อร่อยแล้วบอกต่อ

ตอนที่ 1 : ฮันเลย์ครั้งที่เท่าไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    26 ก.ย. 63

“แอนดรู เร็วๆ เข้า เราจะเดินถึงยอดเขาแล้ว” เด็กชายรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวผมสีบรอนซ์สะท้อนแสงจากดวงอาทิตย์ยามเย็นประกอบกับลมต้นฤดูหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ เสื้อกั้นหนาวแขนยาวมีหมวกสีส้มยิ่งดูดีเมื่อแสงดวงอาทิตย์ตกกระทบ

“หลง เราเหนื่อยแล้ว” อาการหอบหายใจเข้าออกลึกๆ ของเด็กชายร่างผมตัวเล็กกว่าผิวสีแทนผมดำใช้มือเท้าเข่าตัวเองก้มตัวยืนหายใจเข้าออกยาวๆ เสื้อสีฟ้ากันหนาวทรงเดียวกับเพื่อนเพียงแต่ขนาดต่างกัน

ไม่ไกลในเส้นทางเดินขึ้นเขาลูกนี้มีเพื่อนร่วมทางหลายคนที่เดินนำไปก่อนและกำลังขึ้นเขาตามมา เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ไม่ต่างกันบ่งบอกให้รู้ว่าน่าจะอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ยิ่งเสียงที่ตะโกนของคนเดินนำหรือแม้แต่ที่กำลังเดินมาถึงถามพวกเขาทั้งสองว่าไหวหรือไม่ แน่นอนว่าสองเด็กชายยังตอบว่าไหวก่อนจะเริ่มก้าวเดินขึ้นเขาอีกครั้ง

 

เวลาดึกในโลกที่แสงสว่างมีเป็นจุดๆ กระจายไปทั่วบ่งบอกให้รู้ว่าในบ้านเรือนนั้นๆ เจ้าของบ้านกลับมาแล้ว เหมยที่ล่องลอยตามดูญาติผู้น้องหรือเธอควรจะเรียกว่าลูก ไม่ได้ๆ เธอยังไม่เคยเข้าพิธีวิวาห์มาก่อน เรียกว่าหลานมันก็…เอาเถอะเรียกว่าหลานก็เหมาะสมในเมื่อเธอไม่ได้คลอดแอนดรูออกมาด้วยตัวเอง

พูดถึงคลอดแอนดรู

น่าสงสารหลานชายของเธอที่มีเพียงพ่อ

เฮ้อออไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับเมื่อยุคอวกาศผู้ชายก็ท้องได้

เหมยทำใจลืมความสับสนไม่โกรธเรื่องนี้ได้มาหลายร้อยปีแล้วเมื่อมนุษย์โลกยังแต่งงานกับมนุษย์ต่างดาวได้เลย

เพียงแค่ชายกับชาย…

เหมยรับได้ตั้งแต่สองสามร้อยปีก่อน

เพียงแต่หลานชายคนนี้ได้รับยีนดีเอ็นเอพันธุกรรมที่ด้อยมาเกือบหมดหรือไง เอาเถอะในยุคที่เหมยเกิดการศึกษายังไม่เปิดกว้างเรื่องดีเอ็นเอแม้เคยตามลูกหลานเข้าไปเรียนแต่มันไม่เข้าสมอง

สิ่งเสียใจในวิญญาณของเหมยคือ การสืบทอดทำอาหารของต้นตระกูล…ว้าเธอลืมไปแล้วมีเพียงชื่อเพียงคำเดียวที่ยังจำได้ เสียดายเพียงแซ่…ที่คิดยังไงยังไงก็ลืม

แอนดรูหลานชายตัวน้อยของเธอสนใจต้นไม้ใบหญ้าถึงขนาดเล่นขายของและบังคับเพื่อนให้ซื้ออาหารของตนเองที่ทำออกมา(คนเดียวที่บังคับได้คือหลง)

ดูสิอัฉริยะตัวน้อยๆ ของเธอ…

ฮือๆๆๆ

มันน่าเสียใจที่สุดที่หลายชายจะมีอายุไม่เกินยี่สิบปีตามที่พ่อและพ่อของแอนดรูได้จากโลกนี้ไปก่อนแล้ว

สิบปี

สิบปีเท่านั้นนนน

 

“เฮๆๆๆๆ” เสียงเฮดีใจเมื่อดาวหางฮันเลย์ปรากฎบนท้องฟ้าในเวลาดึก หลายคนปิดกระบอกไฟหรือสายรัดข้อมือลงแล้วเพื่อจะได้ซึมซับภาพดาวหางที่ลอยผ่านท้องฟ้าเวลาเพียงสิบนาทีพวกเขาจึงทยอยเดินลง

ความสุขความตื่นเต้นของแต่ละคน สายรัดข้อมือที่นำมาบันทึกภาพนอกจากพวกเขาจะพบเห็นดาวหางบ่อยๆ แต่นี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ดาวหางดวงนี้จะถูกทำลายลงเพราะวงโคจรของมันดันพุ่งชนดาวเอ7 อีกสามวันนับจากนี้จะไม่มีดาวดวงนี้แล้ว

ภาพถ่ายถูกอัพโหลดผ่านเครือข่ายระหว่างดวงดาว

เพราะความประทับใจเด็กชายแอนดรูทำเพียงอธิฐานขอพรเพียงเท่านั้นมือขวาที่กำมือซ้ายหลับตาขอพรที่มีเพียงเหมยวิญญาณญาติเพียงคนเดียวบนโลกใบี้รับรู้

“ขอผมให้มีครอบครัวอบอุ่น”

‘ขอให้หลานมีครอบครัวอบอุ่น’

แม้ใจของเหมยจะแย้งสิบปีเวลาที่เหลืออยู่นั้นจะสร้างความสุขให้เกิดครอบครัวอบอุ่นกับใคร

^^^^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น