อร่อยแล้วบอกต่อ

ตอนที่ 2 : ยังอีกตั้งสิบปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    26 ก.ย. 63

เสียงพูดคุยของเหล่าเพื่อนๆ นักเรียนในสถาบันเดียวกันนี้ของนักเรียนโรงเรียนนานาชาติปีเตอร์แพนไม่พ้นเรื่องการเดินขึ้นเขาไปชมดาวหางฮันเลย์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนมันจะถูกทำลายลงด้วยวิถีโคจรของมันพุ่งชนดาวเอ7

ข่าวจากสื่อประจำโลกที่มีเพียงสถานีเดียวดำเนินข่าวนี้แทบทุกชั่วโมง ประชากรที่ยังเหลืออยู่บนโลกในวัยทำงานพวกเขาต่างพูดคุยกันบ้างแต่ไม่เท่ากับเด็กนักเรียน ส่วนเหล่าคนที่นับว่าอยู่ในวัยชราต่างมีเวลาว่างมากกว่าใครๆ จึงติดตามข่าวและพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้กับเหล่าเพื่อนๆ ระหว่างดวงดาว

แอนดรูกับหลงทั้งเรียนทั้งเล่นกันเช่นวันก่อนๆ เขาทั้งสองไม่ได้ติดตามข่าวการทำลายดาวหางฮันเลย์มากนัก ด้วยวิทยาการที่ก้าวหน้าทำให้การทำลายกลุ่มดาวตกไม่ยากแล้ว ยิ่งนี่เป็นวิชาทดสอบสมรรถภาพที่มีสัปดาห์ละครั้ง เหล่าเด็กหญิงเด็กชายวัยสิบถึงสิบสองปีต่างทดสอบความสามารถของตนตามความสนใจ เปรียบเทียบไปแล้วมันเป็นการวิ่งเล่นขยับกล้ามเนื้อเล็กกล้ามเนื้อใหญ่เท่านั้น

บางคนเต้น

บางคนขี่ม้า

บางคนฟันดาบ

บางคนไต่ภูเขาปีนหน้าผาหรือแม้แต่ไตรกีฬาแล้วแต่จะมีใครสนใจ

แอนดรูในลู่วิ่งไฟฟ้าในร่มกำลังวิ่งต่อเนื่องได้กิโลเมตรที่สามเสียงตะโกนของหลงที่มานั่งให้กำลังใจ และการหยุดลงของระบบลู่วิ่งนับว่าวิทยาการการประมวลผลของหุ่นยนต์เจ้าหน้าที่ทดสอบสั่งการหยุดฉับไวทันต่ออุบัติเหตุอย่างทันท่วงที

ใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีรถพยาบาลก็มารับร่างของแอนดรูออกไปโดยเจ้าหน้าที่พยาบาลหุ่นยนต์ดูแลเขาไปบนรถ หลงเพียงแค่มองส่งเขาตามไปไม่ได้ในเมื่อไม่ใช่ญาติ เขาเป็นเพียงเพื่อนที่มีอายุมากกว่าไม่ถึงหนึ่งร้อยวัน

 

บนอวกาศยานทหารใช้ม่านพลังปิดล็อคและใช้ปืนรังสีพลังดวงอาทิตย์ทำลายดาวหางฮันเลย์ในเวลาเดียวกับที่แอนดรูหงายหลังล้มลงไป เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงสัญญาณถ่ายทอดทอดการทำลายดาวหางของหน่วยงานทหารก็จบลง

ไม่ต่างกับสัญญาณชีวิตของแอนดรูที่กำลังนับถอยหลังเช่นกัน เจ้าหน้าที่หุ่นยนต์อ่านข้อมูลบนสายรัดข้อมูลแล้วไม่ปรากฎพบญาติของผู้ป่วยพวกเขาจึงไม่ต้องติดต่อใคร จะมีเพียงหากเด็กชายจากโลกนี้ไประบบหุ่นยนต์เพียงแจ้งไปยังฐานข้อมูลประชากรเพื่อเก็บประวัติของเด็กชายไป จากนั้นหน่วยงานฐานข้อมูลจะแจ้งไปยังโรงเรียนที่เด็กชายศึกษาอยู่ซึ่งที่นั่นเปรียบเป็นบ้านของเด็กชายเช่นกัน

โรงเรียนนานาชาติปีเตอร์แพนเป็นโรงเรียนกินนอนสำหรับใครที่มีครอบครัวครัวให้กลับ ทุกๆ สองสัปดาห์หรือหนึ่งเดือนจึงให้เด็กๆ กลับบ้านกัน แต่สำหรับใครที่ไม่มีครอบครัวที่นี่เปรียบเป็นบ้านเด็กกำพร้าเช่นกัน เด็กๆ เหล่านี้จะอยู่ที่นี่จนกระทั่งอายุครบสิบห้าปีหรือจนกว่าจะเรียนจบแต่ไม่เกินอายุสิบหกปี

 

ในห้องรักษาผู้ป่วยแม้แอนดรูจะไม่มีญาติพี่น้องมาดูแลค่าใช้จ่ายเพราะเขาเป็นเด็กกำพร้าที่ค่าใช้จ่ายค่ากินอยู่รวมทั้งค่ารักษาพยาบาลครั้งนี้อยู่กับหน่วยงานรัฐบาลกระทรวงสาธารณสุขโลก

ถึงอัตราการรอดชีวิตจะริบรี่แต่เหล่าหุ่นยนต์หมอพยาบาบาลยังดูแลแอนดรูอย่างเต็มที่

เพราะจำนวนประชากรโลกที่มีน้อยยิ่งอัตราการเกิดที่น้อยลงไปอีก แม้แอนดรูจะเป็นเด็กชายขี้โรคยังไงก็ยังถือว่าเขาเป็นทัพยากรที่สำคัญ

 

‘แอน แอนดรู แอนดรูตื่นมาคุยกับย่าก่อนสิ’ เหมยวิญญาณญาติสาวเพียงคนเดียวลอยผ่านไปมาแม้มีสายระโยงระยางมากมายก็ไม่เป็นปัญหา หากนี่เป็นช่วงชีวิตสุดท้ายเธออยากจะจูงมือหลานชายไปเที่ยวท่องล่องลอยดูบ้านเมืองในจักรวาลนี้

อย่างน้อยเมื่อห้าร้อยปีก่อนก็มีครอบครัวสายหนึ่งของตระกูลอพยพไปตั้งรกรากยังดาว ยังดาว….เฮอะมันนานร่วมห้าร้อยปีวิญญาณดวงนี้อย่างเธอจะไปจำอะไรได้

ออกไปผจญภัยกับหลานชายก็ไม่เลว

 

“ปี๊บๆ ปี๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

‘เฮ้ยยยยแอนดรูสู้ๆ อย่ายอมแพ้หลานย่า’

…ระบบปั๊มหน้าอกทำงานอัตโนมัติ หุ่นยนต์พยาบาลบันทึกผลเป็นระยะ ในขณะที่หมอตัวจริงและหมอหุ่นยนต์ต่างยืนมองภาพหน้าจอระบบร่างกายที่บังเอิญหัวใจหยุดไปชั่วขณะ ก่อนที่ความเสียใจจะปรากฏผ่านแววตาของวัตสันหมอใหญ่วัยกลางคนผู้ใช้ชีวิตโดดเดียวกับหุ่นยนต์แม่บ้าน

เรื่องหมอยังไม่ใช่ส่วนสำคัญ

ที่สำคัญคือเหตุไฉนประชากรที่สมควรจะจากโลกนี้ไปในวัยยี่สิบปีเหตุไฉนจึงเกิดอาการโคม่าและพร้อมจะจากโลกนี้ไปในวัยเพียงสิบปี

หมอวัตสันมองกราฟขึ้นลงที่บ่งบอกถึงอวัยวะบางอย่างกำลังหยุดทำงาน นี่ไม่ใช่กราฟบ่งบอกผลหุ้นระหว่างดวงดาวแต่มันคือกราฟชีวิตของคนคนหนึ่ง

ก่อนที่มือของหมอจะกดหยุดการทำงานของเครื่องมือช่วยเหลือพร้อมๆ กับบนท้องฟ้าอณูสุดท้ายของดาวหางฮันเลย์กำลังสูญสลายไป

“ปี๊ปปปปปปปปปปปปป”

“เฮ้ย” เสียงของหมอวัตสันที่ตกใจกับผลของกราฟชีวิตที่กลับวิ่งขึ้นวิ่งลงจนลายตาคล้ายเครื่องมือแพทย์จะชำรุด

‘ว้าย’ เสียงของย่าเหมยที่ลุ้นให้หลานชายรอดหรือตายดีนั้นถูกกระแสไฟฟ้าสำหรับปั๊มหัวใจดูดเอาดวงวิญญาณของเธอเข้าร่างหลานชายไป

^^^^^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น