[นิยายแปล] เชอร์รี่ของผมจะระเบิดในวันสิ้นโลก [Yaoi/BL]

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 24 : เหลือเชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,914 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

 

ตอนที่ 24 : เหลือเชื่อ

 

"ฉันสามารถใช้กระสุนนี่ได้ไหม?" จางอวิ๋นถามทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในหัว

 

ถ้าสามารถใช้ได้ ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องขาดแคลนกระสุนแล้ว?

 

"แน่นอนครับ" ซูรุ่ยเจ๋อพยักหน้า "แต่ผมต้องศึกษาปืนของพี่ก่อน ไม่อย่างนั้นคงทำกระสุนแบบเดียวกันออกมาไม่ได้"

 

จางอวิ๋นคว้าปืนที่เหน็บอยู่ขอบกางเกงส่งให้ซูรุ่ยเจ๋อ เขาใช้ปืนแบบกึ่งอัตโนมัติ กระสุนที่ใช้มีขนาด 9mm ที่มีแกนเป็นโลหะ แมกกาซีนสามารถบรรจุกระสุนได้ 10 นัด

 

ซูรุ่ยเจ๋อนำเมล็ดถั่วออกมาจากมิติแล้วกำด้วยมือซ้าย ผ่านไปไม่กี่นาทีมันก็กลายเป็นกระสุนสีเขียว

 

อันที่จริง ที่ซูรุ่ยเจ๋อถูกสถาบันวิจัยจับไปทดลองในชีิวิตก่อนก็เพราะสถาบันพบว่าเขามีความสามารถนี้ จากนั้นไม่นานเขาก็ได้ยินนักวิจัยของสถาบันคุยกันว่ากระสุนถั่วของเขาสามารถสร้างความเสียหายแก่ซอมบี้มากเป็นพิเศษ

 

เป็นเพราะนักวิจัยไม่ต้องการร่วมมือกับเขาด้วยวิธีปกติ แต่ต้องการจับเขาไปศึกษาอย่างถี่ถ้วน และไขความลับเกี่ยวกับความสามารถนี้ของเขา เขาไม่อยากกลับไปนึกถึงมันอีก แค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับจางอวิ๋นเท่านั้น

 

จางอวิ๋นนำกระสุนปืนเดิมออกจากแมกกาซีน ใส่ไว้ในถุงใบเล็กอย่างระมัดระวัง ก่อนให้ซูรุ่ยเจ๋อเก็บเข้ามิติ จากนั้นก็บรรจุกระสุนถั่วใส่ปืนของตัวเอง

 

เขาค้นพบกับตัวเองแล้วว่าการต่อสู้กับซอมบี้ในระยะประชิดนั้นอันตรายเกินไป สู้ยิงพวกมันจากระยะห่างออกมาจะปลอดภัยกว่า สมัยอยู่โรงเรียนตำรวจ เขาได้คะแนนเต็มในการฝึกยิงปืน และตอนนี้ยิ่งมีกระสุนไม่จำกัด เขามีความมั่นใจมาก

 

"ไปกันเถอะ" จางอวิ๋นกล่าวก่อนออกเดินนำผ่านประตูไป

 

"รอก่อนครับ" ซูรุ่ยเจ๋อเดินเข้าไปหาศพสุนัขซอมบี้ ก่อนดึงมีดทำครัวที่ติดอยู่กับกะโหลกของมันขึ้นมา

 

จางอวิ๋นเพียงนึกว่าเด็กชายต้องการเก็บมีดกลับมาใช้ใหม่ อย่างไรส่วนที่มีคมของมีดก็ยังใช้ได้อยู่ มีเพียงตัวด้ามที่แตกเท่านั้น ก่อนเขาจะรู้ในวินาทีต่อมา เมื่อซู่รุ่ยเจ๋อเงื้อมีดทำครัวก่อนสับใส่หัวสุนัขอย่างรุนแรง เด็กชายผ่าหัวสุนัขซอมบี้ออกเป็นสองส่วน และใช้มีดขุดเอาคริสตัลโปร่งแสงขนาดเท่าไข่นกกระจอกออกมาจากหัวสุนัข

 

"เสี่ยวเจ๋อ มันคืออะไร?"

 

"สิ่งนี้เรียกว่านิวเคลียสครับ เป็นคริสตัลพลังงาน นับว่าเป็นของดี" ซูรุ่ยเจ๋อขยิบตาให้จางอวิ๋น "เมื่อเราไปถึงที่ปลอดภัย ผมจะบอกว่ามันเอาไว้ทำอะไร"

 

"โอเค" ได้ยินดังนั้นจางอวิ๋นกับซ่งเฉิงชูก็ไม่ถามต่อ

 

หลังจากซูรุ่ยเจ๋อเก็บคริสตัลนิวเคลียส กลุ่มสี่คนก็เดินออกจากห้าง

 

เวลานั้นรอบข้างเริ่มสว่างขึ้นจนพวกเขาสามารถเห็นสิ่งต่างๆ ได้โดยไม่ต้องใช้ไฟฉาย

 

ก็ต้องพลันตกตะลึงเมื่อพบแอ่งเลือดบนพื้น

 

ไม่ไกลออกไป พวกเขามองเห็นศพนอนอยู่ข้างถนน ลำคอของศพถูกกัดกระชากออกไป ใบหน้าถูกกัดกินจนเกือบหมด และบริเวณลำตัวมีรอยกงเล็บ มองดูแล้วสลดใจ

 

พวกเขาพอทราบว่าศพนี้คือใครจากบางส่วนของใบหน้าที่เหลืออยู่ และชุดสูทที่พวกเขาเคยเห็นชายคนหนึ่งส่วมใส่มาก่อน

 

ซ่งเฉิงชูทนมองไม่ได้ เมื่อจางอวิ๋นยกปืนขึ้น พวกเขาเห็นศพกระตุกหลายครั้ง มันกำลังจะเปลี่ยนเป็นซอมบี้

 

จางอวิ๋นขึ้นไกปืนก่อนยิงหัวศพไป 1 นัด ทำให้ศพนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง กระสุนถั่วนี้มีประโยชน์มาก อาจเป็นเพราะมันถูกปรับปรุงด้วยพลังพิเศษ แม้จะไม่ใช้ปืนจริงยิง ประสิทธิภาพของมันก็ยังสูงมาก และถึงยิงด้วยปืนจริงก็มีเสียงเบา ซึ่งไม่ดึงดูดความสนใจของซอมบี้มากนัก

 

"มันจะมีคริสตัลนิวเคลียสในหัวไหม?" จางอวิ๋นถามเด็กชาย

 

ซูรุ่ยเจ๋อส่ายหัว "ซอมบี้ทั่วไปอย่างตัวนี้ที่เพิ่งกลายร่างจะไม่มีคริสตัลอยู่ในหัว ต้องใช้เวลานานกว่าคริสตัลจะเกิดขึ้น"

 

จางอวิ๋นพยักหน้าก่อนขมวดคิ้วเมื่อมองแอ่งเลือดบนพื้น

 

"ฉันเกรงว่าคนจำนวนหนึ่งในกลุ่มนั้นจะบาดเจ็บ ดูจากรอยเลือด คิดว่าพวกเขาเพิ่งผ่านประตูหลังไป พวกเราเปลี่ยนไปออกทางประตูหน้าดีไหม?" จางอวิ๋นคิดว่าประตูหลังคงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่นัก

 

ในเวลานั้น เด็กหนุ่มที่ซ่งเฉิงชูแบกก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขายังคงทรมานจากพิษไข้ แต่ใบหน้าก็ดูดีขึ้นแล้ว

 

"อย่า... อย่าไปที่ประตูหน้า..." เขาเอ่ยอย่างอ่อนแรง

 

"ทำไมล่ะ?"

 

"มากเกินไป..."

 

"อะไรที่มากเกินไป?"

 

"สัตว์ประหลาด... สัตว์ประหลาดกินคน!"

 

จางอวิ๋นนึกถึงกลุ่มคนที่ทุบประตูกระจกหน้าห้างเข้ามาก็พอเข้าใจ เพราะคนพวกนั้นทำเสียงดังเกินไปจึงดึงดูดซอมบี้จำนวนมาก ยิ่งถ้าคนพวกนั้นเสียชีวิต จำนวนซอมบี้ก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น...

 

"อืม งั้นเราไปทางประตูหลัง"

 

ในเมื่อไม่มีทางอื่นแล้ว พวกเขาก็คิดว่าควรออกไปทางประตูหลัง และรอจนกว่าจะปลอดภัยก่อนค่อยนำรถออกมาจากมิติ

 

เมื่อไปถึงประตูทางออกด้านหลัง พวกเขาก็พบศพอีกครั้ง คราวนี้เป็นศพซอมบี้ที่ถูกทุบศีรษะไปแล้ว ชายทั้งสี่จึงเดินต่อไปอย่างไม่สนใจ

 

ท้องถนนในช่วงเช้าตรู่มีคนน้อยมาก ส่วนใหญ่จะเป็นร่างแข็งเกร็งของซอมบี้ที่เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ

 

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกเขาเดินมาถึงถนน เหล่าซอมบี้ที่เคยเดินอย่างไร้จุดหมายก็พุ่งเป้ามาที่พวกเขา

 

"เร็วเกินไปแล้ว..." ความสามารถในการดมกลิ่นของพวกมันจะไม่ดีเกินไปหรือ?

 

ซูรุ่ยเจ๋อไม่ประหลาดใจนัก เป็นเพราะความต้องการเนื้อสดทำให้ประสาทในรับกลิ่นและประสาทในการรับเสียงของซอมบี้เฉียบคมมาก หากมีคนเป็นๆ อยู่ในละแวกเดียวกัน น้อยครั้งมากที่พวกมันจะหาไม่เจอ

 

"วิ่ง!" จางอวิ๋นเข้ามาช่วยซ่งเฉิงชูแบกเด็กหนุ่มและออกตัววิ่ง โดยมีซูรุ่ยเจ๋อตามไปติดๆ

 

ปัง ปัง ปัง!

 

เมื่อมีโอกาส จางอวิ๋นก็วิ่งไปพลางยิงไปพลาง เขาฆ่าซอมบี้ไปกว่า 78 ตัว ก่อนวิ่งเข้าไปหลบในร้านขายยาแห่งหนึ่ง

 

ทันทีที่จางอวิ๋นเดินเข้ามาในร้าน เขาก็ได้ยินเสียงเหมือมีใครเคี้ยวอะไรบางอย่าง ไม่ไกลนักหลังเคาน์เตอร์จ่ายยา ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมไหล่ กำลังคุกเข่าก้มหัวติดพื้นเหมือนกำลังกินอะไรอยู่

 

เมื่อจางอวิ๋นเข้าไปดูใกล้ๆ เขาพบว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังถือกระดูกท่อนขาในมือ... ไม่ไกลนักบนพื้นเป็นศพในชุดคลุมสีขาวที่ถูกกัดกินไปบางส่วน

 

จางอวิ๋นยิงซอมบี้หญิงอย่างไม่ลังเล ก่อนล็อคประตูร้าน ดึงผ้าม่านและมู่ลี่ลง และย้ายตู้เก็บของไปขวางประตูทางเข้าเพื่อความแน่ใจ

 

เมื่อเหตุการณ์จบลงแบบนั้น เหล่าซากศพบนท้องถนนก็ไม่ได้ติดตามเข้ามา ต่างแยกย้ายกลับไปเดินอย่างไร้จุดหมาย

 

"เสี่ยวเจ๋อ เก็บยาในร้านให้หมด ฉันจะไปดูด้านหลังว่ามีอะไรเหลืออีกไหม"

 

"ครับ" เนื่องจากมีคนนอกอยู่ด้วย ซูรุ่ยเจ๋อเห็นกระเป๋าหนังงูใบใหญ่ในร้าน จึงทำเป็นหยิบยาบนชั้นใส่กระเป๋า แต่แท้จริงแล้วลอบนำของเข้าไปเก็บในมิติ ยาในยุควันสิ้นโลกนั้นนับว่าเป็นของหายาก บางครั้งแม้กระทั่งยาแก้หวัดธรรมดายังสามารถขายได้ในราคาสูง

 

"เราควรเอายาลดไข้ให้เขาทานไหม?" ซ่งเฉิงชูพาเด็กหนุ่มไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเคาน์เตอร์

 

"ไม่มีประโยชน์ครับ นี่ไม่ใช่ไข้หวัดทั่วไป" ซู่รุ่ยเจ๋อส่ายหัว เด็กชายพบแผ่นเจลลดไข้จำนวนหนึ่งจึงส่งให้ "เอานี่แปะที่หน้าผากเขา อาจจะพอช่วยได้เล็กน้อย"

 

ซ่งเฉิงชูพยักหน้า ก่อนแกะซองเจลลดไข้ แล้วบรรจงแปะที่หน้าผากเด็กหนุ่ม

 

ความรู้สึกเย็นที่หน้าผากทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกดีขึ้น ท่ามกลางความเจ็บปวดเหมือนสมองจะระเบิด สติสัมปชัญญะของเขาพลันกลับมา แต่ร่างกายยังรู้สึกไม่มีแรง

 

"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผม"

 

"ไม่ต้องเกรงใจ แค่ช่วยในฐานะเพื่อนมนุษย์น่ะ" ซ่งเฉิงชูมองเห็นขวดน้ำดื่มใต้เคาน์เตอร์ จึงเปิดขวดหนึ่งก่อนส่งให้

 

หลังจากกล่าวขอบคุณ เด็กหนุ่มก็รับน้ำมาดื่มสองอึกใหญ่ ก่อนแนะนำตัวเองกับซ่งเฉิงชู

 

"ผมชื่อเจิ้งเจียเหอ เป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัย S"

 

"มหาวิทยาลัย S? แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่นี่ล่ะ? ที่นี่เป็นชานเมือง ห่างจากมหาวิทยาลัย S พอสมควร"

 

"สุดสัปดาห์ผมออกมาเที่ยวเล่นกับเพื่อน ตอนที่เรากำลังเล่นเกมอยู่ในอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ คนรอบตัวเราก็พลันเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด" หลังพูดประโยคดังกล่าว เจิ้งเจียเหอก็สั่นเล็กๆ "พวกเราวิ่งออกมาจากอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ทั้งเหนื่อยและหิว ไม่รู้ว่าจะไปทางไหน เราบังเอิญพบคนกลุ่มหนึ่งที่จะไปหาของกินที่ห้าง เลยตามไปด้วย..."

 

ระหว่างพูดเขาก็สำลัก หากพวกเขาไม่ตามคนเหล่านั้นไปที่ห้าง เพื่อนของเขาก็คงยังไม่ตาย

 

"เอาเป็นว่า มาคิดในแง่บวกดีกว่า อย่างน้อยเธอก็เจอโชคจากเรื่องร้ายๆ เธอกำลังจะกลายเป็นผู้มีพลังพิเศษ!" ซ่งเฉิงชูตบไหล่เด็กหนุ่ม

 

"พลังพิเศษ? คืออะไร?" เจิ้งเจียเหอกระพริบตามองซ่งเฉิงชู

 

ซ่งเฉิงชูก็ชะงัก ก่อนหันไปหาซูรุ่ยเจ๋อเพื่อหาตัวช่วย

 

ซูรุ่ยเจ๋อหัวเราะและกล่าว "เมื่อไข้ของคุณลดลง คุณก็จะรู้เอง"

 

หลังจากนั้นอีกพักหนึ่ง จางอวิ๋นที่ไปสำรวจหลังร้านขายยาก็กลับมา เขาพูดกับซูรุ่ยเจ๋อ "มีคลังเก็บของเล็กๆ และห้องน้ำอยู่ด้านหลังร้าน ในโกดังว่างเปล่า แต่ห้องน้ำมีหน้าต่างจำนวนมาก เผื่อเธออยากปีนขึ้นไปดู"

 

"ผมจะไปดูเอง" ซูรุ่ยเจ๋อพลันเข้าใจความหมายของคำว่า "ว่างเปล่า" ที่จางอวิ๋นพูด หมายถึงเขาต้องไปเก็บยาและทำให้มันว่างเปล่า

 

"รู้สึกอย่างไรบ้าง?" จางอวิ๋นมองไปที่เจิ้งเจียเหอ

 

"ดีขึ้นมากแล้วครับ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผม" เจิ้งเจียเหอเห็นว่าผู้ชายที่สูงที่สุดในกลุ่มคนนี้ เป็นคนที่ทำหน้าที่ตัดสินใจอะไรหลายอย่างระหว่างชาย 3 คน เขาจึงกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

 

"ไม่ใช่เรื่องใหญ่" จางอวิ๋นโบกมือก่อนไล่มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า "นายรู้สึกว่าร่างกายตัวเองมีอะไรแตกต่างจากเดิมไหม?"

 

เจิ้งเจียเหอส่ายหัวในขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่แน่ใจ

 

ขณะนั้น ร่างในชุดคลุมสีขาวก็พลันเด้งตัวขึ้นมานั่ง ช่องท้องที่ฉีกขาดทำให้อวัยวะภายไหนไหลออกมาทั่วพื้น

 

ซ่งเฉิงชูเกือบอาเจียน จางอวิ๋นเตรียมชักปืนออกมา ก่อนเห็นเจิ้งเจียเหอยืนขึ้นคว้าเก้าอี้ที่เคยนั่งฟาดใส่ร่างซอมบี้อย่างแรง

 

เมื่อจางอวิ๋นยิงกระสุนออกไป เขาก็พบว่าสิ่งที่เขายิงนั้นเป็นเพียงก้อนเนื้อเละๆ จากการฟาดเก้าอี้ของเด็กหนุ่ม...

 

 

 

___________________

 

ผู้เขียนมีเรื่องจะกล่าว :

 

[① โรงละครหั่นผลไม้]

 

พี่ใหญ่ : ฮ่าฮ่า พวกนายรู้กฎของตัวละครหลักไหม?

กลุ่มคน : หวา วิ่ง! ซอมบี้กำลังมา

ชายใส่สูท : ซอมบี้พวกนี้ เหมือนพวกมันต้องการพูดบางอย่าง เอ้ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็หนีก่อนเถอะ

กลุ่มตัวละครทั้งสาม + เด็กหนุ่ม : ... ไม่มีซอมบี้มาตรงนี้แล้ว ออร่าตัวละครหลักนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ ดังนั้น...

หมอซ่ง + เด็กหนุ่ม : เกาะขาตัวละครหลักให้แน่น

หมอซ่ง : จริงๆ แล้วเด็กนี่ก็น่ากินเหมือนกันนะ

เด็กหนุ่ม : ฮิฮิ หมอซ่งก็ดีต่อใจผมเหมือนกัน

พระเอก-นายเอก : เห็นได้ชัดว่าพวกเราเป็นตัวละครหลัก ทำไมถึงเห็นภาพหลอนว่าโดนป้อนอาหารหมาได้ล่ะ?

 

[② โรงละครเร่ เล็กๆ ]

 

กลุ่มคน : ชายคนนี้ดูไม่ดีเท่าไหร่นะ

ชายใส่สูท : สามคนนี้ใจอ่อนเกินไป รีบแยกตัวออกมาดีกว่า

กลุ่มคนที่ถูกหาว่าใจอ่อน : ...พวกนายแน่ใจว่าตัวเองจะรอดชีวิตโดยปราศจากรัศมีตัวละครหลัก?

เด็กหนุ่ม : บทละครโง่ๆ นี่ เมื่อไหร่จะมอบพลังพิเศษให้ฉันสักที?

ชายใส่สูท : ขอโทษครับ! ฉันไม่กล้าสงสัยในรัศมีตัวละครหลักแล้ว! ไว้ชีวิตด้วย!

 

[③ โรงละครเร่ เล็กๆ ]

 

จางเสี่ยวอวิ๋น : สุนัขซอมบี้! ฉันแทงมัน! แต่มีดมันติด!

ซูเสี่ยวเจ๋อ : ไม่ต้องกลัว นี่เป็นเวลาของ...

ซ่งเฉิงชู : เธอยังมีลูกเล่นอะไรอีกล่ะ?

ซูเสี่ยวเจ๋อ : นีคื่อสงครามระหว่างพืชกับซอมบี้!

ซ่งเฉิงชู : นายเกือบทำฉันขำแล้ว...

จางเสี่ยวอวิ๋น :ภรรยา เธอไม่รักฉันแล้วหรอ? (T_T)

ซูเสี่ยวเจ๋อ :หือ! ดูสิ! มันได้ผล!

จางเสี่ยวอวิ๋น : กระสุนถั่ว! เยี่ยม!

ซ่งเฉิงชู :เฮ้! หนุ่มน้อย! เธอมาดูพลังของพระเจ้าสิ!

เด็กหนุ่ม : อย่าเรียกผม! ไม่งั้นผมจะไม่รักษาตงรักษาตัวมันแล้ว!

 

_____________________

 

ในอนาคต บทโรงละครเร่ไม่แน่อาจยาวกว่าตอนหลักอีกนะคะ /หัวเราะ

ตอนแรกที่เห็นชื่อตอนว่า Getting Out ก็แอบหนักใจว่าจะแปลว่าอะไรดี จะบอกว่าออกจากห้าง แต่การหนีออกจากห้างดูไม่ใช่สาระสำคัญของตอนนี้ หรือจะเป็นการไล่ใครให้ไปไหนก็ไม่ใช่อีก เลยคิดว่าน่าจะเป็นแสลงที่มีความหมายประมาณว่า ไม่น่าเชื่อ คาดไม่ถึง พูดเป็นเล่น อะไรทำนองนี้มากกว่า ถ้าคิดว่าไม่ถูกต้องสามารถแย้งได้นะคะ

ตอนนี้กลับมายาวจุใจอีกแล้ว เด็กมหาลัยกรุบๆ กับพี่หมอเขาเป็นคู่กันค่ะ ละครเร่เฉลยแล้ว แต่ใบ้ให้อีกว่าน้องนักศึกษาเขาจะมีคาแรกเตอร์พิเศษนิดนึง ถือว่าเป็นจุดน่ารักของน้องเลย อย่าลืมติดตามความน่ารักของคู่นี้ต่อนะคะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจค่ะ อย่าลืมไปเม้าท์กันในแท็ก #เชอร์รี่วันสิ้นโลก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.914K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,140 ความคิดเห็น

  1. #7124 Areaderplay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2564 / 11:23
    แกเรือใหม่ล่ะ เรือใหม่!!! หมอซ่งกับเด็กหนุ่ม?!
    #7,124
    0
  2. #6550 ไร้นามจากทิศบูรพา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 14:57

    ตอนที่พระเอกส่งซิกให้นายเอกโดยพูดประโยค ที่ห้องน้ำมีหน้าต่างอยู่มากเผื่อนายอยากปีนขึ้นไปดู ถ้าสลับบทนี้ให้นักอ่านอย่างเราได้ยิน เราคงกลอกตาแล้วบอก อยู่ดีไม่ว่าดีจะหาเรื่องปีนหน้าต่างดูวิวทำไม เอ็งบ้าป่าวว!

    ...นายเอกเค้าถอดรหัสคำพูดพระเอกเก่ง หรือว่า เป็นเราที่กากเกินไป555555

    #6,550
    1
    • #6550-1 กวีกวี้(จากตอนที่ 24)
      19 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:29
      จิงค่ะ ตอนแรกก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ5555
      #6550-1
  3. #6338 Mebal (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 15:46
    ต่อไปคู่หลัก คู่รองคงผลัดกันกินอาหารหมา 55555555
    #6,338
    0
  4. #6334 คืนอำมหิต (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 15:02
    น้องมีพลังอะไร
    #6,334
    0
  5. #5216 น้ำพัน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 04:15
    เคมีคู่พี่หมอดีมากก
    #5,216
    0
  6. #5061 Taetaemnae (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:09
    คู่จริงกรี้ดดด
    #5,061
    0
  7. #4840 S_H_I_K (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 21:01
    เอ่อ...ถ้าคู่กับพี่หมอจริง...พี่หมอต้องคิดหนักแล้วนะคะ//กลืนน้ำลาย
    #4,840
    0
  8. #4634 MitsukiCarto (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 22:52
    โอ้โห ปรับตัวได้ไวดีแหะ~
    #4,634
    0
  9. #4218 เตเตชิต (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 22:21
    พละกำลังนี้นั้น...
    #4,218
    0
  10. #3890 Xialyu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 12:12
    โอ้วววววพลังดี
    #3,890
    0
  11. #3389 mttrow. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 02:39
    ฟาดทีเดียวเละ65555555
    #3,389
    0
  12. #3209 OraweeBoonklong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 20:37
    -หนุ่มโคตรโหดเลย พลังสุดยอดมาก
    #3,209
    0
  13. #2514 - Nusjung - (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:22
    พลังกายยยยย
    #2,514
    0
  14. #2002 sakura17 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:04
    พลังเกี่ยวกับแรงเยอะสินะ
    #2,002
    0
  15. #1465 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:39
    พละกำลังจ้า
    #1,465
    0
  16. #1163 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:02

    โดนเก้าอี้ฟาดทีเดียว ซอมบี้กลายเป็นก้อนเละๆเลย โห พลังมหาศาล

    #1,163
    0
  17. #1086 dear16505 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:28
    ชอบบบ รอต่อนะ
    #1,086
    0
  18. #1085 N-Numwan29 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:56
    มีพลังเกี่ยวกับพละกำลัง???
    #1,085
    0
  19. #1084 kacu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:47

    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,084
    0
  20. #1083 yayhayhayhayha (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:12

    แปลลื่นมากค่ะ อ่าเพลินสนุกมากเลยค้า รอตอนต่อไปค่ะ
    #1,083
    0
  21. #1079 Patimabhorn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:01
    ต้องเปลี่ยนจากพี่หมอแบกน้องเป็นน้องแบกพี่หมอแทนละป่ะ555
    #1,079
    0
  22. #1075 Aimarea (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:49
    รัศมีตัวละครหลักคือเจิดจ้ามาก~~~
    #1,075
    0
  23. #1073 Yuiyui1978 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:24

    รอตอนต่อไปค่าาา

    #1,073
    0
  24. #1069 กะเทย. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:51
    ประสาทสัมผัส พละกำลัง???
    #1,069
    0
  25. #1068 Mistyblack (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 04:06

    จริงค่ะ ค่อยๆยาวขึ้นเรื่อยๆ ต่อไปเราอาจจะได้อ่านละครเร่ 5 ชุด เรื่องหลัก ยาว 500 ตัวอักษร.....

    #1,068
    0