Love With ROSE|กุหลาบต้องสาป#วั่งเซี่ยน

ตอนที่ 10 : Love Rose:Chapter NINE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62

▪เรือนเหมยกุ้ย▪
  หลังออกจากถ้ำถูลู่เซวียนอู่มาถึงหนึ่งวันเต็ม เว่ยอู๋เซี่ยนก็ไม่มีทีท่าจะฟื้นในเร็ววันนัก เพราะบาดแผลค่อนข้างสาหัส ต่างจากเด็กน้อยที่ถูกช่วยออกมา เจ้าตัวเล็กฟื้นขึ้นมาด้วยท่าทางหวั่นๆระคนหวาดกลัว ไม่พูดไม่จากับใครทั้งนั้น นอกจากหลานวั่งจีซึ่งช่วยเจ้าตัวไว้ แต่ก็ไม่ได้พูดคุยอะไรมากนักถามคำตอบคำ

  "เจ้ามาเฝ้าเว่ยอิงอีกแล้วหรือ"หลานวั่งจีเอ่ยถามเมื่อเดินมาเจอกับเด็กน้อยคนเดิมที่มักจะมานั่งเฝ้าเว่ยอู๋เซี่ยนข้างตั่งที่เจ้าตัวนอนพักอยู่เสมอ เป็นเช่นนี้ตลอดเมื่อยามเด็กน้อยอยู่คนเดียวหรือไม่มีอะไรให้ทำ เขามักจะมานั่งเฝ้าเว่ยอู๋เซี่ยนอยู่เช่นนี้เสมอๆ

  "...เมื่อไหร่... จะตื่นหรือขอรับ"เด็กน้อยเอ่ยเป็นเชิงถาม

  "อีกไม่นาน เดี๋ยวก็ตื่น"หลานวั่งจีเอ่ยตอบพลางหย่นกายลงนั่งข้างๆร่างเล็กๆนั้น ยกมือขึ้นมาลูบหัวเจ้าเด็กน้อยที่แสนเงียบคนนี้เล็กน้อย

  "..."ความเงียบเริ่มเคลื่อนคล่อยลงมาปกคลุมเมื่อเด็กชายไม่ปฏิเสธการถูกลูบหัวจากชายตรงหน้า หลานวั่งจีรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ตั้งแต่ตอนที่เจอเขานั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้าของสัตว์อสูรที่แสนดุร้าย

  "อึ่ก... อื้อออ~"เสียงผะแผ่วจากตั่งนอนดังขึ้นมาเรียกสติของคนทั้งสองได้ดียิ่ง เปลือกตาสีขาวนวลเปิดขึ้นช้าๆ พร้อมกับท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บบริเวณแขนซ้าย

  "เว่ยอิง... เป็นเช่นไรบ้าง"หลานวั่งจีลุกขึ้นเดินทานั่งลงบนตั่งนอนที่ร่างกายบางของเว่ยอู๋เซี่ยนนั่งอยู่ เด็กน้อยที่เคยนิ่งเงียบเองก็รีบลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเว่ยอู๋เซี่ยนด้วยความดีใจเล็กๆ

  "ดีขึ้นมากแล้ว... ขอบคุณเจ้าที่ช่วยเหลือ"เว่ยอู๋เซี่ยนยกยิ้มบางให้ คุณชายรองพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อยเท่านั้นทั้งที่ภายในใจนั้นดีใจจนอยากคว้าคนตรงหน้ามากอดมากเพียงใดก็ตาม อ่า... ไม่สิเขาไม่ควรคิดเช่นนั้นเลยจริงๆ

  "ท่านตื่นแล้ว"เสียงเล็กเอ่ยขึ้นเสียงใส ตากลมโตจ้องมองคนบนตั่งด้วยความใสซื่อ เว่ยอู๋เซี่ยนหันมายิ้มให้เด็กน้อยบางๆ หลานวั่งจีเห็นว่าเจ้าเด็กนิ่งเงียบที่ตอนนี้ไม่นิ่งเสียแล้วกำลังทำท่าราวจะปีนขึ้นมานั่งบนตั่ง จึงช่วยช้อนตัวเล็กป้อมนั่นขึ้นมานั่งเสียเลย

  "ว่าอย่างไรเจ้าหนู หายกลัวแล้วหรือ"เว่ยอู๋เซี่ยนถามหลังพยายามยันตัวขึ้นนั่งอิงหมอนในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน

  "หายกลัวตั้งแต่ตอนที่ท่านอุ้มอาเยวียนแล้วขอรับ ขอบคุณที่ช่วยอาเยวี่ยนขอรับ"

  "เจ้าชื่ออาเยวียนหรือ?"เว่ยอู๋เซี่ยนถามเมื่อได้ยินคำนามแทนตัวของเจ้าหนูน้อย

  "ขอรับอาเยวียนชื่อเวินเยวียนขอรับ"เวินเยวียนกล่าวชื่อของตนออกมาทันทีเมื่อเว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถาม ทำให้หลานวั่งจีตระหนักได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ไว้ใจเว่ยอู๋เซี่ยนและเขาพอสมควร และดูเหมือนว่าจะไว้ใจเว่ยอู๋เซี่ยนมากกว่าเขามากสักหน่อย

  "ดี ข้าชื่อเว่ยอู๋เซี่ยน ส่วนท่านนี้ชื่อหลานวั่งจีนะ เรียกข้าว่าพี่อิงก็ได้นะ"เว่ยอู๋เซี่ยนฉีกยิ้มหวานให้

  "เจ้าเข้าไปอยู่ในถ้ำได้อย่างไรหรือ"หลานวั่งจีเอ่ยถาม เจ้าหนูอาเยวียนหุบยิ้มลงก่อนจะเอ่ยบอกตามที่ตนจำได้

  "ท่านยายพาอาเยวียนไปซ่อนไว้ขอรับ"เวินเยวียนเอ่ยตอบเสียงเศร้าเมื่อหวนนึกถึงยามที่ตนถูกทิ้งไว้ที่โพรงไม้เพียงลำพัง

  "ท่านยายเจ้านำเจ้าไปซ่อนในถ้ำนั้นหรือ"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถาม แม้จะนึกดีใจที่ยังเหลือคนสกุลเวินอยู่ที่นี่อีกคนนอกจากเวินฉิง เวินหนิง เวินเฉาและเวินจูหลิว

  "เปล่าขอรับ ท่านยายซ่อนอาเยวียนไว้ในโพรงไม้แต่อาเยวี่ยนคิดถึงท่านยายเลยออกตามหา"

  "แล้วก็หลงไปอยู่ในถ้ำงั้นหรือ"หลานวั่งจีเอ่ยถามอีกครา เวินเยวียนพยักหน้าเป็นคำตอบว่าใช่

  "แล้วพ่อกับแม่ของอาเยวียนล่ะ อยู่ไหนหรือ"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถามทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่า เวินเยวียนนั้นกล่าวถึงเพียงท่านยายของตนเท่านั้น หาได้กล่าวถึงบิดามารดาไม่ นั่นจึงทำให้เกิดคำถามขึ้น

  "อาเยวียนไม่รู้จักท่านพ่อกับท่านแม่ อาเยวียนรู้จักเพียงท่านยายกับพวกท่านอาสี่"คำตอบจากเวินเยวี่ยนเรียกให้เว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีหันมองหน้ากันเพื่อหาทางออกในเรื่องนี้ ส่วนตัวของเว่ยอู๋เซี่ยนนั้นรู้สึกสงสารอาเยวี่ยนเป็นอย่างมากเพราะตนเองนั้นสูญเสียพ่อและแม่ไปตั้งแต่เด็ก จึงเข้าใจความรู้สึกของเด็กคนนี้เป็นอย่างดี

  "งั้นอาเยวียนเจ้าอยากมีพ่อหรือไม่"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง

  "อยากขอรับ"เวินเยวียนตอบเสียงใส

  "งั้นข้าให้เจ้าเลือกนะว่าอยากให้ข้าหรือวั่งจีเป็นพ่อของเจ้า"เว่ยอู๋เซี่ยนถามโดยที่หลานวั่งจีนั้นไม่มีท่าทีคัดค้านแต่อย่างใด

  "ทั้งสองคนเลยไม่ได้หรือ ให้พี่อิงเป็นท่านแม่ พี่วั่งจีเป็นท่านพ่อ"อาเยวียนถามเสียงใสพลางจ้องมองเว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีตาแป๋ว(ขออนุญาติใช้ภาษาปัจจุบันค่ะ ทนความน่ารักและไร้เดียงสาไม่ไหว//อี้ฉิน)

  "อะ...เอ่อ..."เว่ยอู๋เซี่ยนเลิ่กลั่ก จนเด็กน้อยใจเสียเกรงว่าเว่ยอู๋เซี่ยนจะปฏิเสธ

  "ได้สิ"เสียงตอบจากหลานวั่งจีเรียกสีหน้าดีใจจากเด็กน้อยได้อย่างดี ในขณะที่เว่ยอู๋เซี่ยนเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่นึกว่าคุณชายรองจะตอบรับ

  "จริงหรือขอรับ"เวินเยวียนเอ่ยถามด้วยท่าทีตื่นเต้น

  "อืม"เด็กน้อยเบิกตากว้างยกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน เมื่อหลานวั่งจียอมความกลัวที่เคยมีพลันมลายหายเจ้าเด็กแก้มกลมพุ่งตัวเข้ากอดคุณชายรองสกุลหลานทันควัน หลานวั่งจีนิ่งไปครู่นึงก่อนจะยกยิ้มขึ้นเพียงเล็กที่หากไม่สังเกตคงมองไม่เห็นเป็นแน่ เว่ยอู๋เซี่ยนเห็นดั่งนั้นก็ยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าคุณชายรองผู้นิ่งเฉยจะแพ้ให้กับความไร้เดียงสาของเวินเยวียน

  "งั้นตอนนี้พี่วั่งจีก็คือท่านพ่อของอาเยวียน พี่อิงคือท่านแม่ของอาเยวียนใช่ไหมขอรับ"เสียงใสเอ่ยถาม ใบหน้าไร้เดียงสาเงยขึ้นมองสบหลานวั่งจีด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง หลานวั่งจีพยักหน้า เวินเยวียนจึงหันไปมองเว่ยอู๋เซี่ยนแทน พร้อมกับส่งสายตาคาดหวังให้เขาตอบว่าใช่

  "ดะ...เดี๋ยวสิ ทำไมข้าถึงเป็นท่านแม่ล่ะ"เว่ยอู๋เซี่ยนยิ้มแห้งๆ ริมฝีปากบางกระตุกหยิกๆด้วยความรู้สึกแปลกๆ เป็นชายแท้ๆแต่ถูกเจ้าเด็กแก้มกลมนี่เรียกว่าแม่รู้สึกแปลกจริงเชียว

  "ก็พี่อิงดูงดงามมากๆเลยนี่ขอรับ พี่อิงก็ต้องเป็นท่านแม่สิมิใช่หรือขอรับท่านพ่อ"เวินเยวียนหันไปถามหลานวั่งจีอย่างขอความเห็น เว่ยอู๋เซี่ยนนึกอยากเอาหัวโขกโต๊ะสักสามร้อยที ณ เดี๋ยวนั้นหลังได้ยินคำตอบดังออกมาจากปากคุณชายรองสกุลหลาน

  "อืม ถูกแล้ว"หลานวั่งจีเอ่ยตอบตามที่ใจตนนึก เวินเยวียนจึงหันกลับไปมองเว่ยอู๋เซี่ยนพร้อมกับฉีกยิ้มสดใสดั่งเดิม

  "งั้นพี่อิงก็เป็นท่านแม่ของอาเยวียนนะขอรับ"

  "คือข้า..."

  "ไม่ได้หรือขอรับพี่อิง..."น้ำเสียงเศร้าๆและสายตาผิดหวังของเจ้าเด็กแก้มกลมทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนจนปัญญาจะตอบปฏิเสธความคาดหวังเสียจริงๆ

  "เฮ้ออ~ ก็ได้อาเยวียนข้ายอมแล้ว"

  "ฮิฮิ ข้ารักท่านพ่อกับท่านแม่จังเลย"ว่าจบก็โถมตัวเข้ากอดพ่อและแม่หมาดๆของตนด้วยความดีใจ เว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีมองหน้ากันอย่างอ่อนอกอ่อนใจก่อนจะยกมือขึ้นกอดตอบเจ้าเด็กแก้มกลมด้วยความเอ็นดู

ถูกชะตาจริงๆนั่นแหละนะ


...


  "ดูเหมือนว่าอีกไม่นานข้าคงต้องจัดงานแต่งให้น้องชายสินะ"เวินฉิงเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว เมื่อตนและคุณชายน้อยสกุลเจียงเดินมาถึงเรือนเหมยกุ้ยเพื่อตรวจอาการของเว่ยอู๋เซี่ยน ทว่า... เมื่อมาถึงกลับกลายเป็นว่าน้องชายตนดันมีครอบครัว(?)ไปเสียแล้ว

  "คงเป็นเช่นนั้นกระมัง ข้าคงต้องแจ้งข่าวให้กับท่านพี่เสียหน่อยเกี่ยวกับเรื่องนี้"เจียงหวั่นอิ๋นเองก็เห็นด้วยกับความคิดของเวินฉิงเสียนี่ ช่างน่ายินดีแทนเว่ยอู๋เซี่ยนและหลานวั่งจีพร้อมทั้งลูกน้อยหมาดๆนั้นจริงๆเชียว
.
.
.
  "ข้าจะส่งข่าวให้เจ๋ออู๋จวินมาสู่ขอน้องข้าประเดี๋ยวนี้เลย"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
________________________________
  มาน้อยแต่มานะคะ 555+ อี้ฉินมาอัพต่อแล้ววันนี้มาแบบน่ารักๆ มุ้งมิ้งๆ นิดนึงนะคะ ก่อนเราจะไปตั้งหมอรอต้มมาม่ากินเพราะตอนนี้ไม่กล้าเอาเงินมาใช้เลยค่ะ อยากได้ชุดคอสเพลย์เว่ยอู๋เซี่ยนมากๆ ตัวละ 1,250 บาท แล้วเงินตอนนี้มีไม่ถึง 50 บาทด้วยซ้ำ ถถถถ
ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่รออ่านกันนะคะ วันนี้พอแค่นี้แหละ บายค่ะ

Me:แบบนี้เรียกว่าอะไรนะคะ 

Read:อ๋อ!ครอบครัวสุขสันต์ :)

________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #27 Sponj_Mikkee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 21:56
    อาเหยียนรู้งาน555555 ขอเข้มๆเลยลูกเอ้ยยย ชงจนกว่าจะมีอาเหยียนสองโผล่มานะ
    #27
    1
    • #27-1 Star_Yichin(จากตอนที่ 10)
      3 ธันวาคม 2562 / 21:57
      555 เดี๋ยวจัดให้ แต่คงต้องหลังจากกินมาม่าเสร็จนะคะ ยังไม่มีเงินซื้อน้ำตาล
      #27-1