Love With ROSE|กุหลาบต้องสาป#วั่งเซี่ยน

ตอนที่ 7 : Love Rose:Chapter SIX

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    17 พ.ย. 62

▪กูซูหลาน-เรือนรับรอง▪
 'ข้าหาเหล็กทมิฬจนพบ และปลุกพลังอำนาจของมันขึ้น พลังของเหล็กทมิฬมีมากเหินไปจึงทำให้ข้าไม่สามารถควบคุมได้ ได้รับบาดเจ็บสาหัส จึงรีบผนึกพลังของเหล็กทมิฬไว้แลกกับการที่ข้าต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะสิ้นอายุขัย ซึ่งนั่นก็อีกไม่นาน'

  'แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อ'

  'แม้นข้าจะผนึกเหล็กทมิฬไว้แต่ทว่า...เมื่อสิบสามปีก่อนเหล็กทมิฬเริ่มมีอำนาจมากขึ้นมาและมีความเคลื่อนไหวแปลก ข้าคิดว่าบางทีอาจมีใครบางคนพบเหล็กทมิฬชิ้นอื่นๆแล้วก็เป็นได้'


  เสียงบทสนทนากับหลานอี้ยังคงดังก้องอยู่ภายในหัวของเว่ยอู๋เซี่ยน นั่นจึงทำให้เขากังวลใจนัก "หากว่าเมื่อสิบสามปีก่อนเป็นเพราะเหล็กทมิฬจริง แล้วข้า...จะทำอะไรได้บ้าง ท่านพ่อ...ท่านแม่...ข้าคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน"

  "ถ้าหากเป็นเช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าเองอาอิงน้อยของพี่"เสียงหวานใสเอ่ยกล่าวจากด้านหลัง เว่ยอู๋เซี่ยนหันไปมองก็พบกับเวินฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขาะร้อมกับเวินหนิงที่ส่งยิ้มมาให้ เว่ยอู๋เซี่ยนกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่หยาดน้ำตาที่เกือบจะรินไหลก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ศิษย์พี่ตน

  "ข้าด้วยขอรับพี่อิง แม้นจะอ่อนแอแต่ข้าก็จะช่วยขอรับ"เวินหนิงเอ่ยบอกด้วยความสดใสดั่งเช่นแต่ก่อน เพื่อลดความกังวลใจให้เว่ยอู๋เซี่ยนแม้นว่าบางทีอาจจะไม่ช่วยอะไรก็ตาม

  "พี่ฉิง...อาหนิง... นี่ท่านรู้หรือว่าเหล็กทมิฬคือสิ่งใด"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถาม

  "อืม... ข้ารู้ท่านลุงรั่วหานเองก็คิดเช่นเดียวกันกับเจ้า บางทีสิบสามปีก่อนที่อี้หลิงอาจเป็นเพราะเหล็กทมิฬเพราะอย่างไรเสีย สกุลเว่ยก็เป็นสกุลเซียนคงไม่ถูกทำลายง่ายๆ หากเป็นการโจมตีธรรมดาตามปกติคงไม่ถึงขั้นล่มสลาย"เวินฉิงตอบ พลางเคลื่นกายเดินเข้ามาหาศิษย์น้องตน โอบกอดร่างสูงโปร่งของน้องชายก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า...

  "เว่ยอิง...พี่รู้เจ้าเสียใจ ใยไม่แสดงออกมา เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มหรือทำตัวร่าเริง เพียงแค่แสดงความรู้สึกจริงๆของเจ้าบ้าง มิใช่เก็บไว้กับตัว"เวินฉิงกล่าว เว่ยอู๋เซี่ยนนิ่งงั่นไปชั่วครู่ก่อนที่เวินหนิงจะกล่าวต่อไป

  "พี่อิง... อาหนิงกับพี่ฉิงจะอยู่ข้างๆท่านเสมอ หากยามใดที่ท่านไม่สบายใจหรือรู้สึกโดดเดี่ยวโปรดนึกถึงอาหนิงและพี่ฉิงนะขอรับ ข้ากับพี่ฉิงจะคอยอยู่ข้างๆพี่อิงเอง"เวินหนิงกล่าวพลางจับมือเรียวของเว่ยอู๋เซี่ยนขึ้นมาแนบแก้มตน พร้อมกับส่งยิ้มให้

  "พี่ฉิง... อาหนิง... ฮึก ข้าน่ะ...ข้าน่ะนะ ฮึก รู้สึกผิดมาตลอดเลย... ขอโทษที่ข้าไม่เคยแสดงออก ฮึก ฮือออ~"เว่ยอู๋เซี่ยนโอบกอดร่างกายอุ่นของเวินฉิงและเวินหนิงไปแน่น พลางร่ำไห้ออกมาพร้อมกับเอ่ยขอโทษไป

  "อาอิง... เจ้าร้องไห้ให้พอเถอะ จากนี้ไปเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอด จะอ่อนแอบ้างก็ไม่เป็นไรข้ากับอาหนิงอยู่ข้างเจ้าเสมอน้องรักของข้า"เวินฉิงเอ่ยด้วยความรู้สึกห่วงหา รู้สึกดีใจเหลือเกินที่เว่ยอู๋เซี่ยนยอมที่จะแสดงด้านอ่อนแอให้เห็น เวินหนิงสะอื้นเล็กน้อยพลางกอดศิษย์พี่เว่ยอู๋เซี่ยนแน่น

  "พี่อิง... ฮึก ขอบคุณท่านที่คอยสร้างรอยยิ้มให้กับอาหนิงและพี่ฉิง ฮึก ขอบคุณท่านมากๆที่คอยดูแลข้าตลอดมา"สามพี่น้องแห่งฉีซานกอดกันกลม พลางเอ่ยปลอบและให้กำลังใจ เวินฉิงและเวินหนิงทราบดีว่าที่ผ่านมาเว่ยอู๋เซี่ยนต้องใช้ความพยายามเพียงใดเพื่อซ่อนความอ่อนแอ และคอยส่งยิ้มให้พวกเขาตลอด

  'จากนี้ไป เจ้าไม่จำเป็นต้องทนทุกข์เพียงลำพังอีกต่อไปแล้วนะอาอิง ข้าและอาหนิงจะช่วยแบ่งเบาความทรมานใจนั้นเอง'

  'พี่อิง ท่านกับพี่ฉิงคือผู้ที่ข้ารักยิ่งกว่าสิ่งใด ต่อไปนี้ข้าขอสัญญาว่าจะคอยช่วยท่านให้เต็มที่ ให้สมกับที่ท่านคอยดูแลข้ามาตลอด'


...


▪กูซูหลาน-เรือนกล้วยไม้▪
  "งั้นหรือ เจ้าเจอนางแล้วสินะวั่งจี"หลานฉีเหรินเอ่ยถาม เมื่อหลานชายคนรองกลับมาพร้อมกับเหล็กทมิฬที่ถูกปิดผนึกไว้ที่ถ้ำสระเหมันต์

  "ขอรับท่านอา"หลานวั่งจีตอบ

  "เจ้าเจอกับท่านหลานอี้พร้อมกับคุณชายเว่ยใช่หรือไม่วั่งจี"หลานซีเฉินถามต่อด้วยใบหน้าเคร่งเครียด แม้นจะรู้อยู่แล้วก็ตามแต่ก็อดที่จะถามน้องชายตนมิได้

  "ขอรับ มีอะไรหรือท่านพี่"

  "ท่านอา..."หลานซีเฉินหันไปมองอาตนเป็นเชิงขออนุญาต หลานฉีเหรินพยักหน้าให้ ประมุขหลานคนปัจจุบันจึงเอ่ยปากเล่า...

  "เจ้าจำคำทำนายที่ท่านแม่เคยบอกไว้ก่อนสิ้นใจได้หรือไม่"หลานวั่งจีพยักหน้าเป็นเชิงจำได้ ตาเรียวคมเพ่งมองผู้เป็นพี่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามว่าเหล็กทมิฬชิ้นนี้เกี่ยวอะไรกับคำทำนายเมื่อยังเยาว์วัยของเขากัน

  "ข้าเกรงว่าคุณชายเว่ยจะเป็นชายหนุ่มแห่งแดนเหมยกุ้ยในคำทำนาย ซึ่งนั่นหมายความว่าเจ้าและคุณชายเว่ยจะต้องออกตามหาเหล็กทมิฬ และข้าหวังให้เจ้าดูแลคุณชายเว่ยเป็นอย่างดีแม้นว่าเขาต้องเสียสละมากเพียงใดข้าขอให้เจ้าคอยช่วยเหลือให้เต็มที่ เพื่อตัวเจ้าเอง"คำทำนายที่หลานวั่งจีทราบนั้นมีเพียงคำทำนายของชายหนุ่มในแดนเหมยกุ้ยที่จะเป็นผู้เสียสละเพื่อเหล่าเซียนซื่อ หาได้ทราบเกี่ยวกับคำทำนายของตนเองและใครอีกคนไม่

  "หมายความว่าอย่างไรหรือท่านพี่ เว่ยอิงมาข้องเกี่ยวกับข้าได้อย่างไร"หลานวั่งจีเอ่ยถาม

  "สักวันเจ้าจะทราบเอง"คนเอ่ยหาใช่หลานซีเฉินไม่หากแต่เป็นหลานฉีเหรินที่เอ่ยบอก โดยตัวหลานฉีเหรินนั้นอยากให้ผู้เป็นหลานชายได้รู้เอง หรือไม่ก็ได้เข้าใจด้วยตัวเอง เพราะคำทำนายของหลานชายนี้ ตนไม่อยากให้เกิดขึ้นจริงๆ

สองชีวาพาพานพบครบรอบหมาย
น่าใจหายหวั่นเกรงเรื่องภายหน้า
หนึ่งชีวิตสูญสิ้นดั่งบุพผา
หนึ่งชีวารอคอยไม่สิ้นสุด
จมดิ่งไป เฝ้าคอย และรู้สึกผิด
หวนชีวิตพลิกผันพากลับคืน


...


▪กูซูหลาน-เรือนรับรอง▪
ปัง!!!

  "พี่เว่ย!!พี่เวินฉิง!!พี่เวินหนิง!!"เสียงทุ้มอันคุ้นเคยร้องดังลั่น สามพี่น้องจากฉีซานมองชายตรงหน้าด้วยความตกใจ

  "เวินเฉา.. ทำไมเจ้าถึง..."เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยขึ้นเปรยๆ มองหน้าเวินเฉาที่กำลังร่ำไห้ยิ่งสับสน

  "พี่เว่ย... ฮึก ท่านพ่อ... ท่านพ่อข้าตายแล้ว"คำบอกกล่าวของเวินเฉาทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนและพี่น้องทั้งสองเบิกตากว้าง เวินรั่วหานน่ะหรือตายไปแล้ว

  "จะ...เจ้า... เจ้าว่าอย่างไรนะเวินเฉา ท่านลุงรั่วหานท่าน..."เวินฉิงเอ่ยถามขึ้นเสียงสั่นเครือ

  "ท่านพ่อจากไปแล้ว มีคนบุกเข้ามาที่ปู๋เย่เทียน ฮึก สังหารคนของเรา แล้วก็...ฆ่าท่านพ่อ!"เวินเฉาทรุดตัวลงนั่งร้องไห้อย่างไม่สนภาพลักษณ์บุตรชายของเวินรั่วหานแม้สักนิด

  "ใคร..."

  "พี่เว่ย... ท่านหมายถึงอะไร"เวินเฉาเงยหน้ามองศิษย์พี่รองของตนที่ปกติจะยิ้มและหัวเราะเสมอ แต่มาตอนนี้กับนิ่งเฉยจนน่าหวั่นใจ เสียงเย็นเยียบนั้นช่างน่าผวาเหลือเกิน

  "ใครที่บุกปู๋เย่เทียน!"เว่ยอู๋เซี่ยนถามพลางกำมือแน่น โกรธแค้นเหลือเกิน เขาสูญเสียทั้งท่านพ่อ ท่านแม่และดินแดนเหมยกุ้ยแสนรัก แล้วังต้องมาเสียท่านลุงรั่วหานที่ดีกับเขามากนักหนา และเสียศิษย์น้องทั้งหลายที่ปู๋เย่เทียนอีกหรือ

  "ข้าไม่รู้... ฮึก พวกเขาใส่ชุดสีดำสนิท สวมหน้ากากปกปิดใบหน้าทั้งหมดจึงไม่รู้ว่าเป็นสกุลใด ฮึก..."

  "ข้าจะกลับปู๋เย่เทียนตอนนี้เลย"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าวพลางเดินไปคว้าสุยเปี้ยนและเฉินฉิงมาเตรียมขี่กระบี่ไปที่ปู๋เย่เทียน

  "ข้ากับอาหนิงไปด้วย"เวินฉิงกล่าวพลางคว้ากระบี่ตนมาเช่นเดียวกับเวินหนิง

  "เวินเฉาเจ้ามากับใครหรือ"เวินหนิงเอ่ยถาม

  "ข้ามากับ เวินจูหลิว"เวินเฉาตอบ พร้อมกับที่เวินจูหลิวกลับมาจากการพูดคุยกับประมุขหลานและผู้อาวุโส เขาจับแขนเล็กของเวินเฉาให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันมาทำความเคารพศิษย์สกุลเวินทั้งสาม

  "จูหลิวพวกข้าจะไปที่ปู๋เย่เทียนเจ้าพาเวินเฉาเข้าไปพักภายในเรือนรับรอง"สิ้นคำเวินฉิง เวินจูหลิวก็ปฏิบัติตามอย่างดีพาเจ้านายตนเข้าไปพัก เวินฉิงจึงเดินนำน้องๆทั้งสองออกมานอกเรือนรับรอง ก่อนจะพบกับ...

  "หลานจ้าน... ศิษย์พี่ซีเฉิน... พวกท่านมีอะไรหรือ"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถามเมื่อเดินออกมาจากเรือนรับรองแล้วพบกับหลานวั่งจีและหลานซีเฉินรออยู่ด้านนอก

  "ข้าจะไปด้วย"หลานวั่งจีกล่าว

  "เจ้าจะไปทำไม"เว่ยอู๋เซี่ยนถามกลับด้วยความสงสัย

  "เหล็กทมิฬมีความเคลื่อนไหว เกรงว่าคงมีคนใช้มันที่ปู๋เย่เทียน"อธิบายเพียงเท่านั้นเว่ยอู๋เซี่ยนก็เข้าใจในทันที จึงบอกกับเวินฉิงและเวินหนิงว่าให้ทั้งสองไปด้วย ซึ่งเวินฉิงและน้องชายเองก็มิขัด


...


▪ปู๋เย่เทียน▪
  เมื่อมาถึงเว่ยอู๋เซี่ยนก็ยิ่งบันดาลโทสะ เมื่อเห็นคนชุดดำสนิทเฝ้าอยู่ที่หน้าทางเข้าไป รวมถึงคนอีกจำนวนหนึ่งที่เฝ้าระวังและเก็บกวาดอยู่ภายใน ด้วยความใจร้อนและความโกรธทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนกำกระบี่ในมือแน่ราวกับจะให้มันแตกหักคามือ

  "พวกมันเป็นใครกันแน่...."เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยเสียงเรียบแฝงความโกรธที่มากล้นจนอยากที่จะฆ่าคนเล่านี้ไปเสียให้พ้นๆทาง

  "คุณชายเว่ยท่านกับวั่งจีบุกเข้าไปด้านใน ข้ากับแม่นางเวินจะจัดการยามหน้าประตูให้ คุณชายน้อยข้าได้ยินว่าท่านยิงธนูเก่ง ข้าอยากให้ท่านใช้ธนูจัดการพวกที่อยู่บนกำแพงได้รึไม่"หลานซีเฉินเอ่ยถาม เวินหนิงพยักหน้ารับ หลานซีเฉินและเวินฉิงเริ่มแผนการทันที เวินฉิงใช้เข็มสะกัดจุดที่ถูกทาพิษร้อยราตรีไว้ปาตรงไปยังต้นคอของทหารยามฝั่งขวา ส่วนหลานซีเฉินใช้มีดสั้นขว้างใส่ยามฝั่งขวา
เวินหนิงหยิบธนูขึ้นมายิงไปที่ชายทหารยามสามคนบนกำแพงปู๋เย่เทียน เมื่อจัดการผู้เฝ้าประตูเรียบร้อยเขาทั้งห้าจึงบุกเข้าไปภายในปูเย่เทียน สู้กับคนนับพันเพียงห้าคนเท่านั้น

เคร้ง!เคร้ง!เคร้ง! ฟิ้ว!ฉึก!

  เสียงดาบปะทะกัน เสียงลูกธนูที่ถูกปล่อยออกไปปลิดชีพศัตรูดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และยังดังอยู่เรื่อยๆจนครบสามเค่อ(1 เค่อ = 15 นาที)จึงเงียบลง โลหิตสีแดงฉานไหลนองไปทั่ว ซากศพที่เต็มไปด้วยรอยแผลเหวอะหวะมีอยู่จนเต็มพื้นลานโล่ง เว่ยอู๋เซี่ยนรีบวิ่งตามหาร่างของเวินรั่วหานรวมถึงร่างของศิษย์คนอื่นๆพร้อมกับเวินฉิง เวินหนิง จนมาถึงภายในเรือนใหญ่ เห็นร่างของเวินรั่วหานที่สิ้นใจไปแล้วนอนอยู่บนพื้นมีรอยเลือดแห้งกรัง ข้างๆกันนั้นมีบางสิ่งที่ทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

  "เหล็กทมิฬ...นี่มัน... หมายความว่าอย่างไรกันแน่"

_______________________

  มาต่อแล้วววว~ วันนี้ผูกปมไม่เยอะหรอก เดี๋ยวตอนหน้าก็เฉลยปมเหล็กทมิฬที่ปู๋เย่เทียนแล้วจ้าาา~ คิดว่าน่าจะมีคนเดาถูกว่ามาจากไหนไอ้เหล็กทมิฬชิ้นนี้เนี่ย เอาเป็นว่ารออ่านกันตอนหน้าเนาะ
ยอมรับว่าฉากแรกที่เรือนรับรองของพวกพี่ฉิงอ่ะ ฉินแต่งเองยังร้องไห้อ่ะ แง๊~สงสารพี่เว่ย ไม่เป็นไรนะคะพี่ยังมีคุณชายรองหลานอยู่นะ ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะยอดสองแสนกว่าแล้ว เย้ๆ เจอกันตอนหน้าจ้าาา~ บรั้ย


วันนี้แถมรูปพี่นัน YamiZz เนื่องด้วยฉินกำลังเศร้าที่พลาดงานมหกรรมนิยาย อดเจอพี่นันเลย อยากจะบอกว่า... ลาออกจากโรวเรียนตอนนี้ยังทันมั้ย อยากเจอพี่นัน

______________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #20 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 17:49

    สนุกมากคะ รอเลยค่ะ​

    #20
    0
  2. #16 Sponj_Mikkee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 21:08

    สู้ๆค่าา เป็น กลจ ให้น่าา
    #16
    1
    • #16-1 Star_Yichin(จากตอนที่ 7)
      17 พฤศจิกายน 2562 / 21:11
      ค้าบบ~ แต่ตอนนี้คือเศร้ามาก พลาดไม่ได้เจอพี่นัน ฮื่อออ~
      #16-1