[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 86 : ตอนที่ 79 : ถูกขับออกจากฐาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,163 ครั้ง
    20 ก.ค. 63

 

ตอนที่ 79 : ถูกขับออกจากฐาน

 

แพทย์ทหารรีบหามผู้บุกรุกไปรักษา ถ้าฐานข้อมูลของพวกเขาไม่พบข้อมูลของผู้ใช้พลังคนนี้ ชายคนนี้ย่อมถูกสอบปากคำในภายหลัง จะปล่อยให้ตายง่าย ๆ ไม่ได้ ผู้เสียหายอย่างดร.หยางก็ถูกพาไปรักษาเช่นกัน

 

เวลานั้น เจ้าของมือที่ยื่นออกมาจากความว่างเปล่าก็เผยตัว เป็นอู๋จิงที่มีความสามารถในการเปลี่ยนร่างกายเป็นหมอก จะว่าไป พลังพิเศษของเธอนั้นเยี่ยมยอดกว่าพลังล่องหนเสียอีก แน่นอนว่าหมอกมีคุณสมบัติล่องหน หากมีความเบาบางมาก ๆ ย่อมไม่มีใครหาเธอพบ ต้องขอบคุณมือของเธอที่โผล่ออกมากำมือของผู้บุกรุกไว้แน่น หากเกิดระเบิดขึ้น ผลที่ตามมาย่อมร้ายแรง

 

เจียงซูโจวตระหนักถึงความช่วยเหลือที่ได้รับในเหตุการณ์นี้เป็นอย่างดี เขาเอ่ยขอบคุณซูรุ่ยเจ๋อและอู๋จิงอย่างใส่ใจ

 

หลังจากถูกปฐมพยาบาลเบื้องต้นทั้งห้ามเลือดและพันแผล ไม่ช้าผู้บุกรุกก็ฟื้น และถูกสอบปากคำ

 

หลังจากได้รับรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา เจียงซูโจวก็เชิญกลุ่มของพวกเขาเข้าไปรับฟังการสอบปากคำด้วย การลักลอบเข้ามาในสถาบันวิจัยโดยซุกซ่อนระเบิดและสิ่งของหลายอย่าง ย่อมเป็นแผนการที่ตระเตรียมเอาไว้เป็นอย่างดี ผู้ใช้พลังคนเดียวคงไม่มีความกล้าหาญขนาดนั้น ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน

 

จางอวิ๋นและคนอื่น ๆ เองก็สงสัยถึงตัวตนเบื้องหลัง จึงพากันตามเจียงซูโจวไปที่ห้องสอบปากคำ

 

ต่างจากจางอวิ๋น ซูรุ่ยเจ๋อและคนอื่น ๆ เพิ่งเคยเห็นห้องสอบปากคำเป็นครั้งแรก ซึ่งก็ไม่ต่างจากในโทรทัศน์ที่เคยดูนัก ในห้องปิด มีโต๊ะ 1 ตัวและเก้าอี้ 2 ตัว ที่กำแพงด้านหนึ่งมีกระจกที่มองผ่านได้ทางเดียว พวกเขาจึงสามารถมองเข้าไปในห้องได้

 

เจียงซูโจวและผู้ใต้บังคับบัญชา 2 นายเข้าไปในห้องสอบปากคำ ส่วนจางอวิ๋นและคนอื่น ๆ เข้าไปในห้องที่ใช้เฝ้ามองและรับฟังการสอบปากคำ

 

มือและขาของผู้บุกรุกถูกล่ามไว้กับเก้าอี้โลหะ เนื่องจากแพทย์สนามไม่ได้ฉีดยาชาให้ ความเจ็บปวดจากบาดแผลจึงทำให้เขาหลั่งเหงื่อเย็น ร่างกายยังคงสั่นเทิ้ม

 

โน้ตบุ๊คถูกวางบนโต๊ะ สายไฟและเซนเซอร์จำนวนมากเชื่อมโยงระหว่างโน้ตบุ๊คและผู้ต้องหา มันคือเครื่องจับเท็จ หากผู้ต้องหาโกหก หน้าจอจะแสดงพีกของสัญญาณที่แตกต่างจากปกติซึ่งจะเปิดโปงคำโกหกของเขา

 

“เอาล่ะ บอกมาว่าใครส่งคุณมา?” เจียงซูโจวเคาะโต๊ะ 2 ครั้งด้วยข้อนิ้ว

 

“ไม่มีใคร” ผู้ต้องหาเผยรอยยิ้ม

 

เจียงซูโจวเหลือบมองหน้าจอ ก่อนเอ่ยตามต่อ “คุณมาจากฐานอื่นหรือ?”

 

“ฐานอะไร ไม่ใช่!”

 

“คุณกำลังพยายามโกหก?”

 

“อะไรนะ?” ผู้ต้องหาร้อง “ห้ามทรมานฉัน! พวกคุณเป็นทหารนะ จะฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่ได้”

 

เจียงซูโจวมองไปที่หน้าจออีกครั้งและกล่าว “โลกมาถึงจุดจบแล้ว กฎหมายกลายเป็นของไร้ค่า และต่อให้เป็นข้อปฏิบัติก่อนวันสิ้นโลก คนที่บุกรุกเข้ามาในเขตทหารอย่างคุณจะถูกยิงทันทีที่พบตัว”

 

ตอนพูดคำว่า ยิง เจียงซูโจวไม่ลืมที่จะกล่าวเน้นคำ

 

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของผู้ต้องหาก็เปลี่ยนไป เขากัดฟันก่อนพูด “ก็แล้วแต่คุณเถอะ!”

 

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เขาเองก็ยังไม่อยากตาย เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่สามารถปลุกพลังพิเศษขึ้นมา เมื่อไม่เคยรับการฝึกฝน เขาย่อมไม่สามารถหลอกเครื่องจับเท็จได้ หลังถูกถามคำถามจำนวนหนึ่ง ในที่สุดเครื่องก็สร้างกราฟเฉพาะของชายคนนี้เสร็จสิ้น และการสอบปากคำที่แท้จริงก็เริ่มขึ้น

 

(ประมาณว่าคำถามช่วงแรกทำเพื่อวัดกราฟออกมาว่าถ้าไม่โกหกจะเป็นกราฟแบบไหน และถ้าโกหกจะเป็นกราฟแบบไหน ซึ่งกราฟที่วัดได้จากร่างกายของแต่ละคนจะเป็นลักษณะเฉพาะแตกต่างกัน)

 

“ไม่นานมานี้มีแขกผู้มีเกียรติ 6 กลุ่มมาที่ฐานเรา 2 กลุ่มมีพื้นเพทางทหารซึ่งไม่น่าจะอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ อีก 4 กลุ่มจึงตกเป็นผู้ต้องสงสัย” หลังเจียงซูโจวกล่าว ก็มองไปยังผู้ต้องหา “คุณมาจากฐานหวูเฉิง?”

 

ชายคนนั้นเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม แต่เจียงซูโจวก็ไม่ได้ต้องการคำตอบอยู่แล้ว แค่มองไปที่ข้อมูลกราฟที่ได้ก็จะรู้คำตอบเอง

 

“เมืองขุนเขา? ฐานหลิงเฉิง? หรือ…ฐานเมืองอานฮุย?”

 

เมื่อชื่อของฐานเมืองอานฮุยถูกเอ่ยขึ้นมา พีกสัญญาณที่วัดได้ก็พลันเปลี่ยนแปลง

 

“เข้าใจล่ะ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะ” ผู้ใต้บังคับบัญชาของเจียงซูโจวจดบันทึก ก่อนพวกเขาจะเข้าไปปลดกุญแจมือแล้วลากผู้ต้องหาออกจากเก้าอี้

 

“อ๊ะ!” เมื่อถูกดึง บาดแผลก็พลันเจ็บ ทำให้ชายคนนั้นร้องออกมา เขารีบกล่าวอย่างตระหนก “แล้วยังไงต่อ? คุณจะทำอะไรกับฉัน?”

 

ไม่มีใครตอบ ทหาร 2 นายลากเขาออกจากห้องสอบปากคำ ตอนนั้นเองที่เขาเริ่มหวาดกลัวและตะโกนขอความเมตตา แต่ก็ไม่มีใครสนใจ

 

“ฉันจะพูด! ฉันจะบอกทุกอย่าง! อย่าฆ่าฉัน! อย่าฆ่าฉัน!” เสียงร้องไห้และขอความเมตตาค่อย ๆ ไกลออกไป

 

“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญเพื่อน ๆ จากฐานเมืองอานฮุยมาพูดคุยกันเถอะ” แม้น้ำเสียงของเจียงซูโจวจะฟังดูไม่ต่างจากยามปกติ แต่คนที่ได้ฟังก็พลันรู้สึกเย็นยะเยือก

 

เหล่าทหารปฏิบัติหน้าที่กันอย่างรวดเร็ว ไม่ถึง 20 นาที แขกจากเมืองอานฮุยทุกคนก็ถูกกองกำลังติดอาวุธควบคุมตัว

 

กลุ่มของจางอวิ๋นมองไปที่แขกเหล่านั้น ปรากฏว่าหัวหน้าของกลุ่มเป็นคนที่พวกเขารู้จัก

 

“พันโทเจียง! คุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? นี่เป็นวิธีปฏิบัติต่อแขกของฐานภาคใต้หรือ?” ใบหน้าของหวังซูหรงแดงด้วยความโกรธหลังจากถูกคุกคาม

 

(ถ้าใครลืม หวังซูหรง คือหัวหน้ากลุ่มผู้ใช้พลังสายฟ้าของฐานเมืองอานฮุยค่ะ)

 

“ฮ่าฮ่า กัปตันหวังใช่ไหม? นั่งลงก่อนเถอะ” เจียงซูโจวผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างอารมณ์ดี เขาได้รับข้อมูลการลงทะเบียนเข้าเมืองของแขกจากเมืองอานฮุยแล้ว คนเหล่านี้เข้าเมืองมาตั้งแต่ 4 วันก่อน แน่นอนว่าชื่อของผู้บุกรุกไม่ได้อยู่ในรายชื่อแขกทั้ง 40 คน

 

ดูผิวเผิน เรื่องนี้เหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับแขกจากเมืองอานฮุย อย่างไรก็ตาม แขกจากเมืองอานฮุยนี้กลับร้องขอเข้าเยี่ยมชมสถาบันวิจัยตั้งแต่วันแรกที่มาถึง และเมื่อถูกปฏิเสธ ก็ขอยืดเวลาการเข้าพักอาศัยในฐานของพวกเขาออกไปอีกหลายวัน และพยายามสืบหาที่ตั้งของสถาบันวิจัยจากหลาย ๆ ทาง

 

เมื่อครั้งที่กวนหงและกลุ่มของจางอวิ๋นเดินทางไปที่ฐานเมืองอานฮุยเพื่อเรียนรู้เทคโนโลยีปลูกพืชไร้ดิน พวกเขาได้ให้ข้อมูลแก่กองทหารรักษาการณ์ของเมืองเกี่ยวกับกระสุนชนิดใหม่และประโยชน์ของน้ำผักผลไม้ จากนั้นความแข็งแกร่งของกองกำลังทหารก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด หลังจากกองทหารรักษาการณ์ร่วมมือกับตระกูลลู่ ในที่สุดขุมกำลังของพวกเขาก็ขึ้นมาสูสีกับตระกูลหวังและตระกูลฮง เมื่อตระกูลหวังและตระกูลฮงได้ข่าวยาต้านไวรัสและยาเพิ่มพลังพิเศษของฐานภาคใต้ พวกเขาจึงรีบเร่งมาทันที ด้วยเหตุผล 2 ข้อ

อย่างแรก พวกเขาต้องการรีบมาซื้อยา เนื่องจากความต้องการของยาทั้ง 2 ตัวนั้นสูงมาก จึงผลิตได้ไม่เพียงพอกับความต้องการอยู่เสมอ อย่างที่สอง พวกเขารู้มาว่ากวนหงและกองทหารรักษาการณ์ในเมืองพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกัน พวกเขากังวลว่าฐานภาคใต้จะไม่ยอมขายยาให้กลุ่มของพวกเขา จึงเตรียมตัวมาปล้นก่อน

 

หวังซูหรงนั่งลงทั้งใบหน้าฉุนเฉียวและเอ่ยขู่ทันที “พวกเราจะไม่ยอมถูกรังแกแบบนี้ คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับเรา!”

 

เจียงซูโจวยิ้มพลางกล่าว “วันนี้สถาบันวิจัยของเราถูกบุกรุก ผู้บุกรุกถูกฝ่ายเราควบคุมตัวไว้ได้ จากคำพูดของเขา เขาได้รับคำสั่งจากฐานเมืองอานฮุย คุณมีอะไรจะพูดไหม กัปตันหวัง?”

 

“ใส่ร้าย! พวกเราไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น! ต้องมีใครวางแผนร้ายใส่เราอย่างแน่นอน! พันโทเจียง คุณจะฟังคำจากคนร้ายฝ่ายเดียวไม่ได้! ครั้งนี้พวกเรามาอย่างเป็นมิตรเพื่อสร้างความร่วมมือกับฐานคุณ” หวังซูหรงเอ่ยด้วยท่าทีมั่นใจ เขาไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย หลังพูดจบเขาถึงกับเอ่ยคำสาบาน น่าเสียดายเล็กน้อยที่ชายคนนี้ไม่ได้ไปโลดแล่นในวงการบันเทิง

 

“แต่คนของฉันพบลายนิ้วมือและ DNA ของคนร้ายในที่พักของพวกคุณ แสดงให้เห็นว่าเขาพักอาศัยอยู่กับพวกคุณ หลักฐานดูจะขัดแย้งกับคำพูดของกัปตันหวังหรือเปล่า?” เจียงซูโจวเอ่ยถามพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

 

“เป็นไปไม่ได้! มันถูกจัดฉาก!” สีหน้าของหวังซูหรงเปลี่ยนทันที แน่นอนว่าเขาคงไม่สามารถจินตนาการได้ว่าหลังวันสิ้นโลก ฐานภาคใต้แห่งนี้จะสามารถผลิตพลังงานไฟฟ้าได้มากมาย จนสามารถนำมาใช้ผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์จำนวนมากเพื่อเฝ้าระวังและติดตามพวกเขา แม้แต่หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ก็สามารถเก็บมาพิสูจน์ได้ ตอนนี้หวังซูหรงได้แต่กัดฟันและยืนกรานไม่ยอมรับผิดเท่านั้น!

 

“ไม่เป็นไรกัปตันหวัง เราก็ไม่ได้ต้องการให้คุณรับผิดอะไร แต่ก็ไม่เหมาะสมที่จะให้พวกคุณอยู่ในฐานของเรานานไปกว่านี้เช่นกัน” เจียงซูโจวลุกขึ้นยืนพลางกล่าว

 

“หมายความว่ายังไง? คุณจะขับเราออกไป?” หวังซูหรงลุกขึ้นยืนแล้วตบโต๊ะ กระแสไฟฟ้าที่พลุ่นพล่านขึ้นรอบตัวเขาสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน

 

แต่ฝ่ายเจียงซูโจวก็ก้าวหลังลงไปอย่างเชื่องช้า ทหาร 2 นายด้านหลังก้าวออกมาคุ้มครองเขาทันที คนหนึ่งมีเปลวไฟลุกโชน ส่วนอีกคนปกคลุมร่างกายด้วยหินแข็ง เบื้องหลังหวังซูหรงยังมีรูจำนวนหนึ่งที่กำแพง ปืนกลหนักหลายกระบอกเล็งไปที่แขกเจ้าปัญหา หากเขากล้าขยับ คนเหล่านั้นก็พร้อมยิงถล่มจนกว่าเขาจะกลายเป็นเศษเนื้อ

 

เหงื่อเย็นพลันหลั่งบนหน้าผากของหวังซูหรง เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนเก็บพลังสายฟ้ารอบ ๆ ตัว เขาเป็นเพียงผู้ใช้พลังคนหนึ่ง ไม่ใช่ยอดมนุษย์ อย่างไรร่างกายเขาก็ยังคงเป็นมนุษย์ และไม่ได้กันกระสุน

 

“พันโทเจียง ขออภัยในความหยาบคายของฉันด้วย ฉันขออภัย ได้โปรดให้โอกาส…”

 

“ไม่จำเป็น ฉันจะให้กัปตันหวังกลับไปเก็บของ และออกจากฐานภายใน 1 ชั่วโมง” เจียงซูโจวเอ่ยเสียงเย็นและออกจากห้องสอบปากคำไป

 

“กัปตันหวัง เชิญ” เจ้าหน้าที่ 2 นายเชิญเขาออกไป พร้อมมีทหารติดอาวุธ 10 นายไปประกบ

 

หวังซูหรงกัดฟัน ได้แต่จำใจจากไป

 

หลังเจียงซูโจวออกจากห้องสอบปากคำ เขาก็เดินเข้ามาในห้องที่กลุ่มของจางอวิ๋นอยู่

 

“พันโทเจียง คุณจะปล่อยเขาไปทั้งแบบนั้น?” จางอวิ๋นถามพลางขมวดคิ้ว

 

ดูก็รู้ว่าหวังซูหรงเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้ง 2 ฝ่ายกลายเป็นศัตรูไปแล้ว หากชายคนนี้กลับมาแก้แค้น เกรงว่าจะสร้างปัญหา

 

“อย่างไรก็เป็นแขกจากฐานอื่น จะเสียมารยาทมากไม่ได้” เจียงซูโจวถอนหายใจ แต่ก็เอ่ยเป็นนัย “แต่ทุกวันนี้โลกข้างนอกอันตรายนัก อะไรก็เกิดขึ้นได้”

 

จางอวิ๋นเข้าใจทันที รอยยิ้มพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า

 

เมื่อเห็นท่าทีประสงค์ร้าย คนอื่นก็พอเข้าใจเช่นกัน มีเพียงเจิ้งเจียเหอและหยูตงตงที่อุ้มลูกแมวดำตัวน้อยเท่านั้นที่ยังคงมึนงงอยู่

 

 

____________________

 

นักเขียนมีเรื่องจะกล่าว :

 

[โรงละครเร่เล็ก ๆ]

 

ผู้บุกรุก : ทายซิว่าฉันเป็นใคร?

เจิ้งเจียเหอ : คนจากฐาน XX?

ผู้บุกรุก : เดาใหม่

เฉิงชี่ : คนที่ออกจากฐานไปก่อนหน้านี้?

ผู้บุกรุก : เดาใหม่

เฉิงเจียว : เจ้าโง่!

หมอซ่ง : งี่เง่า!

ตงตงน้อย : อา… คนจากหมู่บ้านหวังไช่

ผู้บุกรุก : เฮ้! ปัญญาชนยอมตายดีกว่าอยู่อย่างอัปยศ! คุณเข้าใจไหม?

จางเสี่ยวอวิ๋น : ตกลงนายเป็นใครกันแน่?

ผู้บุกรุก : หืม! ถ้าอยากรู้เรื่องราวให้กระจ่าง พวกเราก็พร้อมที่จะแถลงไข

ซูเสี่ยวเจ๋อ : จริง ๆ พวกเราก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก

ผู้บุกรุก : เฮ้! ให้ความร่วมมือกันหน่อยไม่ได้หรือไง?! ถ้าอยากรู้ว่าฉันเป็นใคร ก็อ่านต่อตอนหน้า!

เสี่ยวเฮย (ตะปบผู้บุกรุก) : เมี๊ยว! (แล้วอาหารของฉันล่ะ!)

 

______________________

 

กลับมาแปลต่อแล้วค่ะ /จุดพลุ ปัง ปัง ปัง!

เด็กดีมีการเปลี่ยนอินเตอร์เฟสหน้าเขียนนิยายหรือเปล่าหว่า รู้สึกว่าตัวอักษรมันใหญ่ ๆ แต่พอดูในแอพก็ดูไม่ใหญ่เนอะ

ห่างหายไปนาน รู้สึกว่าแปลออกมาไม่ค่อยสมูทเลยค่ะ อาจจะกลับมาเกลาอีกรอบถ้ามีเวลานะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ยังรอและสนับสนุนนิยายแปลเรื่องนี้นะคะ ช่วงนี้งานเราหนักมาก คงไม่สามารถแปลได้ทุกวัน แต่จะพยายามให้ได้สัปดาห์ละ 2-3 ตอน จะแปลเรื่องนี้เป็นหลักจนกว่าจะตามฉบับอิ้งทัน มีพี่ไทรอนมาสลับบ้างแต่ไม่บ่อยค่ะ

มาเม้าท์นิยายเรื่องนี้ได้ในแท็ก #เชอร์รี่วันสิ้นโลก ทางทวิตเตอร์ และติดตามอัพเดตได้ทาง @Standfornothin3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.163K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,140 ความคิดเห็น

  1. #6972 กวีกวี้ (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:47

    เฮยๆเรา น่ารักตลอดดด

    #6,972
    0
  2. #6788 trp1021 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 11:36
    ใครก็ออร่าพระเอกไม่เท่าเสี่ยวเฮยสินะ
    #6,788
    0
  3. #6567 วัวพันปี (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 21:50
    เสี่ยวเฮย.. พระเอกตัวจริง
    #6,567
    0
  4. #6555 Xialyu (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2563 / 21:10
    ขอบคุณค่ะ
    #6,555
    0
  5. #6533 Muk Musa (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 07:23

    ไปย้อนอ่านตอนเก่าไม่ ในที่สุดก็ถึงตอนปัจจุบัน โฮกกกก นี่คือตอนแรกจำชื่อใครไม่ได้เลยนอกจากตัวเอก2คน กับหยูตงตงและแมว555555
    #6,533
    0
  6. #6506 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 13:20
    ฆ่าแ***เลย!!!คนนิสัยไม่ดี🤬🤬🤬🤬😡
    #6,506
    0
  7. #6460 Timjel (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 23:02

    ขอบคุณค่าา
    #6,460
    0
  8. #6449 Otaku_Chom_Hama (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 15:13

    เราดีใจมากที่ไรท์กลับมาแปลต่ออีกครั้ง ดีใจจริงๆไม่เฟค แต่ตอนนี้ช็อกมาก จำชื่อใครไม่ได้เลย..ม่ายยยยยย//มองจำนวนตอนก่อนหน้า..อะฮรึกกก
    #6,449
    0
  9. #6437 first_m16 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 09:58

    ลืมเลยแต่อ่านไปเรื่อยๆน่าจะจำได้
    #6,437
    0
  10. #6416 Verdaly (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 16:47
    อ้าาาา คิดถึงมากเลยขอบคุณนะคะที่กลับมาแปลต่อ
    #6,416
    0
  11. #6405 yukai (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 09:15

    ขอบคุณ
    #6,405
    0
  12. #6370 ไมยะ จัง (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 22:39

    ถึงจะลืมคนอื่น แต่ก็ไม่ลืมตงตงน้อยนะ
    #6,370
    0
  13. #6332 @เดือนสิบสอง (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 14:46

    แอบคิดถึงตัวละครทุกตัวเลยค่ะ โรงละครเร่ยังตลกเหมือนเดิม 5555

    #6,332
    0
  14. #6329 มิลุนซัง (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 14:00
    ลืมตัวละคร5555 ต้องกฃับไปอ่านอีกรอบซะแล้ว
    #6,329
    0
  15. #6325 Tawanpen27111999 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 13:11

    ใครเป็นใครลืมหมดเลยจร้า
    #6,325
    0
  16. #6317 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 10:44

    พลุพร้อม ดอกไม้ไฟพร้อม ปัง ปัง ปัง

    ดีใจที่กลับมาต่อนะคะ

    พันโทเจียงได้ใจมากค่ะ ออกจากฐานไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับฐานภาคใต้หรอกเน้อ หึหึหึ

    #6,317
    0
  17. #6311 Poozayaki (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 07:56
    ใครคือใครนะมึน5555
    #6,311
    0
  18. #6306 ออกรอบ* (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 07:39
    ٩(๑˃̶͈̀◡˂̶͈́๑)۶ กลับมาแล้วววว
    #6,306
    0
  19. #6297 ModFlower (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 01:44

    ชอบเรื่องนี้มาก
    #6,297
    0
  20. #6259 unun1a (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 22:44
    เย้ๆๆๆๆ ขอบคุณที่กลับมานะไรท์
    #6,259
    0
  21. #6255 bam20344 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 22:38

    จุดพลุฉลองการกลับมาาาา

    #6,255
    0
  22. #6251 รุ้งสามสี (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 22:01
    เย้ๆๆ เวลคัมมมม คิดถึงมากมาย
    #6,251
    0
  23. #6249 Switches (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 21:27
    เย้ มาแล้วว ขอบคุณน้า
    #6,249
    0
  24. #6247 comet2522 (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 20:16
    เย้ยน้องเชอรี่ของเรามาแล้ววว ปล.ขอให้เจอกลุ่มซอมบี้ด้านนอกกกก
    #6,247
    0
  25. #6246 Daw Prdz KS (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 20:04
    ตลกเด็กน้อย2คนที่ยังงงๆ55555
    #6,246
    0