Love With ROSE|กุหลาบต้องสาป#วั่งเซี่ยน

ตอนที่ 1 : Love Rose:INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

   ตระกูลเวินแห่งฉีซาน และ ตระกูลเว่ยแห่งอี๋หลิง สองตระกูลที่เปรียบดั่งพี่น้อง ตั้งถิ่นฐานอยู่ร่วมกันมาเนิ่นนาน ตระกูลเวินนั้นมีสัญญาลักษณ์เป็นดวงตะวันที่ร้อนแรง ส่วนตระกูลเว่ยนั้นมีสัญญาลักษณ์เป็นดอกเหมยกุ้ยสีแดงสดดั่งโลหิตของบรรพชนที่ต่อสู้เพื่อตระกูล

    อดีตอันยาวนานและสัมพันธไมตรีของผู้คนจากสองตระกูลดำเนินมาอย่างสงบสุข ปราศจากเรื่องเลวร้าย จนกระทั่ง... วันนี้


  'จั้งซานส่านเหริน!พาอาอิงหนีไปเสีย!ข้าจะต้านไว้เอง!เจ้ารีบพาลูกไปเสีย!'ประมุขสกุลเว่ยร้องเตือนฟูเหรินตนเสียงดังด้วยความเป็นกังวล เกรงว่าลูกชายที่พึ่งจะอายุ 5 ขวบจะเป็นอันตราย ไหนจักฟูเหรินที่ยามนี้มีร่างกายอ่อนแอเสียจนน่าหวั่น


   'แต่ว่า...'ฉางซานส่านเหริ ฟูเหรินคนงามของประมุขเว่ยพยายามจะเอ่ยแย้ง ห่วงบุตรชายก็ห่วง ห่วงสามีก็ห่วง ช่างน่าหวั่นใจนัก

  

   'ท่านน้า!อิงอิง....ท่านน้าเกิดอะไรขึ้นหรือ'เสียงใสของดรุณีน้อยที่ดูจะอายุระนามมากกว่าบุตรชายตัวน้อยๆในอ้อมแขนของฟูเหรินคนงามอยู่เล็กน้อยร้องถาม


   'ท่านแม่...เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ'เด็กน้อยในอ้อมแขนของจั้งซานส่านเหรินเอ่ยถามติดจะงัวเงีย


  'ไม่มีอะไรหรอกอิงอิงของแม่...อาฉิงน้าขอร้องเจ้า พาอาอิงหนีไปเสีย'จั้งซานฟูเหรินเอ่ยขอกับเด็กหญิงในชุดสีแดงสดผู้มีศักดิ์เป็นศิษย์พี่หญิงของเว่ยอู๋เซี่ยน


  'ท่านน้า...เจ้าค่ะข้าจะพาน้องอิงหนีเองเจ้าค่ะ เวินฉิงขอให้ท่านน้าและท่านอาปลอดภัยแล้วกลับมาหาน้องอิงนะเจ้าคะ'ว่าจบเวินฉิงก็รีบฉวยข้อมือบางของศิษย์น้องผู้น่าสงสารออกไปจากอี๋หลิง เว่ยอู๋เซี่ยนตกตะลึงชั่วครู่ก่อนจะร้องเรียกบิดา มารดาตนทั้งน้ำตานอง แม้นจักยังไม่เข้าใจแต่ส่วนลึกของดวงใจเว่ยอู๋เซี่ยนนั้นร้องบอกว่านี่จักเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เจอบิดาและมารดาที่รักยิ่ง


  'ท่านแม่!!!ท่านพ่อ!!!พี่ฉิงปล่อยข้านะ!!!พี่ฉิงปล่อยข้า!!!'


  'อิงอิงข้าขอโทษ...ได้โปรดอย่าดื้อรันเลย ท่านน้าบอกให้ข้าพาเจ้าไป โปรดอย่าคิดหวนกลับไปในยามนี้ ถือเสียว่าเป็นคำขอจากท่านน้าได้หรือไม่'เวินฉิงเอ่ยกล่อมให้เด็กน้อยยอมโอนอ่อน หากเว่ยอู๋เซี่ยนยังคงดื้อดึงมิโอนอ่อน เกรงว่าการเสียสละของจั้งซานฟูเหรินและประมุขเว่ยคงสูญเปล่า


  'กรี๊ดดดดดดดดด!!!!'เสียงกรีดร้องดังลั่น เรียกความสนใจจากเด็กน้อยทั้งสองในทันที เว่ยอู๋เซี่ยนใช้โอกาสที่เวินฉิงตกใจอยู่นั้น สะบัดข้อมือบางออกจากการเกาะกุม วิ่งตรงกลับไปยังสถานที่ที่เห็นแม่ตนครั้งสุดท้าย


  'อาอิง!!!เดี๋ยวก่อน!!!'เวินฉิงรีบรุดวิ่งตามร่างเล็กๆนั้นไปทันที สองเด็กน้อยวิ่งกลับไปยังทางที่มาด้วยความวิตก เสียงกรีดร้องเมื่อครู่นี้เป็นเสียงของจั้งซานฟูเหรินไม่ผิดแน่นอน นั่นจึงทำให้เว่ยอู๋เซี่ยนหวาดกลัวเหลือเกิน


  'ท่านแม่!!!ท่านพ่อ!!!'เว่ยอู๋เซี่ยนตะโกนร้องเรียกบิดามารดาทั้งสองด้วยความวิตก ขาเล็กๆก้าวเดินสอดส่องสายตาไปทั่วเมืองอี๋หลิง เพื่อหาร่างของผู้คนที่ตามหา


  'ท่านพ่อ!ท่านแม่!ท่านอยู่ที่ใดหรือ!...ฮึก ท่านพ่อท่านแม่ ฮือ ตอบข้าสิตอบอิงอิงสิขอรับ ฮึก'เจ้าเด็กน้อยผู้อ่อนต่อโลกร้องเรียกหาทั้งสะอื้น ขาเล็กสั้นก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆจนมาจบอยู่ที่สวนดอกเหมยกุ้ยสีแดงฉาน


  'ทะ...ท่านพ่อ?!ท่านแม่?!'ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดโลหิตสีแดงสดดั่งเช่นสีของเหมยกุ้ยในสวน บุคคลทั้งสองอันเป็นที่รักสิ้นชีวา ณ กลางสวนดอกเหมยกุ้ยแห่งนี้ มือของท่านยังคงสอดประสานแสดงถึงความรักอันมากล้น เว่ยอู๋เซี่ยนทรุดตัวลงกับพื้น ภาพตรงหน้านี้ช่างสะเทือนใจนัก บิดามารดาที่รักยิ่งนั้นสิ้นชีวาไปเสียแล้ว เว่ยอู๋เซี่ยนยังมิทันได้ตอบแทนบุญคุณอันใหญ่หลวงเลยแม้สักนิด


  'อาอิง!อาอิง...เฮือก!ทะ...ท่านน้า ท่านอา'เวินฉิงเบิกตากว้าง จั้งซานฟูเหรินผู้งดงามทั้งกายและจิตใจนั้นสิ้นใจไปเสียแล้ว ช่างน่าสงสารเว่ยอู๋เซี่ยนเด็กน้อยที่ต้องมาสูญเสียมารดาดีๆเช่นนาง ไหนจะประมุขเว่ยที่คอยค้ำจุนเกื้อหนุนบุตรชายและเด็กน้อยๆจากสกุลเวินอีกสองอีก


  'ฮึก ฮืออออ~ ท่านแม่!ท่านพ่อ!ใยจึงทิ้งข้าเล่า! ฮึก ไม่รักข้าแล้วหรือ ฮือออ~'มือเล็อกป้อมกำชายชุดสีดำของตนแน่น หยาดน้ำสีใสไหลรินลงไม่อาจหยุดยั้ง เวินฉิงพยายามกลั้นน้ำตามิให้รินไหล ดรุณีน้อยโอบรอบร่างกายแสนสั่นของเว่ยอู๋เซี่ยนไว้พร่ำปลอบใจให้เด็กน้อยเลิกร้องไห้เสีย


  'อิงอิงเจ้าอย่าได้ร่ำร้องไป ประเดี๋ยวท่านอาท่านน้าจักไม่สบายใจหนา ศิษย์พี่เข้าใจเจ้าดี อิงอิงฟังข้าหนา เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อท่านพ่อท่านแม่ของเจ้า เพื่อตัวเจ้า และหากวันใดรู้ตัวคนกระทำ ในวันนั้นเจ้าจะล้างแค้นให้ท่านได้ ฉะนั้น...เชื่อข้า'เวินฉิงเอ่ยบอกมือบางวางแนบลงบนใบหน้าขาวเนียนของศิษย์น้องผู้อาภัพ พยายามข่มความโศกเศร้าไว้ในส่วนลึกของจิตใจ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้


   'ฮึก ข้าเชื่อท่านพี่ฉิง ฮึก ข้าจะ...มีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อท่านพ่อ ท่านแม่และเพื่อรอคอยการแก้แค้นขอรับ'

  'มาเถิด พี่จะพาเจ้าไปหาท่านลุงและเวินหนิง'

.

.

.

.

.

13 ปีต่อมา

▪ปู๋เย่เทียน-ฉีซาน▪

"เว่ย-อู๋-เซี่ยน!!!เจ้าตัวแสบ ข้าจะจับเจ้าโยนลงล่วนจั้งกังเสีย หากยังคงก่อความวุ่นวายมิเลิก"หญิงสาวในชุดสีแดงสดแซมดำเล็กน้อยเอ่ยบอกเสียงแข็ง ในขณะที่คนก่อเรื่องนั้นยืนทำหน้าระรื่นอยู่อย่างมิรู้สึกผิด


  "น่าๆพี่ฉิง ข้าแค่อยากเล่นกับทหารพวกนั้นนิดหน่อยเอง ท่านอย่ากังวลเลยน่า"เว่ยอู๋เซี่ยน ในวัย 18 ปีเอ่ยบอกกับศิษย์พี่คนงามของตนเสียงทะเล้น หวังให้หญิงสาวตรงหน้าตนนั้นเลิกบ่นเสียที


  "นี่เจ้า!"เวินฉิง ชี้หน้าคาดโทษศิษย์น้องตนด้วยความโมโห ส่วนสาเหตุที่ทำให้นางต้องมาตักเตือนเจ้าน้องตัวดีนี้ก็เป็นเพราะ เว่ยอู๋เซี่ยนนั้นนึกสนุกอะไรขึ้นมาก็ไม่อาจทราบ นำยาพิษภายในห้องของเวินฉิงไปให้เหล่าทหารสี่ห้าคนทานเข้าไป จนเกินอาการเสียสติขึ้นมาเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม ตัวต้นเหตุก็เอาแต่หัวเราะขำขันหาได้ใส่ใจว่าตนจะโดนตำหนิรึไม่


  "ทะ...ท่านพี่โปรดทำใจให้ร่มๆไว้นะขอรับ ข้าว่าบางทีพี่อิงอาจจะแค่เล่นสนุกตามประสาคนหนุ่มนั่นและขอรับ"เวินหนิง ศิษย์น้องเล็กเอ่ยปรามพี่สาวตนเสียงสั่นๆเพราะเกรงว่าเวินฉิงจะโดนธาตุไฟเข้าแทรกจนสิ้นชีพไปเสียก่อน


  "เจ้าน่ะเงียบไปเสีย!อาหนิงเจ้าอย่าได้เอาอย่างศิษย์พี่เจ้าคนนี้เชียว มิเช่นนั้นเกรงว่าข้าคงอายุสั้นยิ่งกว่าเดิมเป็นแน่แท้"เวินฉิงหันไปกล่าวกับน้องชายร่วมสายเลือดแท้ๆ ไม่อยากจะนึกเสียเท่าไหร่หากว่าเวินหนิงเอาเว่ยอู๋เซี่ยนเป็นแบบอย่าง นั่นคงจักน่าปวดหัวไม่น้อยเลยเชียว


   "พี่ฉิงข้าไม่ดีขนาดนั้นเลยรึ"เว่ยอู๋เซี่ยนเอ่ยถาม ใบหน้าเนียนยับยู่ยี้ด้วยความไม่พอใจ


  "เหอะ!พึ่งรู้ตัวรึอาอิง"


  "พี่ฉิง!ข้าออกจะนิสัยดี"


  "โกหก!เจ้านี่ดื้อเสียจริง!"


  "พี่ฉิง!อิงมิได้ดื้อนะ!"


  "พอแล้วขอรับท่านพี่ทั้งสอง ท่านพี่ฉิงมีเรื่องจะบอกข้ากับพี่อิงมิใช่หรือ"เวินหนิงเอ่ยห้าม


  "เฮ้อ~ใช่ วันรุ่งเราจักไปอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ เพื่อฝึกตนที่กูซูหลาน ข้าจะบอกให้พวกเจ้าทั้งสองเตรียมตัวได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องเดินทางไกลนัก"


  "ทราบแล้วขอรับ"เว่ยอู๋เซี่ยนและเวินหนิงขานรับอย่างพร้อมเพรียง ก่อนสามพี่น้องร่วมสาบานจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัวเดินทางสู่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่

.

.

.

.

.

.

.

สถานที่อันเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง

.

.

.

.

.

.

____________________________

 

  สำหรับนิยายเรื่องนี้นะคะ เราค่อนข้างจะแก้เนื้อหาไปเยอะมากทีเดียว ไม่ต้องสงสัยอะไรกันนะคะ เพราะเนื้อหาในเรื่องอิงเนื้อเรื่องของซีรี่ย์กับอนิเมะ แค่ 30% เท่านั้น ที่เหลือเราเป็นคนคิดขึ้นมาค่ะ ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ บายค่ะ


__________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

48 ความคิดเห็น

  1. #10 normal curve (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 03:40
    มาเป็นกำลังใจให้ค้า
    #10
    0
  2. #6 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 16:13

    น่าติดตามมากคะ

    #6
    1
    • #6-1 Star_Yichin(จากตอนที่ 1)
      3 พฤศจิกายน 2562 / 16:14
      ขอบคุณค้าบบบบ~
      #6-1
  3. #1 Sponj_Mikkee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 20:44

    อิงก็ยังคงเป็นอิง ดื้อยังไงก็ดื้อยังงั้น -จ้าวดื้อต้องจับฟาดตูดให้ลายนัก
    #1
    1
    • #1-1 Star_Yichin(จากตอนที่ 1)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 20:54

      อิงคือคนดื้ออันดับหนึ่งแห่งยุทธภพค้าาา~
      #1-1