[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 30 : สมองเป็นรูมันรักษาไม่หายนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,814 ครั้ง
    11 ก.พ. 63

 

ตอนที่ 30 : สมองเป็นรูมันรักษาไม่หายนะ

 

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงจุดจอดรถ ก็ต้องพบว่าประตูรถเปิดอ้าค้างไว้ เมื่อมองดีๆ จะเห็นชายสองคนก้มทำอะไรบางอย่างอยู่ตรงเบาะหน้าของรถ

 

จางอวิ๋นขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไป เมื่อชายทั้งสองในรถเห็นคนกำลังเดินมาหา ก็รีบเร่งมือ

 

จากนั้นก็ได้ยินเสียง "ตู้ม" จากข้างในรถ ก่อนชายทั้งสองจะรีบปิดประตูแล้วขับรถหนีไป

 

รถโดนขโมย... ช่างยุ่งยากเสียจริง...

 

"เมื่อกี้ไม่ใช่รถของพวกนายหรอกหรอ?" ชายวัยกลางคนถาม

 

ได้ยินดังนั้น คิ้วของจางอวิ๋นก็พลันกระตุก เขาชักเบื่อไอ้หมอนี้ขึ้นมาแล้ว

 

"พวกนายไม่สนใจล็อคประตูรถหน่อยหรอ? ทั้งที่โลกเรามันเป็นแบบนี้ก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง แล้วทีนี่จะทำยังไงล่ะ? พวกเราจะออกจากนี่ได้ยังไงถ้าไม่มีรถ?" ชายวัยกลางคนยังคงโวยวายบ่นนั่นบ่นนี่ไปเรื่อย

 

"พอแล้ว!" ซูรุ่ยเจ๋อตวาดใส่ "ในเมื่อตอนนี้ซอมบี้ก็ไม่มีแล้ว คุณจะไปไหนก็ไป เราแยกกันตรงนี้!"

 

ชายวัยกลางคนเข้าใจสิ่งที่ซูรุ่ยเจ๋อต้องการจะสื่อ เขารีบเปลี่ยนท่าทีแล้วกล่าวพลางประจบ "น้องชาย ฉันพูดผิดเอง อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลย แต่แล้วแบบนี้พวกเราจะไปที่อื่นได้อย่างไร?"

 

อา ยังกล้าเกาะติดอยู่กับพวกเขาอีก

 

"ไม่มีคำว่าพวกเรา นายคือนาย พวกฉันคือพวกฉัน" เมื่อจางอวิ๋นพูดจบก็เดินข้ามไปอีกฟากถนน เขาต้องหารถคันใหม่ หรือไม่ก็หาที่ที่ไม่มีคนเพื่อให้ซูรุ่ยเจ๋อเอารถจี๊ปออกมาจากมิติ เขาไม่คิดจะพาตัวภาระ 3 คนไปด้วยอยู่แล้ว

 

"อ๋า รอก่อนสิ!" ชายวัยกลางคนเห็นกลุ่มคนทั้งสี่เร่งเดินจากไป ก็รีบวิ่งตาม

 

"ห้ามตามเรามา! ไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าเราหยาบคาย!" ซ่งเฉิงชูหยิบมีดขึ้นมาแกว่งขู่ เขาเองก็รู้สึกว่าชายคนนี้น่ารำคาญ แค่ช่วยชีวิตจากซอมบี้ในร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ก็นับว่าพวกเขาใจดีเกินพอแล้ว

 

เมื่อเห็นว่าเรื่องออกมาเป็นแบบนั้น ชายวัยกลางคนก็ไม่กล้าตามพวกเขามา ได้แต่ลังเลก่อนเดินกลับไปหาหญิงสาวผมยาวและชายหนุ่มที่ดูแข็งแรง

 

หญิงสาวผมยาวกรอกตาใส่ ก่อนรีบวิ่งเข้ามาหาพวกเขา แล้วกระซิบบางอย่างที่ข้างหูจางอวิ๋น

 

จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันมามองหน้าซูรุ่ยเจ๋อและสมาชิกในทีม ทุกคนเป็นผู้มีพลังพิเศษจึงได้ยินสิ่งที่หล่อนกระชิบอย่างชัดเจน เมื่อไม่มีใครคัดค้าน จางอวิ๋นก็พยักหน้า

 

หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเผยรอยยิ้มบางๆ หล่อนวิ่งไปลากชายที่ดูแข็งแรงมาด้วยกัน

 

ชายวัยกลางคนพบว่าตัวเองถูกทิ้งไว้คนเดียว เขาอยากวิ่งตามไป แต่ก็กลัวที่ซ่งเฉิงชูขู่เอาไว้ เขาหงุดหงิดและโกรธมาก จึงระบายอารมณ์โดยการเตะไปที่ข้างรถยนต์พังๆ คันหนึ่งที่จอดอยู่ริมถนน

 

เสียงสัญญาณกันขโมยของรถดังลั่น ท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัด...

 

"วิ่ง!" ไม่พูดพร่ำทำเพลง จางอวิ๋นลากซูรุ่ยเจ๋อวิ่งไปที่ร้านอาหารอีกฟากของถนน

 

เสียงดังขนาดนี้ย่อมดึงดูดซอมบี้จำนวนมากอย่างแน่นอน ในเมื่อไม่มีรถพวกเขาก็คงหนีได้ไม่ง่าย ยิ่งกว่านั้น บาดแผลที่ขาของเจิ้งเจียเหอยังไม่หายดี ทำให้เด็กหนุ่มวิ่งได้ไม่ไกลนัก จางอวิ๋นไม่อยากเสี่ยงเปิดเผยพลังมิติของซูรุ่ยเจ๋อเพื่อเอารถออกมา เขาตัดสินใจหาที่ปลอดภัยซ่อนตัวแล้วรอให้ซอมบี้หมดความสนใจแยกย้ายกันไปเอง

 

สถานที่ที่เขาเลือกคือห้องพักที่อยู่ชั้น 2 ของร้านอาหารที่ประตูปิดสนิท ห้องดังกล่าวมีระเบียงยื่นออกมา แม้ประตูระเบียงจะปิดอยู่ แต่หน้าต่างบานหนึ่งถูกเปิดไว้ ตราบใดที่พวกเขาปีนขึ้นระเบียงชั้น 2 ได้ ย่อมต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน

 

ซอมบี้มีข้อต่อที่ยึดแข็ง ขนาดบันไดยังขึ้นไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการปีนระเบียงเลย

 

กลุ่มคนวิ่งไปที่ร้านอาหาร จางอวิ๋นเหยียบท่อน้ำก่อนใช้มันกระโดดส่งตัวเองไปถึงระเบียง จากนั้นก็ยื่นมือลงมาช่วยซูรุ่ยเจ๋อ

 

ซูรุ่ยเจ๋อที่ขึ้นมาบนระเบียงแล้ว ก็แสร้งทำเป็นหยิบเชือกขึ้นมาจากพื้นแล้วหย่อนลงไปด้านล่าง แต่ที่จริงแล้วนำเชือกออกมาจากมิติ

 

พวกเขาช่วยกันดึงซ่งเฉิงชูและเจิ้งเจียเหอขึ้นมาตามลำดับ และเพื่อไม่ให้เสียเวลา ชายที่ท่าทางแข็งแรงก็ปีนขึ้นระเบียงด้วยวิธีเดียวกันกับจางอวิ๋น ก่อนหันกลับมาช่วยหญิงสาวผมยาวขึ้นมา

 

ด้วยความร่วมมือของชายคนนั้นและเจิ้งเจียเหอ หญิงสาวที่เกาะเชือกก็ค่อยๆ ถูกดึงขึ้นมา

 

เมื่อถึงระเบียง เธอก็ปล่อยเชือก แต่ไม่ทันยืนได้อย่างมั่นคง ขาของเธอก็ถูกใครบางคนฉุดลงไป ทั้งร่างหล่อนสูญเสียการทรงตัวหงายหลังลงไป โชคดีที่ชายร่างกายแข็งแรงตอบสนองทัน เขาพุ่งตัวออกไปคว้าข้อมือหล่อน แต่นั่นทำให้กว่าครึ่งร่างของเขายืนออกไปจากระเบียง

 

คนทั้งคู่บาดเจ็บในเวลาใกล้เคียงกัน ซี่โครงของชายหนุ่มฟาดกับขอบระเบียงอย่างรุนแรง ในขณะที่ข้อมือของหญิงสาวถูกคว้าอย่างกระทันหัน ไม่แน่ใจว่าข้างในมีอะไรหักหรือเคลื่อนตัวหรือเปล่า แต่ความเจ็บปวดก็ทำให้เธอถึงกับหน้าซีด หล่อนกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้ร้องออกมา

 

เมื่อเจิ้งเจียเหอเห็นสถานการณ์ก็รีบวิ่งเข้าไปช่วย เขากลับพบว่ามีชายอีกคนพยายามปีนขึ้นมา

 

สิ่งที่ลากหญิงสาวลงไปไม่ใช่ซอมบี้ แต่เป็นชายวัยกลางคน เมื่อเขาพบว่าตัวเองอยู่ในอันตรายก็รีบวิ่งตามกลุ่มคนมา เบื้องหลังคือซอมบี้จำนวนมาก ด้วยความรีบ เข้าลากหญิงสาวผมยาวลงมาแล้วพยายามปีนขึ้นระเบียง

 

"ช่วยด้วย! มีซอมบี้ตามฉันมา! เร็ว! รีบดึงฉันขึ้นไป!" ชายวัยกลางคนร้องตะโกนเสียงดัง หลังจากดึงร่างหญิงสาวผมยาวลงมา เขาก็กระโดดคว้าเชือกที่หล่อนเคยใช้ เพื่อปีนขึ้นระเบียง

 

คงเพราะอะดรีนาลีนในร่างกายหลั่ง เขาจึงสามารถดึงตัวเองขึ้นมาคว้าขอบระเบียงได้ ในขณะที่กำลังใช้ขาข้างหนึ่งเกี่ยวขอบระเบียง และตั้งใจม้วนตัวขึ้นมา เขาก็พบว่ามีวัตถุแข็งและเย็นมาสัมผัสที่หัว

 

เมื่อหันมาเขาก็ตัวสั่น เป็นจางอวิ๋นที่ยืนอยู่หน้าเขา มือถือปืนจ่อมาที่หัว

 

"ลงไป"

 

หน้าผากของชายวัยกลางคนชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาฝืนยิ้มออกมาแต่มันค่อนข้างน่าเกลียด "พี่ชาย... เรามาคุยกันก่อน มาคุยกันดีกว่า"

 

"ลงไป อย่าให้ฉันต้องพูดอีกครั้ง" จางอวิ๋นปลดเซฟตี้ปืนก่อนวางนิ้วที่ตำแหน่งไกปืน ทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

 

ชายวัยกลางคนตัวสั่นเล็กน้อย เขามองลงไปด้านล่างเห็นซอมบี้ 4 - 5 ตัวจ้องขึ้นมา แขนของมันกวัดแกว่งเหนือหัวเหมือนต้องการหยิบอาหารที่แขวนอยู่ในอากาศ

 

ตลอดความยาวของถนน มีเงาสีดำกลุ่มใหญ่ค่อยๆ เดินมาสมทบ ถ้าเขากระโดดลงไป ต้องตายอนาถอย่างแน่นอน

 

เขาพยายามหลอกตัวเอง ปืนนี่คงเป็นของปลอม! ปีนจริงที่ไหนจะมาอยู่ในมือคนธรรมดาในขณะที่ประเทศนี้มีกฎหมายห้าม? ชายร่างสูงกำลังใช้ปืนปลอมขู่ให้เขากลัว!

 

จางอวิ๋นยิ้มเย็น ก่อนเลื่อนปีนเล็งไปที่ซอมบี้ที่เกือบคว้าขาหญิงสาวได้ เขากดลงไปที่ไกปืน

 

เสียง ปัง! ดังขึ้น ก่อนจะปรากฏรูขึ้นที่กลางหัวซอมบี้ มันล้มลงไปนอนแน่นิ่ง

 

"ลงไป" จางอวิ๋นเลื่อนกระบอกปืนกลับมา และกล่าวเป็นครั้งที่สาม

 

ชายวัยกลางคนรู้สึกชาตั้งแต่นิ้วมือจรดปลายเท้า เขารีบกระโดดลงไป แล้ววิ่งให้เร็วที่สุดในชีวิต

 

ระเบียงชั้นสองนี้อันที่จริงแล้วแคบมาก สามารถให้มนุษย์ปกติเขามายืนได้เพียงคนเดียว เพราะตอนแรกชายวัยกลางคนครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของระเบียง ทำให้หญิงสาวและชายร่างกายแข็งแรงถูกเบียดจนเกือบตกขอบ ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังแขนของชายหนุ่มดีมาก คงไม่สามารถยื้อได้นานขนาดนี้

 

หลังจากชายวัยกลางคนลงไป เจิ้งเจียเหอจึงช่วยดึงหญิงสาวขึ้นมาได้

 

คนหนึ่งในบรรดาพวกเขาเอื้อมมือผ่านหน้าต่างเขาไปปลดล็อคประตูระเบียง ทุกคนจึงเดินเข้ามาในห้อง

 

แต่เมื่อประตูเปิดออก พวกเขาก็ต้องประหลาดใจ มีเด็กชายตัวน้อยกอดลูกแมวดำหลบอยู่ใต้โต๊ะตรงมุมห้อง เผยให้เห็นเพียงดวงตาโตสีดำขลับ 2 คู่ในความมืด

 

"อ่า เด็กน้อย พ่อแม่เธอไปไหนเอ่ย?" เจิ้งเจียเหออาสาทำลายความเงียบ เขาเดินเข้าไปหาเด็กตัวเล็กด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

เด็กน้อยขดตัวเข้ามุม และส่วยหัวเบาๆ

 

"พี่ชายกับพี่สาวขอพักที่นี่สักคืน เธอโอเคไหม?"

 

เด็กชายคิดอยู่พักหนึ่งก่อนพยักหน้าเบาๆ

 

พวกเขาเข้าไปในห้องก่อนปิดประตูระเบียง

 

จางอวิ๋นมองไปรอบๆ ในห้องมีเตียง โซฟา โทรทัศน์ ตูเสื้อผ้า และโต๊ะ อย่างละ 1 ชิ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นห้องนอน อาจเป็นของเจ้าของร้านอาหารด้านล่าง

 

ในขณะนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นจากอีกฟากของประตูห้อง

 

เจิ้งเจียเหอลังเลเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปดู แต่ยามเขาหันหลังออกไป ก็พลันรู้สึกว่าขากางเกงถูกดึง เมื่อมองลงไปหาก็พบว่าเป็นเด็กน้อย

 

เด็กชายส่ายหน้าให้เขา พยายามไม่ให้เขาเข้าใกล้ประตู

 

จากเสียงครางและเสียงปะทะ เจิ้งเจียเหอคิดว่าซอมบี้ด้านนอกคงกำลังทุบประตู

 

"แม่... นอนหลับ... พ่อร้องไห้... แม่ตื่น... กัดพ่อ... พ่อบอกให้รอ... ห้ามออกไป..." เด็กชายอายุราว 3 ขวบปี เขาพูดออกมาช้าๆ แต่จางอวิ๋นได้ยินไม่กี่คำก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องราวได้

 

พ่อแม่ของเด็กคนนี้คงเป็นเจ้าของร้านอาหารด้านล่าง คนแม่คงตายเพราะไข้สูงในคืนพระจันทร์สีเลือด ก่อนกลายเป็นซอมบี้ฟื้นขึ้นมา คนพ่อถูกกัด แต่ก่อนตายก็ทิ้งอาหารไว้จำนวนหนึ่งก่อนล็อคห้องขังลูกให้แยกจากตัวเอง

 

ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าอีกฟากของประตูคือซอมบี้พ่อแม่ของเด็กคนนี้...

 

จางอวิ๋นล้มเลิกความคิดที่จะเปิดประตูออกไปฆ่าซอมบี้ในบ้าน หลังซอมบี้ข้างนอกจากไป พวกเขาก็ตั้งใจปล่อยซอมบี้ทั้งคู่ในถูกขังในบ้านอยู่แบบนั้น

 

"เมี๊ยว" ลูกแมวร้องออกมาเบาๆ

 

เด็กน้อยหยิบเนื้อแดดเดียวชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋าส่งให้ ลูกแมวรับเนื้อด้วยอุ้งเท้า ก่อนค่อยๆ แทะมันด้วยฟันของลูกสัตว์

 

 

 

____________________

 

นักเขียนมีเรื่องจะกล่าว :

 

[โรงละครเร่เล็กๆ]

 

ชายวัยกลางคนที่ไม่รู้จักรัศมีตัวละครเอก : คนพวกนี้ดูอ่อนแอ จะปกป้องฉันได้ไหมเนี่ย?

จางเสี่ยวอวิ๋น : นั่นซอมบี้! ฉันต้องฆ่ามัน ซูเสี่ยวเจ๋อเอาเชอร์รี่ พริกแดง แตงโม หรืออะไรก็ได้มาโหลนึง เจิ้งเจียเหอฟาดให้หนัก ซ่งเฉิงชูทำความสะอาดนิวเคลียส!

ทุกคน : รับทราบครับลูกพี่!

จางเสี่ยวอวิ๋น : มีซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างหน้า เจิ้งเจียเหอพังประตู ซูเสี่ยวเจ๋อรวบรวมของ ซ่งเฉิงชูปล่อยละอองน้ำทำให้อากาศบริสุทธิ์ขึ้นหน่อย

ทุกคน : รับทราบครับลูกพี่!

จางเสี่ยวอวิ๋น : นั่นบ้านคน เจิ้งเจียเหอพังประตู ซูเสี่ยวเจ๋อมาให้กอดทีแล้วไปทำอาหาร ซ่งเฉิงชูเตรียมน้ำร้อนใส่อ่าง

ทุกคน : รับทราบครับลูกพี่!

ชายวัยกลางคน : ... ฉันไม่รู้ว่าจะพูดหรือทำอะไรเลย →_→

จางเสี่ยวอวิ๋น : เชื่อหรือไม่ก็ตามแต่ ไปอ่านคู่มือเอาตัวรอดในนิยายวันสิ้นโลกซะ

เจิ้งเจียเหอ : ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทำลายล้าง

ซ่งเฉิงชู : ส่วนฉันเป็นเบ๊สารพัดประโยชน์?!

ซูเสี่ยวเจ๋อ (กินระเบิดเชอร์รี่ก่อนหันไปถามเสี่ยวอวิ๋น) : ผมเป็นเทวดาใช่ไหม?! (^_^)

 

_____________________

 

ตัวละครโปรดของเราออกมาแล้ว คือแงวดำนั่นเอง เราเป็นเทพเจ้าแงว จะชอบคนอื่นมากกว่าแงวได้ไง (ล้อเล่นนะคะ)

ชื่อตอนภาษาอังกฤษทำเราเครียดอีกแล้วค่ะ Brain Damage is Not Salvageable ความรู้สึกตอนเราเห็นคือ...

อ่านตอนนี้วนอยู่หลายรอบมา ก็เดาว่าน่าจะเป็นซีนที่พี่อวิ๋นจ่อปืนไปที่หัวของชายวัยกลางคนค่ะ เลยออกมาเป็น สมองเป็นรูมันรักษาไม่หายนะ /หัวเราะ

 

นิยายเราไม่มีรูปอาหารมาสักพักแล้วนะคะ เอาซะหน่อย

 

เนื้อแดดเดียว

 

ไปทานข้าวก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์และกำลังใจค่ะ


 

ปล. ขอความร่วมมืออย่าเพิ่งสปอยล์เนื้อหาตอนไกลๆ นะคะ คนแปลมันเครียด เหลืออีกหลายตอนเลยค่ะ ขอทำตัวเป็นคนที่ไม่เคยอ่านแล้วมีความสุขกับตอนที่เพิ่งแปลเสร็จก่อนนะคะ ฮือๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.814K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,126 ความคิดเห็น

  1. #6400 capitala2 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 01:53
    เชื่อแล้วว่านิยายแปลจีนเป็นอิ๊งแปลได้งงงวยกันทุกคน จากปสก.ที่อ่านแปลอิ๊งแล้วปวดหัวมากเหมือนกัน 😔
    #6,400
    0
  2. #6347 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 17:05
    จะเอาน้องไปด้วยไหม
    #6,347
    1
    • #6347-1 Muk Musa(จากตอนที่ 31)
      28 กรกฎาคม 2563 / 12:31
      กลับมาย้อนอ่านค่าา น้องงง 🥺
      #6347-1
  3. #5223 น้ำพัน (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 15:55

    ชอบชื่อตอนมากเลยค่ะ ฮาาา


    #5,223
    0
  4. #5152 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 23:13
    น้องงงงง ได้กินอะไรกันบ้างหรือป่าวเนี้ย ทั้งคนและแมวเลย งืมมมมม
    #5,152
    0
  5. #5135 timeline3009 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 02:17
    หิววววว
    #5,135
    0
  6. #5071 Taetaemnae (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 13:57
    น้องแมววว
    #5,071
    0
  7. #4869 RosDevil (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:05
    ตกลงใครเป็นคนเดินเรื่องอะไรท์ นายเอกหรือพระเอก

    ถ้านายเอกเป็นคนเดินเรื่องคือบทไม่ค่อยมีเท่าพระเอกเลยนะ

    คือบางตอนคือหายไปเลยไม่มีกล่าวถึง ส่วนมากจะมีแต่พระเอก
    #4,869
    0
  8. #4798 com23476 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 17:10

    น้องงงงง

    #4,798
    0
  9. #4695 Meji.Mojicon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 15:56
    งุ้ยๆ ถึงน้องกับอมวจะไม่มีประโยชน์แต่ VIPสำหรับสิ่งทีชีวิตน่ารัก รับเถอะน้าาา
    #4,695
    0
  10. #4641 MitsukiCarto (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 07:06
    ...อยากมีลูกมั้ยน้องเชอร์รี่~
    #4,641
    0
  11. #4616 by no mean (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 17:51
    ตอนก่อนหน้าๆมีคำผิดเข่นพวก
    กงเล็บ=กรงเล็บ✔︎
    ขย่ำ=ขย้ำ✔︎
    แต่ก็ไม่ได้เยอะจนรำคาญมากค่ะ แปลใช้ได้เลยน่าจะเข้ามาอ่านให้เร็วๆกว่านี้ติดหนึบจัดๆ ไม่น่าดองเลยมุแง;_;
    #4,616
    0
  12. #4327 lywn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 01:38
    เด็กน้อยและน้องแมวว นั่ลลั่กก
    #4,327
    0
  13. #3897 Xialyu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:06
    ดีที่ไปแล้ว
    #3,897
    0
  14. #3393 mttrow. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 03:14
    ลุงนี้นะ ทำคนอื่นเดือดร้อนหมด
    #3,393
    0
  15. #2517 1ni8_MiraO (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:30
    น้อนแมวววว
    #2,517
    0
  16. #2432 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:03
    ชอบชื่อตอนจังค่ะ55555 ลุงนั่นก็ลาก่อยน้า สมองมีรูจริงๆนั่นแหละ
    #2,432
    0
  17. #2429 SoraUnnieSama❄ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:01
    ชอบชื่อตอนจังค่ะ55555 ลุงนั่นก็ลาก่อยน้า สมองมีรูจริงๆนั่นแหละ
    #2,429
    0
  18. #2084 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:59
    สนุกกกกกก
    #2,084
    0
  19. #2008 sakura17 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:41
    ตอนแรกนี่คิดว่าเป็นน้อง3ขวบ สรึปเป็นแมวหรอ ว้าวมากๆ55
    #2,008
    0
  20. #1979 PaulaPum (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:26
    น้องงง เอาน้องไปด้วยนะ ;-;
    #1,979
    0
  21. #1673 Benzz Zaza Chokrom (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:26

    สงสารน้อง พึ่งสามขวบและลูกแมวน้อยอีก
    #1,673
    0
  22. #1577 somwonhyuk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:49

    สนุกมากค่ะ ชอบมาก

    #1,577
    0
  23. #1552 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:21
    อิต้าวพวกตัวน่ารักเด็กน้อยนี่จะมาจอยตี้หรอ
    #1,552
    0
  24. #1516 อะไรก็ได้ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:12

    ข้าวเหนียว!!!!!

    #1,516
    0
  25. #1508 bigin~e (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:51
    คือมาอ่านตอนจะตีสอง
    แล้วมีรูปเนื้อแดดเดียว?
    รออะไรละครับ...7-11 ด่วนๆ
    #1,508
    0