[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 61 : ตอนที่ 60 : เดินทางไปเมือง G

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,492 ครั้ง
    7 มี.ค. 63

 

ตอนที่ 60 : เดินทางไปเมือง G

 

เมื่อหยูตงตงปลุกพลังขึ้นมา ความต้องการอาหารของเด็กน้อยก็เพิ่มขึ้นมาก เมื่อก่อนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยเล็กก็สามารถเติมเต็มท้องน้อยๆ ได้แล้ว แต่ตอนนี้ตงตงกินบะหมี่ไป 2 ชามใหญ่ ซดกระทั่งน้ำซุปไม่มีเหลือ ก็ยังไม่เต็มอิ่ม เด็กน้อยร้องขอให้ซูรุ่ยเจ๋อต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้อีกห่อ ตอนนั้นเองที่เสี่ยวเฮยดูจะถูกความอยากอาหารของตงตงกระตุ้น ตอนที่เด็กเด็กชายกินบะหมี่ชามที่ 3 ลูกแมวน้อยก็เดินมาเลียน้ำซุปที่เหลือในชามเก่าไม่กี่หยดด้วยลิ้นเล็กๆ

 

"อ๋า! แกกินไม่ได้!" ซูรุ่ยเจ๋อรีบเข้ามาห้าม แม้ว่าเขาจะไม่มีเคยมีประสบการณ์เลี้ยงแมวมาก่อน แต่ก็เคยได้ยินว่าระบบย่อยอาหารของแมวบอบบางมาก อาหารที่มีรสเค็ม มีน้ำมัน และอาหารที่ไม่รักษาสุขภาพอย่างบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นของต้องห้ามสำหรับแมว

 

แต่เสี่ยวเฮยฟังที่เขาพูดเสียที่ไหน มันกระโดดรอดการจับกุมของซูรุ่ยเจ๋อ พุ่งเข้าใส่ชามบะหมี่ของหยูตงตงแล้วดูดเส้นเข้าท้องอย่างรวดเร็ว

 

ซูรุ่ยเจ๋อทั้งโมโหทั้งเป็นห่วง ถ้าลูกแมวเกิดป่วยขึ้นมา พวกเขาจะไปหาสัตวแพทย์ได้จากที่ไหน!

 

"พี่ชาย ไม่เป็นไรฮะ เสี่ยวเฮยก็คิดว่ามันอร่อยเหมือนกัน" หยูตงตงกล่าวอย่างนุ่มนวล

 

ซูรุ่ยเจ๋อช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนถามตงตงอย่างประหลาดใจ "เธอคุยกับมันได้?"

 

หยูตงตงส่ายหัว "เสี่ยวเฮยพูดกับผมไม่ได้ แต่ผมรู้สึกได้ว่ามันมีความสุขมาก"

 

ซูรุ่ยเจ๋อคิดว่าความสามารถในการสัมผัสอารมณ์ของเสี่ยวเฮย คงเป็นส่วนหนึ่งของพลังจิตของหยูตงตง เขาได้แต่ปลอบตัวเองว่าเสี่ยวเฮยไม่ใช่แมวธรรมดา ไม่แน่ว่าระบบทางเดินอาหารของมันอาจแตกต่างจากสัตว์ทั่วไป...

 

 

เจิ้งเจียเหอฟื้นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น แต่พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมจางอวิ๋นจึงยังมีไข้สูงอยู่

 

"พี่... ทำไมยังไม่ยอมฟื้นอีก? ผมเป็นห่วงมากนะ... พี่หิวไหม? อาหารในหม้อยังอุ่นอยู่..." ซูรุ่ยเจ๋อนำผ้าที่วางบนน้ำผากจางอวิ๋นมาชุบน้ำแล้วบิดให้หมาดก่อนวางกลับที่เดิมพลางกระซิบ แม้จะเชื่อว่าอย่างไรจางอวิ๋นก็สามารถยกระดับพลังได้สำเร็จ แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ให้กังวลไม่ได้ ทุกๆ ครึ่งชั่วโมง เขาต้องคอยเช็ดตัวให้อีกฝ่าย และคอยป้อนทั้งน้ำผลไม้และน้ำดื่ม เพื่อป้องกันไม่ให้ชายหนุ่มมีอาการขาดน้ำเนื่องจากไข้ขึ้นสูง

 

ไข้ของจางอวิ๋นยังคงสูงอยู่แบบนั้นไปอีก 1 วัน 1 คืน และไม่ฟื้นขึ้นมา จนกระทั่งบ่ายวันที่ 3

 

"พี่จาง! ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว?" ซูรุ่ยเจ๋อที่เห็นจางอวิ๋นเดินออกมาจากห้องก็พลันยินดี "พี่หิวไหม? ผมทำอาหารไว้แล้ว จะเอามาให้เดี๋ยวนี้"

 

จางอวิ๋นย่อมต้องหิวโซหลังจากนอนมาเป็นเวลานาน ซูรุ่ยเจ๋อเตรียมอาหารและคอยอุ่นไว้อยู่ตลอด เพื่อที่เมื่อไหร่ชายหนุ่มฟื้น จะได้กินอาหารทันที

 

"ไม่ต้องรีบ" เวลานั้นทุกคนกำลังนอนหลับ ความจริงในห้อง 501 นี้เหลือเพียงเขาและซูรุ่ยเจ๋อ หัวใจของจางอวิ๋นสั่นไหวยามเดินเข้าไปโอบกอดอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน

 

"พี่..." ใบหน้าของซูรุ่ยเจ๋อพลันขึ้นสีแดงจัด จนร้องออกมาอย่างเขินอาย

 

"ตอนที่ไข้ขึ้นสูง ฉันได้ยินใครบางคนคอยพูดกับฉันอยู่ตลอด" จางอวิ๋นโอบกอดคนรักจากด้านหลังและกระชับร่างทั้งคู่ให้ใกล้ชิดกัน จนริมฝีปากสัมผัสกับใบหูของซูรุ่ยเจ๋อ

 

"พี่...ผม..." เสียงของซูรุ่ยเจ๋อสั่น ดวงตาคู่สวยที่เคยเปร่งประกายราวกับอัญมณีก็พลันเป็นสีแดงระเรื่อ จางอวิ๋นหมดสตินานกว่าที่คาดไว้มาก ในใจของซูรุ่ยเจ๋อเต็มไปด้วยความกังวล ความรู้สึกมากมายนั้นยากเกินจะเก็บไว้ เมื่อไหร่ที่กังวลเขาก็ได้แต่พูดออกมา กระทั่งเรื่องน่าอายเขาก็พูดออกไปหลายเรื่อง ไม่คาดคิดว่าจางอวิ๋นจะได้ยินทั้งหมด เขาอับอายแทบตายแล้ว!

 

"ตอนที่ฉันเป็นไข้ ฉันก็คิดถึงเธอเช่นกัน..." จางอวิ๋นรู้สึกว่าร่างในอ้อมแขนกำลังสั่น กระทั่งขนตายาวที่เขาเห็นก็ยังสั่น ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มออกมาก่อนโน้มศีรษะลงไปจูบริมฝีปากของซูรุ่ยเจ๋อ ริมฝีปากของคนรักตัวน้อยช่างนุ่มละมุน มีรสสัมผัสของผลไม้จางๆ เด็กคนนี้น่าจะเพิ่งทานผลไม้มา

 

จูบของจางอวิ๋นไม่ได้รุนแรงหรือเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ แต่กลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผูกพัน ริมฝีปากและลิ้นของพวกเขาสัมผัสพันเกี่ยวแนบชิดกันเต็มที่

 

"พี่..." เมื่อจูบสิ้นสุดลง ซูรุ่ยเจ๋อเอนตัวซบลงในอ้อมกอดของจางอวิ๋น และรู้สึกเหมือนมีอะไรแข็งๆ ดันต้นขาของเขา เมื่อรู้ว่าเป็นอะไร แก้มของเขาก็พลันกลายเป็นสีแดงจัด

 

ในที่สุดแล้ว จางอวิ๋นก็ไม่ได้ดึงดันจะทำอะไรต่อ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนปล่อยอีกฝ่ายไป แล้วกล่าวด้วยเสียงต่ำ "ไปเตรียมอาหารให้พี่เถอะ พี่หิวแล้ว"

 

เมื่อพูดจบ จางอวิ๋นก็จงใจมองไปยังส่วนที่ไม่สมควรเอ่ยบนร่างกายของซูรุ่ยเจ๋อ ซึ่งทำให้เด็กหนุ่มเขินอายมากกว่าเดิม

 

ในที่สุดอาหารทั้งหมดก็อุ่นเสร็จพร้อมทาน ไม่นานนักก็นำมาเสิร์ฟได้ อาหารเป็นข้าวสวยร้อนๆ ซุปข้าวโพดต้มซี่โครง และหมูตุ๋นชิ้นใหญ่ กลิ่นของมันอบอวล ดึงดูดผู้คนให้มาทาน

 

"เสี่ยวเจ๋อ เธอกินไปแล้วหรือยัง?"

 

"พวกเรากินกันไปแล้ว อันนี้เป็นส่วนที่ผมเตรียมไว้ให้พี่ รีบกินในขณะที่กำลังร้อนเถอะ"

 

"ดีมาก"

 

"พี่ กัปตันหลี่มาหาพวกเราวันนี้ พวกเขาจะออกเดินทางไปทำภารกิจตอน 6 โมงเย็น" ระหว่างที่จางอวิ๋นทานอาหาร ซูรุ่ยเจ๋อก็เล่าเรื่องหลี่หมิงให้ฟัง

 

หลี่หมิงเฝ้ารอคำตอบจากจางอวิ๋น และตั้งใจออกเดินทางเย็นนี้ แต่กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ จากพวกเขา หลี่หมิงที่ไม่อาจรอนานไปกว่านี้แล้ว จึงมาพบพวกเขาด้วยตัวเองตั้งแต่เช้า ใครจะรู้ว่าจางอวิ๋นจะนอนนานขนาดนี้ คนที่เหลือในกลุ่มก็ไม่สามารถตัดสินใจแทนหัวหน้ากลุ่มได้ ซูรุ่ยเจ๋อจึงออกมาให้คำตอบแทน ว่าถ้าจางอวิ๋นฟื้นขึ้นมาทันออกเดินทาง พวกเขาย่อมเข้าร่วมภารกิจอย่างแน่นอน เมื่อได้ฟังดังนั้น หลี่หมิงก็กลับไปอย่างสงบ

 

"ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวกันเถอะ" จางอวิ๋นพยักหน้า ตอนนี้คงถึงเวลาพวกเขาต้องแสดงตัวบ้างแล้ว

 

 

เวลา 6 โมงเย็น จางอวิ๋นและทุกคนในทีมขับรถออฟโรดไปยังประตูหน้าฐาน ที่ประตู มีรถทหาร 4 คันและรถหุ้มเกราะหนัก 1 คันตั้งขบวนรออยู่ก่อนแล้ว

 

เมื่อหลี่หมิงเห็นทีมของจางอวิ๋นก็รู้สึกยินดี เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก "หัวหน้ากลุ่มจาง เรายินดีมากที่พวกคุณมาร่วมภารกิจนี้!"

 

จางอวิ๋นพยักหน้า "กัปตันหลี่ มาทำให้ความร่วมมือของเราเป็นไปด้วยดีกันเถอะ"

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองฝ่ายร่วมมือกัน ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดให้มากความ จากนั้นพวกเขาก็ติดเครื่องรถแล้วขับตามกันไป

 

รถทหารของหลี่หมิงนำหน้าขบวน ตามด้วยรถของจางอวิ๋น

 

ก่อนออกมา หลี่หมิงได้มอบวิทยุสื่อสารของทหารให้กับกลุ่มของจางอวิ๋น ซึ่งสามารถสื่อสารระหว่างคู่สัญญาณได้เป็นระยะทางกว่า 2 กิโลเมตร

 

นอกจากนั้น หลี่หมิงยังเตรียมเสบียงเป็นขนมจีบข้าวขนาดเท่ากำปั้นที่ไส้ทำจากผักดองและแฮม ซึ่งทั้งหมดเตรียมขึ้นโดยคนครัวของฐาน

 

อย่างที่ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กษัตริย์ที่ชาญฉลาดจะไม่ปล่อยให้พลทหารหิวโหย

 

ขนมจีบข้าวนี้ยังร้อนอยู่และรสชาติดี แต่สำหรับผู้ใช้พลังพิเศษ ขนมจีบก้อนเท่ากำปั้นนี้นับว่าไม่เพียงพอ โชคดีที่พวกเขาขับรถมา พวกเขากระทั่งมีเตาเล็กๆ อยู่หลังรถเพื่อเอาไว้ทำอาหารกินเอง และไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครว่า

 

การเดินทางไปเมือง G จากฐานภาคใต้ใช้เวลานาน 2 - 3 วัน ทีมช่วยเหลือได้ทำการเคลียร์เส้นทางมาก่อนแล้ว ดังนั้นการเดินทางรอบนี้จัดได้ว่าเรียบง่าย การเผชิญหน้ากับซอมบี้ที่เดินเตร็ดเตร่บนถนนก็นับว่าน้อยมาก

 

ก่อนเสร็จสิ้นการเดินทางวันแรก พวกเขาก็พบหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่สามารถหยุดพักได้ ไม่มีสัญญาณชีวิต มีเพียงซอมบี้ไม่กี่ตัวเดินเข้ามาหาพวกเขาอย่างเชื่องช้า

 

หลังเคลียร์ทั้งหมู่บ้านเสร็จ ทหารก็ขุดคริสตัลนิวเคลียสออกมาจากซอมบี้ และเผาร่างของพวกมันทั้งหมด ก่อนแยกย้ายกันพักผ่อนตามบ้านที่มีสภาพดี

 

กระนั้น หลี่หมิงก็พูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าทีมของจางอวิ๋นพาเด็กอายุราว 4 ปีและสัตว์เลี้ยงมาด้วย แต่อย่างไรก็เป็นเร่ื่องของพวกเขา หากสามารถปกป้องทั้งเด็กและลูกแมวไม่ให้กระทบต่อภารกิจ เขาก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

 

วันต่อมา เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ทุกคนก็กลับขึ้นรถและออกเดินทางอีกครั้ง เมื่อขับรถไปตามถนน ล้อมกรอบด้วยความเงียบ จู่ๆ ตงตงก็เอ่ยขึ้น "พี่ฮะ มีรถขับตามหลังเรามา"

 

ตงตงเป็นผู้ใช้พลังจิต ภาพที่เขาเห็นนั้นแม่นยำมาก คนในกลุ่มมองไปด้านหลัง แต่เนื่องจากเป็นเวลากลางคืนที่มืดมาก และปราศจากไฟถนน พวกเขาจึงไม่เห็นอะไรเลย

 

จนกระทั่งช่วงหนึ่ง พวกเขาจึงเห็นโครงร่างของรถยนต์ที่สะท้อนกับแสงจันทร์

 

น่าจะเป็นรถยนต์สีดำ และจงใจไม่เปิดไฟหน้า พวกเขาไม่รู้ว่ารถคันนี้มีเจตนาอะไรจึงขับตามมา ภายใต้ความมืดมิดในเวลากลางคืน รถคันนั้นขับตามมาอย่างระวัง ถ้าไม่ใช่เพราะหยูตงตง พวกเขาก็ไม่รู้ว่ากำลังถูกติดตาม

 

จางอวิ๋นรีบแจ้งสถานการณ์ให้หลี่หมิงทราบผ่านวิทยุสื่อสาร

 

หลี่หมิงประหลาดใจ พวกเขาไม่ได้แวะตามที่อยู่อาศัยหรือร้านค้าระหว่างทาง แล้วรถคันนั้นมาจากไหน ทำไมต้องติดตามพวกเขามา?

 

หากเป็นผู้รอดชีวิต พวกเขาก็ควรขอความช่วยเหลือสิ ไม่ใช่ลอบขับรถตามมาแบบนี้

 

ไม่ว่าวัตถุประสงค์ของรถที่ขับตามมาจะเป็นอะไร พวกเขาก็จำเป็นต้องรู้มันเสียก่อน

 

จางอวิ๋นดับไฟรถออฟโรดทั้งหมด และจอดรถที่ข้างทาง ในขณะที่ขบวนรถของหลี่หมิงยังคงขับต่อไปท่ามกลางถนนมืดๆ ในความมืดมิดนั้น คนอื่นไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามีรถคันหนึ่งออกจากขบวนมาจอดอยู่ข้างทาง

 

และเมื่อรถที่ลอบตามมาขับผ่านรถของจางอวิ๋น

 

เขาก็พลันเปิดไฟสูงใส่ ความสว่างของมันทำให้ถนนตรงนั้นสว่างจ้า รถสีดำที่ขับตามมาจึงรู้ตัวว่าถูกเปิดโปง

 

คนขับรถคันดังกล่าวตื่นตระหนกและเหยียบคันเร่งหวังพุ่งชนเพื่อกำจัดพวกจางอวิ๋น แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีแสงสว่างจ้าส่องมาจากด้านหน้า รถทหารที่ไม่รู้ว่าวนกลับมาเมื่อไหร่ปิดกั้นถนนเส้นนี้ไว้ ทหารหลายสิบนายเล็งอาวุธไปที่รถต้องสงสัย

 

เสียงเบรคดังลั่น ก่อนรถสีดำจะหยุดนิ่ง

 

"อย่ายิง อย่ายิง!" ชายรูปร่างอ้วนเตี้ยเปิดประตูคนขับเดินออกมาแล้วชูมือขึ้น

 

"คุณตั้งใจทำอะไร?!" หลี่หมิงตะโกน

 

"ผมเป็นคนธรรมดา! ภรรยากับลูกของผมอยู่ในรถ!" เมื่อเขาพูดจบ ก็รีบบอกให้คนในรถทั้งหมดลงมา ภายในรถ SUV นั้นถูกครอบครองครบทั้ง 7 ที่นั่ง หญิงวัยกลางคน ชาย 3 คน และหญิงสาวหน้าตางดงาม 2 คนเดินลงมาจากรถ "นี่คือภรรยาของผม ลูกสาว 2 คน ลูกชาย 1 คน และเพื่อนของลูกชายอีก 2 คน"

 

"คุณตามพวกเรามาทำไม?!"

 

"พวกเราหลบหนีออกมาจากเมือง N และต้องการไปตามหาพ่อแม่ของผมที่เมือง G บนถนนไม่ปลอดภัยนัก และเรามีผู้หญิงในรถ 3 คน ยิ่งทำให้ไม่ค่อยปลอดภัย เราเห็นแสงจากรถพวกคุณ เลยคิดว่าแอบขับตามไปจะปลอดภัยกว่า พวกเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดี!" ชายอ้วนกล่าวอย่างนอบน้อม

 

เมื่อเห็นว่าคนกลุ่มนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ ในฐานะทหาร หลี่หมิงไม่สามารถขัดแย้งกับพลเมืองได้ ถ้าพวกเขาเป็นทีมช่วยเหลือคงพาคนกลุ่มนี้ไปด้วยอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้พวกเขามาทำภารกิจที่สำคัญกับฐาน และอันตรายมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะพาคนกลุ่มนี้ไปเมือง G ด้วย

 

 

 

____________________

 

นักเขียนมีเรื่องจะกล่าว :

 

[โรงละครเร่เล็กๆ]

 

ซูเสี่ยวเจ๋อ : ตงตง เฉิงชี่ มาดื่มน้ำผักก่อนเร็ว

ตงตง : โอเคฮะ!

เฉิงชี่ : ไม่! ฉันขอปฏิเสธ! กระบวนการคั้นน้ำผักนั้นเลวร้ายเกินไป ฉันกินไม่ลง

เจิ้งเจียเหอ : อา! อร่อย! หือ? เมื่อกี้เฉิงชี่พูดว่าอะไรนะ?

เฉิงชี่ : ไม่มีอะไร โอ้ ฉันปลุกพลังสายฟ้าได้ล่ะ

เจิ้งเจียเหอ : บอส!!! ไม่ดีแล้ว! คุณจะไม่ใช่อันดับ 1 อีกต่อไป!

จางเสี่ยวอวิ๋น : หือ?

เจิ้งเจียเหอ : จากกฎของนิยาย ตัวละครเอกต้องผ่านความยากลำบาก รวบรวมพรรคพวกผ่านประสบการณ์เป็นตาย! และที่สำคัญ ตัวละครเอกต้องมีพลังสายฟ้า! เป็นพลังของนิ้วทองคำ! บอส คุณยังเป็นตัวเอกของนิยายเรื่องนี้อยู่ไหม? หรือเลิกเป็นแล้ว?

จางเสี่ยวอวิ๋น : เสี่ยวเจ๋อ เธอมีแปะก๊วยอยู่ในมิติบ้างไหม? →_→

 

____________________

 

แปะก๊วยเป็นสมุนไพรบำรุงสมองค่ะ คือเสี่ยวอวิ๋นด่าว่าเจียเหอโง่นั่นเอง...

ตอนนี้มีเลิฟซีน กี้ดดดดด /นอนกลิ้งไปกลิ้งมา

ในที่สุด หลังจากแปลมา 60 ตอน!!! เขาก็มีฉากหวานกันแล้วแม่!!!!

 

ส่วนอาหารที่เสี่ยวเจ๋อทำให้พี่อวิ๋นทานนะคะ (ระวัง! รูปอาหาร!)

 

ซุปข้าวโพดต้มซี่โครง

 

หมูตุ๋นชิ้นโต

 

เห็นแล้วอยากกินหมูหวานกับข้าวต้มกุ๊ยขึ้นมาเลยค่ะ หมูหวานต้องทำจากหมูสามชั้นเท่านั้นด้วยนะ!

โอ้ยย หิว

 

ขอบคุณที่สนับสนุนงานแปลของเรานะคะ ทั้งคอมเม้นท์และของโดเนทใน Read A Write สารภาพเลยตอนแรกจะไม่ลงวันนี้แล้ว แต่เห็นคอมเม้นท์กับมีคนโดเนทกาแฟมา เอาวะ! สู้หน่อย! ก็ขอขอบคุณทุกคนด้วยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.492K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,107 ความคิดเห็น

  1. #6807 bambiim (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 21:12
    โอ้ยหวานกันมากแม่ แงงงเขินนนน;/////////;;;;
    #6,807
    0
  2. #6556 ลิสลา (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 00:54
    โง่ว 5555
    #6,556
    0
  3. #6526 LoliDark (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 07:30
    เอาวะ มีฉากให้เขินแล้วว -///-
    หลังจากดีดดิ้นกับโรงละครเร่มานานนน
    #6,526
    0
  4. #6483 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 16:23
    หือซุปข้าวโพดต้มซี่โครงเขิน!!!!🤭🤭ไม่รู้ว่าจะเขินหรือจะหิวก่อนดี
    #6,483
    0
  5. #6410 capitala2 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 14:08
    นั่นไง มันต้องมีทุกเรื่องเลยสิน่าที่ตัวประกอบจะพาคนอื่นไปตาย โอ๊ย หงิด
    #6,410
    0
  6. #6402 Mebal (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 03:18
    60 ตอนแล้วเค้าพึ่งหวานให้เห็นชัดๆ อิอิ
    #6,402
    0
  7. #5255 น้ำพัน (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 01:28
    ละมุนมาก เรียกแทนตัวเองว่าพี่กับน้อง เป็นเขินน
    #5,255
    0
  8. #5109 Taetaemnae (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 21:14
    เขิงงงง ม้วนไปหมด
    #5,109
    0
  9. #4673 MitsukiCarto (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 01:11
    ในที่สุดก็มีฉากหวานกันสักที~
    #4,673
    0
  10. #4333 lywn (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 05:00
    น้องตงตงเก่งมากกก
    อยากจับฟัดจริงๆเลย
    #4,333
    0
  11. #4113 sakura17 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 07:41
    ขำโรงละคร555
    มีฉากหวานพอให้กรุ้มกริ่ม555
    #4,113
    0
  12. #3932 Xialyu (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 16:27
    มาดีจริงป่าวนะ
    #3,932
    0
  13. #3799 WiWi (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 05:47

    สนุกมากๆค่ะะะ

    #3,799
    0
  14. #3548 Patimabhorn (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 16:33
    ทำตัวไม่ถูกกับฉากเลิฟซีน งงไปหมด555
    #3,548
    0
  15. #3395 iiวมlwรน้oe (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 08:04
    หมอซ่งก็คือหายแบบหายไปเลยยย ไม่โผล่มาอีกเลย เป็นซอมบี้ไปแล้วป่าวหว่าา 5555555555
    #3,395
    0
  16. #3366 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 00:14

    พี่จางจุ๊บๆน้องแล้ว อยากฟังที่น้องพูดกับพี่ตอนนอนยาวมากเลยค่ะ

    จะใช่สารภาพรักมั้ยน้า(?)


    ปล.ตงตงกับเสี่ยวเฮยน่ารักมากเลยยยย

    #3,366
    0
  17. #3363 trp1021 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 23:30
    ตงตงงงงง หนูจะกลายเป็นนักสืบและหน่วยสอดแนมที่ดีแน่นอน
    #3,363
    0
  18. #3320 misaki-himako (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 17:09
    ถ้าตงตงบอกว่าพวกรถดำกำลังโกหก ก็สนุกเลย แล้วแทนที่ผู้หญิงชอบเฮีย อาจเป็นผู้ชายชอบน้องก็ได้นะ
    #3,320
    0
  19. #3319 trd_ka (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 16:37
    รู้สึกว่าในผู้หญิงพวกนั้นต้องนำความลำบากมาให้แน่ๆ อาจจะมาชอบลูกพี่ของเรา ไม่นะ!!!
    #3,319
    1
    • #3319-1 stam_04(จากตอนที่ 61)
      8 มีนาคม 2563 / 17:12
      มีคนคิดเเบบเรา555
      #3319-1
  20. #3318 Konrafah (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 15:31
    เขินแทนน้อง หวานละมุยมาก
    #3,318
    0
  21. #3317 29212990 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 13:23

    ขอบคุณค่าา
    #3,317
    0
  22. #3316 FaFa_Fangs (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 12:47
    รถสีดำนี่ยังคงมีพิรุดน่าสงสัยมาก
    #3,316
    0
  23. #3315 yukai (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 12:47

    ขอบคุณมาก

    #3,315
    0
  24. #3314 หมาขาวเผาพระอาทิตย์ (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 12:38
    กลุ่มรถดำนี่ก็เก่งนะ เดี่ยวออกจากเมืองได้อย่างปลอดภัยด้วย
    #3,314
    0
  25. #3312 luktapo2001 (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 12:24

    ในที่สุดก็มีฉากหวานๆกับเค้าสักที กรี๊ดดดดดด!!
    #3,312
    0