คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Bat family] We're only human [Robin&Red Robin]

มันไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกที่จะร้องไห้ เพราะทั้งฉันและนายต่างก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง

ยอดวิวรวม

927

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


927

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ต.ค. 59 / 21:52 น.
[Bat family] We're only human [Robin&Red Robin] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แฟนฟิคเรื่องนี้มีเค้าโครงมาจากคอมมิค Red Robin ตอนหนึ่ง อาจมีเนื้อเรื่องที่ไม่ตรงบ้าง และอาจมีผิดพลาดบางประการ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ต.ค. 59 / 21:52

บันทึกเป็น Favorite


เดเมี่ยนแอบเข้ามาในแบทเคฟตอนกลางดึก เขาเปิดแบทคอมใช้โดยพลการอีกครั้งอย่างช่ำชองราวกับเคยทำแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

เดเมี่ยนยิ้มระรื่นอย่างพอใจ ก่อนจะแอบเปิดข้อมูลลับที่ใครบางคนเข้ารหัสไว้ มันจะยากซะแค่ไหนกันเชียวแล้วถ้าอันนี้ หืม ใครคือบริวเทลล่ะเนี่ย ? นายปิดข้อมูลไม่มิดเลยนะ เดรค เอ๊ะ ? เดี๋ยวก่อน…”

คิ้วเรียวของเด็กชายขมวดมุ่นเข้าหากัน ก่อนจะสบถออกมาเบาๆ

เดรค ไอ้เวรเอ๊ย

Bat cave. Gotham city [11.00 p.m.]

นายจะไปแล้วเหรอ ?”

อะไรนะ ? อืม ใช่แล้ว เรดโรบินหันมาตอบหลังจากจัดแจงตัวเองเสร็จ พร้อมกับขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจเตรียมออกจากถ้ำ

นี่ เมื่อไหร่เกรย์สันจะกลับมาล่ะเดเมี่ยนโพล่งขึ้น

หา ?” ทิมเลิกคิ้ว ก่อนจะหันมาหรี่ตามอง

เด็กชายอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำเบาๆ โรบินที่ไม่มีแบทแมนอยู่ด้วยมันแปลกนี่นา

ฟังนะ เดเมี่ยน ทิมพูดพร้อมกับดึงหน้ากากลง ถ้าดิ๊กกลับมาเมื่อไหร่นายจะได้ทำงานกับเขาแน่นอน ไม่ต้องกังวลหรอก

เดเมี่ยนมองคนตรงหน้าขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ ถ้าเป็นดิ๊กล่ะก็ต้องถามแล้วล่ะว่าพักนี้ทำไมเขาถึงไม่อยู่ติดบ้านบ้าง โรบินไม่จำเป็นต้องออกลาดตระเวนคนเดียวโดยไม่มีคู่หูไปด้วย ดิ๊กพะวงเรื่องของเขาตลอดเวลา หมอนั่นมักกังวลเรื่องเล็กๆ น้อยๆราวกับมันเป็นเรื่องใหญ่ เดเมี่ยนรำคาญพฤติกรรมแบบนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็พอใจกับมันเหมือนกัน

นายน้อยทิโมธีออกไปแล้วหรือครับ ?”

อัลเฟรดถือถาดนมร้อมกับคุกกี้เฮเซลนัทอยู่ข้างหลัง พ่อบ้านก้มลงมองเด็กชายที่กำลังทำหน้าบึ้งราวกับเด็กที่โดนพ่อแม่กักบริเวณ

ดูคุณเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจเลยนะครับ นายน้อยเดเมี่ยน

ไม่มีอะไร

คุณอยากออกไปกับเขาหรือครับ

เดเมี่ยนหันหลังมามองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว จากนั้นก็ค่อยผ่อนลง

ไม่มีเหตุผล เพนนีเวิร์ธ ไม่มีเหตุผลที่ผมอยากจะออกไปกับเดรค ผมเกลียดเขา เขาเกลียดผมพูดจบเดเมี่ยนก็หันหลังเตรียมจะเดินขึ้นบันได

ผมก็คิดเช่นนั้นครับ นายน้อย อัลเฟรดว่า แต่ลึกๆแล้วคุณคงอยากให้เขาสนใจคุณมากกว่านี้ใช่ไหมล่ะครับ

เดเมี่ยนตวัดสายตามองทันทีที่ได้ยิน เสี้ยววินาทีนึงดวงตาของเด็กชายสั่นระริก ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เดเมี่ยนเดินเข้าไปหยิบคุกกี้ชิ้นนึงเข้าปากโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็เดินขึ้นไปชั้นบน พ่อบ้านถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินตามขึ้นไปอย่างช่วยไม่ได้ บางทีนายน้อยเดเมี่ยนก็มีมุมอ่อนไหวเหมือนกัน เขาต้องการครอบครัวที่อบอุ่น ต้องการใครสักคนที่เข้าใจ ต้องการการยอมรับจากคนรอบตัว แต่บางทีโชคชะตาอาจจะเล่นหนักเกินไปหน่อย หนักเกินกว่าที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งจะรับไหว ความเจ็บปวดของเขาเหมือนกับถูกส่งต่อมาทางสายเลือด

 

บรูซ เวย์นเป็นยังไง เดเมี่ยน เวย์นก็เป็นยังงั้น

 

อัลเฟรดมองแบทเคฟเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปิดไฟทุกดวงลง

คืนนี้หนาวยะเยือก ทิมกลับจากการไล่ล่าคนของแก๊งค์มังกรผีด้วยเรี่ยวแรงที่เหือดหายไปหมด เขาบรรจงถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออก ยกเว้นกางเกง แล้วหยิบอุปกรณ์ทำแผลจากตู้ลอยที่ห้องครัวออกมาตั้งบนโต๊ะอาหาร

คุณทำแผลเองทีไรเละทุกที เหมือนกับพ่อบุญธรรมของคุณอัลเฟรดเดินเข้ามายึดเข็มกับด้ายจากมือของเขา แล้วเริ่มต้นเย็บแผลให้

ทิมยิ้มนิดๆ แต่ก็เบ้หน้าเล็กน้อยจากความเจ็บปวด

ผมนึกว่าคุณนอนแล้ว

ผมหลับไม่ลงหรอกครับ นายน้อย

ฮะ พูดอย่างกับว่าคุณนั่งรอผมกลับมาทั้งคืนอย่างนั้นแหละ

พ่อบ้านชะงักมือที่กำลังทำแผลอยู่ ก่อนจะเงยหน้าสบตาเขา

ทิมเหวอไปสักครู่ ก่อนจะโพล่งขึ้น อะไรกัน! คุณรอผมทั้งคืนจริงๆอย่างนั้นเหรอ อัล คุณไม่ควรรอผมทั้งๆที่ไม่รู้ว่าผมจะกลับมาเมื่อไหร่

จู่ๆเด็กหนุ่มก็รู้สึกว่าอัลเฟรดเย็บมือหนักขึ้น โอ๊ย เจ็บนะ อัลฟรด!”

คุณสมควรได้รับแล้วครับ คุณทิโมธี พ่อบ้านตัดด้ายออก แล้วยกอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บที่ น้ำเสียงของเขาดูดุ่ขึ้นกว่าเดิม

นั่นเป็นเหตุผลที่ผมต้องรอคุณเสียมากกว่า ผมไม่รู้ว่าคุณจะกลับเมื่อไหร่ หรือจะกลับมาในสภาพไหน คุณพูดออกมาทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าผมเป็นห่วงคุณ

อัลเฟรดยื่นยาแก้ปวดให้เขาพร้อมกับน้ำเปล่า แล้วพูดต่อ คุณก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเขาเลย ทั้งหัวดื้อ เห็นแก่ตัว และไม่แคร์ความรู้สึกของคนข้างหลัง

ผมรู้ทิมก้มหน้ามองมือตัวเอง ยิ้มหยันตัวเองที่ถูกเปรียบเทียบกับ เขา ที่ว่า ผมรู้ว่ามันเป็นยังไง อัลเฟรด ผมเสียใจ

คุณรู้ว่าการถูกมองข้ามมันเป็นยังไงงั้นหรือครับ นายน้อย

ทิมเงยหน้าขึ้นมองอย่างแปลกใจ แต่ก็พยักหน้ารับ

ถ้าอย่างนั้น คุณควรจะไปพูดแบบนั้นกับนายน้อยเดเมี่ยนมากกว่ามาพูดกับผม

พูดจบอัลเฟรดก็ลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้ทิม เดรคนั่งทบทวนบทสนทนาของเขากับพ่อบ้านเมื่อสักครู่เพียงลำพัง

Bat cave. Gotham city [10.30 p.m.]

เดเมี่ยน เวย์นอยู่ในชุดโรบินเต็มยศ

ทิมไม่เคยชอบตอนเห็นเด็กคนนี้สวมชุดที่เคยเป็นของเขาเดินเพ่นพ่านรอบเมือง มันให้ความรู้สึกน่าขนลุก บางทีเขาก็คิดว่าตอนที่ดิ๊กเห็นเจสันสวมครั้งแรกก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน ความรู้สึกที่มาถูกแทนที่ เหมือนกับเราเป็นตุ๊กตาเน่าๆ ที่โดนเจ้าของโยนทิ้ง

 

เปรียบเปรยได้ดีชะมัด ให้ตายสิ

 

ทิมจ้องร่างเล็กๆ ตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า เดเมี่ยนจ้องเขากลับ แต่ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา

นายมีอะไรอยากจะพูดกับฉันหรือเปล่า เดเมี่ยน ?”

นายไม่คิดจะจับตาดูฉันหน่อยหรือไง เดรค ?” เดเมี่ยนถามกลับแทบจะทันที คนถูกถามเลิกคิ้ว พร้อมกับหันไปมองหน้าอัลเฟรดที่ยิ้มกลับตอบมา

เกรย์สันเคยบอกนายว่าฉันอันตรายไม่ใช่เหรอ ? เขาเคยบอกนายว่าฉันอาจจะไปฆ่าใครก็ได้ไม่ใช่เหรอ ?” สายเลือดตระกูลเวย์นกอดอกแน่น จ้องเขม็งมาทางเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

นายอยากจะให้ฉันพานายไปด้วย ?” ทิมเบิกตากว้าง นี่เขาเกือบจะคิดว่าเด็กคนนี้อยากจะ ทำงาน ร่วมกับเขาจริงๆ หรือเนี่ย เด็กหนุ่มหันไปขอความช่วยเหลือจากพ่อบ้าน แต่ที่ได้ตอบกลับมามีเพียงรอยยิ้มบางๆ จากอัลเฟรดเท่านั้น เยี่ยม ไม่ได้ช่วยให้กระจ่างเลย

เดเมี่ยนจ้องเขานิ่งๆเหมือนกำลังรอคำตอบ

ทิมลูบหน้าตัวเอง ก่อนจะดึงหน้ากากลงมาสวม ได้ ไปกัน

China town. Gotham city [11.00 p.m.]

ท้องฟ้ายามราตรียังคงปราศจากดวงดาวเหมือนทุกคืน อากาศหนาวยะเยือกเสียยิ่งกว่าเมื่อวาน เรดโรบินกับโรบินเกาะหัว กอกอย อยู่บนยอดพิพิธภัณฑ์ของเก่าแห่งก็อทแธม เฝ้าสังเกตนักฆ่าคนหนึ่งของแก๊งค์มังกรผีที่กำลังเมาได้ที่ พวกเขาสามารถเห็นเธอจากหน้าต่างห้องอย่างชัดเจน แต่อย่าให้เธอเห็นเรา ไม่อย่างนั้นเธอจะหนีไปได้ ทิมคิดพลางยิงสลิงไปยังผนังของโรงแรมฝั่งตรงข้ามทันที

นายรออยู่ตรงนี้ เขาหันไปสั่งเดเมี่ยน ก่อนจะโปรยตัวลงไปข้างล่างอย่างชำนิชำนาญ เดเมี่ยนมองร่างห้อยโหนของเด็กหนุ่มตรงหน้าสักพัก ก่อนจะหยิบ เบิร์ดดาแรง ออกมาขว้างไปตัดสายสลิงจนขาด

 

นั่นเขาเพิ่งจะ ทิมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงพื้น นั่นเขาเพิ่งจะตัดสายสลิงของฉัน ?

 

ทิมตะโกนถามอย่างเดือดดาล นายเป็นบ้าอะไรหา !?”

เดเมี่ยนทิ้งตัวลงมาจากยอดตึก ประจันหน้ากับเขา

ฉันเกลียดนาย เดรค

อะไรนะ ?”

นายปฏิเสธที่จะยอมรับฉัน! ใครกันแน่ที่เป็นหมาหัวเน่า !? ใครกันแน่ที่ถูกเมิน !? ใครกันแน่ที่ขี้อิจฉา !?”

พูดจบเดเมี่ยนก็พุ่งมาหาเขาพร้อมกับดาบในมือ ทิมกัดฟันกรอด พร้อมกับคว้ากระบองจากด้านหลังมาป้องกัน และให้ตายสิ เธอ เห็นเราแล้ว!

เรดโรบินจ้องร่างของหญิงสาวที่วิ่งสวนเขาไป มันใกล้แค่เอื้อม แต่ไม่ทันที่เขาจะได้คว้าตัวเธอ เดเมี่ยนก็ฟาดสันดาบลงมาอย่างแรง เจาะจงที่ใบหน้าของเขาโดยเฉพาะ

 

แก๊ง!!!

 

หยุดซะที เดเมี่ยน! นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมางี่เง่า เธอกำลังหนีไป!” ทิมปัดป้องเป็นพัลวัน หางตาก็เอาแต่จดจ้องร่างที่กำลังหายลับไป

นายไม่เคยทำอะไรให้มันถูกต้องเลย--” เดเมี่ยนหอบหายใจ ถอยไปตั้งหลัก ก่อนจะวิ่งเข้าหาเขาอีกรอบ คราวนี้เส้นความอดทนของทิมขาดผึง เขารวบตัวเดเมี่ยนที่พุ่งเข้ามาอย่างทันท่วงที แต่ทั้งคู่ก็เสียหลักกระเด็นไปชนนักฆ่าสาวคนนั้นล้มลงศีรษะกระแทกพื้น และเธอเธอสลบไป

เดเมี่ยนสะบัดหัวไล่ความมึน แต่ไม่ทันที่จะได้ลุกขึ้น เรดโรบินก็คว้าฮู้ดของเขาแล้วเหวี่ยงเขาไปไกล เดเมี่ยนใช้มือยันพื้นได้ทัน แต่ทิมก็เข้ามาใช้ทักษะสู้กับเขาจนเดเมี่ยนเสียท่าโดนหมัดเพียวๆเข้าที่แก้มอย่างจัง

 “อุ่ก--” โรบินพ่นเลือดในปากออกมา เงยหน้ามองคนตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นมาเตรียมง้างกำปั้นของตัวเอง นายไม่เคยนายไม่เคยที่จะ--!”

สันมือฟาดเข้าที่จมูกของเขาอย่างแรง เดเมี่ยนล้มลงไป แต่ไม่ทันได้กระแทกพื้น ทิมคว้าชายผ้าคลุมของเขาไว้ได้ก่อน นี่มันเป็นการล้มลงปากจูบพื้นที่นุ่มนวลที่สุดของเดเมี่ยน เวย์นเลยก็ว่าได้

เวลาฉันบอกให้หยุด! นายก็ควรหยุด!” ทิมตวาดอย่างหมดความอดกลั้น เขาทนมาพอแล้ว ที่ผ่านมาเขาทนไอ้เด็กนี้ได้ก็เพราะบรูซกับดิ๊กขอร้องให้ทำ และถ้า มีสักวัน-- ถ้า มีสักวัน ที่เดเมี่ยน เวย์นจะเคารพเขาด้วยความจริงใจจริงๆละก็ ถ้ามีวันนั้น จริงๆ เขาจะยอมให้คนทั้ง จัสติซลีก มาเตะก้นเขาเลย คอยดูสิ ทิมคิดพลางชี้กระบองไปที่หน้าของคนที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น

 

แก๊ง!!!

 

พอได้แล้ว!”

 

นั่นมันโธ่ถัง ทิมคิดอย่างไม่ชอบใจ

 

แบทแมนโยน แบทตาแรง มาที่พวกเขา มันกระทบกับกระบองของเรดโรบินพอดิบพอดีแล้วร่วงลงไป เดเมี่ยนเหลือบตามอง ดิ๊ก เกรย์สันเล็กน้อย ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น สองมือกุมจมูกตัวเองไว้

ฉันไม่ได้กลับมาก็อทแธมเพื่อเจอเรื่องสับปะรังเคพวกนี้แบทแมนว่าก่อนจะข้ามฝั่งจากยอดตึกมาหาพวกเขา

ดิ๊กมองหน้าโรบินทั้งสองสลับกันอย่างตำหนิ

กลับบ้าน เดี๋ยวนี้

Bat cave. Gotham city [11.45 p.m.]

ไปแค่สามวัน ไม่คิดว่าน้องชายของเขาจะทำตัวได้ ทุเรศ ขนาดนี้

ดิ๊กลูบหน้าตัวเองทันทีที่ถอดหน้ากากออก ทิมยังอยู่ในชุดเครื่องแบบ ท่าทางหมดอารมณ์ในหลายๆเรื่อง ส่วนเดเมี่ยนนั่งหน้าบูดให้อัลเฟรดทำแผลอยู่บนโต๊ะ

นายอยากเล่ามั้ย ทิม ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ?”

เรดโรบินกอดอก หา ? ผมไม่รู้ ดิ๊ก จู่ๆเขาก็กระโจนใส่ผ--”

ไม่ บอกเขาไปสิ!” เดเมี่ยนปัดมือของอัลเฟรดออก ลุกออกจากโต๊ะ แล้วเดินมาจ้องหน้าเขา บอกความลับของนายไปสิ แผน ของนาย บอกเขาไปสิ เดรค

แผน ? แผนอะไร ?” แบทแมนเลิกคิ้ว ก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ

ทิมถอนหายใจ ก่อนตอบว่า ถ้านายหมายถึงแผนของฉันนะ เดเมี่ยน ดิ๊กรู้ถึงแผนการทุกเรื่องของฉันนั่นแหละ

เดเมี่ยนขบริมฝีปาก ไม่ มันยังมีอีก แผนลับสุดยอดของนายที่เข้ารหัสไว้ ข้อมูลที่นายไม่เคยบอกใคร และเกรย์สันยังไม่รู้!”

 

เดเมี่ยน ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย

 

เรดโรบินกวาดสายตามองทุกคนในห้อง แต่ไม่วายสายตาของเขาก็สะดุดกับเด็กตรงหน้าเข้าจนได้ เดเมี่ยน เวย์นไม่เคยแสดงพฤติกรรมอื่นออกมา นอกจากความก้าวร้าวและความยโส แต่คราวนี้เดเมี่ยนไม่ปกปิดความรู้สึกใดๆ แววตาของเขามันแสดงออกมาทุกอย่าง ทั้งความสับสน ความรวดร้าว และความเสียใจ

ทิมมองแววตาสีเขียวใสคู่นั้นด้วยความเจ็บปวด และทั้งๆที่เขาคิดว่าชาตินี้จะไม่มีวันรู้สึกเสียใจให้กับเด็กตรงหน้าเป็นอันขาด แต่จนแล้วจนรอดเขาก็รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ให้ได้ มันอึดอัดเป็นบ้าเลย ให้ตายสิ

ดิ๊กมองสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของน้องชายทั้งสองอย่างไม่สบายใจ เหลือบสายตามองอัลเฟรดเล็กน้อย แต่พ่อบ้านก็ยังคงนิ่งเฉย

ก็ได้ทิมว่า ฉันจะเปิดให้นายดู

ทิมเปิดหน้าจอแบทคอม ข้อมูลนับร้อยถูกเผยออกมาจนหมด แต่มีอยู่หน้าหนึ่งที่เข้ารหัสไว้ เรดโรบินยุ่งกับการแก้รหัสที่เดเมี่ยนทำเละไว้ก่อนหน้านี้สักครู่

เอาจริงๆนายตั้งรหัสกากๆแบบนี้มันก็ของเด็กเล่นดีๆนี่เองโรบินหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นทิมมีสีหน้าแปลกใจที่เขาเข้ารหัสของเจ้าตัวได้

เหรอ แต่ดูเหมือนนายจะเล่นไปตั้งหกชั่วโมงเลยนะ ไม่คิดว่านานไปหน่อยเหรอ ?” ทิมตอกกลับ

ยังไงก็เถอะ ฉันอยากให้นายรีบๆกรอกรหัสผ่านสักที

 

รหัสผ่านของหน้านี้คือ Red robin และ Boomerang

 

ดิ๊กหันไปมองหน้าทิมเล็กน้อย เขายังฝังใจถึงเรื่องในตอนนั้นอยู่ แน่ล่ะ เขาไม่มีทางลืมง่ายๆหรอก แบทแมนคิดอะไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งหน้าข้อมูลลับที่เดเมี่ยนพูดถึงปรากฏขึ้น และ

โอ้ พระเจ้าเขาอุทานออกมา ข้อมูลของซูเปอร์ฮีโร่นับพันคนถูกรีรันขึ้นมาแทบจะทันที และในลิสต์รายชื่อพวกนั้นก็มีพวกเขาทุกคน ไม่เว้นแม้แต่โรบิน ลิสต์รายชื่อฮีโร่ทุกคนที่อันตรายถ้าหากกลายเป็นวายร้าย และเดเมี่ยน เวย์นก็ถูกจัดอยู่ในกลุ่มนั้น

ดิ๊กหันไปมองเดเมี่ยนที่ก้มหน้าข่มอารมณ์ตัวเองไว้ ทิมปรายตามองเขา และก้มหน้าลงเช่นเดียวกัน

เดเมี่ย--”

มันยากมากนักหรือไง…?”

เดเมี่ยน

มันยากมากนักหรือไงที่จะยอมรับผม ผมรู้! ผมรู้ว่าผมมาแทนที่ เดรค ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เพราะผมก็มาแทนที่คนอื่น! และผมก็ถูกมองข้าม ถูกเมิน ถูกทอดทิ้ง ผมเองก็เกลียดมันเหมือนกัน--” เดเมี่ยนสะอึกเล็กน้อย ดิ๊กมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวด

รู้อะไรมั้ย ผมเกิดมาในหลอดแก้วจากการทดลองชีวะ-เคมี ผมไม่ได้โตมาแบบพวกคุณ พวกคุณ ทั้งสอง คน ผมถูกฝึกมาให้เป็นนักฆ่า ผมฆ่าคน แต่ผมก็ถูกเปลี่ยนโดย เขา โดยพวกคุณ ผมพยายามแล้วนะ ผมพยายามมากแล้วด้วยเพื่อให้พวกคุณยอมรับ ให้ ทุกคน ยอมรับ แต่มันก็ไม่เป็นอย่างนั้น คุณเข้าใจความรู้สึกของการ ถูก ไม่เชื่อใจมั้ย”—

เดเมี่ยนสะอื้น ก้มหน้าลงและใช้มือหนึ่งปาดน้ำตา ว่ามันไม่ยุติธรรมเลยน้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ดิ๊กเดินเข้าไปหา ใช้สองมือโอบรอบร่างเล็กเอาไว้ เดเมี่ยนซุกหน้ากับลำตัวของเขาแล้วเริ่มปล่อยโฮออกมา ทิมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลายอย่างปะปนกัน เขาหันไปหาอัลเฟรดที่จ้องกลับมา พลางนึกถึงบทสนทนาของพวกเขาเมื่อคืน

 

คุณรู้ว่าการถูกมองข้ามมันเป็นยังไงงั้นหรือครับ นายน้อย ถ้าอย่างนั้น คุณควรจะไปพูดแบบนั้นกับนายน้อยเดเมี่ยนมากกว่ามาพูดกับผม

 

แววตาสีฟ้าของเขาสั่นระริก ทิมหันไปมองหน้าจอแบทคอม แล้วกำหมัดแน่น

เดเมี่ยน เรดโรบินเดินเข้าไปแตะที่ไหล่ของเด็กชาย เดเมี่ยนเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตายังคงเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา

 

ฉันขอโทษ…”

 

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ฉันเข้าใจว่าการถูกเมินเป็นยังไง การถูกไม่เชื่อใจเป็นยังไง และให้ตายเถอะ ที่นายบอกว่าใครกันแน่ที่ขี้อิจฉา ฉันอาจจะหยิ่งทะนงกับนาย แต่ฉันยอมรับว่าฉันอิจฉานายที่ทุกคนต่างก็ประคบประหงมนายตอนที่รู้ว่านายเป็นลูกแท้ๆของบรูซ ฉันอาจอิจฉานายที่ดิ๊กให้นายมาเป็นโรบิ้นแทนฉัน

 

เด็กหนุ่มยิ้ม น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมา

 

นายรู้มั้ย ไม่ใช่นายคนเดียวหรอกนะที่เจ็บปวด มันไม่ใช่เรื่องน่าอายที่จะร้องไห้ แต่พักนี้มันหนักสำหรับฉันจริงๆทิมขบริมฝีปาก แล้วคว้าตัวเดเมี่ยนไปกอด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำแบบนั้นกับคนที่ตัวเองเกลียดเข้ากระดูกดำ ดิ๊กถอยออกมายิ้มบางๆ สบสายตากับอัลเฟรดเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากแบทเคฟ

 

 

 

เพราะทั้งฉันและนายต่างก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง…”

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Deep down inside the earth จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Lancelotkun
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 17:26
    เห็นแต่หนูเมี่ยนเกรียนแตก ไม่เคยเห็นอีกมุมเลยเศร้า

    แอบสงสารทิมเหมือนกันนะ เมื่อไหร่บักพ่อบรูซ

    จะฟื้นคืนชีพสักที เด็กๆเศร้าหมดแล้ว
    #5
    0
  2. #4 xin_kazuya (@xin_kazuya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 07:31
    เมี่ยนน่าสงสาร อาจลำเอียงแต่ในบรรดาโรบินทั้งหมดเราว่าเมี่ยนอาจน่าสงสารสุดแหละ ในจะถูกแม่สั่งฆ่า พ่อก็ระแวง พยายามเปลี่ยนตัวเอง ทิมก็น่าสงสารนะแต่เมี่ยนน่าสงสารกว่า
    #4
    0
  3. #3 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 07:21
    ให้ตายดิทิมเอ้ย สงสานแกนะ แต่สงสานดามี้น้อยๆมากกว่าอะ
    #3
    0
  4. วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:24
    ฮืออออออออออออออ  เศร้าอะไรเบอร์นั้น 
    #2
    0
  5. วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 23:24
    ฮืออออออออออออออ  เศร้าอะไรเบอร์นั้น 
    #1
    0