาล ใช้เวลาเดินทางเพื่อไปถึงงานประมาณ25นาที พอทั้งสามมาถึงก็พบเพียง อัตสึชิกับดาไซและทานิซากิเพียงเท่านั้น

“อ้าวคนอื่นๆล่ะ?”

“เคนจิคุงไปเดินเล่นในงานครับ ส่วนคุณรัมโปก็ไปดูขนมในงานน่ะครับ”

“ท่านพี่ค้าาาาาาา~~~!”

“น--นาโอมิ”

“งั้นฉันไปในงานก่อนนะคะ~”

หลังจากนั้นทานิซากิก็ถูกนาโอมิลากตัวเข้าไปในงานทันที

“คุนิคิดะล่ะ?”

“ยังไม่เห็นเลยครับคุณโยซาโนะ”

พอชิโอริได้ยินแบบนั้นดวงตาของเธอก็วูบไหวเล็กน้อยคนที่สังเกตเห็นเพียงคนเดียวคงเป็นดาไซ

“เดี๋ยวเค้าก็มาเองแหละ ชิโอริจัง”

“...ค่ะ”

หลังจากนั้นชิโอริจึงต้องเดินเล่นในงานไปกับพวกดาไซก่อน แต่พอผ่านไปเกือบๆครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววของคุนิคิดะเลย นั่นจึงทำให้ชิโอริหม่นหมองลงไปไม่น้อย

“ยังไม่มาอีกรึไงนะ”

คุณหมอโยซาโนะกล่าวออกมาพร้อมมองไปรอบๆงานเทศกาล

“เค้า...คง--!”

“เฮ้ย!ดาไซ!”

ชิโอริที่ยังพึมพำไม่ทันจบ ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลังของเธอ

“โอ้~ไง~คุนิคิดะคูงงงง~”

หลังจากที่ดาไซเห็นตัวเจ้าของเสียงที่ตะโกนมาแต่ไกลเขาก็ทำการทักกลับทันที และเมื่อเจ้าของเสียงคนนั้นอย่างคุนิคิดะเดินเข้ามาใกล้แล้วพวกดาไซก็พร้อมใจกันเดินไปหาคุนิคิดะทันที ก่อนที่จะเดินไปหานั้นคุณหมอโยซาโนะก็ได้กระซิบบอกกับชิโอริว่า‘งั้นเดี๋ยวพวกฉันไปก่อนนะ’

“คุนิคิดะคุงถ้ามาสายกว่านี้อีกนิดคงหมดโอกาสแล้วนะ”

“รู้แล้ว..”

“...สู้ๆนะคุนิคิดะคุง~ งั้นฉันไปก่อนนะทั้งสองคนเที่ยวกันให้สนุกน้า~”

“...คุณคุนิคิดะ”

“..ชิโอริ ไปกันเถอะ”

“ค่ะ--!”

ชิโอริตกใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าที่มือของตนเองมีสัมผัสอุ่นๆมาโอบล้อมไว้ ใช่…เขาจับมือเธอ

มันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน…ทั้งเขาและเธอ เขาไม่เคยจับมือเธอและเธอก็ไม่เคยจับมือเขาเช่นกัน แต่ในวันนี้ทั้งคู่กลับจับมือกันและเดินดูสิ่งต่างๆในงานเทศกาลไปเรื่อยๆ มือของทั้งคู่จับกันแน่นจนน่าประหลาด ราวกับว่าต้องการซึ่งกันและกัน…

ช่วงเวลาดำเนินไปเรื่อยๆจนมาถึงรายการสุดท้ายในงานเทศกาล นั่นก็คือ การจุดดอกไม้ไฟ คุนิคิดะบอกว่าเขารู้จักทำเลดีๆที่จะดูดอกไม้ไฟ เขาจึงไปพาเธอไปยังที่นั่นก่อนที่จะเริ่มจุดดอกไม้ไฟ5นาที

“เป็นที่ที่ดีนะคะ”

“อ่า...คือ--ชิโอริ เธอช่วยหันมาทาง..นี้หน่อยสิ”

“คะ?...อ่ะ นี่มัน..”

นัยน์ตาสีอความารีนเบิกกว้างเมื่อเธอหันไปตามที่อีกฝ่ายบอกเธอก็พบเข้ากับอความารีนที่เธอจ้องอยู่หน้าร้านเมื่อวานนี้ นี่ที่เขามาช้าก็เพราะ…

“คุณคุนิคิดะ...”

ชิโอริที่เป็นคนที่ไม่แสดงสีหน้าไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ใดก็ตามบัดนี้ เธอขมวดคิ้วบ่งบอกถึงความไม่เข้าใจได้เป็นอย่างดี… ทำไม เขาถึง…

เธอไม่เข้าใจ

“ทำไมล่ะคะ?”

“ไม่ทำไมทั้งนั้นแหละ”

เขาไม่ว่าเปล่า เขาหยิบอความารีนเม็ดนั้นที่ตอนนี้เขาทำให้มันเป็นสร้อยคอ มาสวมไว้ที่คอให้เธอ

“...ฉันไม่เข้าใจ..”

“....”

[ มานับถอยหลังกันเถอะคร้าบ!!! ]

“ทำไมคุณซื้อสิ่งนี้มา..ให้ฉัน?”

[ 5 ]

“จำเป็นต้องมีเหตุผลมากมายด้วยหรอ? ก็เธออยากได้

[ 4 ]

“แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องซื้อมา--”

[ 3 ]

“ฉันก็แค่อยากซื้อให้เธอ”

[ 2 ]

“แค่นั้น...หรอคะ?”

[ 1 ]

“..จริงๆแล้ว...เหตุผลน่ะ...”

[ 0 ]

“ฉันอยากให้คนที่ชั้นรักมีความสุขแค่นั้นเอง..”

ฟิ้ว--ตู้ม!

“...”

เสียงจุดดอกไม้ไฟดังขึ้นเป็นช่วงๆ เธอ…ได้ยินที่เขาพูด ร่างบางของเธอนิ่งงัน ในหัวสมขาวโพลนเธอไม่มีคำใดที่จะเอ่ยออกไป เธอเงียบ…

“...”

ร่างสูงโปร่งของคุนิคิดะเองก็ไม่อาจที่จะทราบได้ว่าเธอจะได้ยินทันที่เขาพูดเมื่อครู่รึเปล่า แต่ลึกๆ เขาก็อยากให้เธอได้ยิน…

ทั้งคู่ต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาดอกไม้ไฟในครั้งนี้เหมือนจะถูกจุดนานกว่าครั้งไหนๆ ทั้งคู่รู้สึกแบบนั้น เมื่อต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรแล้วแบบนี้…ฝ่ายที่ควรรุกก็คงเป็นเขาถูกไหม?แต่เขากังวลใจว่าถ้าเธอไม่เต็มใจขึ้นมามันคงเป็นเรื่องที่แย่มากๆเลยล่ะสำหรับเขา แต่ความคิดนั้นก็ถูกสลัดออกไปโดนแรงกระตุกเบาๆที่ชายแขนชุดยูกาตะของเขา เขาจึงหันไปมองร่างบาง

“------”

“ฉัน-ไม่-ได้-ยิน-นะ”

เสียงดอกไม้ไฟมันดังจนกลบเสียงเขาและเธอไปหมดแล้ว!

เมื่อร่างบางอ่านคำจากปากของคุนิคิดะออกเธอจึงโน้มตัวเข้ามาใกล้ๆตัวของคุนิคิดะ ทำเอาเขาทำอะไรไม่ถูกไม่ครู่หนึ่งเลยทีเดียว

“ช่วยพูด อีกทีได้ไหม?”

พอเขาได้ยินคำนั้นก็ถึงกับเบิกตากว้างเลยทีเดียว

อะไรนะ?เธอ…ได้ยินที่เขาพูด…

พอสมองประมวลผลอะไรเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยิ้มมุมปากทันทีพร้อมโน้มหน้าเข้ากระซิบที่ข้างหูของชิโอริทันทีว่า

“ฉันอยากให้คนที่ฉันรัก มีความสุขแค่นั้นเอง”

พอเขาเอาใบหน้าที่กระข้างหูออกมาแล้วแทนที่เขาจะเอาออกไปเลยแต่เขากลับเอาปลายจมูกของตัวเองมาชนกับปลายจมูกของชิโอริสะงั้น นั่นจึงทำให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมากขึ้นไปอีก และบัดนี้คนที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ทางสีหน้าอย่างชิโอริกลับมีใบหน้าที่แดงระเรื่อ เธอจ้องไปในนัยน์ตาของเขา ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันไปมากกว่านั้น…

“...-- -!”

หมับ!

จู่ๆร่างสูงโปร่งนั่นก็เข้าจู่โจมบดขยี้ริมฝีปากของเธอทันทีโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ มือของเขาในตอนนี้อยู่ตรงศีรษะด้านหลังของเธอเขาประคองใบหน้าของเธอเอาไว้…จูบแรกของเธอ เขาเป็นคนช่วงชิงมันไป

เมื่อเขาถอนจูบออก เขาก็หันมามองใบหน้าของร่างบางทันทีและนั่นยิ่งเป็นตัวกระตุ้นเขา ให้อยากมากยิ่งขึ้น ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อลมหายใจของเธอถูกพ่นออกมาเบาๆ เมื่อเธอรู้ว่าเขากำลังมองเธออยู่เธอก็เงยหน้ามามองเขาพร้อมกับยิ้มให้

อา…รอยยิ้มนั่น ให้ตายเถอะ จะอดทนไม่ไหวแล้วนะ

ฟุบ!

ร่างสูงโปรงขึ้นคร่อมร่างบางทันที ถึงเธอจะตกใจอยู่เล็กน้อยแต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

“ฉันจะไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า สัญญาเลย”

“เชื่อได้หรอคะ?”

“ถ้าเรื่องนั้น...ทำที่ห้องส่วนตัวจะดีกว่านะตอนนี้น่ะ ขอแค่..”

“?อะ--อื้อ...อื้ม~”

ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน ลิ้นร้อนๆของทั้งคู่ต่างควานหาความหวานของกันและกัน…มันเป็นจูบที่ดูดดื่มและแสนยาวนาน เหมือนกับราตรีในคืนนี้…


-จบ-



ประการที่1)ไรท์ไม่ได้แต่งNCนะคะ

ประการที่2)โทษที่วาดคุนิคิดะไม่เหมือน(ไม่เก่งวาดชายค่ะ)แล้วก็ขอโทษที่ทำได้แค่ร่างๆด้วย

ประการที่3)ขอโทษที่จบแบบนี้(ฮาาา)คืออยากแต่งต่อแต่คิดไม่ออก

ประการที่4)นี่รูปนางเอกตอนลงสีแล้วกับปกนิยาย(ที่เอาของเขามาเครดิตจากPinterest)ค่ะ

ประการที่5)หากมีคำผิดขออภัยค่ะ


div.story {background-color: #ffffff !important;}              .com/27/0770/4751/128528547">


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Still_hungry จากทั้งหมด 7 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:07

    โอ้วว ทำไมมันช่างรู้สึกดีต่อใจข้าเหลือหลายยย พี่แว่นคือดีงามมม

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #2
    1
    • 31 มีนาคม 2562 / 20:55
      ขอยอมรับค่ะ...ว่าตอนแรกที่เห็นชื่อพี่ปุ๊บกรีดร้องเลย FCค่ะ!!!!!//ปูป้าย ดีใจที่ชอบนะคะดีใจมากๆเลย(กรี๊สสสสสสสสสส//7//)
      #2-1
  2. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 23:58

    โอ้ย อ่านแล้วเขิน ///// ภาพประกอบที่ไรท์วาดน่ารักมากค่ะ ชอบ---

    #1
    2
    • 29 มีนาคม 2562 / 00:00
      ขอบคุณมากเลยนะคะ รักนะเตงงง~มาทุกเรื่องเลย ซาบซึ้งใจสุดๆเลยค่ะQwQ
      #1-1
    • 29 มีนาคม 2562 / 00:54
      ตายแล้วว ไรท์จำได้ด้วย ดีใจ55555 /////
      #1-2