Love With ROSE|กุหลาบต้องสาป#วั่งเซี่ยน

ตอนที่ 2 : Love Rose:Chapter ONE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

▪ปู๋เย่เทียน-ฉีซานเวิน▪

วันรุ่ง

  "ท่านลุงรั่วหาน เวินฉิงขอลาท่านลุงโปรดรักษาตัว ข้าและน้องๆจะรีบกลับมา"เวินฉิงประสานมือโค้งคำนับเพื่อลาไปฝึกที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่อย่างนอบน้อม ตามด้วยเวินหนิงที่คำนับตาม


  "ท่านลุงรั่วหาน อิงขอลาหลังจากนี้สามเดือนข้ากับพี่ฉิง น้องหนิงจะกลับมาช่วยท่านดูแลปู๋เย่เทียนนะขอรับ ข้าหวังอย่างยิ่งว่าเวินเฉาจะสามารถสร้างสีสันให้ฉีซานได้ในระหว่างที่ข้าไปฝึกอยู่กูซูหลาน"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยลา มิวายพาดพิงถึงศิษย์น้องร่วมสำนักเช่นเวินเฉาบุตรชายของท่านลุงสหายสนิทของประมุขเว่ย


  "พี่เว่ยโปรดวางใจ ระหว่างที่ท่านไม่อยู่ข้าจะสร้างสีสันให้ฉีซานเองขอรับ!"เวินเฉาตอบรับคำของศิษย์ผู้เป็นแบบอย่างด้วยความมุ่งเสียจนเวินฉิงระแวง เวินเฉานั้นได้เจอกับเว่ยอู๋เซี่ยนตอนที่อายุ 6 ขวบปีระหว่างที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้เพื่อหนีเที่ยว เว่ยอู๋เซี่ยนในวัย 7 ขวบก็โผลมาช่วยหน่ำซ้ำยังพาหนีเที่ยวไปทั่วอีก ทำให้เวินเฉายกยอปอปั้นพอสมควร


  "อย่าได้คิดเลยเวินเฉา เจ้าอยากให้ข้าถูกธาตุไฟเข้าแทรกจนสิ้นชีพรึ"เวินรั่วหาน หรือ เซียนตู คนปัจจุบันหันไปเอ็ดบุตรชายตน ด้วยตนนั้นหวังว่าพอเว่ยอู๋เซี่ยนไปฝึกฉีซานคงจักสงบสุขขึ้นมาเสียที เพราะเว่ยอู๋เซี่ยนตัวสร้างปัญหาไม่อยู่สามเดือน แต่เจ้าลูกชายกลับคิดจักสร้างความวุ่นวายแทนเสียอย่างงั้นช่างน่าเวทนาชาวฉีซานโดยแท้


  "อย่างไรก็ตามเว่ยอู๋เซี่ยน ไปถึงกูซูเจ้าก็จงทำตัวดีๆเข้าไว้ อย่าสร้างความวุ่นวายให้พี่และน้องเจ้านัก เข้าใจหรือไม่"เวินรั่วหานเสหน้ามองบุตรชายสหายสนิทเป็นเชิงตักเตือน หากเจ้าตัวดีเอาแต่สร้างความวุ่นวาย เวินฉิงคงอายุสั้นยิ่งนัก


  "ข้าจะพยายามสร้างปัญหาให้น้อยที่สุดขอรับ"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยกลั้นขำ กล่าวล่ำลากันต่อชั่วครู่ เวินฉิงจึงนำน้องชายทั้งสองออกจากฉีซาน เดินทางสู่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่

.

.

.

.

.

▪อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่-ไฉ่อี▪

"นี่หรือตำบลไฉ่อี อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่นี่ช่างน่าสนใจยิ่ง ผู้คนมากหน้าหลายตา ค้าขายกันมากมายไม่เหมือนฉีซานเลยนะขอรับพี่อิง"เวินหนิงมองดูรอบด้วยความสนใจ ในตอนนี้นั้นศิษย์สกุลเวินทั้งสามอยู่ที่ตำบลไฉ่อีในอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ เพื่อนเดินทางขึ้นผาเมฆาที่ตั้งของสำนักฝึกตนสกุลหลาน


  "แน่นอนว่าข้าก็คิดเช่นนั้น อาหนิงเจ้ารู้รึไม่ที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่นั้นโด่งดังเรื่องสุราเทียนจื่อเซียวมากทีเดียว แต่ในกูซูนั้นมีกฎห้ามดื่มสุราช่างขัดกันโดยแท้ เจ้าว่ารึไม่"เว่ยอู๋เซี่ยนถามเสียงทะเล้น พลางนำมือข้างที่ถือกระบี่ไขว้หลังไว้ท่าทางราวผู้ดีเช่นนั้นทำให้เวินฉิงนึกระอาใจกับศิษย์น้องผู้นี้นัก


  "อาอิงจะเป็นประโยชน์ต่อข้ามากนักหากเจ้าเลิกเสแสร้งเป็นผู้ดีมากยศเช่นนั้นเสียที เจ้ายังคงอยู่ห่างไกลจากคำนั้นมากมายเชียว"เวินฉิงเอ่ยด้วยท่าทางเอือมระอาเต็มทน หากเว่ยอู๋เซี่ยนยังคงเสแสร้งเป็นผู้ดีต่ออีกสักจิบน้ำชา เกรงว่าคงมีใครบางคนโมโหโกธาจนอาจสิ้นชีพเพราะธาตุไฟเข้าแทรกก็เป็นได้


  "ท่านพี่โรงเตี๊ยมที่เราจองไว้นั้นถูกเหมาไปแล้วขอรับ เราจะทำเช่นไรดีหาที่พักพิงตอนนี้ข้าเกรงว่าคงสายเกิน"เสียงทุ้มของชายร่างสูงโปร่งดังมาจากด้านหลัง เรียกความสนใจของศิษย์สกุลเวินทั้งสามให้หันไปมอง จนพบกับชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันกับเว่ยอู๋เซี่ยนในชุดสีม่วงอ่อนอันบ่งบอกสำนักได้ดียิ่ง สีม่วงอ่อนและลายสลักดอกบัวเก้ากลีบนั้นบอกได้ดีว่าชายคนนี้อยู่สกุลเจียงแห่งอวิ๋นเมิ่ง


  "ลองดูเถิดอาเฉิง บางทีอาจจะทัน"หญิงสาวอีกคนเอ่ยบอกเสียงอ่อนอกอ่อนใจ นางใส่ชุดคล้ายๆกับชายคนนั้นเพียงแต่เป็นชุดของอิสตรี นางเองก็คงอยู่สกุลเจียงเช่นกันกระมัง


  "ขออภัยคุณชายและแม่นาง ข้าบังเอิญได้ยินว่าท่านกำลังหาที่พักหรือ"เว่ยอู๋เซี่ยนเดินเข้าไปถามด้วยท่าทางนอบน้อม จนเวินฉิงนึกอยากจะจับโยนล่วนจั้งกังยิ่ง


  "อ่า...ใช่แล้ว ไม่ทราบว่าท่านคือผู้ใดหรือคุณชาย"ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยท่าทีสำรวม คงเป็นบุตรชายของคนมากยศพอดูจึงมีมารยาทงามนัก


  "ขออภัยที่ข้ามิได้แนะนำตัวก่อน ข้าเว่ยอู๋เซี่ยน ศิษย์เอกสกุลเวิน ท่านทั้งสองเล่า"


  "ช่างเป็นเกียรตินักที่ได้เจอศิษย์เอกจากสกุลเวิน ข้าเจียงเฉิง บุตรชายของประมุขเจียงแห่งท่าเรือสัตตบงกช"


  "ข้าเจียงเยียนหลี บุตรสาวคนโตของเจียงเฟิ่งเหมียนประมุขเจียงแห่งอวิ๋นเมิ่ง เป็นเกียรติยิ่งที่ได้เจอ"


  "มิได้ๆข้าต่างหากที่ควรกล่าวเช่นนั้น เป็นเกียรติยิ่งที่ได้เจอท่านทั้งสอง นี่ศิษย์พี่ศิษย์น้องของข้า"เว่ยอู๋เซี่ยนผายมือมาด้านสองพี่น้องสกุลเวิน เป็นเชิงบอกให้ทั้งสองแนะนำตัวสักนิด


  "ยินดีที่ได้พบคุณชายและแม่นางเจียง ข้าเวินฉิง สกุลเวินแห่งฉีซาน"เวินฉิงโค้งตัวคำนับก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบกับเจียงเยียนหลีที่ส่งยิ้มมาให้ นางจึงยิ้มกลับตามมารยาท


  "ขะ...ข้าเวินหนิงขอรับ สกุลเวินแห่งฉีซาน"เวินหนิงโค้งตัวลงคำนับอย่างตะกุกตะกักเพราะความตื่นเต้นหรือหวาดหวั่นก็ไม่อาจทราบได้


  "แม่นางเจียงเรื่องที่พักนั้น หากท่านไม่รังเกียจมาพักกับเราทั้งสามก็ได้เจ้าค่ะ เรานั้นมากันเพียงสามคนแต่จองห้องพักไว้ถึงสี่ห้อง โปรดอย่าเกรงใจ"เวินฉิงเอ่ยข้อเสนอ เจียงเยียนหลีและเจียงเฉิงมองหน้ากันชั่วครู่ก่อนจะตอบรับคำเชิญชวนของศิษย์สกุลเวินทั้งสาม


  "ขอบคุณแม่นางเวิน ข้าและอาเฉิงขอบคุณท่านมาก"เมื่อตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ทั้งห้าจึงเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมที่จองไว้ โดยให้สตรีทั้งสองอย่างเวินฉิงและเจียงเยียนหลีพักอยู่ด้วยกัน ส่วนเล่าชายหนุ่มทั้งสามนั้นพักคนละห้อง


...


▪อวิ๋นเซินปู้จื้ฉู่-กูซูหลาน▪

  "ท่านอา...ตระกูลเวินแห่งฉีซานส่งศิษย์มาฝึกสามคนขอรับ หนึ่งในนั้นคือเด็กหนุ่มสกุลเว่ยที่ล่มสลายขอรับ"ชายร่างสูงในชุดสีฟ้าครามกล่าว ใบหน้าคมสันมองอาตนนิ่งพลางแย้มยิ้มบาง "หากข้าคาดการณ์มิผิด คงเป็นตระกูลเวินที่ช่วยไว้ขอรับ"


  "เป็นเช่นนั้น เมื่อชายสกุลเว่ยก้าวเข้ามาที่ผาเมฆาจงดูแลเขาให้ดี หาคนคอยจับตาดูทุกฝีก้าวการกระทำไม่แน่ว่าคำทำนายในอดีตกาลอาจหมายถึงเขา"หลานฉีเหริน เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่งจนหลานชายนึกแปลกใจ


  "คำทำนายอะไรหรือท่านอา ใยท่านมิเคยเอ่ยถึง"หลานซีเฉิน ถามคิ้วเรียวคมขมวดนิ่งมองหลานฉีเหรินอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ อันตัวหลานซีเฉินนั้นเคยได้ยินท่านอากล่าวถึงคนสกุลเว่ยเพียงเท่านั้นหาได้เคยได้ยินเรื่องคำทำนายไม่


  "ข้ามิสามารถบอกเจ้าได้ในตอนนี้ ตราบใดที่ชายสกุลเว่ยนั้นยังมิเจอกับนาง ข้าก็มิสามารถบอกผู้ใดได้"หลานฉีเหรินบอกโดยเน้นย้ำที่คำว่านาง เป็นอันรู้กันทั้งสองฝ่าย ว่าผู้ถูกกล่าวถึงคือใคร


  "ซีเฉินเข้าใจแล้วขอรับ ข้าจะหาคนจับตาดูเองขอรับ"กล่าวจบก็โค้งตัวคำนับเดินจากไป ทิ้งให้หลานฉีเหรินมองตามหลังหลานชายไปจบลับตา


  "เฮ้อ~.... หากว่านั่นคือคนในคำทำนายจริง ผู้ที่จักเสียใจที่สุดคงเป็นวั่งจีกระมัง"หลานฉีเหรินถอนหายใจเฮือก หากถามว่าหวาดหวั่นกับสิ่งใดที่สุดในตอนนี้คงเป็นเรื่องชายสกุลเว่ยกับคำทำนายและ...หลานชายคนรองกระมัง


สุริยามืดดับจันทราลับมืดมิด

คนใจโฉดเริ่มกระทำการใหญ่หลวง

หนึ่งดินแดนมอดดับสี่ดินแดนเตรียมรับ

เริ่มโต้กลับร่วมน้อมรับความสูญเสีย

ผู้เสียสละแห่งแดนเหมยกุ้ยจะนำพา

คืนทุกสิ่งที่สูญหายให้กลับคืน

แลกกับสูญหนึ่งชีวาเป็นของตน


...


ยามอิ่ว

▪ทางเข้าผาเมฆา▪

  "หากจะเข้าไปที่สำนักสกุลหลานจำต้องมีเทียมเชิญ หากไม่มีก็จงกลับไปเสีย"ศิษย์สกุลหลานผู้รับหน้าที่เฝ้าประตูทางเข้าเอ่ยบอกกับคนทั้งห้าเสียงเข้ม


  "นี่เจ้ายอมให้หน่อยมิได้หรือ พวกข้ามาด้วยกันแต่เทียมเชิญของแม่นางและคุณชายเจียงนั้นหายไป ใช้แค่เทียมเชิญของพวกข้ามิได้หรือ"เวินฉิงกล่าวอธิบาย เนื่องด้วยตอนที่มาถึงทางเข้าผาเมฆาศิษย์สกุลหลานท่านนี้นั้นขอดูเทียมเชิญของเขาทั้งห้าจึงพบว่าเทียบเชิญของแม่นางและคุณชายเจียงนั้นหายไปทำให้พวกเขาต้องมายืนเจรจาอยู่ตรงนี้


  "มิได้กฎต้องเป็นกฎ"ศิษย์คนนั้นตอบ ก่อนสายตาจะชำเลืองเห็นผู้มาใหม่ในอาภรณ์สีขาวสะอาด สายลมเอื่อยๆพัดให้ผมสีดำขลับปลิวไสวไปพร้อมกับชายผ้าคาดหน้าผาก


  "คุณชายรอง"ศิษย์สกุลหลานโค้งคำรับผู้มาใหม่ เว่ยอู๋เซี่ยนหันกลับไปมองด้านหลังตนเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ก็พบกับ....

  ชายหนุ่มในชุดอาภรณ์สีขาว ในมือขวาถือกระบี่สีขาวเงิน มือซ้ายไขว้หลัง ใบหน้าเรียวคมดั่งรูปสลัก ดวงตาเรียวที่ดูจะเฉยชาแต่น่าค้นหาดึงดูดความสนใจของเว่ยอู๋เซี่ยนได้ดียิ่ง หากมีผู้ใดเอ่ยบอกว่าชายคนนี้คือเทพเซียน เขาก็คงเชื่ออย่างสนิทใจเชียว


  "มีเรื่องอะไร"เสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยสเน่ห์หาชวนหลงไหลเอ่ยถาม แม้จะดูเรียบนิ่งไร้มารยาทแต่กลับมิมีผู้ใดจะเอ่ยตำหนิ


  "อ่า...ท่านคงเป็นคุณชายรองหลาน เรามีเรื่องนิดหน่อยเทียมเชิญของแม่นางเจียงนั้นหายไปจึงมิสามารถเข้าไปได้ ท่านโปรดเห็นใจด้วย"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยตอบหลังหลุดจากภวังค์ความคิด ชายผู้เป็นคุณชายรองหลานหันมามองเจ้าของเสียงนุ่มนวลนั้นด้วยสายตาคมนิ่ง จนน่าหวาดหวั่น เวินหนิงที่สังเกตเห็นสายตาเช่นนั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะขยับไปยืนข้างๆพี่สาวตน


  "หากมิมีเทียมเชิญก็เข้าไม่ได้ นั่นคือกฎ"คุณชายรองเอ่ยบอก เว่ยอู๋เซี่ยนทำหน้าไม่พอใจครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอธิบายกลับไป


  "แต่ว่าอีกไม่นานตะวันก็จะตกดินแล้ว หน่ำซ้ำแม่นางเจียงกับคุณชายเจียงก็มิมีที่พักท่านคงไม่ใจร้ายไส้ระกำปล่อยให้ท่านทั้งสองนอนค้างในป่าในเขาใช่หรือไม่"


  "....กฎต้องเป็นกฎ"ว่าจบร่างสูงสง่าของคุณชายรองสกุลหลานก็เดินเข้าผาเมฆาไป ทิ้งให้เว่ยอู๋เซี่ยนร่ำร้องคร่ำครวญอยู่หน้าทางเข้าผาเมฆากับพี่น้องตน

.

.

.

.

.

  "ไอ้เจ้าคุณชายรองไร้น้ำใจ!!!แค่เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ยังมิช่วย!!!ใครจะอยากได้เจ้าเป็นคู่ครองกัน!!!"

.

.

.

.

.

.

_______________________________

Talk With YICHIN

  ถ้าชอบก็กดไลค์ กดแชร์ กดติดตามด้วยนะคะ แล้วก็เม้นกันหน่อยนะว่าเราแต่งเป็นยังไง ต้องแก้ตรงไหนหรือเปล่า ยังไงก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ บาย//สวัสดีค่ะ//

*ยามอิ่ว เวลา 17:00 ถึง 18:59 {ตามนี้ค่ะ^^}

____________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #2 Sponj_Mikkee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 21:25
    คุณชายรองผู้ไม่เคยแหกกฏ5555555
    #2
    1
    • #2-1 Star_Yichin(จากตอนที่ 2)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 21:25
      แต่ก็เกินไปนะบางที=_=
      #2-1