Love With ROSE|กุหลาบต้องสาป#วั่งเซี่ยน

ตอนที่ 16 : Love Rose:Chapter FOURTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    12 ม.ค. 63

หลังถูกช่วงชิงจูบแรกไปโดยไม่รู้ตัว เว่ยอู๋เซี่ยนก็นั่งนิ่งอึ้งอยู่นานก่อนจะตัดสินใจเดินกลับมาเรือนรองรับ ทว่าระหว่างทางดันเจอเข้ากับ...

"คุณชาย.."เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว ตรงหน้านี้คือชายที่เคยเข้ามาคุยกับเว่ยอู๋เซี่ยนเมื่อตอนเสียเวินรั่วหานที่ปู๋เย่เทียน เมิ่งเหยามีสีหน้านิ่งเรียบและจริงจังก่อนเอ่ยบอกกับเว่ยอู๋เซี่ยนเรื่องของใครบางคนที่ทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนนั้นนิ่งนอนใจไม่ได้

"คุณชายเว่ย ข้ามีข่าวของคุณชายเวินฉงหลินมาบอก หากท่านจะเชื่อข้าสักนิด"เมิ่งเหยากล่าวบอก เว่ยอู๋เซี่ยนเบิกตากว้างก่อนจะมองตรงไปยังชายตรงหน้าด้วยความเคร่งเครียด

"คุณชายเวินท่านนั้นถูกจับมากักขังไว้ที่ชิงเหอ ตอนนี้อยู่ที่คุกคุมขังของชิงเหอ"เมื่อได้ยินเช่นนั้นเว่ยอู๋เซี่ยนก็รีบปรี่เข้าหาเมิ่งเหยาทันที

"จริงหรือ ท่านรู้ได้อย่างไรกัน"

"ข้าเพียงเห็นเขาถูกคุมตัวมาเท่านั้นคุณชายเว่ย"

"ช่วยพาข้าไปที่คุกคุมขังทีได้หรือไม่"ด้วยความเป็นห่วงน้องชายเกินกว่าจะใส่ใจว่าคนผู้ไว้ใจได้หรือไม่ทำให้ริมฝีปากบางรีบโพล่งถามด้วยความห่วงน้องชาย

"ย่อมได้ ข้าจะช่วยท่านเอง ตามาทางนี้คุณชายเว่ย"เมิ่งเหยาเดินนำทางไปยังคุกคุมขังด้วยความระมัดระวัง เมื่อไม่กี่เค่อก่อนนั้นเมิ่งเหยาได้รับคำสั่งมาจากผู้เป็นนายของตนให้มาบอกกับเว่ยอู๋เซี่ยนเรื่องของเวินฉงหลิน พร้อมกับกำชับให้ช่วยเว่ยอู๋เซี่ยนพาเวินหนิงหนีออกไปให้ได้นั่นสร้างความตกใจให้กับเขาไม่น้อยเลยทีเดียวแต่ก็ยอมช่วยเพราะตนนั้นสงสารเว่ยอู๋เซี่ยนที่ต้องแบกรับภาระมากมายไว้ จึงรีบมาหาแล้วส่งข่าวให้

...

▪1 ชั่วยามก่อนหน้า▪
หลังหลบออกมาจากสวยเหมยเนี่ยหวายซังก็เดินลัดเลาะไปตามทาง แฝงกายไปในความมืดมิด รอยยิ้มน้อยที่ปรากฎขึ้นมาตลอดการเดินเริ่มหดหายจนหมดไม่มีเหลือบนหน้าเล็กเรียว นัยต์ตาคู่งามสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ถาถมเข้ามา ใบหน้าหม่นหมองไร้ความสึขดังเช่นเวลาปกติ

"หวายซัง..."เสียงหวานเอ่ยเรียกนามนั้นดึงความสนใจของเนี่ยหวายซังได้ไม่น้อย หญิงสาวเจ้าของใบหน้างามล่มเมืองและร่างกายอรชรเดินเข้ามาหาหวายซังด้วยความเชื่องช้า ใบหน้างามนั้นแลดูซีดเซียวและอ่อนแรงจนน่าใจหาย รอยยิ้มอ่อนปรากฎขึ้นบนใบหน้าสวยแม้มันจะแฝงไปด้วยความอ่อนล้ามากมายเพียงใดก็ตาม

"พี่ซูเหมย!เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือ!"เมื่องเห็นความเหนื่อยล้าอันมากล้นจากหญิงสาวงามล่มเมือง หวายซังก็รีบเดินเข้าไปพยุงนางด้วยความตกใจ

"ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่นอนไม่พอเท่านั้น"นางกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มอ่อน

"แต่พี่ซูเหมยขอรับ สีหน้าท่านนั้นอิดโรยมากเลยหนา จะไม่มีอะไรได้อย่างไรกัน"

"ไม่ต้องห่วงพี่หรอก เจ้าเถอะเป็นเช่นไรบ้าง"นางกล่าวถาม หวายซังขยับมายืนตรงหน้านางก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วกล่าวพูดออกไปเสียงสั่น

"ข้า... ข้าละอายใจขอรับพี่ซูเหมย ข้าทำให้คนผู้หนึ่งสูญเสียซึ่งทุกสิ่ง ทำให้คนผู้หนึ่งต้องแบกรับภาระมากมาย ทั้งที่เขาไม่เคยทำไม่ดีกับผู้ใด"ร่างกายเล็กนั้นสั่นเทาไปด้วยความละอายและรู้สึกผิด หญิงสาวคนงามยกมือเรียวขาวซีดนั้นขึ้นมาลูบหัวเขาเป็นเชิงปลอบโยนให้เขาผู้ซึ่งอ่อนแอนักในยามนี้กลับมาเป็นคนเดิม ดั่งเช่นเมื่อก่อน

"อย่าคิดมากนักเลย คนที่ควรคิดมากนั้นคือพี่มิใช่หรือ ทุกอย่างหาใช่ความผิดเจ้าแต่เป็นพี่ต่างหากเล่า เป็นถึงเซียนทำนายแต่กลับไม่สามารถเอาตัวรอดจากกรงทองของชายผู้นั้นได้ ซ้ำยังทำให้ผู้คนตั้งมากมายเดือดร้อน"เยว่ซูเหมยกล่าวบอกเสียงอ่อนปนความรู้สึกผิดอันมากล้น นางคือผู้บรรลุเป็นเซียนนักทำนายที่มีชื่อเสียง ทำนายดวงชะตามามากมายทั้งร้ายและดี ทว่า... ชายผู้นั้นกับทำให้ความสามารถในการทำนายที่นางมีติดตัวนั้นเปรียบดั่งขุมนรกแห่งความรู้สึกผิด

"พี่ซูเหมย!อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย ทุกอย่างหาใช่ความผิดท่านไม่ ข้างเองก็เช่นกันทุกอย่างนั้นเป็นความผิดของตาเฒ่านั่นต่างหากท่านอย่าโทษตัวไปเลย หากเป็นเช่นนี้ท่านแม่กับท่านพ่อคงมิมีความสุข"เนี่ยหวายซังกุมมือเรียวขาวซีดนั้นไว้ด้วยความโศกเศร้าที่เห็นพี่สาวต่างสายเลือดของตนนั้นเอาแต่โทษตัวเอง เมื่อได้รับคำปลอบปะโลมเช่นนั้นจากเนี่ยหวายซัง เยว่ซูเหมยก็ถึงกับน้ำตาร่วงลงอาบแก้มเนียน ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นแต่หญิงสาวกลับน่าสงสารเหลือคณา คนที่นางเคยทำนายว่าจะสิ้นชีวาไปทั้งสองนั้นกลับกลายเป็นคนที่นางรักและรักนางยิ่งกว่าสิ่งใด ในเมื่อนั่นคือน้องสาวของมารดานาง แต่นางกลับทำนายชีวิตของท่านแม่และท่านพ่อของเนี่ยหวายซังว่าจะตายตกตามกัน จนสุดท้ายคนทั้งคู่ก็จากไปตามที่นางกล่าวมิมีผิด

"พี่ซูเหมยของข้าไม่เหมาะกับน้ำตาหรอกหนา ยิ้มสิท่านพี่ ยิ้มเหมือนกับเมื่อก่อนตอนที่เราทั้งสองอยู่ด้วยกันกับพี่ใหญ่"เนี่ยหวายซังเอ่ยปลอบ ซูเหมยยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้

"มาช่วยกันหาทางออกของเรื่องนี้เถอะท่านพี่ ก่อนที่ยุทธภพนี้จะถึงคราสิ้นสุดเพราะชายคนนั้นที่คิดครอบครองมัน"เนี่ยหวายซังกล่าวบอก

"อื้ม! เพียงแค่เว่ยอู๋เซี่ยนและพี่ใหญ่ยังไม่จากไปเราก็ยังมีโอกาส"

"ขอรับ แล้วพี่จะให้ข้าทำอย้างไรกับคุณชายเวินดีขอรับ หากปล่อยไว้ที่คุกกักกันเกรงว่าคงไม่ดีนัก เพราะมันหาได้น่าอภิรมณ์ไม่"เนี่ยหวายซังกล่าวถามถึงอีกคนที่อยู่ภายในคุกกักกันของชิงเหอด้วยความเป็นห่วงเพราขึ้นชื่อว่าคุกนั้นคงไม่น่าอภิรมณ์นัก หากปล่อยไว้นานๆเกรงว่าคุณชายเวินท่านนั้นคงจะชิงฆ่าตัวตายไปก่อนเพราะรับความป่าเถื่อนของเล่าทหารมิได้เป็นแน่แท้

"ให้อาเหยาแจ้งข่าวนี้กับคุณชายเว่ย ช่วยพาเขาหนีไป เพราะหากเราไม่รีบช่วยเขาตอนนี้ ในวันรุ่งคุณชายเวินจะกลายเป็นเครื่องมือทรมานเว่ยอู๋เซี่ยนและแม่นางเวินให้ตายลงอย่างรวดร้าวที่สุด"

"ขอรับ ข้าจะให้ท่านเมิ่งเหยาจัดการให้ ท่านพี่เถอะไปพักเสียบ้าง ข้าเป็นห่วงสีหน้าท่านนั้นดูอ่อนแรงนักจนข้ากลัว"

"ไม่ต้องห่วงพี่เจ้าจัดการเรื่องเว่ยอู๋เซี่ยนเถอะ พี่ไม่เป็นไร ไปเสีย"เยว่ซูเหมยเอ่ยบอก เนี่ยหวายซังมีสีหน้าลังเลก่อนจะยอมเดินจากไป เพียงแต่ว่า... หากหวายซังหันกลับมามองสักนิดจะเห็นว่าร่างกายเพรียวบางของเยว่ซูเหมยนั้นโอนเอนเต็มทน และในที่สุดนางก็ล้มลงไปทว่า...

หมับ!

"ท่าน..."เสียงหวานอ่อนแรงเอ่ยขึ้นมาเสียงผะแผ่ว อ้อมแขนแกร่งอันคุ้นเคยกำลังประคองร่างของนางเอาไว้ นัยต์ตากลมโตเบิกกว้าง ทั้งตกใจและตื่นตระหนก

"หึ หากเจ้าคิดว่าจะช่วยมันได้ล่ะก็... เจ้าคิดผิดเสียแล้วซูเหมย ไม่ต้องห่วงข้าจะจัดการกับเจ้าเอง ส่วนเว่ยอู๋เซี่ยนข้าจะให้คนอื่นจัดการ"ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยบอก ใบหน้าเรียวคมมองหญิงสาวงามล่มเมืองตรงหน้าด้วยความกระหายในราคะ จนน่าขนลุก

"ท่านจะทำอะไร... จินเฟิ่งฉี"

"ข้าหรือ? ข้าก็จัดการกับเมียรักของข้าที่บังอาจช่วยศัตรูข้าน่ะสิ ส่วนเว่ยอู๋เซี่ยน... หึ จับมันโยนลงล่วนจั้งกังดีหรือไม่เล่า ได้ยินว่าไม่มีผู้ใดเคยรอดออกมา ลองดูหน่อยจะเป็นไรไป"

"ท่าน... ไม่คู่ควรกับชื่อเฟิ่งฉีจริงๆ คนอย่างท่านน่ะข้ารังเกียจนัก"

"หึ รังเกียจหรือ แล้วเจ้าจะได้เห็นดีกับข้าซูเหมย"

...

▪ชิงเหอ▪
เว่ยอู๋เซี่ยนและเมิ่งเหยาลักล้อมเข้ามาภายในคุกกักกันของชิงเหอได้เป็นที่เรียบร้อย ก่อนจะใช้มือเปล่าจัดการกับทหารยามเพื่อขัดขว้างมิให้มีผู้ใดเข้ามาขัดตอนกำลังพาเวินหนิงหนีออกไป สองชายหนุ่มเดินลึกเข้าไปภายในจนเจอกับห้องขังที่มีประตูเหล็กสีดำมืดมิดขว้างกั้น เว่ยอู๋เซี่ยนวิ่งเข้าไปส่องที่ลูกกรงของห้องขัง เห็นร่างของศิษย์น้องตนนอนอยู่ที่พื้นผิวกายซีดขาวราวกระดาษ ดวงตามีรอยบวมช้ำ ผมเผ้าชี้ฟูไม่เป็นระเบียบดั่งยามปกติ ขาถูกล่ามโซ่อย่างแน่นหนา คนเป็นพี่เช่นเว่ยอู๋เซี่ยนนั้นเห็นแล่วทรมานนัก หากเวินฉิงมาเห็นจะไม่ตกใจจนเป็นลมล้มพับเลยหรือ

"คุณชายเว่ยถอยออกมาก่อน ข้าจะเปิดประตูกรงให้"เว่ยอู๋เซี่ยนถอยออกมาให้เมิ่งเหยาเข้าไปปลดล็อคประตูออก ก่อนที่คนทั้งคู่จะวิ่งเข้าไปพยุงร่างของคนที่หายตัวไปถึงหนึ่งวันครึ่งขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องขัง

พรึ่บ!

ทว่ากลับมีชายสวมชุดสีดำคลายๆนินจาโผล่มาขว้าง ก่อนจะเริ่มโจมตีใส่กัน ด้วยจำนวนคนที่ต่างกันแล้วเว่ยอู๋เซี่ยนนั้นไม่เห็นหนทางรอดเลยแม้สักนิด แต่ก็พยายามคิดหาทางออกไปจนได้

"คุณชาย!ท่านพาอาหนิงออกไปทีข้าจะขว้างพวกนี้เอง"เว่ยอู๋เซี่ยนกล่าวบอกเสียงดังพอควร

"แต่ว่า.."เมิ่งเหยานึกอยากเอ่ยขัดนักแต่เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยแทรกมาเสียก่อน

"ท่านพาอาหนิงออกไปแล้วตามคนมาช่วยข้าทีหลังก็ย่อมได้แต่หากท่านไม่ออกไปเราทั้งสามจะไม่รอดสักคน ไปเถอะเชื่อข้า!"

"ก็ได้!แล้วข้าจะตามคนมาช่วย"กล่าวจบเมิ่งเหยาก็รีบประคองร่างของเวินหนิงออกไป เว่ยอู๋เซี่ยนเองก็คอยใช้สุยเปี้ยนเข้าต่อสู้และขัดขว้างไม่ให้นินจาทั้งหลายออกไป มีดสั้นอันงามของหนึ่งในคนชุดดำตวัดเข้าที่ท้องน้อย ทว่าเว่ยอู๋เซี่ยนหลบได้อย่างหวุดหวิดจนน่าใจหาย

ตุบ!

เสียงพู่สีแดงอันงามที่เว่ยอู๋เซี่ยนพกติดตัวตกลงกับพื้นดินเพราะปลายมีดสั้นตัดเข้าที่สายพู่อันงามจนขาด ลำพังมีเพียงตัวเว่ยอู๋เซี่ยนที่ต่อสู้กับคนอีกสิบกว่าคนก็ทำให้พลาดได้ง่ายแล้ว คนเล่านี้เองก็มีฝีไม้ลายมือมากนักเช่นกันทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนพลาดท่าในการดวลกระบี่กับหนึ่งในนั้น

ฉึก!

ปลายกระบี่นั้นแทงเข้าที่ท้องน้อยของเว่ยอู๋เซี่ยนจนจำต้องถอยไปสองสามก้าว ชายเล่านั้นไม่รีรอรีบบุกเข้าใส่ทันที เว่ยอู๋เซี่ยนดึงดันสู้ต่อ จนหมดแรงสลบไปและถูกชายเล่านั้นพาตัวออกไปจากชิงเหอทันที

...

▪อีกด้าน▪
เมิ่งเหยาประคองร่างของเวินหนิงมาที่เรือนรับรองด้วยความเร่งรีบ อยากให้บังเอิญเจอใครเข้าบ้างระหว่างทางเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้เว่ยอู๋เซี่ยนจะเป็นอย่างไรบ้าง

ตึก!ตึก!ตึก!ตึก!ตึก

เสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างเร่งรีบ เหงื่อมากมายผุดขึ้นบนในหน้าเรียว แต่เมิ่งเหยาก็ยังคงเดินต่อไปโดยหวังว่าจะเจอใครพอช่วยได้ และสุดท้ายก็เจอจนได้...

"คุณชายรองหลาน!"คุณชายรองหลานนั่นเองที่กำลังเดินมา เมิ่งเหยาไม่รอช้ารีบร้องเรียกหยกคู่สกุลหลานคนน้องทันที

"..."หลานวั่งจีไม่กล่าวสิ่งใดแต่ก็หยุดฟังเมิ่งเหยาด้วยความนิ่งเฉย ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับทำให้หลานวั่งจีต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ

"รีบไปช่วยคุณชายเว่ยที!ตอนนี้เขาอยู่ที่คุกกักขังของชิงเหอสู้อยู่กับชายในชุดดำสิบคนอยู่ที่นั่น!!"ไม่ทันได้พูดอะไรต่อร่างของคุณชายรองสกุลหลานก็หายไปเสียแล้ว เมิ่งเหยามองตามไปด้วยึวามหวังว่าหลานวั่งจีจะตามไปข่วยได้ทัน

ได้เพียงหวังเท่านั้น...
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น