FanFic Attack on Titan | I Love | Levi x Oc

ตอนที่ 7 : I love 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 272 ครั้ง
    25 ม.ค. 64

I love 7

 




อเดล


ร่างบางของเด็กสาวถูกใครสักคนเขย่าปลุกให้ตื่นจากห้วงนิทรา


อเดล! ตื่นสิ!


อเดลเลียสะดุ้งตื่น เธอกุมหัวที่มีผ้าพันแผล ดวงตาปรือมองคนที่ปลุกเธอขึ้นมา


"อเดล!" 


อ่า...


"เอเรน.." 


เธอหันไปมองหญิงสาวผมดำที่ประคองเธอขึ้นมา มิคาสะเองก็อยู่


"ยังเจ็บแผลอยู่รึเปล่าคะ" มิคาสะเอ่ยถาม อเดลแตะลงบนผ้าพันแผลเบาๆ


แผลงั้นเหรอ


แผล..


เหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะสลบก็ผุดเข้ามาในหัว ราวเทปฉายซ้ำ ภาพที่เธอพยายามฆ่าบิดาบังเกิดเกล้า อาละวาดราวกับเสียสติ 


และสุดท้ายก็จบที่ถูกฟาดเข้าที่หัวแรงๆ..


"ฮึ.." อเดลเลียเค้นเสียงออกมา ก่อนจะหัวเราะอย่างไม่มีสาเหตุ เอเรนกับมิคาสะสบตากันอย่างไม่เข้าใจนัก


อเดลเลียดึงเด็กทั้งสองเข้าสู่อ้อมกอด ริมฝีปากบางยังคงเค้นยิ้มหัวเราะ


"อเดล เป็นอะไรรึเปล่า" 


"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" คนอายุมากกว่าส่ายหน้า อีกทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง


ก็ดี


หลุดพ้นออกมาได้ก็ดีแล้วนี่ อเดล


แม้จะบอกแบบนั้นกับตัวเอง แต่ร่างกายที่กำลังสั่นและหยาดน้ำสีใสที่ไหลออกจากดวงตาของเธอก็โกหกไม่ได้


ว่าจริงๆอเดลรู้สึกเสียใจมากแค่ไหน


มิคาสะกับเอเรนตอบรับสัมผัสอ้อมกอดเธอแน่นขึ้น


"ไม่เป็นไรนะ อเดล อย่าร้องไห้นะ" 


เป็นอีกครั้งที่เอเรน เยเกอร์และมิคาสะ แอคเคอร์มันเห็นคนที่เป็นเหมือนกับพี่สาวร้องไห้


โดยที่พวกเขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย


เมื่ออเดลหยุดร้องไห้ถึงได้รู้ว่าคนที่ช่วยเธอเอาคือคุณหมอกริช่าพ่อของเอเรน เยเกอร์ เขาบอกว่าเห็นเธอนอนอยู่ในตรอกซอยและสภาพที่แย่มาก ทั้งหัวแตก และแผลที่ท้องฉีกออก


"ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเหลือ" อเดลก้มหัวให้คาร์ล่าและกริช่าที่ยืนอยู่ตรงหน้า


อเดลเลียรู้จักกับพวกเขาก่อนที่จะเริ่มรู้จักเอเรนซะอีก


เธอไม่ได้เล่าลงละเอียดเพียงแค่บอกว่าถูกไล่ออกจากบ้านมาเท่านั้น


"ขอบคุณที่มักคอยช่วยดูแลเอเรนเสมอเลยนะ แล้วแผลเป็นยังไงบ้าง" คาร์ล่าพูดพร้อมส่งยิ้มให้กับเด็กสาว อเดลนิ่งราวกับครุ่นคิดอะไร เธอมองคาร์ล่าราวกับเหม่อลอยอยู่


คุณแม่เธอเองก็เป็นแบบนี้หรือเปล่านะ..


"ไม่หรอกค่ะคุณน้า ส่วนแผลก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว.." เธอส่ายหน้าปฏิเสธยิ้มขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะขอตัวกลับ


แต่ร่างกายก็ต้องชะงักไป


แล้วจะกลับไปที่ไหนล่ะ


ก็โดนเฉดหัวออกมาสมใจอยากแล้วนี่นา..


"อเดล..มาอยู่ที่บ้านของเราก่อนไหม" กริช่าที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น 


ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้างเมื่อได้ยินดังนั้น เขาสบตากับเธอ อเดลเดาความคิดของกริช่าไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไร


"คง..ไม่ดีกว่าค่ะ รบกวนเกินไป.." อเดลเลือกที่จะเอ่ยปฏิเสธออกไปด้วยท่าทีสุภาพ


เธอเกรงใจ 


กับผู้ใหญ่สองคนที่ชวนให้เธอไปอยู่ที่บ้านของเขา ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจหรอกอเดลเกรงใจมากกว่า


เธอไม่อยากเป็นภาระรบกวนพวกเขา


"อเดลเลีย.." คาร์ล่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กสาว ฝ่ามือทั้งสองถูกกุม 


"หนูน่ะก็พึ่งอายุ14เองนะ.."


อเดลเลียชะงักอีกครั้ง


"ถึงจะเก่งหรือฉลาดแค่ไหน แต่ว่าถ้าจะพึ่งพาคนอื่นบ้างก็ไม่ได้หมายความอ่อนแอหรอกนะ" ดวงตาสีม่วงชมพูสบกับดวงตาสีน้ำน้ำตาลเปลือกไม้นั่น


"มาอยู่กับพวกเราเถอะนะ ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก"


อเดลเลียทำสีหน้าลำบากใจ ดวงตาสีม่วงชมพูฉายแววลังเลและสั่นไหว


นั่นสินะ เธอแค่14เอง เด็กอายุแค่นี้จะหาบ้านที่ไหนอยู่ได้ภายในเวลาไม่กี่วัน


แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาม่วงชมพูสั่นไหวจนเกือบจะหลั่งน้ำตา


คงเป็นคำพูดที่บอกว่าเธอเองก็เป็นแค่เด็กที่อายุ14 แค่นั้นล่ะมั้ง


สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้


"เข้าใจแล้วค่ะ..ฝากตัวด้วยนะคะ.."


เพราะอเดลเองก็ไม่มีที่ให้กลับไปแล้วเหมือนกัน









ตั้งแต่ที่อยู่มาที่นี่ได้หนึ่งปีทำให้อเดลสังเกต ว่ากิจวัตรประจำในบ้านเยเกอร์ค่อนข้างให้ความแตกต่างกับบ้านแมเดอลีน


ไม่มีการตะคอกต่อว่าที่รุนแรง


หรือแม้แต่การจะทำร้ายตบตี


กริช่าและคาร์ล่าพวกเขาไม่ทำเหมือนว่าอเดลเป็นคนนอกแต่อย่างใด เอเรน มิคาสะ และอาร์มินก็สนิทกับเธอมากขึ้น


และอเดลเองก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกเช่นกัน


เธอถอนหายใจออกมาอีกครั้งขณะที่ช่วยคุณน้าคาร์ล่าเช็ดจาน คาร์ล่าหันมามองตามเสียง เธออมยิ้มเล็กๆ พลางลูบหัวอเดล


"หน้าเครียดเชียวนะเดล.. มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ" 


"เปล่าค่ะคุณน้า" คนผมสีบลอนด์น้ำตาลหันใบหน้าไปมองคนอายุมากกว่า


ปีนี้อเดลอายุ15แล้ว


ถึงจะยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ก็คงเรียกได้ว่าเป็นหญิงสาวเต็มตัว


อเดลที่ส่วนสูงตอนนี้แทบจะเทียบกับหญิงสาววัยผู้ใหญ่ในบ้านได้ 


ทั้งที่เมื่อปีที่แล้วเธอยังเป็นเด็กที่ตัวเล็กกว่านี้แท้ๆนะ..


"ไม่ทันไรก็ตัวสูงเท่ากันแล้ว..." คาร์ล่าพูดเสียงอ่อนดวงตาที่ฉายแววอ่อนโยน


"คะ?" อเดลที่ไม่ทันได้ยินฟังจึงทำหน้าฉงน


คาร์ล่ายกยิ้มหัวเราะออกมาเบาๆอีกครั้ง "เปล่าจ้ะ ฝากไปตามมิคาสะกับเอเรนให้ทีนะ น้าจะให้ไปช่วยกันเก็บฟืนน่ะ" 


"งั้นเดี๋ยวหนูไปช่วยด้วยนะคะ"


"ขอบใจนะ" คาร์ล่าทอดสายตามองตามไปยังเด็กสาวขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวยังคงไม่หายไป


แต่อเดลไม่ได้รู้เลยว่าวันที่สงบสุขที่ควรจะเป็นไปอย่างทุกวัน


มีอะไรบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามารออยู่





Talk with sou

เริ่มเข้าสู่ไทม์ไลน์ปกติแล้วนะคะ 

เรียกได้ว่าตอนนี้อเดลเค้าก็เป็นเหมือนเด็กบ้านเยเกอร์เต็มรูปแบบแล้วนะคะ แล้วเป็นเด็กคนเดียวในบ้านที่อายุ15--//โดนตี(?)

คุณพ่อก็คือไม่คิดมาแยแสอเดลก็ไม่คิดกลับไปค่ะ ไม่เปลี่ยนสนามสกุลด้วย ฉันจะใช้ ใครจะทำไม(ห้าวมากรู้กก)

พระเอกช่วงนี้เค้าไม่ออกมาแน่ๆค่ะ เพราะว่าค่าตัวแพง ล่าสุดโซยังไม่ได้จ่ายค่าตัวอาร์มินเลยค่ะ เค้าเลยมาแต่ชื่อ//ไม่ได้ป่ะโซ

ดีใจที่แฟนฟิคเล็กๆอันนี้สนุกนะคะ ขอบคุณที่เม้นเป็นกำลังใจให้มากค่ะ ได้รับมาหมดแล้วน้าาา!

สำหรับวันนี้ ติชมได้เสมอ ฝันดีค่ะ!


(ใครยังไม่ยอมนอนเดี๊ยนรู้นะฮ้า เดี๊ยนตาสับปะรด)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 272 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

743 ความคิดเห็น

  1. #31 reddy2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 09:44
    ใจเจ่บ จะกี่ตอนก็สงสารน้อง น้องก็แค่เด็กที่อยากได้รับความรักบ้างแค่นั้นเอง;- ; ปล.สนุกมากค่ะ ! สู้ ๆ นะคะคุณไรท์💗
    #31
    1
    • #31-1 เนเธ‹เนเธ‹เนเธง(จากตอนที่ 7)
      25 มกราคม 2564 / 23:36
      แค่อยากให้ตัวเองรู้สึกว่าก็ยังสำคัญบ้างแค่นั้นเลยค่ะ ฮื่อ ดีใจที่ชอบนะคะ!
      #31-1
  2. #30 music22 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 09:06

    ต้องปูเสื่อรอให้น้องได้เจอกันอีกครั้ง
    #30
    1
  3. #29 JNineBTS55555 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2564 / 09:01
    รอพระเอกแล้วค่าาาาาาาา
    #29
    1