[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 93 : ตอนที่ 86 : พบเจอคนรู้จัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,111 ครั้ง
    28 ต.ค. 63

 

ตอนที่ 86 : พบเจอคนรู้จัก

 

“พี่จาง!” ชายคนหนึ่งเดินกะเผลกออกมาจากห้องแถวทรุดโทรม ร้องเรียกจางอวิ๋น

 

จางอวิ๋นหันกลับไปมองก่อนแปลกใจเล็กน้อย เพราะเขาจดจำอีกฝ่ายไม่ได้เลย

 

“พี่จาง! ฉันจางมู่หรงเอง!” เมื่อเห็นจางอวิ๋นดูมึนงง ชายคนนั้นจึงรีบแนะนำตัวเอง

 

เมื่อได้ยินชื่อ จางอวิ๋นพลันรู้สึกว่าคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็ยังจำไม่ได้อยู่ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

 

เป็นซูรุ่ยเจ๋อที่นึกขึ้นมาได้ ไม่ใช่ว่านี่คือผู้ใช้พลังพิเศษสายพละกำลังที่พวกเขาพบในเซฟโซนเล็ก ๆ นั่นหรือ? เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายคอยดูแลผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่ง แน่นอนว่าที่เขาจำได้แม่นเพราะในเซฟโซนนั้นมีเฉินฮุ่ยเจินและซูฉีหมิงอยู่ด้วย

 

เด็กชายรีบกระซิบบอกจางอวิ๋น ชายหนุ่มจึงจดจำได้ในที่สุด ความประทับใจของจางอวิ๋นต่อชายคนนี้นับว่าใช้ได้ เพราะอีกฝ่ายก่อตั้งเซฟโซนเพื่อช่วยเหลือผู้คน ไม่ใช่เพราะอยากตั้งตนเป็นใหญ่ให้คนมารองมือรองเท้า และจางมู่หรงก็เป็นคนแรกที่วิ่งออกไปด้านหน้าเมื่อมีอันตราย

 

จางมู่หรงเปลี่ยนไปจากคราวก่อนที่พวกเขาเจอกัน ศีรษะที่เคยล้านนั้นมีผมขึ้นมาแล้ว แต่เรือนผมนั้นทั้งยาวและพันกันยุ่งเหยิงเหมือนรังนก ร่างกายแม้จะยังดูแข็งแรงแต่ก็ปรากฏบาดแผลจำนวนมาก ขาซ้ายบาดเจ็บต้องด้ามด้วยไม้แสดงว่ามีกระดูกหัก

 

“เกิดอะไรขึ้น?” จะดีหรือร้ายก็เป็นถึงผู้ใช้พลังพิเศษสายพละกำลังคนหนึ่ง จะตกต่ำถึงขนาดนี้ได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าคนในฐานหลินเฉิงโม้กันว่าที่นี่ดูแลผู้ใช้พลังพิเศษเป็นอย่างดีหรือ?

 

จางมู่หรงลังเลที่จะกล่าว จึงได้แต่เงียบไป

 

ตอนนั้นเองที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องแถว เขาเป็นคนหนึ่งที่เคยรับหน้าที่เฝ้าประตูเซฟโซนของจางมู่หรง เนื่องจากตอนนั้นรถออฟโร้ดของจางอวิ๋นค่อนข้างน่าประทับใจ เขาจึงจดจำกลุ่มของจางอวิ๋นได้เป็นอย่างดี

 

เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อตู้เจียง เป็นคนที่จิตใจเข้มแข็งคนหนึ่ง หลังวันสิ้นโลกเขาถูกจางมู่หรงช่วยชีวิตจากซอมบี้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ติดตามจางมู่หรงแม้แต่ในตอนที่อีกฝ่ายตกต่ำ

 

ตู้เจียงเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังกลุ่มของจางอวิ๋นออกจากเซฟโซนไป หลังฝนเลือดตกลงมา ความแข็งแกร่งของซอมบี้ก็เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน อย่างที่จางอวิ๋นเคยเตือนพวกเขาว่าประตูรั้วไม่สามารถป้องกันซอมบี้ได้ตลอดไป ในที่สุดเซฟโซนเล็ก ๆ ของพวกเขาก็แตก ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของจางมู่หรง ผู้คนส่วนใหญ่จึงยังรอดชีวิต พวกเขาได้ยินว่าใกล้ ๆ มีฐานของผู้รอดชีวิตจึงเดินทางมาจนถึงฐานแห่งนี้

 

แต่เพราะพวกเขาพาคนมามากเกินไป จางมู่หรงจึงต้องจ่ายอาหารทั้งหมดที่พวกเขามีอยู่เป็นค่าผ่านเข้าฐานให้กับทุกคน ทำให้พวกเขาไม่มีทางเลือก ต้องอาศัยอยู่ในห้องแถวที่ทรุดโทรม และจัดตั้งทีมออกไปค้นหาวัตถุดิบไม่เว้นแต่ละวัน

 

อย่างไรก็ตาม จางมู่หรงเป็นผู้ใช้พลังพิเศษสายพละกำลัง เขาสามารถต่อสู้ได้แต่ในระยะประชิด ส่งผลให้ทีมของเขามักตกอยู่ในอันตราย ยังไม่รวมเรื่องที่ต้องใช้วัตถุดิบจำนวนมากแลกน้ำมันแลกอาวุธ สมาชิกในทีมจึงเริ่มเข้าหาผู้ใช้พลังพิเศษคนอื่น แล้วกลุ่มของพวกเขาก็เล็กลงเรื่อย ๆ เหลือไว้แต่คนที่อ่อนแอ บ้างก็แก่หรือพิการ

 

แม้ว่าอยู่กับจางมู่หรงจะลำบาก แต่พวกเขาก็ยังสามารถมีชีวิตต่อไปได้

 

ช่วงหลังพวกเขาต้องพบกับซอมบี้วิวัฒนาการ ซึ่งพลังพิเศษของจางมู่หรงค่อนข้างแพ้ทาง แม้จะสามารถฆ่าซอมบี้ได้ด้วยการทุ่มสุดตัว แต่เขาก็บาดเจ็บสาหัส

 

คนในกลุ่มจำนวนมากตีจากไป เหลืออยู่เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น คนเหล่านี้นับถือในความพยายามและจิตใจของจางมู่หรงเกินกว่าจะคิดเอาตัวรอดไปลำพัง

 

เมื่อเห็นว่ากลุ่มคนตรงหน้าดูแย่แค่ไหน จางอวิ๋นและซูรุ่ยเจ๋อก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ ฤดูหนาวกำลังจะมาแล้ว ถ้ากลุ่มของจางมู่หรงยังใช้ชีวิตในฐานหลินเฉิงต่อไป คงมีเพียงความตายที่รออยู่

 

จางอวิ๋นคิดว่าจางมู่หรงเป็นคนมุทะลุ แต่ก็เป็นคนที่มีจิตใจดี ผู้คนที่ยังอยู่รอบตัวเพื่อดูแลอีกฝ่ายตอนนี้นิสัยก็นับว่าไม่เลว ในฐานหลินเฉิงพวกเขาอาจจะมีชีวิตที่ลำบาก แต่ในฐานภาคใต้ ตราบใดที่พวกเขาทำงาน แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางโดนเอาเปรียบ

 

และเมื่อคิดไปถึงหลินเจีย ซูรุ่ยเจ๋อยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ เขากระซิบข้างหูของจางอวิ๋น 2-3 ประโยค ก่อนชายหนุ่มจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

 

“พวกนายอยากไปจากที่นี่ไหม?” จางอวิ๋นอยากช่วยคนเหล่านี้ จึงอธิบายเส้นทางไปฐานภาคใต้โดยย่อ และถามความเห็นของกลุ่มจางมู่หรง

 

ฐานหลินเฉิงอยู่ไม่ไกลจากฐานภาคใต้นัก ใช้เวลาเดินทางเพียง 2-3 วัน หากออกเดินทางทันทีที่ฝนหยุดตก ไม่แน่อาจไปถึงก่อนฤดูหนาว และซูรุ่ยเจ๋อเองก็อยากช่วยเหลือหลินเจีย พลังรักษาที่หาได้ยาก เมื่อไปถึงฐานภาคใต้คงสร้างประโยชน์กับฐานได้มาก แต่พวกเขาเองก็ต้องรีบเดินทางขึ้นเหนือ คงไม่สามารถร่วมทางไปด้วยได้ ยังมีซูเฟิ่งอิง แม้จะดูน่ารำคาญไปบ้าง แต่หญิงสาวก็ไม่ใช่คนเลวร้าย ถ้ามีเธอเดินทางลงใต้ไปด้วย กลุ่มของจางมู่หรงและหลินเจียคงปลอดภัยมากขึ้น

 

“แน่นอน! แน่นอน!” จางมู่หรงและตู้เจียงพยักหน้ารัว ๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร พวกเขาลองคิดถึงสถานที่อย่างฐานภาคใต้ที่ปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียม แม้แต่คนธรรมดายังได้รับการปฏิบัติที่ดี ต่างจากฐานหลินเฉิงที่พวกเขาถูกปิดกั้นไม่ให้ได้รับสิ่งดี ๆ มากมาย นี่เป็นโอกาสที่พวกเขาไม่อาจปฏิเสธ

 

“ตอนนี้บ้านพวกนายก็อยู่ไม่ได้แล้ว มากับเราเถอะ”

 

แม้ว่าอาคาร 3 ชั้นของพวกเขาจะไม่ได้มีห้องมากมายนัก แต่ถ้าเอาผ้ามาปูที่พื้นห้องนั่งเล่นก็นับว่าเกินพอสำหรับคนอีกสิบกว่าคน อย่างไรพวกเขาก็จะออกเดินทางหลังพายุฝนจากไป จึงไม่มีใครเรื่องมากนัก

 

พวกเขารีบวิ่งฝ่าฝนไปฝั่งตรงข้ามถนน

 

พวกจางอวิ๋นมีเสื้อคลุมกีฬาจึงไม่เปียกกันมากนัก แต่กลุ่มของจางมู่หรงเนื้อตัวเปียกโชก เสื้อผ้าของพวกเขาดูเหมือนไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้อีกแล้ว ทั้งหมดเอาแต่ยืนหนาวสั่นอยู่หน้าประตู ดูน่าสงสารมาก

 

“ผมจำได้ว่ามีเสื้อผ้าเก่า ๆ อยู่ด้านบน จะเอาลงมาให้นะครับ” ซูรุ่ยเจ๋อขยิบตาให้จางอวิ๋นก่อนเดินขึ้นไปชั้นบน

 

“พวกนายรีบเข้ามา ข้างนอกลมแรงมาก” จางซั่วเหลียงเอ่ยปาก

 

“แต่พื้น…” มองไปยังพื้นห้องที่สะอาดสะอ้าน ตู้เจียงก็รู้สึกอับอายเกินกว่าจะเข้าไป

 

“ไร้สาระ! รีบเข้ามา”

 

ทันทีที่จางอวิ๋นดึงหน้า ทุกคนก็รีบเดินเข้ามาทันที

 

ซูรุ่ยเจ๋อลงมาพร้อมกับเสื้อผ้าสภาพดีที่นำออกมาจากมิติ เพื่อความแนบเนียน เสื้อผ้าเหล่านี้จึงไม่ใช่ของใหม่ แต่เป็นของที่พวกเขาเก็บได้ระหว่างค้นหาผู้รอดชีวิตในเมือง A ตอนนี้ได้โอกาสใช้งานแล้ว เด็กชายเดินไปกับซ่งเฉิงชูสักพัก แล้วกลับมาพร้อมถังขนาดใหญ่ 2 ใบที่มีน้ำอุ่นอยู่เต็ม เพื่อให้แขกใช้เช็ดตัว

 

อู๋จิงและเฉิงเจียวเองก็ลงมาช่วย พวกเธอนำนมผงมาผสมน้ำร้อนที่ขอมาจากซ่งเฉิงชู แล้วใส่แก้วกระดาษแจกจ่ายให้แขกทีละคน

 

หลังได้เช็ดตัว สวมใส่เสื้อผ้าที่นุ่มสบาย แล้วยังได้ดื่มนมอุ่น ๆ น้ำตาก็พลันไหลออกมา พวกเขาผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมานาน สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้เหมือนกับฝันไป

 

ซูรุ่ยเจ๋อขนผ้านวมจำนวนหนึ่งมาจากชั้นบน มี 2 ผืนที่เป็นของเก่าจากในบ้านหลังนี้ ส่วนอีก 2 ผืนเพิ่งนำออกมาจากในมิติ แม้ว่าผ้าปูที่นอนเดิมของบ้านหลังนี้จะสกปรก แต่ผ้านวมถูกเก็บไว้อย่างดีจึงค่อนข้างสะอาด สามารถนำมาใช้ปูรองนอนได้

 

จางอวิ๋นและคนอื่น ๆ เองก็นำบิสกิตออกมาแจกให้กินรองท้อง

 

“รีบพักผ่อน เมื่อฝนหยุดตกพวกเราจะจากไปทันที” ฐานหลินเฉิงไม่เคยให้ความสำคัญกับคนธรรมดา จางมู่หรงที่ขาหักก็ถูกละเลยเช่นกัน เมื่อพวกเขาจากไป คนของฐานคงไม่ได้สนใจนัก

 

“ขอบคุณ! ขอบคุณมาก!” พวกเขาพากันกล่าวขอบคุณไม่หยุด

 

จางอวิ๋นโบกมือแล้วเดินขึ้นบันไดไป

 

กลุ่มคนบนพื้นห้องนั่งเล่นนอนหลับอย่างเป็นสุข ไม่มีใครสนใจว่าต้องนอนรวมกัน

 

หลังซูรุ่ยเจ๋อและจางอวิ๋นขึ้นมาชั้นบน พวกเขาไม่ได้ตรงเข้าห้องของตัวเอง แต่ไปที่ห้องของอู๋จิงและจางซั่วเหลียงเพื่อหาตัวอู๋จิง พวกเขาต้องการช่วยเหลือหลินเจีย แต่ก่อนที่จะช่วยอีกฝ่ายออกมา พวกเขาต้องแก้ปัญหาพลังที่แห้งเหือดในร่างกายของหลินเจียเสียก่อน ซึ่งอู๋จิงสามารถผ่านเข้าไปในสถานที่ที่หลินเจียถูกคุมขังอยู่ได้อย่างไม่ยากเย็น

 

พวกเขาวางแผนให้อู๋จิงลอบเข้าไปเงียบ ๆ เพื่อนำคริสตัลนิวเคลียสไปให้หลินเจียเพิ่มพลังโดยเร็วที่สุด ก่อนเล่าเรื่องฐานภาคใต้ หากหลินเจียต้องการเดินทางไปที่ฐานภาคใต้ พวกเขาก็จะหาทางช่วยเหลืออีกฝ่าย

 

พวกเขาค่อนข้างรู้สึกผิดที่ต้องให้อู๋จิงที่ป่วยอยู่ฝ่าฝนออกไปทำงาน แต่พวกเขาไม่มีเวลาเหลือมากนัก ไม่มีใครรู้ว่าฝนจะหยุดตกเมื่อไหร่ และพวกเขาก็ไม่อยากรั้งอยู่นานทั้งที่ไม่จำเป็น โชคดีที่ที่พักของหลินเจียอยู่ไม่ไกลนักจึงใช้เวลาไปกลับค่อนข้างสั้น หากใช้ฝนและความมืดเป็นข้อได้เปรียบคงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ

 

 

_________________

 

[โรงละครเร่เล็ก ๆ ]

 

เจิ้งเจียเหอ : เสี่ยวเฮย แกจะกัดทุกย่างไม่ได้นะ มีแต่หมาเท่านั้นแหละที่กัดไปซะทุกอย่าง!

เสี่ยวเฮยมองอย่างดูถูกแล้วพ่นลูกไฟใส่

เจิ้งเจียเหอ : ว้าว! เจ๋ง!

ซูเสี่ยวเจ๋อ : พลังของเสี่ยวเฮยค่อนข้างแปลก

เจิ้งเจียเหอ : เสี่ยวเฮย ฉันจะบอกอะไรให้ ถ้าแกไปเจอคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอ แกก็ตบมันให้ตายให้อุ้งมือเดียว ไม่ต้องคิดมาก แต่ถ้าเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แกก็กัดมัน ก็อปปี้พลัง แล้วใช้พลังนั้นจัดการเจ้าของ แต่ถ้ายังสู้ไม่ได้ก็เปลี่ยนร่างกับมันเลย!

หมอซ่ง : แต่ถ้าเปลี่ยนร่าง เสี่ยวเฮยก็ต้องทำร้ายตัวเองนะ

เจิ้งเจียเหอ : เสี่ยวเฮยจะทำร้ายตัวเองได้ไง? หลังเปลี่ยนร่างก็ให้ฆ่าตัวตายซะสิ ร่างของอีกฝ่ายก็จะตาย เมื่อวิญญาณเสียวเฮยกลับเข้าร่างก็ชนะแล้ว!

ทุกคน : นี่มันน่ากลัวมาก!

 

____________________

 

แอบย่องมาดึก ๆ ค่ะ

มีใครเดาถูกตั้งแต่ตอนที่แล้วบ้างว่าใครกันที่เรียกจางอวิ๋น เป็นพ่อกล้ามมู่หรงนั่นเอง

สรุปว่าหลินเจียยังไม่ได้เข้าตี้นะคะ เพราะกลุ่มของน้องต้องไปจัดการซอมบี้ระดับ 4 เอาคนที่ร่างกายอ่อนแอและไม่เขาขากับคนในทีมไปจะเป็นภาระมากกว่าค่ะ

ตอนหน้าฝนหยุดตกแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะมาอัพได้วันไหนนะึะ อุแง้

ปล. ขอบคุณนักอ่านที่ช่วยแก้คำผิดให้นะคะ แต่เรายังไม่มีเวลากลับไปแก้ตอนเก่า ๆ เลยค่ะ ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่จะค่อย ๆ แก้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.111K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,145 ความคิดเห็น

  1. #7053 Verdaly (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2564 / 20:18
    แงงงง สงสารพ่อนักดล้าม ///ขอบคุณที่กลับมาแปลต่อนะคะ
    #7,053
    0
  2. #7000 ++หมวยเล็ก++ (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 21:55
    สนุกดีค่ะ

    ไรท์มาแปลต่อไวๆนะคะ
    #7,000
    0
  3. #6997 Gartoon12s (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 19 เมษายน 2564 / 15:15

    เธอมาเถอะนะ
    #6,997
    0
  4. #6996 Gartoon12s (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 22:44
    รอเธออยู่นะ
    #6,996
    0
  5. #6995 Gartoon12s (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 22:44

    ไรท์อยู่ไหน
    #6,995
    0
  6. #6994 Angfha (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 เมษายน 2564 / 12:45
    ไรท์หายไปเลย ยังรออยู่นะคะ
    #6,994
    0
  7. #6991 yurachatr (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 01:25

    รอค่ะะะะะะ
    #6,991
    0
  8. #6989 Pppnnnttt42 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 28 มีนาคม 2564 / 00:26
    เพิ่งหลงเข้ามาอ่าน รอนะคะไรท์🥺
    #6,989
    0
  9. #6986 6892 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 23 มีนาคม 2564 / 09:51
    ไรท์หายไปนานแล้วเมื่อไหร่จะกลับมาอัพตอนใหม่ค่ะ จะไปดำอิงค์แก้ขัดก็ไม่ได้แล้วเหมือนเวบเค้าลบเรื่องนี้ไปแล้วมั้ง
    #6,986
    0
  10. #6983 friendsty (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 20 มีนาคม 2564 / 18:22
    คิดถึงลุงที่ทำคิมบับกับคุณป้าร้านอาหารคุณลุงใจดีที่ฟาร์มจังตายไปรึยังนะ
    #6,983
    0
  11. #6980 Celestial things (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 16:47
    คิดถึงจังเลยค้าบบ
    #6,980
    0
  12. #6971 Almond Ittaboon Lerdithilattakul (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:10
    สนุกมากเลยครับ อ่นรวดเดียวเลย
    #6,971
    0
  13. #6970 Nuttayaoii (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:26
    สนุกมากเลยค่ะ
    #6,970
    0
  14. #6969 GOTทั้ง7 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:56
    ยังรออ่านอยู่นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่า
    #6,969
    0
  15. #6957 Angfha (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:41
    อยากให้ไรท์มาต่อนะ เราอ่านวนไปวนมาหลายรอบแล้ว สู้ๆนะค่ะ
    #6,957
    0
  16. #6956 lukchin1991 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:50
    ขอบคุณที่แปลนะ ยังไงถ้านับตั้งแต่เริ่มอ่านภาษาถือว่าดีขึ้นไหลลื่นขึ้น พยามต่อไปครับ!
    #6,956
    0
  17. #6953 annep (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 22:05
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมากๆ ขอบคุณที่แปลให้อ่านและยังรอตอนต่อไปนะคะ ^^
    #6,953
    0
  18. #6952 Sato_uz (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 31 มกราคม 2564 / 01:53

    คิดถึงมากเลยย
    #6,952
    0
  19. #6951 RS_king32 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 29 มกราคม 2564 / 22:20
    รักเเละรอคุณเสมอ
    #6,951
    0
  20. #6947 somponoyaem (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 22:14

    ขอเสียงไรท์หน่อยครับ...(ไรท์หายไปหนายยยยยย)

    #6,947
    0
  21. #6946 Sato_uz (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 18:26

    🥺🥺🥺🥺🥺🥺
    #6,946
    0
  22. #6945 Joues fossettes (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 00:12

    ยังรอเธออยู่เสมอ
    #6,945
    0
  23. #6944 nuugam (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 15:45
    ไรท์อยู่หนายย😭😭😭
    #6,944
    0
  24. #6942 Sato_uz (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 14 มกราคม 2564 / 22:37
    คิดถึงจังเลยย🥺
    #6,942
    0
  25. #6940 gifzz12 (จากตอนที่ 93)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 20:15
    รอเธออบู่ที่ท่าน้ำทุกวัน

    รอรอรอ
    #6,940
    0