Send Me Back ฉันกลับมาทวงสิ่งที่เป็นคนฉันคืน

เมื่อวิ่งตามแล้วมันเหนื่อย ลองหันกลับมามองคนที่อยู่ใกล้ตัว เพราะไม่ได้มีคนรักเราแค่คนเดียว และเราไม่จำเป็นต้องให้ใจกับคนที่ไม่ได้รักเรา

ยอดวิวรวม

95

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


95

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


9
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ก.พ. 65 / 16:48 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

เนื้อเรื่องย่อ

รักที่อาเทียร์น่าทุ่มเทให้สุดหัวใจ แต่ที่ได้กลับมาคือความตาย ในเมื่อสิ่งที่ตอบแทนเธอคือความตายเธอก็จะไม่ไปเหยียบที่ตรงนั้นให้สองคนนั้นเห็นหน้าอีก เราจะครองรักกับคนที่เห็นคุณค่าเราเท่านั้น และคนๆนั้นต้องไม่ใช่คนที่ชื่อดักค์ลาส เมื่อพระเจ้าได้ให้โอกาสข้าอีกครั้ง ข้าก็พร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองจากคนที่อ่อนแอเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น

 

 วอร์เร็น อายุ 22 หล่อมีเสน่ห์ อ่อนโยนเฉพาะกับนางเอก เขร่งขรึม เจ้าเล่ห์ ฉลาด เป็นผู้นำกองทัพอันดับหนึ่ง แอบชอบนางเอกตั้งแต่เด็กแต่ไม่กล้าที่จะบอก

อาเทียร์น่า อายุ 18 มีมารยาท ชอบเข้าสังคม ชอบเอาชนะ ควบคุมอารมณ์ได้ดี และถ่อมตน

ดักค์ลาส  อายุ 18 หยิ่งผยอง เย็นชา ไม่แสดอารมณ์

คาร่า เพศหญิง อายุ 17 สดใสร่าเริง มีความพยายาม ซุ่มซ่าม ใสซื่อบริสุทธ์

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ก.พ. 65 / 16:48


“อาเทียน่า บุตรสาวตระกูลมาร์ติอาร์ นางได้ดระทำการคบชู้ ซึ่งเป็นการทำให้เสื่อมเสียเกียรติต่อวงค์ตระกูล และยังคิดทำการลอบสังหารคนรักของบุตรชายจากตระกูล 1 ใน 3 ของผู้ร่วมก่อตั้งอาณาแห่งนี้โทษของนางคือประหาร!!”

“ประหารเลย!! ประหารหญิงสารเลวคนนั้นซะ!!” เสียงคำด่าทอดังก่องกังวานไปทั่วลานแห่งนี้

“เจ้าจะยอมรับข้อกล่าวหานี้หรือไม่”

“ข้า...ไม่ได้...ทำ”

“มาขนาดนี้แล้วเจ้ายังคิดปฏิเสธอีกงั้นรึเทีย” อ่า...เสียงของดักค์ลาสข้าเคยหลงกับเสียงที่เย็นชาเพียงนี้ได้อย่างไรน่าขันเสียจริงดูสายตาของหญิงที่เจ้ารักนักรักหนามองมาที่ข้าสิ นางกำลังหัวเราะที่ข้ากำลังถูกฆ่าสินะ น่ารังเกียจเสียจริงนังผู้หญิงชั้นต่ำ

“ฮ่าๆๆ” ข้าเคยรักคนแบบนี้หมดหัวใจได้ยังไงนี่ข้าคงเสียสติไปแล้วสินะข้ามันโง่เสียจริง ถ้าข้าเชื่อฟรอสคงไม่เป็นแบบนี้ ทำไมล่ะ ความรักของข้าไม่มีค่าสินะมันถึงทำให้เจ้าอยากกำจัดข้า พระเจ้าทำไมท่านถึงลงโทษข้าเช่นนี้ ท่านไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ ขอเพียงโอกาสอีกครั้ง แค่ครั้งเดียว ข้าจะไม่เดินเส้นทางนี้อีกเด็ดขาด!!!

“เจ้าหัวเราะอะไรกัน!! เสียสติไปแล้วอย่างงั้นหรอเทีย!!”

“หญิงต่ำเยี่ยงนางต้องคู่กับคนที่โง่เง่าเช่นเจ้าสิถึงจะเหมาะสม” โกรธอีกสิ เจ็บปวดอีกสิ เจ็บปวดให้เท่ากับข้า

“ประหารนางซะจะรอให้นางพล่ามไปถึงเมื่อไร” เหล่าทหารพากันวิ่งเข้ามาจับตัวข้า ให้คุกเข่าลงอย่างเร่งรีบข้าคงมาได้แค่นี้สินะ น่าสมเพชเสียจริง แต่แล้วเมื่อข้าเงยหน้าข้าก็เห็นเขาอยู่ตรงหน้าข้า

“ดูแลตัวเองด้วยนะ...” เสียงของข้าช่างแผ่วเบาแต่ข้าคิดว่ามันคงส่งไปถึงเจ้านะ เจ้าน่ะมาถูกที่ถูกเวลาเสมอเลยนะ เร็น...

“อาเทียน่า บุตรสาวตระกูลมาร์ติอาร์ นางได้ดระทำการคบชู้ ซึ่งเป็นการทำให้เสื่อมเสียเกียรติต่อ

วงค์ตระกูล และยังคิดทำการลอบสังหารคนรักของบุตรชายจากตระกูล 1 ใน 3 ของผู้ร่วมก่อตั้งอาณาแห่งนี้โทษของนางคือประหาร!!”

“ประหารเลย!! ประหารหญิงสารเลวคนนั้นซะ!!” เสียงคำด่าทอดังก่องกังวานไปทั่วลานแห่งนี้

“เจ้าจะยอมรับข้อกล่าวหานี้หรือไม่” 

“ข้า...ไม่ได้...ทำ” เสียงของข้ามันอ่อนล้าเหลือเกิน

“มาขนาดนี้แล้วเจ้ายังคิดปฏิเสธอีกงั้นรึเทีย” อ่า...เสียงของดักค์ลาสข้าเคยหลงกับเสียงที่เย็นชาเพียงนี้ได้อย่างไรน่าขันเสียจริงดูสายตาของหญิงที่เจ้ารักนักรักหนามองมาที่ข้าสิ นางกำลังหัวเราะที่ข้ากำลังถูกฆ่าสินะ 

น่ารังเกียจเสียจริงนังผู้หญิงชั้นต่ำ

“ฮ่าๆๆ” ข้าเคยรักคนแบบนี้หมดหัวใจได้ยังไงนี่ข้าคงเสียสติไปแล้วสินะข้ามันโง่เสียจริง ความรักของข้าไม่มีค่าสินะมันถึงทำให้เจ้าอยากกำจัดข้า พระเจ้าทำไมท่านถึงลงโทษข้าเช่นนี้ ท่านไม่ใจร้ายไปหน่อยหรอ ขอเพียงโอกาสอีกครั้ง แค่ครั้งเดียว

“เจ้าหัวเราะอะไรกัน!! เสียสติไปแล้วอย่างงั้นหรอเทียร์!!”

“หญิงต่ำเยี่ยงนางต้องคู่กับคนที่โง่เง่าเช่นเจ้าสิถึงจะเหมาะสม” โกรธอีกสิ เจ็บปวดอีกสิ เจ็บให้มากกว่าที่ข้าเจ็บ ทรมาณมากกว่าที่ข้าเป็น “เจ้า!! ประหารนางซะจะรอให้นางพล่ามไปถึงเมื่อไร!!” เหล่าทหารพากันวิ่งเข้ามาจับตัวข้า ให้คุกเข่าลงอย่างรีบร้อน ข้าคงมาได้แค่นี้สินะ น่าสมเพชเสียจริง แต่แล้วเมื่อข้าเงยหน้าขึ้น 

ข้าก็เห็นเขาอยู่ตรงหน้าข้า

“ดูแลตัวเองด้วยนะ...” เสียงของข้าช่างแผ่วเบาแต่ข้าหวังว่ามันคงส่งไปถึงเจ้านะ เจ้าน่ะมาถูกที่ถูกเวลาเสมอเลยนะ เร็น...

“เฮือก!!!”  ตุบ! เสียงของบางอย่างหล่นลงพื้น ที่นี่มันที่ไหนกัน ข้าอยู่ที่ไหน ข้าไม่ได้ตายไปแล้วหรือ

“เทียร์...เจ้าเป็นอะไรไป” นั่นดักค์ลาส?...ได้ไง! เขามาอยู่ตรงนี้ได้ไง?! แล้วทำไมข้าถึงใส่ชุดนักเรียน

ปีสาม? หมายความว่ายังไง? เกิดอะไรขึ้น? ปวดหัว…

“เทียร์...” เพี๊ยะ! “อย่ามาแตะต้องตัวข้า!...อึก!” อยู่ ๆ ภาพก็แล่นเข้ามาในหัวข้าให้ความรู้สึกเหมือน

จริงมาก เหมือนจนรู้อยากอาเจียน…

 “ข้า...ข้าขอตัวก่อน” ไม่เคยรู้สึกหายใจลำบากขนาดนี้มาก่อนเลย มึนหัวจัง..

“เจ้าเป็นอะไรไปเทียร์…” น้ำเสียงที่ติดหงุดหงิดของเขาฟังแล้วรู้สึกรำคาญสุดๆเลย

“ข้าแค่รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย ข้าขอตัว” ข้าต้องรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ขยะแขยงที่สุดที่ ที่มือนั่น

จะมาสัมผัสตัวข้า มือนั่นที่สั่งประหาร มือที่ทำให้ตัวข้าต้องพบกับจุดจบ…

หลังจากที่เทียร์ปัดมือดักค์ลาส เทียร์ก็วิ่งออกไปพร้อมกับใบหน้าที่ซีดกว่าปกติ นางดูหวาดกลัวสับสนเมื่อเทียร์เดินออกมาได้สักพัก นางก็หยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่ใบปกคลุมเป็นบริเวณกว้าง และนางเจอม้านั่ง สีขาวตัวหนึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ นางจึงตัดสินใจไปนั่งพักสักครู่เพื่อคิดทบทวนเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น นางสับสนว่าเรื่องราวเหล่านี้คืออะไร มันคือความฝัน อนาคต หรืออดีตกันแน่ 

“เฮ้อ” ถ้าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นคือเหตุการณ์จริง หมายความว่าคำขอของข้าเป็นจริง พระเจ้าได้ให้โอกาสกับข้าแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าต้องเปลี่ยนมัน โชคชะตาที่บิดเบี้ยวนั่น ข้าจะทำลายอนาคตนั่นเอง! จากที่ข้าเห็นตอนนั้นข้าน่าจะอายุ 20 หมายความว่าตอนนี้ข้าอายุ 18 ข้าคิดว่าเหลือคงเวลาอีก 2 ปีที่จะเปลี่ยนมัน ข้าต้องตีตัวออกห่างจากดักค์ลาส และกำจัดนังผู้หญิงชั้นต่ำนั่นให้พ้น ๆ ทาง

“เจ้ากำลังทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครเลยนะ” 

“ว้ายยย!?” ข้ารีบยกมือขึ้นมาปิดหู ใครกันบังอาจมากระซิบข้างหูข้า แล้วเข้ามาใกล้ข้าโดยที่ข้าไม่รู้สึกตัวได้อย่างไร ข้ารีบเงยหน้าขึ้น “เร็นอย่างงั้นหรือ!? เร็นใช่ไหม?” ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย…

“ก็ต้องเป็นข้าน่ะสิ ไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นใคร” เขาพูดติดตลก

 “ว่าแต่เจ้าเถอะ ทำไมทำหน้าเช่นนั้นละ ไม่น่ารักเลย” 

“น่ารักอย่างนั้นหรอ..” ตึกตัก ๆ “เจ้ามันบ้า” ข้าบ่นอุบอิบเบา ๆ 

“เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ เกิดเรื่องอะไรขึ้น” เขาลงมานั่งข้าง ๆ ข้าอย่างถือวิสาสะ ข้าควรจะต่อว่าเขาแท้ๆ แต่ทำไมดวงตาคู่นั้นสะกดให้ข้าจ้องมองและไม่อาจละสายตาไปได้เลย มันทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัย…

“ก็แค่คิดว่าข้าไม่ได้รักดักค์ลาสแล้ว”

“นี่หัวเจ้าไปกระแทกอะไรมา” เขาดูไม่เชื่อในสิ่งที่ข้าพูดเลย

“ไม่เชื่อข้าอย่างงั้นหรอ” ข้าจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ข้าสัมผัสได้ว่ามันวูบไหวเบาๆ

“ข้าเชื่อทุกอย่างที่เจ้าพูดอยู่แล้วไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร แล้วทำไมถึงเลิกรักละ”

“ข้าเห็นว่าช่วงนี้มีสามัญชนมาวนเวียนใกล้ๆดักค์ลาส แล้วดักค์ลาสดูจะถูกใจไม่ใช่น้อย ดังนั้นข้าเลยคิดว่าดักค์ลาสคงชอบของไม่มีราคามากกว่าข้าที่เเม้แต่เงินทองมหาศาลก็ซื้อข้าไม่ได้”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีนิสัยเช่นนี้อยู่นะ อ้าว! ถ้าอย่างนั้นงานเต้นรำที่จะถึงนี้ เจ้าจะคู่กับใครล่ะ?”

“ข้าก็เลือกใครสักคนที่อยู่ในงานยังไงก็คงมีชายที่ตายถึง ให้ข้าเลือกมากมาย” ข้าตอบด้วยเสียงเรียบ

“ถ้าเป็นเช่นนั้นเจ้าก็คู่กับข้าสิ” คู่กับเร็นหรอ? เขาพูดอะไรของเขากัน เขากำลังทำให้หัวใจของข้าเต้นไม่เป็นจังหวะ หน้าข้าร้อนไปหมด อากาศยังดีๆอยู่เลยจนถึงเมื่อครู่

“เจ้าพูดอะไรออกมาเจ้ารู้ตัวบ้างไหม!!” ข้าถามพร้อมกับใบหน้าอันแดงก่ำ

“หึ เจ้าตอนเขินน่ารักมาเลยรู้ไหม”

“หยุดแกล้งนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปแล้วนะ” ข้าอยากจะหนีไปจากตรงนี้เสียจริงเลย!

“แต่เจ้ายังไม่ได้ให้คำตอบข้าเลยนะว่าจะเป็นคู่เต้นรำกับข้าไหม” เขาคะยั้นคะยอไม่หยุด

“ก็ได้ เพราะว่าตอนนี้ข้าไม่มีคู่เต้นรำหรอกนะ” ใช่!เป็นเพราะว่าข้าไม่มีคู่เลยจำเป็นต้องคู่กับเร็นก็เท่านั้นเองอย่าคิดมากสิใจข้า แล้วเขายิ้มอะไรกันไม่ดีต่อหัวใจข้าเลย

 

วันงานเต้นรำ

วันนี้แล้วสินะ ตั้งแต่วันนั้นข้าก็หลบหน้าเร็นมาตลอดเลย ข้าไม่สามารถสู้หน้าเขาได้เลย แถมพอสาวใช้ข้ารู้ว่าจะได้เต้นรำกับเร็นก็พากันตื่นเต้นและจับข้าอาบน้ำแต่งตัวตั้งหลายชั่วโมง

“เทียร์! ทางนี้!” แค่ได้ยินเสียงก็รู้เลยว่าเป็นใคร

“เจ้าเข้ามาในงานนานแล้วหรือ” ข้าหยุดยิ้มไม่ได้เลย

“ข้าเข้ามารอเจ้าน่ะ กลัวว่าเจ้ามาก่อนแล้วจะรอนาน”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องมารอข้าเลย” ข้าแสดงสีหน้าความเป็นห่วงแม้ในใจจะแอบดีใจก็ตาม

“เพื่อเจ้าแล้วข้าสามารถทำได้ทุกอย่างนะ” น้ำเสียงที่แสดงถึงความจริงจัง มันทำให้ข้าไม่อาจหยุดยิ้มได้

“ข้าก็อยากจะมีใครสักคนที่สามารถทำทุกอย่างให้ข้าตลอดบ้างจังเลยเจ้าค่ะ”เสียงน่ารำคาญนี้มันเสียงของผู้หญิงชั้นต่ำสินะ “สวัสดีค่ะ ข้าชื่อคาร่าเป็นคู่เต้นรำของท่านดักค์ลาสเจ้าค่ะ”

“ ข้าวอเร็น” ข้าไม่เข้าใจว่าเขาจะตอบนังผู้หญิงชั้นต่ำนี่ทำไมกัน

“ข้าไม่เข้าใจว่าทหารปล่อยให้ผู้หญิงช่นเจ้าเข้ามาในงานได้”คิดว่าจะมาเทียบชั้นกับข้าได้อย่างงั้นหรือ

“อึก..หากข้าทำอะไรไม่เป็นที่พอใจของท่านเทียร์ละก็ต้องขออภัยด้วยเจ้าค่ะ ข้าแค่ต้องการสนิทกับท่านเพียงเท่านั้น” นี่เจ้ากำลังใช้มารยาใส่ข้าอยู่อย่างงั้นหรือ

“ข้าว่าคำพูดพล่อย ๆ แบบนี้ไม่ควรออกจากปากของเจ้านะเทียร์” ดักค์ลาส..

“ทำไมเทียร์จะพูดไม่ได้ละครับ? เทียร์พูดผิดตรงไหนกันครับ? ข้าคิดว่าไม่ควรมีผู้หญิงที่แย่งคู่หมั้นคนอื่นอยู่ในงานนะครับ” เร็นถามขึ้น

“ปากกล้าเสียจริงนะ!!” ดักค์ลาสตหวาดขึ้น

 “ข้าทำอะไรผิดไปมากมายหรือเจ้าคะ ทำไมทั้งสองท่านจึงดูเกลียดชังข้านัก ฮึก!”น้ำตาที่เริ่มคลอ

ของนางช่างปลอมเสียจริง แล้วยังท่าทีที่ไปซบอกนั่นคืออะไรเรียกร้องความสนใจงั้นหรือ

“คาร่าเข้ามาในงานในฐานะคู่เต้นรำของข้าพวก เจ้าไม่มิสิทธิ์พูดเช่นนี้” ทำไมเขาถึงดูไม่ออกนะว่าทั้งหมดมันคือมารยา โง่เง่าเสียจริง

“ข้าควรต่อว่าเจ้ามากว่าสินะดักค์ลาส เป็นคู่หมั้นของข้าแท้ ๆ แต่เจ้ากลับ” ข้าพูดด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่ดังพอที่จะทำให้คนรอบข้างหันมาสนใจได้ 

“เจ้าจงถอนคำพูดของเจ้าซะเทียร์!” เขาพูดด้วยเสียงที่โกรธ นี่แหละที่ข้าต้องการ

 “อย่าทะเลาะกันเพราะข้าเลยเจ้าคะ ถ้าหากท่านเทียร์ไม่พอใจข้าจะออกไปเองเจ้าค่ะ” 

“เจ้าก็รู้ตัวดีนี่” “เทียร์!! เจ้าควรหยุดคำพูดน่ารังเกียจนั่นซะ” เพี๊ยะ! เสียงตบหน้าเสียงเพลงในงานหยุดและคนทั้งงานหยุดและจ้องมองมาที่พวกเรา 

“อย่าทำร้ายท่านดักค์ลาสนะคะ ทำข้าแทนเถอะเจ้าค่ะ” นังผู้หญิงชั้นต่ำเดินมาข้างหน้าข้า

“ได้สิ” เพี๊ยะ! เสียงตบหน้าดังขึ้น เสียงฮือฮาดังทั่วทั้งงาน พวกเขาเหล่านั้นกำลังนินทาอย่างออกรส

“ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะ ข้ารักเจ้ามาตลอดดักค์ลาสข้าทำทุกอย่างเพื่อเจ้า ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเจ้า

แต่เจ้าหลับไปหลงผู้หญิงมารยานั่น ผู้ที่หวังเพียงแค่สมบัติขอเจ้า เดี๋ยวนางจะทิ้งเจ้าไปเมื่อนางเจอคนที่ดีกว่า

จำคำข้าไว้ดักค์ลาส แล้วก็เอาแหวนหมั้นของเจ้าคืนไปด้วย” เคร้ง! ข้าปาแหวนลงที่พื้นก่อนจะเดินออกมาเร็นตามมาติด ๆ

“เจ็บมือไหมเทียร์” เขา ลูบมือนางเบา ๆ ความอ่อนโยนถูกส่งออกมาทำให้ความรู้สึกแย่ ๆ หายไปหมดเหลือเพียงแต่ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นเท่านั้น อึกน้ำตาค่อย ๆไหลลงมา มือใหญ่คว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอด ทำให้ทุกอย่างดูปลอดภัย คำปลอบถูกพูดออกมาเรื่อย ๆ

“ข้าชอบตอนเจ้ายิ้มมากกว่านะเทียร์เห็นเจ้าร้องไห้ใจข้าไม่ดีเลย” เร็นยกมือขึ้นปิดปาก 

“หมายความว่ายังไง?” นางเอียงคออย่างสงสัย แต่นางลืมไปรึเปล่าว่านางยังกอดเขาเเน่นอยู่ ริมฝีปากของเร็วจูบลงที่หน้าผากของหญิงสาว 

“เร็น!!ทำอะไรเนี่ย” หญิงสาวพยายามดิ้นหนี

“ให้รางวัลเด็กน้อยที่หยุดร้องไห้ยังไงละ” นางผละออกจากกอดแต่ก็ถูกกอดแน่นมากกว่าเดิม 

“ปล่อยข้านะ เร็น!!” 

“เจ้าเขินข้ายิ่งมีอารมณ์นะเป็นภรรยาข้าเถอะนะ”  นางเพียงก้มหน้าแต่กับยังคงกอดเขาอยู่แบบนั้น

“ข้าจะคิดว่าเจ้ามีใจให้ข้านะเทียร์” 

“อือ” เพียงคำตอบสั้นๆก็ทำให้ใจของคนฟังพองโตขึ้นมาได้

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

×