[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 : การเผชิญหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,078
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,224 ครั้ง
    17 ม.ค. 63

 

ตอนที่ 5 : การเผชิญหน้า

 

หลังออกจากตลาดมือสอง ซูรุ่ยเจ๋อที่เหลือเงินในกระเป๋าไม่ถึง 70 หยวนกลายเป็นคนจนในทันที

 

เด็กชายรีบนำถุงใส่ผักผลไม้จากในมิติมุ่งไปร้านปิ้งย่างของอู๋ฉี เดินไปก็ถอนหายใจไป เขามีข้อตกลงกับลุงอู๋ว่าจะส่งผักให้ทุกวัน แม้ว่ามันจะทำเงินได้ไม่มากนัก แต่เขาย่อมไม่ปฏิเสธเงินที่มาหาถึงหน้าประตูไม่ว่าเงินจะจำนวนน้อยแค่ไหนก็ตาม

 

เมื่อเขามาถึงประตูร้าน ลุงอู๋ก็หันมาเห็นเขาพอดี อู๋ฉีจ้องมองถุงผักของซูรุ่ยเจ๋อด้วยตาเป็นประกายและส่งยิ้มให้ "เสี่ยวเจ๋อ เธอมาส่งวัตถุดิบให้ลุงหรือ?"

 

"ครับลุงอู๋ ลองดูผักพวกนี้สิครับ ลุงลองตรวจดูว่ามันสดไหม?"

 

"สดมาก! ย่อมสดแน่นอน!" อู๋ฉียิ้มแย้มยามรับถุงผักใบใหญ่ เขาควักธนบัตรสีแดงสองใบออกมาและเอ่ยถาม "เสี่ยวเจ๋อ เธอยังมีผักผลไม้ที่บ้านอีกเท่าไหร่?"

 

ซูรุ่ยเจ๋อกระพริบตาปริบๆ แล้วพลันปรากฎร่องรอยยินดีบนใบหน้า

"รวมๆ แล้วยังมีอีกราว 200 กิโลกรัม ลุงอู๋อยากได้เพิ่มหรือครับ?"

 

"เพื่อนเก่าของลุงตั้งใจเปิดร้านอาหารบนถนนตะวันออก ร้านจะเปิดให้บริการพรุ่งนี้เป็นวันแรก ลุงคิดว่าวัตถุดิบของเธอทั้งสดและอร่อย ลุงจึงอยากแนะนำเธอให้เพื่อนของลุง" อู๋ฉีพูดพลางหัวเราะ

 

"ไม่มีปัญหาครับ ผมจะนำวัตถุดิบไปส่งเขาพรุ่งนี้หลังจากผมกลับบ้านไปเก็บเกี่ยวพวกมันแล้ว" ซูรุ่ยเจ๋อสุขใจเหลือเกิน อย่างไรก็ตาม สำหรับเขาการขายปลีกวัตถุดิบก็ไม่สะดวกสู้การขายส่ง อีกอย่าง ทั้งผักและผลไม้ในมิติของเขาก็พร้อมเก็บเกี่ยวอยู่ตลอด ไม่มีต้นทุน แม้จะต้องลำบากขนของไปอยู่บ้าง

 

"ดี... ดีมาก" อู๋ฉีนำมือถือขึ้นมาโทรหาเพื่อนคนนั้น และให้ที่อยู่ร้านอาหารเพื่อให้ซูรุ่ยเจ๋อไปส่งผักและผลไม้พรุ่งนี้เช้าเป็นวันแรก

 

ซูรุ่ยเจ๋อพึงพอใจกับการค้าในวันนี้มาก เขาได้ทั้งอาวุธสำหรับตัวเอง ทำเงิน 200 หยวนจากการขายผักให้ลุงอู๋ และยังได้ลูกค้าใหม่

 

ซูรุ่ยเจ๋อหาสถานที่เพื่อตั้งแผงขายวัตถุดิบเพิ่มเติมในช่วงเวลาเร่งด่วนที่มีคนจับจ่ายใช้สอยมากมาย จากนั้นจึงกลับบ้านหลังจากกินเกี๊ยวน้ำร้านดังไป 2 ชามใหญ่

 

เมื่อเปิดประตูบ้าน เขาก็พบกระดาษโน้ตอีกฉบับ แน่นอนว่าจากป้าใหญ่ของเขา ดูจากแรงกดปากกา เขามั่นใจว่าเวลานั้นอีกฝ่ายคงอารมณ์เสียอยู่ไม่น้อย ในนั้นมีข้อความต่อว่าซูรุ่ยเจ๋อถึงความดื้อรั้น ไม่เคารพและไม่สนใจ ทำเหมือนญาติพี่น้องไม่มีตัวตน และชี้ว่าโรงเรียนจะเปิดเทอมในอีก 2 วัน พวกเขาต้องคุยกันเรื่องค่าเล่าเรียนของเด็กชาย ในข้อความกล่าวว่าพวกป้ารู้ว่าซูรุ่ยเจ๋อกำลังประสบปัญหา ทั้งเข้าอกเข้าใจความลำบากของเขาและต้องการช่วยคลี่คลายปัญหา ซึ่งซูรุ่ยเจ๋อต้องไปทานอาหารเย็นที่บ้านป้าใหญ่ในวันพรุ่งนี้

 

จากถ้อยคำที่ดูจริงใจเหล่านี้ ถ้าซูรุ่ยเจ๋อไม่มีความทรงจำของชีวิตก่อน คงคิดว่าป้าใหญ่นั้นช่างดีเลิศประเสริฐศรี!

 

ช่างโชคร้าย ซูรุ่ยเจ๋อรู้ว่าในงานเลี้ยงต้อนรับที่เขาเคยเฝ้ารอคอยนั้น สมาชิกในครอบครัวคุณลุงไม่เคยยอมรับเขาจากใจจริงเลยสักครั้ง ทุกคนต่างมองเขาเป็นเพียงหมากไว้ใช้งาน

 

เขาฉีกกระดาษโน้ตและโยนทิ้งอีกครั้ง ก่อนหายเข้าไปในมิติ เดินไปยังแปลงผักและสวนผลไม้เพื่อเก็บเกี่ยวผลผลิตสดๆ ที่พรั่งพร้อม และแพ็คใส่ถุงหลายใบอย่างระมัดระวัง

 

หลังจากล้างตัวง่ายๆ ซูรุ่ยเจ๋อก็เอนบนเตียง พรุ่งนี้การค้าครั้งใหม่ของเขาน่าจะทำเงินได้ราวเจ็ดถึงแปดร้อยหยวน เมื่อรวมกับเงินจากการวางแผงขายวัตถุดิบที่ตลาดขายผัก เขาจะสามารถซื้อของใช้จำเป็นราคาย่อมเยาว์ในร้านสะดวกซื้อมากักตุนได้

 

วันต่อมา ซูรุ่ยเจ๋อตื่นนอนแต่เช้าและนำผักผลไม้สดกว่าร้อยกิโลกรัมไปที่ร้านอาหารเปิดใหม่บนถนนตงเจียตามคำแนะนำของลุงอู๋ ด้วยรถเข็นหนักอึ้ง

 

ที่ร้านอาหารซู่จี๋ หญิงวัยกลางคนรูปร่างอวบในชุดเชฟกำลังวุ่นอยู่ในห้องครัว ในขณะที่ชายหนุ่มอายุราว 26 ปีคอยมองไปที่ห้องรับรองของร้าน

 

"อ๋า ทำไมเขายังไม่มาอีก? แม่ เพื่อนคนนี้ของแม่นี่เชื่อถือได้หรอ?" ชายหนุ่มเดินไปที่หน้าต่างรับออเดอร์ของห้องครัวและถามหญิงวัยกลางคนอย่างกระวนกระวาย

 

"แน่นอน และมันยังไม่ถึงเวลานัดหมายเสียหน่อย จะรีบอะไรนัก?" หญิงวัยกลางในครัวค่อนข้างใจเย็น เธอเองก็เฝ้ารอวัตถุดิบเพื่อมาทำอาหารเที่ยงอยู่เช่นกัน

 

และเป็นไปตามที่เธอพูด ซูรุ่ยเจ๋อและรถเข็นบรรจุผักผลไม้กว่าร้อยกิโลกรัมปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูร้าน

 

"สวัสดีครับ นี่เป็นออเดอร์ของคุณหรือเปล่าครับ?" ซูรุ่ยเจ๋อที่หน้าประตูร้านซู่จี๋ก้มหัวให้และถามอย่างสุภาพ

 

"ใช่เลย! เธอที่ลุงอู๋แนะนำมาใช่ไหม? เข้ามาสิ!" ชายหนุ่มที่อดทนรอต่อไปไม่ไหวรีบออกมาต้อนรับ

 

เมื่อซูรุ่ยเจ๋อนำถุงใส่ผักและผลไม้ทั้งหลายเข้ามาในห้องรับรอง ชายหนุ่มก็ตรงรี่เขามาเปิดพวกมันดูทีละใบ และตรวจสอบคุณภาพ เขาประหลาดใจที่ผักและผลไม้ทั้งหมดในถุงสดมาก อีกทั้งยังผลใหญ่ สีสวยน่ารับประทาน มีบางครั้งที่ร้านอาหารจะเสิร์ฟผลไม้ระหว่างมื้ออาหาร ผลไม้อย่างเชอร์รี่ มะม่วง ส้ม กล้วย และอื่นๆ ล้วนมีอยู่เต็มถุง ซูรุ่ยเจ๋อยังนำแตงโมผลใหญ่สองผลมาอีกด้วย

 

"เท่าที่ได้ยินจากลุงอู๋ เหมือนเธอจะปลูกผลผลิตทั้งหมดที่บ้าน?"

 

"ครับ ผมปลูกพวกมันในแปลงผักของผมเอง คุณมั่นใจได้ว่าวัตถุดิบทุกชนิดล้วนสดสะอาด ปราศจากยาฆ่าแมลง"

 

ชายหนุ่มพยักหน้า หยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งมาเช็ดกับเสื้อ และกัดเข้าคำใหญ่ เมื่อรสหวานอมเปรี้ยวของน้ำมะเขือเทศเข้ามาในปาก เขาพลันรู้สึกว่ามันดีมาก ชายหนุ่มที่ปากไม่ว่างชูนิ้วโป้งให้ซูรุ่ยเจ๋อ ถ้ามีวัตถุดิบสดอร่อยขนาดนี้ พวกเขาไม่กังวลว่าร้านอาหารจะขาดแคลนลูกค้า!

 

หญิงวัยกลางคนเองก็ล้างมือเดินออกจากครัว หล่อนประหลาดใจเมื่อเห็นวัตถุดิบทั้งหมดที่เด็กวัยรุ่นนำมาส่ง ก่อนรู้สึกลำบากใจเมื่อเห็นรูปร่างที่ผอมบางของซูรุ่ยเจ๋อในชุดนักเรียน เธอพอรู้มาบ้างว่าความเป็นอยู่ของอีกฝ่ายไม่สะดวกสบายนัก

 

"เจ้าเด็กนี่ เห็นไหมว่าน้องเขาเหงื่อท่วมแค่ไหน ยังไม่รีบไปหาน้ำมาให้เขากินอีก!" หญิงวัยกลางคนดุลูกชาย

 

เด็กหนุ่มรีบยัดมะเขือเทศที่เหลือเข้าปาก และไปหยิบน้ำอัดลมจากตู้แช่มาใส่มือซูรุ่ยเจ๋อ "วันนี้อากาศร้อนมาก ดื่มโคล่าเย็นๆ สิ"

 

"ขอบคุณครับ"

 

ทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนบทสนทนากันอีกเล็กน้อย จากการสังเกตซูรุ่ยเจ๋อพอจะรู้ว่าทั้งคู่เป็นแม่ลูกกัน คนแม่ชื่อว่าซูหมิน และลูกชายของเธอชื่อว่าซูเจี๋ย ซูหมินเองก็พึงพอใจกับวัตถุดิบของซูรุ่ยเจ๋อมาก หลังจากตรวจนับผักผลไม้ที่เด็กชายนำมาส่งเสร็จสิ้น ซูหมินก็จ่ายเงิน 700 หยวนและยื่นข้อเสนอให้เขามาส่งของทุก 2 วัน

 

เมื่อซูรุ่ยเจ๋อรู้ว่าตัวเองสามารถมีรายได้ประจำทุก 2 วัน แน่นอนเขาตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

 

หลังออกจากร้านอาหารซู่จี๋ ซูรุ่ยเจ๋อเข็นรถเข็นเข้าไปในตรอกว่างๆ แห่งหนึ่ง เมื่อเดินออกมา รถเข็นที่ว่างเปล่าก็เต็มไปด้วยเมล่อน ผลไม้ และผักต่างๆ

 

ที่หน้าตลาดขายผักตงเจีย ซูรุ่ยเจ๋อนั่งลงและเริ่มตั้งแผง คุณป้าหลายคนรีบวิ่งเข้ามาจับจองผักผลไม้ หลังจากเขามาตั้งแผงขายผักผลไม้อยู่หลายวัน ในที่สุดลูกค้าประจำของตลาดก็จำได้ว่าซูรุ่ยเจ๋อคือเด็กน้อยที่มาตั้งแผงทุกๆ วัน และผักผลไม้ที่เด็กคนนี้ขายทั้งสดทั้งคุณภาพดีเยี่ยม แม้ว่าราคาจะสูงกว่าเจ้าอื่นเล็กน้อย พวกเขาก็พอใจซื้อ

 

"ซูรุ่ยเจ๋อ?" เมื่อซูรุ่ยเจ๋อกำลังมีความสุขกับการรับเงิน เขาก็พลันได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาอย่างลังเล

 

ซูรุ่ยเจ๋อมองหาและเห็นป้าใหญ่ของเขาเฉินฮุยเจิ่นยืนอยู่ไม่ไกล กำลังมองเขาอย่างประหลาดใจ

 

เมื่อเผชิญหน้าตรงๆ กับป้าใหญ่ เขาไม่สามารถทำเป็นไม่เห็นเธอได้ เด็กชายถอนหายใจในความอับโชคของตัวเอง เขาต้องยืนขึ้นและกล่าวทักเฉินฮุยเจิ่น "คุณป้า"

 

"เจ้าเด็กนี่!" ใบหน้าของเฉินฮุยเจิ่นพลันปกคลุมด้วยความโกรธ "ทำไมนักเรียนดีเด่นถึงมาตั้งแผงขายของอยู่ที่นี่?! น่าอับอายเสียจริง! มา! กลับบ้านกับป้า!"

 

หล่อนเข้ามาดึงซูรุ่ยเจ๋อ

 

ซูรุ่ยเจ๋อไม่ต้องการไปกับป้าใหญ่ เขารีบถอยหลังเพื่อหลบเลี่ยงมือของเธอ

 

เมื่อมีคนจำนวนมากอยู่รอบๆ เฉินฮุยเจิ่นรู้ว่าไม่ใช่เรื่องเหมาะสมที่จะมาฉุดกระชากเด็กชายบนถนน จึงกล่าวว่า "เด็กน้อย ทำไมถึงดื้อนัก? กี่ครั้งแล้วที่ป้าไปทิ้งโน้ตไว้ที่บ้านเธอ? เธอได้อ่านมันบ้างไหม?"

 

"ผมอ่าน..."

 

"ถ้าเธออ่านแล้วทำไมเธอไม่มาที่บ้านป้า? เธอพยายามหลบเลี่ยงป้าหรือ? ป้าบอกแล้วใช่ไหมว่าจะจ่ายค่าเทอมให้ และเธอสามารถมาอยู่ด้วยกันที่บ้านป้าได้ เธอบอกเองว่าหลังจากพ่อเธอหายตัวไป แม่ก็หนีตามคนอื่น คุณตาเลี้ยงดูเธอมาอย่างยากลำบาก เขาตายไปไม่กี่วันเธอก็ละเลยตัวเองเช่นนี้แล้วหรือ? โรงเรียนจะเปิดเทอมอยู่พรุ่งนี้แล้ว เธอจะหาเงินค่าเทอมทั้งหมดจากการขายแค่ผักผลไม้ได้อย่างไร?"

 

เฉินฮุยเจิ่นเอ่ยเสียงดัง และอธิบายสถานการณ์อย่างชัดเจนต่อหน้าสาธารณะ ซูรุ่ยเจ๋อพลันรู้สึกอับอายเหมือนถูกประจาน

 

หลังจากได้ฟัง คนรอบข้างก็เห็นใจซูรุ่ยเจ๋อ โน้มน้าวให้เขาตามป้าใหญ่กลับไป ในมุมมองของเขา เธอเป็นป้าที่ดีมาก ทั้งเป็นห่วงและต้องการช่วยเหลือ คงเป็นผลบุญที่เด็กชายสั่งสมมา

 

ซูรุ่ยเจ๋อไม่สามารถกล่าวปฏิเสธหรือพูดอะไรได้ เขาไม่ควรทะเลาะกับป้าท่ามกลางความสนใจของคนอื่น ไม่เช่นนั้นเขาจะกลายเป็นคนอกตัญญูที่มองข้ามความหวังดีของคน

 

ซูรุ่ยเจ๋อได้แต่ยกนิ้วกลางขึ้นในใจ เขารู้ว่าเหตุการณ์วันนี้เป็นอะไรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาเผยรอยยิ้มและกล่าวกับเฉินฮุยเจิ่น "ผมรู้ว่าป้าหวังดีกับผม ผมตั้งใจจะไปบ้านป้าอยู่แล้วหลังจากขายผักผลไม้ของวันนี้เสร็จ ป้าเห็นไหม ผมใกล้จะขายหมดแล้ว ป้าช่วยรอผมขายอีกสักพักได้ไหม?"

 

"ได้!" เมื่อเฉินฮุยเจิ่นรู้ว่าเด็กชายตกลงจะไปกับเธอ หล่อนก็รอด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

 

 

 

______________

 

อย่างที่เขาว่ากันว่า ศัตรูมักเดินบนหนทางที่คับแคบ ถึงตอนนี้น้องจะตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาอยู่ฝ่ายเดียวก็เถอะ เพราะอีกฝ่ายคิดว่าน้องเป็นหมูในอวย

ตอนนี้ไม่มีอะไรมากนอกจากน้องหาเงินตัวเป็นเกลียว

สำหรับความเห็นที่ว่าน้องขายผลไม้ถูก อยากอธิบายเล็กน้อยว่า มันมีทั้งราคาปลีกและราคาส่งค่ะ

น้องเคยขายปลีกหน้าตลาด มันฝรั่ง 5 หัว แตงกวา 2 ลูก ราคา 20 หยวน (ประมาณ 89 บาท) ก็ไม่ถูกนะคะ ตลาดสดบ้านเรา มันฝรั่งโลละ 26 บาท แตงกวาโลละ 28 บาท แต่น้องเราขายราคาเป็นลูก 

ส่วนราคาส่งที่ร้านอาหาร ผักผลไม้ 100 กิโลกรัม ได้เงิน 700 หยวน (ประมาณ 3,100 บาท) ตกโลละ 31 บาท และเซ็ตติ้งของเรื่องเป็นประเทศจีนที่ราคาผลผลิตทางการเกษตรเขาถูกกว่าบ้านเรามาก แน่นอนว่าผักแต่ละชนิดก็ราคาถูกแพงต่างกัน ราคาที่น้องขายน่าจะเป็นราคาที่สูงพอสมควรสำหรับบ้านเขานะคะ

ขอบคุณทุกความเห็นและกำลังใจค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.224K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,140 ความคิดเห็น

  1. #6238 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 16:14
    รู้สึกหงุดหงิดแล้วเกลียดอีป้า
    #6,238
    0
  2. #5184 น้ำพัน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 15:01
    น้องกินเก่งมากจริงๆ / เบื่อป้าใหญ่ เจ้าแผนการนัก
    #5,184
    0
  3. #5160 never_end2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 00:58
    แปลดีมากค่า
    #5,160
    0
  4. #5032 Taetaemnae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 09:38
    นึกว่าน้องเป็นอะไรกันนังป้า
    #5,032
    0
  5. #4836 สาววายผู้ดมกาว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 10:55

    น้อนนนนนนน ยกนิ้วกลาง555555+

    #4,836
    0
  6. #4611 MitsukiCarto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 16:50
    อย่าไปยอมมันค่ะคุณน้อง!
    #4,611
    0
  7. #4201 เตเตชิต (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 18:57
    น้องสู้ๆ นังป้าบ้านี่!!
    #4,201
    0
  8. #3863 Xialyu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 09:09
    ยัยป้านี่เอง
    #3,863
    0
  9. #3683 Tanz Giroro (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 21:27
    เมื่อไหร่จะสลัดญาติแย่ๆได้สักที หนีกันไปหนีกันมา รำคาญมากโผล่มาทุกตอน ทำไมไม่ประจานมันไปเลยว่ามันจะมาโกงหลานตัวเอง
    #3,683
    0
  10. #3372 mttrow. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 01:24
    อ่านไปแล้วก็อยากกินผลไม้ขึ้นมาเลย...
    #3,372
    0
  11. #3122 yukai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 07:13

    ขอบคุณ
    #3,122
    0
  12. #2385 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:39
    อยากกินผลไม้ฉ่ำๆบ้างค่ะ ฮือ
    #2,385
    0
  13. #1980 sakura17 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:30
    ยกนิ้วกลางให้คุณป้าด้วย555
    #1,980
    0
  14. #1433 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:31
    หนูสู้นะ
    #1,433
    0
  15. #1024 Chap_4 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:32
    ที่จีนผักผลไม้ถูกจริงๆค่ะ และผลใหญ่มากกกกกกก เราชอบซื้อกับชาวบ้านที่ปูแบกะดินขาย คือสดมาก
    #1,024
    0
  16. #924 trp1021 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:59
    สุดท้ายก็ไม่พ้นสินะ
    #924
    0
  17. #627 MaliLa 111 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:57
    มีญาติแบบนี้ พอวันสิ้นโลกน้องต้องจัดหนักเลยนะ
    #627
    0
  18. #430 Penfriend (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 01:04
    อิป้าา!!
    #430
    0
  19. #399 กลมกลม ลมป่อง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 22:47

    น้องยกนิ้วในใจ5555555

    #399
    0
  20. #153 มาเวล (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 01:17
    ขอบคุณมากค่ะ สนุกมากกก
    #153
    0
  21. #111 fighting writeee♡ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 23:49
    ขอบคุณที่ไขข้อสงสัยเรื่องราคาขายผักของน้องมากๆเลยนะคะ กำลังตะหงิดๆอยู่เลย55555
    #111
    0
  22. #86 papark (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 12:33
    สนุกมากกกกก เป็นกำลังใจให้ยัยน้อง
    #86
    0
  23. #82 Muffin_Kun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 07:09
    สนุกมาก แปลดี เข้าใจง่าย เราชอบมากๆ ขอบคุณนะ
    #82
    0
  24. #81 อะไรก็ได้ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 03:06

    ขอบคุณคะ

    #81
    0
  25. #80 Ratgma (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 01:52
    สนุกมากกกกก เป็นเพราะตัวนิยายเองส่วนนึง
    แต่อีกส่วนหนึ่งที่สำคัญเลยคือการแปล
    ขอยกเครดิตตรงนี้ให้เลยค่ะ ขอบคุณมากๆที่แปลให้เราๆได่อ่านกันค่ะ
    #80
    0