Butterfly [BTS x You]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 57 Views

  • 0 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    57

    Overall
    57

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

ท่ามกลางสายลมที่ลอยละล่องผ่านสายตา ปรากฏภาพชายหนุ่มรูปงาม เจ้าของหัวใจเด็กหญิงมอมแมมคนหนึ่ง


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
A Butterfly



One Upon The Time...

เขาเปรียบดั่งตัวแทนแห่งรอยยิ้ม

เด็กสาวสภาพเนื้อตัวมอมแมม เธอไม่เคยได้รัลความอบอุ่น 
ไม่รู้ว่าความรักคืออะไร 
หยดน้ำใสๆเท่านั้นที่เป็นเพื่อนในยามที่เธอเดียวดาย


'ถ้าเรื่องหลอกเด็กพวกนั้นเป็นความจริง ขอให้มินได้เจอกับเขาด้วยเถิด'





Mina Min


Tam



นางเอก - คุณ - มิน - นางเอก

Warning!!!
1.เรื่องนี้เป็นแบบ ช*ญ
2.เป็นเรื่องสั้นแบบตอนเดียวจบ
3.ออกแนวแฟนตาซีนะคะ
4.นิยายเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศิลปินที่นำมาใช้
5.เกิดจากจินตการล้วนๆไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องใดๆ
B
E
R
L
I
N
?

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 17 เม.ย. 62 / 22:49

บันทึกเป็น Favorite


********** 0 **********



นิยายหรือตำนานเรื่องหนึ่งเคยถูกกล่าวขานเล่าต่อกันมา..

     เทพหรือพระเจ้าเปรียบเสมือนบิดาที่คอยปกปักรักษาลูกมนุษย์ทุกคนให้พ้นจากทุกข์ ฉะนั้นถ้ามีใครคนหนึ่งผู้ซึ่งนับถือพระเจ้าเป็นที่สูงสุด เกิดความทุกข์อย่างหาทางออกไม่ได้ท่านจะส่งเทพองค์หนึ่งไปปรากฏต่อหน้าคนผู้นั้น หน้าที่คือรอยยิ้มไม่ว่าเทพตนไหนก็ตามจะต้องไปสร้างรอยยิ้มเล็กๆความสุขน้อยๆให้กับคนนั้น และแน่นอนมนุษย์ที่เกิดมาอย่างไม่มีความสุข มีเพียงน้ำตาหยดน้อยๆเป็นเพื่อนไปแต่ละวัน จุดจบคือการเฉือนคอตัวเองตายเพื่อดับสลายไปจากโลกอันโหดร้ายแบบนี้ไปซะ

หน้าที่ของเทพแต่ละองค์มีเพียงเท่านั้น เมื่อใดที่ท่านได้ทำตามคำสั่งของผู้เป็นเจ้าอย่างสมบูรณ์ ท่านจะดับสลายกลับสู่สรวงสวรรค์ไปตามสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ทว่ากฏแห่งพระเจ้าคือการห้ามรัก ห้ามมีความรู้สึกใดๆทั้งสิ้นกับมนุษย์ผู้นั้น หากท่านผิดจะต้องได้รับการลงทัณฑ์อย่างแสนสาหัสหากถึงขั้นรุนแรงสุด เทพผู้นั้นอาจต้องทำร้ายคนที่ตนรักได้ไม่มากก็น้อย





'ไม่งมงายไปหน่อยหรอ'

     'นี่! เธอมันเข้าไม่ถึงจิตวิญญาณนักเขียนของฉันต่างหาก'


   มีนาฉุกคิดไปถึงหนังสือนวนิยายเล่มหนาที่หน้าปกตกแต่งไปด้วยรูปวาดของเทพและพระเจ้า หลายคนเชื่อว่ามันเป็นเพียงตำนานหลอกเด็กแต่สำหรับเหล่านักเขียนช่างฝันแล้วมันมักต่างไปจากความคิดคนปกติกันทั้งนั้น เธอเหล่านั้นเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงตามที่เด็กสาวเล่าจริงๆ สำหรับมีนาแล้วเธอก็อยากจะเจอแบบนั้นกับเขาบ้างเหมือนกัน เด็กมอมแมมอย่างเธอตั้งแต่ลืมตาดูโลกเธอไม่เคยยิ้มเลยสักครั้ง ทุกคนในบ้านทั้งใจร้ายเลือดเย็น 


     "ทำไมแกมันช่างสร้างเรื่องให้ฉันได้ตลอดนะ"


   เสียงแว๊ดๆจากห้องโถงใหญ่ผ่านลอดเข้ามาในห้องนอนของมีนา เรื่องที่พวกป้าๆชอบนำมาบ่นเป่าหูใส่ผู้เป็นแม่ของเธอบ่อยๆมันโกหกทั้งบาง เธอไม่ได้ทำสักหน่อย หลักฐานพยานก็ไม่สีทำไมชอบกันนักหนากับการพยายามหาปัญหามายัดเยียดให้เธอเป็นคนที่ผิดตลอด ผิดตั้งแต่เกิดมาเป็นมนุษย์
มีนาผ่อนลมหายใจออกมาก่อนมือเล็กจะเอื้อมไปหยิบกระดาษแผ่นบางที่แปะติดไว้กับผนังห้องบนเหนือหัวของเธอไปนิดหน่อย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดสายตาผ่านตัวอักษรคัดบรรจงของผู้เป็นแม่
มิน ช่วงนี้แม่ไม่ว่างไปเยี่ยมลูกเลย ต้องคอยดูแลสวนอยู่ที่นี่ ถ้าเป็นไปได้แม่ก็อยากให้มินย้ายมาอยูาด้วยกันนะ แต่ลูกยังคงติดเรียนอยู่ ไว้ปิดเทอมเมื่อไหร่แม่จะทำเรื่องย้ายให้ลูกนะ

   หญิงสาวนำกระดาษไปแปะพับไว้ข้างพนักเตียงนอนก่อนหลับตาลงพริ้มล้มตัวลงนอนบนผืนผ้าปูสะอาดสดใสอย่างทุกวัน วันนั้นที่เธอรอคอยมันใกล้ถึงทุกที เธอเฝ้ารอวันที่จะได้กลับไปอยู่กับครอบครัวเต็มทนแล้ว

พ่อ แม่ ลูก และพี่สาว...




     "หล่อนมานี่เลย!"


   น้ำเสียงเย็นชาเจือแววข่มขู่จนมีนาหลุบตาต่ำด้วยความหวาดกลัว ต้นแขนเล็กถูกกระชากไปโดยผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นน้าสาวของตนเอง มีนาโดนเข้าใจผิดเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ การที่ลูกสาวของน้าไปมีเรื่องตบตีกับคนอื่นจนเจ็บสาหัสเข้าโรงพยาบาลมันดผ็นความผิดเธอหรือยังไงกัน


     "น้า มินเจ็บ"


   ดวงตาทอประกายหยาดน้ำตาน้อยๆที่ไหลลินลงมาอย่างอดไม่ได้ มีนาใช้มืออีกข้างที่เป็นอิสระแกะมือหยาบของน้าสาวตัวเองออกแต่ไม่เป็นผล ร่างแน่งน้อยถูกลากมาจนถึงห้องเก็บของชั้นใต้ดินพร้อมกับไม้ก้านมะพร้าวที่เธอเกลียดมันยิ่งกว่าอะไร


     "มินไม่ได้ทำนะ มินไม่ได้ทำจริงๆ น้าอย่างตีมินเลยนะ"


   เสียงสะอื้นเอ่ยขึ้นอ้อนวอนจากซาตานตรงหน้า ถึงคนตรงหน้ามีนาจะมีพระคุณมากขนาดนั้นแต่เธอไม่คิดที่จะเลิกเกลียดผู้เป็นน้าเลยสักครั้ง


     "หรอ แกไม่ได้ทำงั้นหรอ แล้วไอ้ดิวแฟนลูกฉันมันไปอยู่กับมิ้นได้ยังไง"

     "มินไม่รู้.. มินไม่รู้จริงๆ ตอนนั้นมินไม่ได้—"

เพี๊ยะ!






     "คิวปิด ..เมื่อไหร่มินจะมีความสุขสุกที มินไม่อยากอยู่แล้ว ปล่อยมินไปได้ไหม"


   ท่ามกลางสายลมลอยละล่องที่พัดปลิวไปพร้อมๆกับใบไม้แห้งในยามเย็น แสงสีส้มจากผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ค่อยๆเบือนลางหายไปตามกาลเวลาของมัน ปรากฏชายหนุ่มรูปงามราวกับเจ้าชายในเทพนิยายที่หญิงสาวมอมแมมเคยอ่านเมื่อครั้งยังเด็ก ตอนนี้เธอจะเปรียบเหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยายแบบนั้นได้บ้างไหมนะ

   หยาดน้ำตาใสค่อยๆเจือนจาง ดวงตาสุกสกาวมองไปทั่วร่างเขา มีนายืนนิ่งงันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพียงชั่วขณะเท่านั้น นิ้วมือยาวสวยราวผู้หญิงจากคนตรงหน้ายกขึ่นปาดน้ำตาที่ไหลรินเล็กน้อยบนใบหน้าหวานกับแก้มที่ขึ้นสีแรงระเรื่ออย่างเขินอาย


'ไม่ใช่นิทานหลอกเด็กอีกต่อไป..'







ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ v bts


   มีนากระพริบตาปริบๆไปมาพร้องเพ่งสายตาไปยังชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาสวนราวกับผู้หญิง เธอไม่อยากจะเชื่อสายตตาตัวเอง เขาดูสง่ายิ่งกว่าผู้หญิงมอมแมมอย่างเธอซะอีก จนป่านนี้กลับบ้านไปคงโดนทักว่าเธอคือเด็กผู้ชายไปเล่นคลุกโคลนเป็นแน่ ร่างแน่งน้อยในตอนนี้มีรอยสีแดงเลือดเต็มตัวไปหมดกับเสื้อผ้าหน้าผมที่ถูกน้าแท้ๆของตนจับเหวี่ยงไปมา ก็คงไม่ต่างจากผู้ป่วยขั้นโคม่า

     "คุณเป็นใคร"

   ชายหนุ่มไม่ยอมปริปากบอกอะไรได้เพีงแต่จับจ้องดวงตาที่กระจ่างใสเจือกับหมอกของเธอ จนตอนนี้มีนาก็ยังหาคำตอบของคำถามนี้ไม่ได้ ทำไมจู่ๆถึงมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอได้

     "ฉันชื่อแทม ยินดีที่ได้รู้จักนะ มิน"

     "ฮ๊ะ? มิน"

     "เธอไม่ได้ชื่อมินหรอ"

     "ใช่สิ เราชื่อมิน คุณรู้จักเราได้ยังไง"

   คนตรงหน้าเธอที่บอกว่าตนมีนามว่าแทมนั้นเผยร้อยยิ้มเล็กๆขึ้นบนใบหน้าหล่อสวยนั้นก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมาจับที่บริเวณต้นแขนของครตัวเล็กกว่าแล้วเดินนำหน้า มีนาไม่รู้ว่าเขาจะไว้ใจได้หรือไม่ แต่หน้าตาอันบริสุทธ์ของชายหนุ่มที่เปรียบดั่งเจ้าชายตัวแทนของเทพนิยายแฟนตาซีนั่น ทำให้เธอเชื่อได้ว่าตำนานก็คงจะเป็นจริงและมันกำลังเกิดขึ้นกับเธออยู่...


********** Start **********



แสงแดดอ่อนๆในยามเย็นส่องลงมากระทบพื้นผิวทุ่งหญ้ากว้างซึ่งประดับไปด้วยดอกไม้สวยงามต่างๆ
นาๆพันธ์
 ผีเสื้อตัวเล็กตัวน้อยบินว่อนไปมาผสมกับธรรมชาติรอบๆบริเวณ ทำให้พื้นที่แห่งนี้มีความอุดมสมบูรณ์ราวกับภาพวาดของจิตรกร

  เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มวัยสิบห้าปี สูงราวร้อยหกสิบ เดินย่างกายเข้ามาในบริเวณแห่งนี้ ดวงตาเล็กกวาดมองไปทั่วพื้นที่อันกว้าง บรรยากาศรอบๆมีลมเข้ามาอย่างเย็นยะเยือกเพราะเป็นช่วงเวลาเย็นมากแล้วเดินเล่นไปได้สักพัก กลับมีเจ้าผีเสื้อสีสันสวยงามบินเข้ามาตรงหน้าหญิงสาวที่ยืนเหม่อลอยอยู่ ทำให้เธอละสายตาจากสิ่งรอบกายมามองตรงไปยังเจ้าผีเสื้อตัวนี้ มือเล็กที่กำลังยกขึ้นเพื่อจะให้เจ้าผีเสื้อบินมาอยู่บนมือของตน แต่มันกลับบินหนีไปซะก่อน


     "ยัยเด็กดื้อ"


   เด็กหนุ่มในวัยสิบแปดปีปรากฏตัวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนส์สีเข้ม หลังจากเจ้าผีเสื้อบินผ่านไป รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าของเขาเด็กสาวไม่รอช้าที่จะวิ่งไปสวมกอดชายผู้เป็นที่รักดั่งอัศวิน ทั้งสองกอดกันรัดแน่นมากยิ่งขึ้นด้วยความดีใจ ก่อนที่ดอกไม้รอบๆจะผลิบานอย่างสวยงาม



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


Tam

   มีนาเดินกลับเข้าไปภายในบ้านในยามค่ำคืน เท้าทั้งสองข้างก้าวเดินไปอย่างแผ่วเบาไม่ให้แตะพื้นเพราะกลัวว่าน้าสาวที่เพิ่งหงุดหงิดกลับจากโรงพยาบาลเพราะโดนลูกสาวตัวเองไล่จะตื่นขึ้นมาโวยวายหยิบไม้สุดโปรดมาตีตัวเธอลายอีกครั้ง ต่างจากชายหนุ่มข้างกายที่เดินย่ำเทเาลงไปอย่างฉับไวและมั่นใจจนเธอต้องไปสะกิดให้เขาเงียบๆหน่อย


     "เธอจะกลัวทำไม ฉันไม่ทำให้คนอื่นตื่นหรอก"

     "คุณไม่เคยเห็นหน้าเขา จะไปรู้ได้ยังไงกัน"

     "ทำไมจะไม่รู้ จริงๆนะถึงน้าเธอจะออกมาจากห้องตอนนี้ก็คงไม่เห็นหรอก"


   เสียงประตูถูกเปิดออกมาจากห้องนอนใหญ่สุดริมประตูหลังบ้าน นัยน์ตาชองมีันาทอแววหมองหม่นหลุบต่ำลงเธอได้แต่ยืนนิ่งราวหุ่นขี้ผึ้งไม่ขยับไปไหน เธอได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น แถมตอนนี้ยังมีผู้ชายแปลกหน้าจากไหนไม่รู้อีก น้าสาวก็คงคิดเป็นตุตะว่าเธอนั้นแอบเอาชายหนุ่มขึ้นบ้านนี่เป็นวันที่บ้าบอที่สุดในโลก


     "บอกแล้วว่าไม่เห็น หยุดขี้แงได้แล้วนะ"


   ผมสีน้ำตาลยาวสลวยถูกยีจนยุ่งเหยิงจากคนที่ยืนอยู่ข้างๆ มีนาเงยหน้าขึ้นไปมองหาน้าสาวของตนแต่กลับถูกเดินเมินไปยังห้องครัวอย่างงุนงง ปกติทุกๆวันเธอไม่เคยเจอกับสถานการณ์แปลกประหลาดได้เท่านี้มาก่อน ทุกครั้งเธอมักจะโดนหยิกหัวไปตบตีทุกครั้งร่ำไป แต่ก็เป็นสิ่งที่ไม่เลวเลยวันนี้หัวใจดวงน้อยๆจึงรู้สึกเต้นได้ตามคนทั่วไป


     "ไม่ต้องถามฉันหรอก เข้านอนได้แล้ว ฉันก็ง่วงเหมือนกัน"

     "เดี๋ยวนะ!"

     "ทำไมเล่า มันแปลกหรอ"

     "ไม่แปลกน่ะสิคนบ้า ผู้ชายกับผู้หญิงไม่ควรนอนด้วยกันนะ อีกอย่างคุณควรกลับบ้านไปได้แล้ว"

     "ฉันไม่มีบ้านหรอก ไม่งั้นจะตามเธอกลับมาทำไม"


   ดวงตาล้ำลึกจ้องมองลงมาที่คนตัวเล็กอย่างออดอ้อน ถึงการแต่งตัวจะดูดีมาชาติตระกูลทว่าภูติสวรรค์อย่างเขาก็ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งสักหน่อย ถึงจะต้องมาขอที่อยู่อาศัยจากมนุษย์ผู้สิ้นหวังที่เขาต้องช่วยเหลืออย่างเธอคนนี้ มีนาไม่หยั่งรู้ข้อนี้จากผู้ชายตรงหน้า เธอได้แต่พยักหน้าหงึกๆไปไหนต่อไม่ถูก เหมือนทุกอย่างคือทางตัน เธอถูกสะกดด้วยสายตาคู่นั้นไปเรียบร้อยแล้ว


     "งั้น เราจะยอมให้คุณอยู่ด้วย แต่ต้องนอนพื้นนะ คุณคงนอนได้"

     "ขอบคุณนะ งั้นเข้าห้องได้เลยนะ"


   มีนาสับสนกับความคิดของตัวเองยิ่งนัก เป็นผู้หญิงวัยกำลังโตเป็นหนุ่มสาวแต่กลับยอมให้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้นอนด้วยเนี่ยนะ แต่อย่างน้อยๆเขายังดูน่าไว้ใจไม่อันตรายเท่าน้าสาวของตนนักหรอก หวังว่าพรุ่งนี้เขาจะกลับบ้านตัวเองไปแล้วนะ เธอได้แต่ขอให้มันเป็นเช่นนั้น ทว่าความคิดของเธอไม่เคยเป็นจริง

   หญิงสาวเดินตามเข้ามาภายในห้องก่อนจะปิดประตูลงอย่างเชื่องช้าไม่ให้คนขี้เซาที่นอนอยู่บนพื้นตื่น ไม่คิดว่าผู้ชายอย่างแทมจะนอนได้ง่ายขนาดนี้ แค่หัวถึงหมอนก็หลับทันที ไม่ปูที่นอนอะไรทั้งสิ้น นอนไปอย่างงั้นไม่ปวดหลังคงจะแข็งแรงน่าดู มีนาก้มตัวลงมาสบกับดวงตาที่ปิดสนิทจ้องมองไปทั่วใบหน้าของเขา


"คุณเป็นใครกันแน่นะ รู้จักเราได้ยังไง หรือจะเป็นเทพจากสวรรค์จริงๆนะ"


'ตราบใดที่เทพได้ทำตามคำสั่งอย่างสมบูรณ์ ท่านจะต้องสลายจากมนุษย์ผู้นั้นไปตลอดกาล'


   แค่ได้คิดแบบนั้นมีนาจึงถอยตัวออกห่างทันใด ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆพระเจ้าท่านไม่จำเป็นต้องส่งเทะตนนี้มาให้เธอเลย เพราะจุดจบของเรื่องนี้ก็คือน้ำตาที่กลับมาเป็นเพื่อนของเธอเหมือนเดิม มีนายอมให้เป็นแบบนี้ไปทุกๆวันยังดีซะกว่า.. หรือเพราะความคิดแบบนี้มันโลกแคบเกินไปหรือป่าว อย่างน้อยๆเขาก็จะกลายเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตเด็กน้อยมอมแมมอย่างเธอก็ได้


แต่มีนา.. ถ้าเป็นอย่างที่เธอคิด

ห้ามรักเขา ห้ามเด็ดขาด



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

 "วันนี้พาฉันไปเที่ยวหน่อยสิ"


   น้ำแสงแหบห้าวเอ่ยขึ้นข้างหูของมีนาที่ยังคงนอนหลับตานอนฝันหวานอย่างสบาย เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ขยับตัวไปไหน แทมจึงใช้นิ้วเรียวของตนหมุนเส้นผมบางๆปิดหน้าเธอเล่นไปเล่นมาแต่ก็ไม่เป็นผลจนเขาต้องก้มหน้าลงไปจนเกือบประชิดกับแก้มสีอมชมพูของหญิงสาวแล้วกระซิบกระซาบขึ้นมาอีกครั้ง


     "มิน ตื่นได้แล้ว อยากไปเที่ยวจังเลย"

     "อือ"


   เสียงครางอื้ออึงดังขึ้นจากลำคอ มีนาค่อยๆขยับตัวเปลี่ยนจากนอนตะแคงข้างเป็นนอนหงายจนสัมผัสได้ถึงเสียงลมหายใจ ใบหน้าใสกระจ่างเผยยิ้มอ่อนๆขึ้นมาเล็กน้อย เธอค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาจากความผิดสังเกตุเพราะความอึดอัดตรงหน้านี้

ดวงตางามกระจ่างใสกระพริบปริบๆพลางประสานสายตากับเขาอย่างซื่อๆ มีนานอนตัวเกร็งทื่อเป็นขอนไม้ภายในห้องอันเงียบงันมีเพียงเสียงผ่อนลมหายใจของทั้งคู่เท่านั้น จนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะจากคนใต้ร่าง

     "ค คุณ"      "ตื่นสักทีสินะ"
เมื่อได้สติกลับคืน มือเล็กจึงดันแผ่นอกกว้างของชายแปลกหน้าที่เธอเพิ่งรู้จักกับเขาอย่างหมาดๆเมื่อวานนี้ จนได้อิสระภาพคืนมา
     "ปลุกกันดีๆไม่เป็นหรือไง"      "ปลุกแล้วไง แต่เธอมันขี้เซา"
เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน พลางใช้นิ้วเรียวของตนจิ้มไปที่หน้าผากมนผ่านเส้นผมบางๆปรกหน้าคนตัวเล็ก ไม่คิดว่าเด็กชื่อมีนาคนนี้จะน่าแกล้งถึงเพียงนี้
     "พาพี่ไปหน่อยนะ"      "เอ๋.. พี่? ล แล้วทำไมผมนาย" ไปย้อมสีผมกลับตอนไหนกัน ร้านทำผมในตรอกซอยแบบนี้ไม่ได้เปิดสายตอนนี้เสียหน่อย      "งั้นขอตอบคำถามแรกก่อนละกันนะ พี่เกิดก่อนเธอเป็นศตวรรษ"      "ส่วนเรื่องทรงผมน่ะ ไม่ต้องไปเพิ่งร้านหรอก อยากทำทรงไหนพี่ก็แค่..."
แทมเว้นช่วงไว้แกล้งเด็กเล่นๆ กับรอยยิ้มบนริมฝีปากที่ผุดขึ้นอย่างมีเลห์นัย เขาตั้งใจให้มีนาเอ่ยคำถามออกมาอีกสักครั้งเพราะท่าทางเธอคนนี้ดูอยากรู้อยากเห็นประสาเด็กวัยกำลังโต
     "ทำไมไม่พูดต่อล่ะ"      "ไม่สนุกเลย ปล่อยให้สงสัยดีกว่า"      "อะไรของคุณ"      "เรียกพี่สิคะ พี่แทม นะครับ..น้องมิน"
เขาพูดกล่อมเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มดั่งใยไหม โดยไม่อาจรู้เลยว่าจะทำให้มีนาต้องหลุบตาต่ำลงด้วยความเขอะเขินจนหน้าร้อนผ่าว มีนาไม่รู้ว่าควรจะไปทางไหนต่อดี จะเงยหน้าขึ้นก็ต้องเจอกับแววตาคมเข้มที่ไม่ละสายตาออกไปเสียที
     "งั้น เรา.. ขอตัว เอ่อ มินขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"      "พาพี่ไปเที่ยวด้วยนะ"

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ไอคอนสยาม
ภายในสถานที่นิยมของเหล่าวัยหนุ่มสาว และวัยรุ่นหรือแม้แต่เด็กเล็กคนมีฐานะทางบ้านที่มั่นคงร่ำรวยอย่างห้างสรรพสินค้าไอค่อนสยาม แน่นอนว่าความใหญ่โตของมันประดับไปด้วยของตกแต่งราคาแพง แถมการที่จะมาทำธุรกิจส่วนตัวราคาเช่ายังแพงริบหรี่ และสำหรับคนฐานะปานกลาง มีนาก็ได้แค่แต่งตัวให้พอดูดีมาเดินภายในก็แค่นั้น เธอไม่เคยมีความคิดที่จะหยิบจับของราคาพวกนี้เลยสักครั้ง      "ที่นี่ของราคาสูงมากนะ ถ้าพี่แทมอยากได้ก็เสกเงินเอาล่ะกัน"      "มาเดินบ่อยหรอ"      "ไม่อะ มินเพิ่งเคยมานี่แหละ"      "แล้วอยากได้อะไรไหม"      "..."
แทมเพียงแค่เอ่ยถามออกไปก่อนจะจับข้อมือเล็กแล้วพาเข้าไปในร้านขายรองเท้ามียี่ห้อ Adidas มีนาได้แต่ก้าวขาตามอย่างงุนงง
     "เลือกได้เลยนะ"      "ด เดี๋ยว อะไรกันคะ"      "รองเท้าเน่าๆนี่ก็เลิกใส่ได้แล้ว"      "..."
เขาก้าวเท้าฉับๆไปหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดใสคู่นึงพร้อมกดไหล่เล็กให้ลงไปนั่งบนเบาะนั่งสำหรับลองรองเท้า
     "ใส่สิ พี่ว่าเหมาะดีนะ"      "แต่พี่แท—"      "บอกให้ใส่ก็ใส่สิ"
   ในเมื่อมีนายังดื้อดึงไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง แทมจำต้องลงคุกเข่าแล้วสวมรองเท้าคู่ใหม่ให้กับหญิงสาวด้วยตนเอง ดวงตากระจ่างใสมองสบเขาตรงๆไม่เบนหนีแม้แต่น้อย เธอไม่รู้ว่าทำไมชายคนนี้ถึงมาทำดีกับเธอแบบนี้
     "พอดีเลย งั้นคู่นี้แหละ"      "เดี๋ยว! นั่นมันราคาหมื่นกว่าเลยนะ"      "ไม่ต้องห่วงหรอกน่า"
แทมกล่าวถ้อยคำอันใสซื่อออกไปให้มีนาไม่ต้องมากังวลกับราคาแพงระดับคนมีระดับ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อยากจะให้ใครมาเสียเงินฟรีๆกับผู้หญิงแบบเธอหรอก ขอบคุณนะ.. พี่แทม นี่เขาสามารถผลิตเงินออกมาได้เองจริงๆหรอ มีนาแค่พูดแกล้งเล่นๆเอง หรือตำนานนั่นกำลังจะเป็นความจริงกัน แต่นักเขียนระดับแบบนั้นคงไม่สร้างขึ้นมาแค่หลอกเด็กหรอกน่า อย่างน้อยๆนิดหน่อยก็เกิดมาจากเรื่องจริงๆ จากเด็กหญิงชาวอเมริกันคนนั้นที่เธอปรากฏตัวอยู่ภายใต้นิตยสารของสำนักข่าวชื่อดัง ชีวิตเด็กคนนั้นเรียกได้ว่าพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว
     "สั่งได้เลยนะ"      "มินเกรงใจพี่แทมจะแย่อยู่แล้ว"
มีนาหยิบของสามสี่ชิ้นขึ้นมาแสดงให้กับแทมให้อย่างชัดเจน ถุงหิ้วของยังน่าทะนุถนอมไม่กล้าหยิบจับเลยสักนิดแล้วนี่เขาพาเธอเดินไปซื้อของติดไม้มือมาเต็มไปหมด กลับบ้านไปคงโดนบ่นหูชาอีกแน่ๆ
     "พี่อยากเลี้ยงไง กินไปสิ ท่าทางอร่อยน่าดู"      "แต่มิน .."      "มินยอมเสียเวลาพาพี่มานะ"


แทมเอ่ยน้ำเสียงหวานเจือยแจ้วออกมาเบ่งบอกว่าไม่ต้องเกรงใจอะไรเขาเลยก็ได้ พร้อมส่งรอยยิ้มบางๆไปให้มีนา ถึงจะรู้จักกันมาไม่นานนักแต่ก็พอรู้ว่าเธอนั้นย่อมแพ้รอยยิ้มแบบนี้มากแค่ไหน เธอคิดใคร่อยู่สักพักก่อนจะตอบตกลงไป เพราะถึงอย่างงั้นเธอปฎิเศษไม่ได้อยู่แล้ว จะเดินออกจากร้านโดยอาหารไม่ถึงท้องก็ดูกระไรอยู่


     "แล้ว พี่แทมชอบทานอะไรหรอคะ"

     "มินชอบอะไร พี่ก็กินได้หมดแหละ"

     "งั้น"


มีนาสั่งอาหารราคาถูกสุดของร้านอาหารอิตาเลี่ยนอแห่งนี้จนแทมก็อดอมยิ้มให้กับคนน่ารักตรงหน้านี้ไปได้ เธอดูเป็นคนที่ดีมาก รู้จักเกรงอกเกรงใจผู้อื่น เขาเลือกไม่ผิดเลยที่จะลงมารู้จักและช่วยเหลือคนๆนี้ ไม่ผิดสายตาไปเลยจริงๆ เธอทั้งน่าสงสารแต่ก็มีความอดทนสูง ถ้าเป็นตัวเขาคงไม่ทนจะอยู่ในบ้านที่มีแต่คนใจร้ายแบบนั้นได้ลง ใครบ้างจะยอมทนกับการตบตีทุกวันจนดูเหมือนเป็นเรื่องปกติไปซะแล้ว



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

หลังจากรับประทานอาหารกันเรียบร้อยเสร็จสรรพท่ามกลางเหล่าลูกค้ามากมายมีระดับในร้านอาหารอิตาเลี่ยนนั่น ยิ่งผู้หญิงหน้าตาสวยๆรูปร่างสง่าพวกนั้นจ้องมองมาที่โต๊ะอาหารของเธอกับพี่แทม มีนาก็แทบจะนั่งตัวเกร็งตลอดเวลา แต่จะมองก็ไม่แปลก คนที่นั่งตรงข้ามเธอล่ะที่ดึงดูดผู้คนไปหมดทั่วสารทิศ หน้าตาที่ดูหล่อเหลา การแต่งตัวถึงจะเป็นชุดธรรมดากับกางเกงยีนส์ตัวเข้มก็ดูดีไปหมดทุกสัดส่วนจริงๆ


     "พี่สาวฮะ"


น้ำเสียงใสแจ๋วของเด็กหนุ่มที่ดูยังไม่แตกหนุ่มดีเอ่ยเรียกมีนาที่เพิ่งเดินผ่านหน้าไปไม่กี่ก้าว เธอหันไปมองตามเสียงเรียกนั่นอย่างช้าๆก่อนจะไปพบสบตาใสปานลูกแก้วผ่านแว่นสายตาที่เขาส่วมใสอยู่ ดูท่าทางเป็นเด็กใสซื่อ แต่กลับมีร่างกายสัดส่วนหุ่นดี ความสูงพอๆกับพี่แทม ให้ตาย ชีวิตนี้มีนาจะต้องเจอกับเทพบุตรอีกเท่าไหร่กัน


     "เรียกพี่หรอ"


     "ใช่ พี่นั่นแหละฮะ พี่สาวชื่ออะไรหรอ ผมชื่อกันต์นะฮะ"


มีนาไม่เข้าใจกับสิ่งที่เด็กชายที่ชื่อกันต์เอ่ยชื่อตนออกมา เขาเนี่ยนะจะมาอยากรู้จักกับผู้หญิงเฉิ่มอย่างเธอ ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะแนะนำตนเองออกไปตามที่เด็กชายตรงหน้าถามค้างเอาไว้


     "พี่หรอ ..พี่ชื่อมีนา เรียกมินก็ได้"

     "มิน มินจริงๆด้วย ..เอ่อ ยินดีที่ได้รู้จักกันนะฮะ"

     "อืม แล้วมีอะไรหรือป่าว"

     "มีนะฮะ แต่ตอนนี้ผมต้องรีบไปแล้ว ขอตัวก่อนนะฮะ"


เด็กหนุ่มไม่กล่าวขยายความใดๆต่อ เขาตัดบทพูดด้วยการกล่าวลาก่อนจะเดินฉับไวหายไปเสียก่อน ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นต้องการอะไรแต่เขาก็ดูน่าไว้ใจได้อยู่ไม่น้อย ถ้ามีโอกาศหรือความหวังจริงๆก็ขอให้ได้พบกันอีกครั้งอย่างที่เขาบอกไว้ด้วยเถิด เธอไม่ชอบความค้างคาทิ้งคำส่งท้ายไว้แล้วทิ้งหนีจากไปนักหรอกนะ


     "เป็นอะไร"

     "ป ป่าวค่ะ"

     "มินว่า เรากลับกันเลยดีไหมคะ"

     "แต่พี่ยังไม่อยากกลับนี่ เพิ่งบ่ายโมงเองนะ"


แทมก้มลงมองเวลาหน้าเข็มปัดนาฬิกาบ่งบอกว่าเพิ่งข้ามผ่านช่วงเวลาหลังเที่ยงไปไม่นานเท่านั้นดวงตาคมเหลือบขึ้นมองขณะเอ่ยเบาๆบอกมีนา นึกแล้วก็แอบหมั่นไส้เด็กผู้ชายที่ชื่อกันต์ ความจริงแล้วเด็กนั่นก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเขาไปมากนักหรอก แค่อายุต่างกันสองปี..


     "แล้วพี่แทมจะทำอะไรล่ะคะ สยามที่นี่ไม่เห็นมีอะไรเลย"

     "ก็"

     "มินไม่อยากเดินแล้วนะ เมื่อยไปหมด"


เพราะมันไม่ใช่กิจวัตรของมีนา การที่ต้องมาเดินหาของซื้อไปทั่วบริเวณห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่แห่งนี้มันน่าเบื่อจะตายไป เธอว่าไปนอนขดตัวงอเป็นกุ้งหดเป็นเต่าอยู่ในกระดองยังมีความสุขมากกว่านี้เลยหรือไม่ก็หาที่นั่งชิวๆเช่าหนังสือมาสักเล่มอ่านจนจบก็ดีเหมือนกัน


     "ไปร้านหนังสือดีไหมคะ"

     "เอ๋ ..พี่แทมรู้"


ดวงตาเปล่งประกายของเธอบ่งบอกอารมณ์เบิกบานอย่างดียิ่ง มีนาไม่ได้เผยยิ้มใดๆออกมาเพียงแต่แสดงผ่านแววตา เธอไม่ใช่ผู้หญิงยิ้มเก่ง ตั้งแต่เกิดมานับครั้งได้กับรอยยิ้มที่เกิดขึ้นบนใบหน้า คราวนี่เป็นมีนาเองที่เดินนำหน้าพี่แทม ความจริงแล้วเธอไม่เคยไปร้านหนังสือในห้างใหญ่ๆแบบนี้เลยสักครั้ง ทว่าระหว่างทางเข้าร้านอาหารอิตาเลียนนั่นหางตาคู่คมก็ไปประจบกับร้านหนังสือโปรดนั่น

     "ร้านนี่แหละ พี่แทมไปดูหนังสือด้วยกันนะคะ"
     "อืม"


'Lament Knight'
ดวงตาแววใสเอี้ยวตัวกลับไปด้านหลังตนเพราะชื่อของเจ้าหนังสือแนวแฟนตาซี เธอเลือกนำออกมาพลิกอ่านปกหลังซึ่งเขียนเนื้อเรื่องย่อเอาไว้อย่างกระชับ ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นคนสนใจหนังสือนวนิยายแบบนี้เลย
     "อัศวินที่ถูกขนานนามว่า.."
     "พี่แทม ตามมินมาทำไมเนี่ย"
     "ก็ไม่รู้จะดูอะไรดีนี่น่า แนะนำหน่อย"


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง
ไอศครีมโคลนรสนิยมอย่างกะทิเป็นของโปรดอันดับสามสำหรับมีนา เธอเคยไปเที่ยวสวนสนุกกับครอบครัวเมื่อครั้งอายุสามขวบเศษ เธอขอแม่ซื้อให้กินระหว่างพักเหนื่อยจากการเดินทางมาจากต่างจังหวัดในช่วงฤดูพักร้อน มีนาไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่ชอบอะไรใหม่ๆเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะเด็กชายคนหนึ่งยืนมันให้เธอลองชิม จึงเป็นที่มาของอาหารหวานของโปรด


     "ชอบหรอ"
     "อืม"
     "กินบ้างสิ"
     "ทำไมพี่แทมไม่ซื้อกินเองเล่า"
     "แบ่งหน่อยก็ไม่ได้"

ชายหนุ่มที่ถูกปฏิเศษทำหน้าเบะเป็นเด็กเล็กๆที่ถูกยึดของเล่นจากผู้เป็นแม่ไป เขาดูเหมือนเด็กเอาแต่ใจแต่ก็มีความน่ารัก เอ็นดู ไปในคราวเดียวกัน มีนาคิดอยู่ในใจ


     "พี่ไม่ใช่เด็กซะหน่อย ขอนิดหน่อยก็ให้ไม่ได้"
     "พ พี่รู้ได้ยังไง"
     "พี่รู้แล้วกันนะ ถ้ามินไม่ยอมให้ พี่จะให้น้าดุเลย"
     "ม ไม่เอาสิ"

ขอพูดหลอกล่อเธอให้ยอมแบ่งไอศครีมในมือเล็กนุ่มนิ่มนั่นให้แต่โดยดี ซึ่งเป็นไปตามคาด แทมทำมันได้สำเร็จตลอดและทุกครั้ง มีนาไม่ยักจะรู้ว่าหากน้ารู้เรื่องว่าเธอแอบออกไปกับผู้ชายสองคนแบบนี้จะโดนอะไรอีกบ้าง

     "มินชอบนอนดูดาวนะคะ สบายใจที่สุดเลย"
     "แล้วมีความสุขไหม"
     "ไม่หรอกค่ะ ไม่เคยมีวันนั้นหรอก"
     "ทำไม"
     "มินก็ไม่รู้เหมือนกัน"

ครั้งสุดท้ายสำหรับความสุขในชีวิตของมีนาก็คือเที่ยวสวนสนุกก่อนที่จะถูกส่งมาอยู่กับน้าและญาติๆเพียงลำพังโดยปราศจากผู้เป็นแม่ เธออยากกับไปอยู่บ้านที่สงบร่มรื่นท่ามกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ผีเสื้อตัวน้อยๆที่คอยเป็นเพื่อนกับเธอตลอดเวลา แต่วันนี้ พี่แทม ก็ทำให้มินได้มีความสุขอีกครั้ง..



********** END **********

   แสงรุ่งอรุณในยามเช้าตรู่สอดส่องผ่านม่านผ้าสีขาวสะอาดเข้ามาภายในห้องเดี่ยวของมีนา เสียงเจือยแจ้วเจ้านกน้อยที่อยู่ในรังบ่งบอกถึงเวลายามเช้าของวันใหม่ ตุ๊กตาหมีตัวน้อยจากงานโรงเรียนเมื่อแปดปีก่อนถูกกอดโดยเจ้าของห้องนี้อย่างสบายใจ

   ทว่ากลับมีเสียงย่ำเท้าหนักๆกระทบลงบนพื้นไม้สักอย่างดีใกล้เข้ามากับห้องของมีนาขึ้นมาเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกเหมือนโดนจิกผมกับมือหยาบๆแสนคุ้นเคย


     "แหม่ หลับสบายเชียวนะ"

     "น้า!"


   เสียงหลงเอ่ยออกมาพร้อมกับลำตัวเล็กที่ถูกดึงตัวขึ้นยืนจากการนอน นัยน์ตาของน้าสาวเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตทำเอามีนาตัวสั่นระริก เธอรับรู้ถึงผลที่กำลังจะตามมา


     "เมื่อคืนแกไม่กลับบ้าน รู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น!"

     "มินกะ—"

     "อย่าเถียง! ลูกฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่ไปเที่ยว ต้องยกเลิกนัด แกจงใจใช่ไหมยัยมิน!"


   เสียงตะคอกถามด้วยความเคืองโกรธดับขึ้นเป็นระยะ มีนาหมดหนทางในการโต้แย้งหรือตอบกลับไปเพราะความจริงคือสิ่งที่เธอปฏิเศษไม่ได้ เมื่อวานนี้เธอออกไปโดยที่ยังไม่ได้ทำงานบ้านแถมยังกลับบ้านซะดึกดื่นขนาดนั้น


     "ม มิน มินขอโทษ"


   เสียงที่พูดประโยคนี้ออกมาอย่างเบาหวิว น้ำตาใสเผยให้เห็นอยู่ร่ำไปในยามแบบนี้สม่ำเสมอ ความเจ็บแปล๊บที่ผมเด่ยชัดขึ้นมาโดยไม่ท้นได้ตั้งตัว น้าสาวใจร้ายหยิกหนังหัวของมีนาให้แน่นและหนักขึ้นกว่าเดิมจนเธอต้องใช้มือเล็กทั้งสองข้างไปจับต้นแขนของน้าตัวเองเอาไว้


     "เหอะ! ใช่สิ เดือนหน้าก็กลับไปหาแม่แกแล้วนิ ดีเหมือนกันนะ จะได้ไม่เป็นภาระฉันอีก"

     "เอ้อ หรือเพราะแบบนี้เลยขัดคำสั่งฉัน"

     "ป ป่าว มินไม่เคยคิดนะ น้าอย่าทำอะไรมินอีกเลยนะ"


   น้ำเสียงเจือสะอื้นของมีนาเอ่ยออกมาอย่างอ้อนวอน แค่ไม่กี่วันที่ผ่านมาการกระทำของน้าสาวเธอมันยังคงเป็นแผลเป็นอยู่ไปทั่วทั้งลำตัวไม่หาย กับแค่ออกไปเที่ยวข้างนอกในรอบปีกลับโดนจิกหัวด่า


     "หรือแกไปอ่อย—"

     "มินไม่ได้ทำไง! มินไม่ได้ทำจริงๆนะคะ ต่อไปมินจะไม่ขัดน้าแล้ว"


   เธอให้คำมั่นสัญญากับปีศาจร้ายอย่างน้าสาวแท้ๆของตัวเอง แววตาดุจราชสีห์ของคนกระทำจ้องมองมาที่มีนาอย่างไม่ละสายตา คำพูดประดิษฐ์ทั้งนั้นสำหรับน้าสาวแล้ว


     "มิ้ว"

     "ตอแหล"



รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



   บัตรพาสติกขนาดเล็กประมาณฝ่ามือถูกยื่นเข้ามาหามีนา ตัวหนังสือที่เขียนสลักข้อมูลใบเชิญชวนเที่ยวท้องฟ้าจำลอง เมื่อตอนสมัยเด็กๆแม่ของเธอมักจะพาไปเที่ยวที่นี่อยู่บ่อยครั้งในยามว่างๆหรือเครียดจากการทำงาน


     "รับไปสิ"


   มีนาแหงนหน้าขึ้น ดวงตารื้นน้ำตาแฝงแววชอกช้ำทอประกายขึ้นมา มือเล็กเอื้อมไปรับบัตรใบเล็กบนมือของคนตรงหน้ามา เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่ ต้องการอะไร คิดจะมาก็มาหาโดยไม่ได้ตั้งตัว คิดจะหายไปใจเธอก็หล่นวูบ


     "ไปด้วยกันนะ ..พี่ขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับเธอตอนนั้น"

     "..."

     "ไม่โอเคเลยใช่ไหม"


   คนถูกถามใจกระตุกวาบ มีนาหลุบตาต่ำหลบซ่อนใบหน้าหมองช้ำจากคราบน้ำตาและรอยสีแดงบริเวณแก้มกับหน้าผากมน จริงๆพี่แทมไม่ได้ผิดอะไรเลยด้วยซ้ำ เธอต่างหากที่ขัดคำสั่งผู้ใหญ่ในบ้านทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าการหนีเที่ยวผลของมันคืออย่างไร


     "พ พี่แทมจะทำอะไรคะ"


   มีนายกมือขึ้นป้องตัวเอาไว้ด้วยความตระหนก จู่ๆผู้ชายตรงหน้าก็ก้มตัวลงนั่งข้างๆแถมนิ้วมือเรียวยังยื่นมาแตะบริเวณแผลเป็นของเธออีก จนได้ยินเสียงถอนหายใจขึ้นมาเบาๆ แทมไม่ยักจะคิดว่าเธอจะเป็นเด็กผู้หญิงที่กัวได้แม้กระทั่งตัวเขาที่อุตส่าห์จะช่วยทำแผลให้แท้ๆ


     "ทำแผลไงคะ"

     "เอ่อ"

     "ทำไม คิดว่าพี่จะทำอะไรเราหรอ? หื้ม"

     "ป เปล่าค่ะ มินก็แค่ตกใจ"

     "งั้นก็วางมือลงค่ะ"


   ใครจะไปรู้ว่าอย่างมีนาแพ้ผู้ชายพูดคะขาเป็นที่สุด หน้าตาดีเลิศราวเทพบุตรไม่พอยังแสนดีผสมสุภาพบุรุษอีก ผู้หญิงคนไหนที่ได้ยินเสียงหวานๆแล้วใจไม่เต้นล่ะก็ เธอคนนั้นคงจะถูกสกใจเป็นหินแข็งกระด้างแล้วล่ะ

มีนาทำตามคำสั่ง ดวงตาดำขลับจ้องมองผู้ที่กำลังก้มหน้าต่ำอย่างอ่อนโยน



     "เจ็บน่าดู"


   มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมจับแก้มของคนตัวเล็กตรงหน้าให้เงยหน้าขึ้นมามองเขา แทมสังเกตุเห็นได้อย่างชัดกับพวกรอยแดงบนใบหน้าขาวเนียน เพราะไอ้เด็กกระต่ายนั่นแท้ๆถึงทำให้เขาไม่ได้อยู่กับเธอ


     "อยู่เฉยๆนะ"


   แทมหยิบยาออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กที่ตนนำติดตัวเสมอ เขาแต้มยาทาไปบริเวณแดงช้ำบนใบหน้าของมีนาอย่างเบามือ จนเธอรู้สึกเหมือนหลงอยู่ในภวังค์ เธอไ่รู้ตัวเองเลยว่าเผลอมองเขาอย่างไม่ละสายตาจนคนถูกจ้องจับได้


     "มองหน้าพี่ขนาดนี้ ..กินเลยไหม"

     "หื้ม?"

     "ค คะ ม มินขอโทษค่ะ"

     "ไม่เป็นไรหรอก แค่" เธอไม่ควรมารู้สึกอะไรกับเขาแม้หวั่นไหวก็ห้าม


   เขาไม่ยอมพูดอะไรต่อได้แต่ปล่อยให้มันค้างคาอยู่ในใจของมีนาไปอย่างนั้นก่อนจะกุมมือเธอเอาไว้แน่นๆ ก่อนที่สิทธิ์นั้นจะไม่ตกมาอยู่ที่เขาอีกต่อไปแล้ว



   ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่กับหมู่ดาวที่กระจายไปทั่วบริเวณในยามพระจันทร์เต็มดวง แสงสีเหลืองปรากฏความสวยงามในยามค่ำคืนนั่นคงเปรียบดั่งวันเฉลิมฉลองของพวกมัน ถ้าเป็นมนุษย์ก็คือวันรับปริญญา งานเลี้ยงบริษัทแม้กระทั่งเทศกาลในยามพักผ่อนสำหรับผู้คนวัยทำงานและเล่าเรียน ถึงอย่างนั้นในวันท้องฟ้ามืดครึ้มมองไม่เห็นแม้แต่แสงดาว นั่นคือความเงียบ ความว้าเหว่ และโดดเดี่ยว วันที่ไม่มีแม้แต่ผู้คนเดินบนถนน มีเพียงสิ่งเดียวที่สามารถมองเห็นได้ ...ตัวของฉันเอง ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น และวันนั้น ก็คงอีกไม่ไกล


     "ขอบคุณพี่แทมนะคะ ที่พามินมา"

     "ไม่เห็นต้องขอบคุณอะไรเลย"

     "จริงๆมินไม่เคยมาเลยสักครั้ง ครั้งนี้ครั้งแรกเลยนะคะ"

     "อย่างงั้นหรอ"


   ตั้งแต่เล็กจนโตป่านนี้เธอไม่เคยได้มานั่งดูดาวในท้องฟ้าจำลองเลยสักครั้ง มันเลยดูน่าตื่นเต้้นไปหมดซะทุกอย่างจนคนที่มาด้วยอดยิ้มออกมาให้กับความน่าเอ็นดูของเธอคนนี้ไม่ได้จริงๆ มีนาเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากจริงๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงหนีออกจากบ้านไม่ก็จบชีวิตตัวเองไปแล้ว แต่คงเพราะความหวังที่จะได้กลับไปอยู่กับแม่ในอีกไม่นาน


     "ปีหน้าไปแล้วใช่ไหม"

     "คะ"

     "กลับบ้านไง"


   มีนาพยักหน้างึกงักตอบกลับไป...


   ตลอดเวลาหลายเดือน แทมพามีนาออกไปท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆรอบเมืองหลวงแถมยังยอมโปรยเศษเงินอีกมากมายเพื่อพาเธอไปเที่ยวต่างประเทศอีก ไม่ว่าจะปฏิเศษอะไรยังไงเขาก็บังคับเธอไปอยู่ดี จนตอนนี้มีนาไม่รู้ว่าจะตอบแทนความดีของเขาได้อีกไหม แทมเป็นมนุษย์ที่เปรียบเหมือนเทวดาบนสวรรค์ด้วยซ้ำไปจนผู้หญิงคนอื่นๆที่ผ่านมาเห็นทั้งอิจฉาตาร้อนกันไปหมด


     "พี่แทมคะ ไม่ต้องแล้วนะ มินไม่รู้ว่าควรตอบแทนยังไงแล้ว"

     "ยิ้มไงคะ ยิ้มให้พี่หน่อยสิ"


   ถึงแม้มีนาจะมีความสุขมากมายขนาดนี้ในหัวใจ แต่กลับกันภายนอกเธอไม่เคยแม้แต่จะปรากฏรอยยิ้มให้ใครได้เห็นเลยสักคน จะว่าเธอเป็นเด็กยิ้มยากก็ว่าใช่


     "ค คือมินไม่รู้"


   ดวงตาดำขลับมองตามสายตาเธออย่างสงสัย ไม่ว่าแทมจะชวนเธอไปเที่ยวสวนสนุก ดูหนังตลก หนังโรแมนติกใดๆที่ใครล้วนดูไปอมยิ้มไปกับมัน ช่างต่างจากมีนาเธอเอาแต่ทำหน้านิ่งๆไม่ค่อยแสดงความรู้สึก มีเพียงอารมณ์เดียวเท่านั้นคือเศร้า หนังเรื่องเดียวที่ทำให้เธอแสดงมันออกมาผ่านสีหน้าคือหนังดราม่า


     "งั้น"


   แทมยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับใบหน้าหวานพลางผุดยิ้มมุมปากขึ้นมาน้อยๆ จนแทบได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยๆเต้นไม่เป็นจังหวะ เขารู้ดีว่าการทำให้เธอหวั่นไหวมันเป็นสิ่งที่ผิด แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อใจของเขามันกลับทำผิดกฏไปหมดแล้ว ถ้าเป็นเช่นนี้ก็ขอให้ได้ทำตามหัวใจตัวเองสักครั้งก่อนที่เขากับเธอจะจากหายกันไปตลอดกาล


     "อ เอ่อ"


   ยังไม่ทันที่สมองจะได้คิดทบทวน สัมผัสอย่างนุ่มนวลกระทบลงริมฝีปากบางอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ดวงตากระจ่างใสเบิกกว้างต่างจากชายหนุ่มที่หลับตาพริ้มแถมยังเอื้อมมือไปล๊อคท้ายทอยของมีนาเอาไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้ เธอได้แต่นิ่งงันไม่ขัดขืนอะไรก่อนที่มือไม้อ่อนปล่อยตัวไปพร้อมกับสัมผัสที่ค่อยๆรุนแรงขึ้น



     "หนูมีนาใช่ไหม"


   น้ำเสียงแก่ๆของชายชราร้านแกลลอรี่ทักขึ้นมาก่อน เจ้าของชื่อได้ยินดังนั้นจึงละสายตาจากแผ่นกระดาษอัดรูปภาพเก่าๆแล้วให้ความสนใจกับเจ้าของร้านแทน เธอเดินเข้าไปยังโต๊ะเค้เตอร์ไม้โทรมๆนั่น


     "ใช่จริงๆด้วย นี่.. สมุดภาพ"

     "ของหนูหรอคะ"

     "อืม พ่อหนุ่มเมื่อกี้เขาบอกว่าเป็นของหนูมีนา"


   มีนาตาโตขึ้น พ่อหนุ่มที่ชายชราเรียกนั่นเป็นใครกัน ก่อนเธอเดินเข้ามาไม่เห็นจะมีผู้ชายคนไหนสักคน หวังว่าสายตาทั้งคู่จะไม่ได้เสื่อมทั้งที่ยังไม่แก่หรอกนะ จะว่าเป็นพี่แทมก็คงไม่ใช่ เขาหายไปตั้งแต่วันนั้น วันที่เขามอบจุมพิตแรกให้กับเธอ หลังจากเธอได้กลับบ้านเกิด ได้มีชีวิตใหม่ มีนาไม่เคยเห็นเขาอีกเลย


     "รับไปสิ"

     "ว่าแต่ เขาชื่ออะไรหรอคะ"

     "เขาไม่ให้ลุบอกหนูหรอก เปิดหาชื่อเขาดูนะ"


    มือเล็กเอื้อมไปรับแกลลอรี่นั่นมาจากชายชราที่อมยิ้มส่งให้เธอน้อยๆ ในขณะที่เธอยังคงมึนงงกับสถานการณ์แปลกๆแบบนี้อยู่ จู่ๆกลับมีเหมือนของแข็งมาชนกับไหล่เล็กเต็มๆจนตัวเธอเซไปเล็กน้อย


     "ขอโทษนะฮะ"

     "ม ไม่"

     "ไอ้พี่ เห็นไหมว่าไปชนคนอื่นแล้วเนี่ย"


   น้ำเสียงเจือยแจ้วเหมือนเคยได้ยินมาก่อนหน้านี้ทำให้มีนาอดเหลือบมองผู้ชายคนนั้นที่มาชนไม่ได้ ใบหน้านั้นจิ้มลิ้ม น่ารัก ตาโตใสแป๋ว แถมยังดูเป็นเด็ก ขัดกับร่างกายที่ดูดีเป็นบ้า ท่าทางอายุคงพอๆกับเธอ


     "คีย์"

     "พี่มินนี่เอง โลกกลมจังเลยฮะ"

     "ผมต้องไปแล้ว หวังว่าอีกสิบปีเราจะได้เจอกันอีกนะ"



   มีนาเดินตามทางหินที่ถูกปูเอาไว้ตามทางตลาดจนนั่งลงบริเวณโต๊ะไม้ที่เงียบสงบ เธอเปิดแกลลอรี่สะสมรูปภาพปรากฏรูปของชายหนุ่มรูปงามแสนคุ้นเคยกับผู้หญิงใบหน้าน่ารักคือตัวเธอเอง

ภายในสมุดรูปภาพเต็มไปด้วยรูปภาพแทนความทรงจำมากมายที่มีนาได้เดินทางไปเที่ยวกับแทม ตั้งแต่วันแรกที่เขาปรากฏตัวกระทั่งวันนั้น... แผ่นกระดาษสี่เหลี่ยมใบเล็กถูกเขียนลงด้วยลายมือสวยงามว่า 'วี'

     "ใคร"

    จริงๆแล้วหลังจากวันนั้น วันที่มีนาได้ย้ายกลับบ้านเหมือนกับนกแก้วที่รับความอิสระจากการหลุดพ้นกรงขังมานานหลายปี ความสุขอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม ชีวิตของเธอดีขึ้นมาโดยตลอดตั้งแต่มีเจ้าชายคนนั้น ทั้งครอบครัว เพื่อน หรือแม้กระทั่งสัตว์เลี้ยง มีนาไม่ตองกลับไปสู่นรกบนดินอีกต่อไปแล้ว เธอคือนกกาที่โบยบินไปสู่โลกอันกว้างใหญ่

   ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เทพอย่างเขาก็ไม่มีความจำเป็นใดๆที่ต้องอยู่อีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่เขาต้องกลับและสลายหายไปจากเธอตลอดกาล เขาจะไม่มีสิทธิ์กลับมาหาเธอได้ ทุกสิ่งล้วนมีแล้วต้องหายไป




ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ butterfly bts


   ท่ามกลางทุ่งหญ้าอันแสนกว้างใหญ่ หญิงสาวหน้าตาน่ารักวัยกำลังโตเดินเข้ามาหยุดพร้อมกับแบมือรองรับผีเสื้อสีสันสดใสตัวหนึ่งที่บินมาเกาะ รอยยิ้มบนริมฝีปากเผยขึ้นมาน้อยๆอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นิ้วมือข้างหนึ่งกำลังจะยกขึ้นมาแตะตัวบางๆของมัน ทว่าผีเสื้อตัวนี้กลับบินหนีเธอไปซะงั้น สายตาคู่กระจ่างเลื่อนมองตามผีเสื้อฝูงหนึ่ง

ฟิ้ว
   สายลมในฤดูหนาวพัดผ่านไปแรงๆจนปลายผมสบัดไปตามแรงของมัน ปรากฏภาพของชายหนุ่มร่างงามขึ้นมาตรงหน้า คนที่เธฮไม่ได้เจอมานานแสนนาน เขาหายไปไหนมากันนะ หรือจะว่าไปสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอมาตลอดระยะเวลาหนึ่งปีนั้น คลับคล้ายกับหนังสือเทพนิยายที่เธอเคยซื้อมาอ่าน หรือมันจะเป็นอย่างนั้นขึ้นจริงๆ แต่เธอขอภาวนาว่าไม่เป็นจะได้ไหม

"พี่แทม"

"หนาวไหม"

   เขาเดินตรงเข้ามา หยิบเสื้อโค้ทตัวหนาคลุมให้มีนา หน้าหนาวลมแรงแบบนี้ขืนมายืนใส่เสื้อตัวบางๆพรุ่งนี้ตื่นมาเธอคงจะไม่สบายเป็นแน่

"หายไป"

   ยังไม่ได้เอ่ยให้จบก็ถูกสวมกอดโดยพี่ชายตรงหน้าอย่างอบอุ่น มีนาได้เพียงแค่กอดตอบไปเท่านั้น เธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ได้เพีงขอพรจากพระเจ้า ขอให้ท่านอย่าพรากพี่แทมไปจากมีนาก็พอ ถึงรู้ดีว่ามันยากกับพรแบบนี้ก็ตามที


"ต่อไปนี้ก็มีความสุขให้มากๆนะคะ"

"ยิ้มบ่อยๆ ให้พี่เห็น"

   อยู่ๆคนตรงหน้าก็หายวับไปกับตาอย่างไม่ได้ตั้งตัว มีนาแหงนหน้าขึ้นไปมองข้างบนบนที่สูงๆ จนพบกับคนคุ้นเคยที่กำลังถอดฮู้ดออกจากหัวพร้อมหันใบหน้าลงมองเธอกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นเล็กน้อย ก่อนเขาจะทิ้งตัวลงไปกับแม่น้ำอันกว้างใหญ่ มีนาไม่อาจรับรู้กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นได้ หัวใจกระตุกวาบเหมือนหล่นลงไปในห้วงอวกาศ ความรู้สึก น้ำหนักตัวที่ถูกทิ้งลงเหวลึก เนื้อตัวสั่นชา มือเท้าเหมือนถูกน้ำแข็งแช่เอาไว้ ทุกภาพหยุดนิ่งราวกับมีใครมาปิดสวิสเอาไว้ นั่นคือการสลายหายไปกับฟองน้ำที่ผุดขึ้นบนอากาศ เขาสลายกลายเป็นเพียงผุยผงล่องลอยตามสายลม... ทุกอย่างจบลงอย่างที่เธอไม่ได้ตั้งตัว

เขาจากฉันไปแล้ว ไกลแสนไกล...


*
*
*

ช่วยอยู่ข้างฉันก่อนได้ไหม สัญญากับฉันได้หรือเปล่า หากฉันปล่อยมือเธอ เธอจะบินผ่านไปหรือ
แตกสลายไหมนะ ฉันได้แต่หวาดกลัว ช่วยหยุดเวลาลงหน่อยได้ไหม ถ้าปล่อยให้เวลานี้ผ่านพ้นไป
เธอจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงหรือเปล่านะ ฉันจะเสียเธอไปไหม ฉันได้แต่หวาดกลัว ผีเสื้อ ราวกับผีเสื้อ ราวกับผีเสื้อที่โบยบินไป ราวกับสายลมที่พัดผ่านอย่างแผ่วเบา ราวกับฝุ่นละอองที่ปลิวกระจายไปทั่ว . . . Last, He Broke with the wind


---fin---










ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Ssunstheshinexx จากทั้งหมด 2 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    51/51

    0

    0%

    17 เม.ย. 62

  • แฟนฟิคเกาหลี

    0

    13/22

    0

    0%

    18 มี.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น