[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 42 : ตอนที่ 41 : ปฏิบัติการช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,195 ครั้ง
    19 ก.พ. 63

 

ตอนที่ 41 : ปฏิบัติการช่วยเหลือ

 

เมื่อจ้าวปิ่งพบว่าตัวเองปลุกพลังไฟขึ้นมาได้ เขาทั้งประหลาดใจทั้งยินดี ประหลาดใจที่มีพลังพิเศษเกิดขึ้นมา และยินดีที่ตัวเองไม่ได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดกินคน ด้วยพลังนี้ สิ่งที่จ้าวปิ่งคิดทำต่อไปคือกลับไปช่วยผู้ใต้บังคับบัญชาที่ค่ายทหาร แต่ก็ยังลังเลเรื่องกำลังรบของทั้งสองฝ่าย

 

"ถ้าคุณอยากกลับไปช่วยทหารคนอื่น ผมคิดว่าคุณอาจจะต้องไปตั้งหลักใกล้กับกำแพงค่าย และตรวจสอบสถานการณ์ภายในค่ายเสียก่อน จึงจะวางแผนต่อได้" ค่ายทหารนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกลจากชุมชน ทั้งยังเป็นความลับไม่มีระบุในแผนที่ "ค่ายคุณอยู่แถวไหน? พวกเราจะขับรถไปส่ง"

 

จางอวิ๋นไม่ได้รีบเร่งเสนอความช่วยเหลือ พวกเขาเองก็ต้องใช้เวลาสร้างความเชื่อใจกันขึ้นทีละน้อย แต่อันดับแรกต้องรู้สถานการณ์ปัจจุบันภายในค่ายก่อน

 

"จริงหรอ ขอบคุณมากนะครับ!" จ้าวปิ่งไม่คิดว่ากลุ่มคนที่พบโดยบังเอิญจะเอื้อเฟื้อขนาดนี้ ตอนเขาฟื้นขึ้นมา ผู้ใต้บังคับบัญชาก็เล่าให้ฟังว่านอกจากคนเหล่านี้จะช่วยรักษาบาดแผลให้ทหารทุกนายแล้ว ยังช่วยจัดการซอมบี้ที่พยายามบุกเขามาอีกด้วย แถมยังช่วยปิดผนึกประตูหน้าต่างทั้งหมดเพื่อไม่ให้ซอมบี้เข้ามาได้อีก

 

จ้าวปิ่งบอกให้ทหารหนุ่มคนหนึ่งขึ้นไปบนชั้นสองและมองผ่านหน้าต่างออกไปตรวจสอบภายนอกอาคาร แต่เมื่อประตูหน้าต่างชั้นล่างทั้งหมดถูกปิดผนึก ซอมบี้ส่วนใหญ่จึงละความสนใจจากพวกเขาและออกไปหาอาหารที่อื่นแทน ในเขตโรงพยาบาลจึงเหลือซอมบี้เดินเตร็ดเตร่อยู่ไม่กี่ตัว

 

"ร้อยโท ผมคิดว่าผมเห็นเครื่องจ่ายเครื่องดื่มแบบหยอดเหรียญอยู่ในตึกหลังเรานี่เอง" ทหารหนุ่มเอ่ยอย่างตื่นเต้น

 

อาคารด้านหลังที่ว่าเป็นอาคารผู้ป่วยใน ซึ่งมีโรงอาหารอยู่ชั้น 2 มองผ่านหน้าต่างจึงเห็นเครื่องขายของอัตโนมัติในโรงอาหารได้อย่างชัดเจน ในนั้นต้องมีทั้งอาหารและเครื่องดื่มอย่างแน่นอน ซึ่งเป็นปัจจัยที่พวกเขาขาดที่สุดตอนนี้

 

จ้าวปิ่งได้ยินก็ตาเป็นประกาย ท่ามกลางอากาศร้อนจนเหงื่อออกตลอดเวลาแบบนี้ น้ำเกลือที่พวกเขาจิบไปเมื่อคืนคงถูกใช้ไปหมดแล้ว

 

เขาขึ้นไปชั้นสองและพบว่าระยะห่างระหว่างอาคารที่พวกเขาอยู่และอาคารเป้าหมายนั้นไม่ไกลนัก สามารถวิ่งฝ่าออกไปได้ แต่แสงอาทิตย์ช่างแผดเผาร้อนแรง แม้ระยะทางไม่ไกลก็มีโอกาสเป็นลมแดดได้ ไม่นับซอมบี้ด้านนอกอีก

 

"ฉันไปเอง!" เขาไม่สามารถทนเห็นลูกน้องท้องกิ่ว หลังปลุกพลังไฟขึ้นมา ร่างกายเขาก็ทนต่ออุณหภูมิสูงได้มากขึ้น ถ้าเขาไปเองคงมีโอกาสมากที่สุด

 

"ร้อยโท! คุณจะไปเองได้อย่างไร?" เหล่าทหารร้องห้าม พวกเขาไม่ต้องการให้จ้าวปิ่งออกไปเสี่ยง ร้อยโทเป็นเหมือนกระดูกสันหลังของพวกเขาในตอนนี้ พวกเขายิ่งต้องปกป้องให้ดี

 

"งั้นไปด้วยกัน" ทันใดนั้นจางอวิ๋นก็เปิดปาก "พวกนายสามารถเคลื่อนพลทั้งหมดไปพักที่นั่นได้ ไม่จำเป็นต้องกลับมาที่อาคารนี้แล้ว"

 

ทหารเหล่านี้ฝืนร่างกายตัวเองไม่นอนมาเกือบ 2 วันแล้ว แม้จะได้กินบิสกิตบ้าง แต่ท่ามกลางอากาศร้อนจัดแบบนี้ ถ้าไม่มีอาหารและน้ำมาเพิ่มคงทนต่อไปไม่ไหวแน่ หากมีวิธีช่วยคนเหล่านี้โดยไม่ต้องเปิดเผยเรื่องมิติก็ควรทำ

 

"เสี่ยวเจ๋อ เธอขับรถได้ไหม?" จางอวิ๋นหันไปหาซูรุ่ยเจ๋อ

 

ซูรุ่ยเจ๋อส่ายหน้าทันที เขามีอายุเพียง 17 ปี เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง เขายังไม่มีแม้แต่ใบขับขี่ด้วยซ้ำ แน่นอนว่าถึงเขาจะอายุถึงเขาก็คงไม่ได้ไปสอบ ก็เพราะไม่มีเงินน่ะสิ ในชีวิตก่อนของเขา แม้จะหลังวันสิ้นโลก เขาก็ไม่เคยรับหน้าที่เป็นคนขับรถเลยสักครั้ง

 

"อาซ่ง งั้นนายขับ พาเสี่ยวเจ๋อกับตงตงนำหน้าไปก่อน คนอื่นๆ และฉันจะไปกับรถทหาร" หน้าต่างกันกระสุนของรถทหารถูกออกแบบมาให้เปิดแล้วสอดปืนออกไปยิงได้ จะดีกว่าถ้าพวกเขาคอยคุ้มกันอีกฝ่ายจากในรถทหาร และรถทหารยังเหมาะบรรทุกคนเจ็บไปด้วย

 

"โอเค" ไม่มีใครปฏิเสธ

 

เมื่อตกลงกันเรียบร้อย ทุกคนก็เตรียมพร้อมเคลื่อนพล จ้าวปิ่งส่งปืนพกสำรองของตัวเองให้จางอวิ๋น "พี่จาง คุณใช้ปืนกระบอกนี้ แต่อย่ายิงยกเว้นจะเป็นการป้องกันตัว"

 

จางอวิ๋นหัวเราะก่อนหยิบปืนของตัวเองออกมา "ผมมีปืนแล้ว ลืมบอกไปว่าผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ"

 

จ้าวปิ่งนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา ไม่แปลกใจที่สัญชาตญาณของเขารู้สึกคุ้นเคยกับทักษะและท่าทีของจางอวิ๋น อีกฝ่ายเป็นเจ้าหน้าที่รัฐเหมือนกันนั่นเอง

 

จางซั่วเหลียงใช้พลังสลายกำแพงดินที่สร้างไว้ก่อนหน้า เมื่อซอมบี้ในบริเวณนั้นได้ยินเสียงก็พากันเดินเข้ามา ก่อนถูกทหารฆ่าตัวแล้วตัวเล่า

 

"เร็ว! อย่าอยู่กลางแดดนานเกินไป!" แสงแดดข้างนอกร้อนมาก เมื่อส่องโดนผิวให้ความรู้สึกเหมือนโดนเผา

 

เมื่อซอมบี้ถูกเสียงปืนดึงดูดความสนใจไป ซ่งเฉิงชูก็เปิดประตูฝั่งคนขับแล้วเข้าไปนั่ง ซูรุ่ยเจ๋อเองก็พาหยูตงตงขึ้นรถเช่นกัน ทหารเองก็ช่วยลำเลียงคนเจ็บขึ้นรถทหาร จากนั้นกลุ่มของจางอวิ๋นก็ตามขึ้นไป

 

"ไป!"

 

รถสองคันขับมุ่งหน้าไปที่อาคารพยาบาลด้านหลัง คราวนี้ซ่งเฉิงชูขับรถเข้าไปทางประตูอาคาร ตามด้วยรถทหาร ชั้นล่างของอาคารนี้เป็นลานจอดรถ

 

จางซั่วเหลียงเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากรถทหาร และสร้างกำแพงดินปิดประตูทางเข้า ภายใต้การคุ้มกันของเหล่าทหาร จากนั้นก็ไปผนึกหน้าต่างทั้งหมดเพื่อป้องกันแสงแดดร้อนจัดและซอมบี้

 

กลุ่มคนทั้งหมดเดินขึ้นไปยังชั้น 2

 

ชั้น 2 เป็นโรงอาหารตามที่คาดไว้ สภาพค่อนข้างสะอาด มีรอยเลือดเล็กน้อยบริเวณทางเข้า หลังส่วนที่เป็นโต๊ะทานข้าว พวกเขาเห็นเครื่องจำหน่ายอาหารและเครื่องดื่มแบบหยอดเหรียญ เครื่องดืมเหลือเกือบเต็มเครื่อง แต่อาหารเหลือน้อยมาก มีช็อคโกแลตและซองมันฝรั่งแผ่นทอดกรอบอย่างละโหล ช็อคโกแลตนั้นแทบละลายติดซองเนื่องจากอากาศร้อน แต่มันฝรั่งแผ่นยังทานได้อยู่

 

ทหารที่เหมือนหมาป่าโหยต่างล้อมวงจัดการอาหารเหล่านั้น จางอวิ๋นเพียงแบ่งน้ำดื่มและเครื่องดื่มจำนวนหนึ่งมาโดยไม่แตะต้องอาหาร

 

"เธอหิวไหม ตงตง?" ผู้ใหญ่อาจอดทนกับความหิวได้ แต่เด็กทนไม่ได้ และลูกแมวเองก็คงหิวเช่นกัน

 

สุดท้ายตงตงก็ส่ายหัวเบาๆ แต่ท้องเล็กๆ กลับส่งเสียงร้อง ใบหน้าของเด็กน้อยพลันเปลี่ยนเป็นสีแดง

 

"เธอกินเงียบๆ ด้านหลัง และอย่าส่งเสียงดัง ทำได้ไหม?" ซูรุ่ยเจ๋อกระซิบบอก

 

หยูตงตงกระพริบดวงตาสีดำโตปริบๆ ก่อนพยักหน้าเร็วๆ ลูกแมวในอ้อมแขนเด็กน้อยดูเหมือนจะทนอากาศร้อนไม่ไหว จึงร้องเมี๊ยวออกมาอย่างน่ารัก

 

ทหารที่กำลังกินอยู่ไม่ได้ให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของพวกเขานัก ทุกคนต่างจับกลุ่มทานอาหาร ไม่ใช่เรื่องยากที่จะพาตงตงออกห่างจากสายตาคนเหล่านั้น

 

ซูรุ่ยเจ๋อนำแซนวิช 2 ชิ้นออกมาให้ตงตง และเตรียมอาหารแมวให้เสี่ยวเฮย ทั้งสองกินอย่างเงียบๆ

 

เมื่อทุกคนดื่มกินพอแล้ว ก็พากันเอนหลังบนโต๊ะเพื่อพักผ่อน รอพระอาทิตย์ตกจึงดำเนินการต่อ

 

* * * * * * * * *

 

เมื่อตื่นขึ้นมา พวกเขาก็พบว่าพระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว ทุกคนลงมาชั้นล่าง เปิดกำแพงดิน แล้วขับรถมุ่งหน้าไปค่ายทหาร

 

ที่ตั้งของค่ายทหารค่อนข้างห่างไกล พวกเขาต้องขับรถขึ้นเหนือไปราวชั่วโมงหนึ่ง ผ่านทั้งเขตอุตสาหกรรม และหมู่บ้านเล็กๆ

 

"ค่ายทหารอยู่ห่างออกไป 2 ไมล์ทางเหนือ ถ้าเราไปใกล้กว่านี้จะสามารถเห็นกำแพงค่ายได้อย่างชัดเจน เราพักกันที่นี่ก่อนเถอะ หมู่บ้านนี้ไม่มีผู้รอดชีวิตเหลืออยู่แล้ว" ซอมบี้บริเวณโดยรอบค่ายถูกทหารจัดการไปหมดแล้ว และผู้รอดชีวิตทั้งหมดจากหมู่บ้านรอบๆ ก็เข้าไปพักในค่ายทหาร ที่นี่จึงเป็นหมู่บ้านร้าง สามารถอาศัยพักชั่วคราวได้

 

"ถ้างั้น เสี่ยวเจ๋อกับฉันจะพาตงตงกับอู่จิงไปที่ค่ายเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ พวกคุณที่เหลือรอฟังข่าวอยู่ที่นี่"

 

"คุณต้องเอาความปลอดภัยของตัวเองเป็นหลัก คนที่นั่นอาจไม่ใช่คนดี"

 

"ฉันเข้าใจ"

 

จางอวิ๋นพาซูรุ่ยเจ๋อและอีก 2 คนไป ส่วนคนที่เหลือรออยู่ที่หมู่บ้านร้าง

 

เมื่อขับออกมาไม่ไกลเท่าไหร่ จางอวิ๋นก็ขอให้ซูรุ่ยเจ๋อเปลี่ยนรถที่ขับอยู่เป็นรถจี๊ปรุ่นเก่าของเขา เนื่องจากรถออฟโรดคันหรูจะดึงดูดสายตาคนเกินไป

 

พวกเขาขับรถจี๊ปมุ่งหน้าไปตามทางที่จ้าวปิ่งบอก ในที่สุดก็เห็นกำแพงค่ายทหาร ที่ประตูหน้ามีชายถือปืน 4 - 5 คนเฝ้าอยู่ มีไฟดวงใหญ่ติดอยู่ที่กำแพง และหอสังเกตการณ์ 2 หอ เมื่อคนเหล่านั้นเห็นพวกเขาขับรถมา กลุ่มยามก็รีบยกปืนขึ้นเล็งและตะโกนถาม "พวกแกต้องการอะไร?!"

 

จางอวิ๋นหยุดรถ เขาลอบหัวเราะก่อนเปิดประตูรถออกไป "ผู้เราเป็นผู้รอดชีวิต ได้ยินว่ามีค่ายทหารอยู่แถวนี้ เลยอยากเข้าร่วม"

 

"เข้าร่วม?" หนึ่งในนั้นหัวเราะเยาะ "เอาอาหารมาหรือเปล่าล่ะ?"

 

"ไม่ ไม่มาก..." จางอวิ๋นหยิบถุงพลาสติกใบเล็กออกมาจากรถ ด้านในมีนมไม่กี่ถุง และขนมขบเคี้ยว ไม่นับว่าเป็นประโยชน์นัก

 

"ขยะ! เราไม่รับคนพวกนี้!" คนเหล่านั้นได้ยินก็ไล่พวกเขาออกไป

 

"อา... ได้โปรด คุณผู้ชาย ให้เราเข้าไปเถอะ..." อู๋จิงร้องไห้พลางเอ่ย ใบหน้าของเธอมอมแมม ไม่รู้ว่าเธอเอาดินมาป้ายหน้าเยอะขนาดไหน ตอนนี้เธอดูสกปรกและน่าเกลียด เสียงของเธอแหบแห้งยิ่งเพิ่มความไม่พึงประสงค์

 

"สวะ!" พวกยามไม่ใจเย็นอีกต่อไป ทุกคนจ่อปืนใส่พวกเขา "ถ้าไม่ไปเรายิงแน่!"

 

"คุณ คุณ... ทำไมพวกคุณเป็นแบบนี้...?"

 

"ทำไมเป็นแบบนี้? ไม่เห็นหรอว่าโลกนี้เป็นแบบไหนไปแล้ว! ไสหัวไปซะ! แล้วอย่าโผล่หน้ามาให้เห็นอีก!"

 

จางอวิ๋นและคนอื่นรีบขึ้นรถแล้วขับออกไป

 

"ชาย 1 คนกับภาระอีก 3 ไม่มีอะไรเลยยังกล้าพูดจาไร้สาระอีก! ล้อเล่นหรือไง?!" ขนาดห่างออกมาแล้วก็ยังได้ยินเสียงคนเหล่านั้นเยาะเย้ย

 

จางอวิ๋นเลิกท่าทีเสแสร้งเมื่อครู่พลางเหลือบตามองคนเหล่านั้นจากกระจกมองข้าง มุมปากพลันปรากฏรอยยิ้มเย็นชา

 

เขาขับรถวนรอบค่าย ทำเหมือนคนที่ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี จึงสามารถร่างแบบและเก็บข้อมูลโครงสร้างภายนอกกำแพงได้โดยที่ไม่มีใครสังเกต

 

 

_____________________

 

รางวัลตุ๊กตาทองมาก พี่อวิ๋นนี่จะเป็นทุกอย่างให้เรื่องนี้แล้วนะคะ

ตอนนี้เสี่ยวเฮยมีบทแล้ว น่ารักมาก ได้ร้องเมี๊ยวทีนึงด้วย ตงตงก็น่ารักเหมือนกัน

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.195K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,140 ความคิดเห็น

  1. #6929 ลิสลา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2563 / 16:21
    อู๋จิงทุ่มมาก 55
    #6,929
    0
  2. #6817 timeline3009 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 22:33
    เอ็นดูคอมเม้นข้างล่าง555 ความทาสน้อนแงวอะนะ
    #6,817
    0
  3. #6784 bambiim (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 10:41
    น้องแมวร้องเมี๊ยวทีนึง ก็ฮีลใจทุกคนได้แล้ว
    #6,784
    0
  4. #6513 LoliDark (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 19:58

    สงสารน้อนสุด ;-;

    #6,513
    0
  5. #6403 capitala2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 04:00
    ถ้าน้องแมวกินคริสตัลซอมบี้จะอีโว่กลายเป็นเสือดำได้มั้ย อยากให้น้อนแข็งแรง กลัวน้อนตาย;_;
    #6,403
    0
  6. #6362 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 21:11
    ร้ายกาจ5555🤪🤪🤪🤪
    #6,362
    0
  7. #5236 น้ำพัน (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 21:39
    อิพี่ฉลาดมาก เสี่ยวเจ๋อมีเพื่อนร่วมทีมที่ดีอะ ต่อให้เจอเรื่องร้ายๆ ก็ต้องผ่านมันไปได้
    #5,236
    0
  8. #5083 Taetaemnae (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 15:51
    น้องเด็กกับน้องแงวคือความน่ารัก
    #5,083
    0
  9. #4875 rapipat2633 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 12:06
    เสี่ยวเฮยกับตงตงเหมือนแสงสว่างที่ฟื้นฟูจิตใจอ่ะ.
    #4,875
    0
  10. #4652 MitsukiCarto (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 09:49
    ถ้าช่วยทหารได้แล้วจะทำยังกับพวกกบฏอ่ะ ดูเหมือนฝ่ายนั้นจะมีมากกว่าด้วย แต่ก็ไร้ฝีมือเช่นกัน...
    #4,652
    0
  11. #4246 เตเตชิต (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 01:09
    หนูน้อยตงตงรู้ความมาก
    #4,246
    0
  12. #3910 Xialyu (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 14:18
    เก่งทุกคน
    #3,910
    0
  13. #3394 mttrow. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 04:00
    อู๋จิงกับแฟนคือเงียบกริบมาก แทบลืมบท
    #3,394
    2
    • #3394-1 PuiPui18(จากตอนที่ 42)
      16 มีนาคม 2563 / 10:54
      อู๋จิงคือเงียบจริง แต่แฟนเขามีบทบาทอยู่นะ ปิดกำแพงดินนั่นไง แต่แค่ไม่มีบทพูดเฉยๆ
      #3394-1
    • #3394-2 ปลาทูทอดกรอบ3วิ(จากตอนที่ 42)
      21 มีนาคม 2563 / 16:51
      ถึงจะเหมือนเป็นอัจฉริยแต่ก็อยู่กับพวกที่เกินระดับนั้นไปมากจนน่าประหลาด(คืออยู่กับพวกออร่าตัวเอกปกคลุม)ก็ต้องเงียบๆเป็นธรรมดา
      #3394-2
  14. #3171 sakura17 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 08:14
    เออนะ เดี๋ยวก็รู้
    #3,171
    0
  15. #2615 bophobia (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:30
    หึ หาเรื่องผิดคนแล้ว-น้อง
    #2,615
    0
  16. #2520 1ni8_MiraO (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:49
    นักแสดงชายยอดเยี่ยมแห่งปี
    #2,520
    0
  17. #2266 ลิสลา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:32
    อู๋จิง เกือบลืมเธอไปแล้ววว
    #2,266
    0
  18. #2207 dewwiizodiac (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:35
    เดี๋ยวก็รู้ว่าสวะจริงรึป่าว
    #2,207
    0
  19. #2206 Tannatos Orcus (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:22

    สุดยอดเลย
    #2,206
    0
  20. #2205 Mhuaymhuay Freedom (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:14

    เอาใจไปเลยค่ะ
    #2,205
    0
  21. #2204 Avista (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:52
    ตุกตาทองต้องได้แล้ว
    #2,204
    0
  22. #2202 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:05
    เนียนเชียวน้า
    #2,202
    0
  23. #2201 mothergod (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:37
    ทีมเวิร์ก​สุดๆ55555
    #2,201
    0
  24. #2200 Konrafah (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:17
    พี่เก่งมาก ทีมเวิคมาก
    #2,200
    0
  25. #2199 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:22

    ตงตงและน้องแงวช่วยชโลมจิตใจได้ดีมาก งื้อออ น่ารักก

    ส่วนพี่อวิ๋นน้าน ทำได้ทุกอย่างเพื่อว่าที่ภรรยา

    #2,199
    0