FanFic Attack on Titan | I Love | Levi x Oc

ตอนที่ 40 : I love 37 [Ss2] Q&A

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,003
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    10 มี.ค. 64

I love 37 [Ss2]

 

 

 


ร่างยักษ์ของไททันตัวนั้นก้าวเดินมาทางพวกเราอย่างเชื่องช้า ใบหน้าของไททันที่มีรอยยิ้ม ดวงตาสีม่วงของอเดลสั่นไหว


ร่างกายของพวกเราสั่นสะท้านด้วยความกลัว ภาพในวันนั้นมันย้อนกลับเข้ามาในหัว


อเดลรีบพุ่งตัวไปขวางมิคาสะกับเอเรนเมื่อเห็นฝ่ามือใหญ่ตวัดฟาดลงมา เปลือกตาปิดแน่นรอรับความเจ็บปวด


อเดลค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อไม่รับรู้ถึงความเจ็บ ร่างของชายวัยกลางคนตรงหน้า เธอเอ่ยชื่อคนที่กั้นเธอไว้กับมือใหญ่


"คุณฮันเนส!" อเดลเลียมองตามร่างของชายผมบลอนด์ตัดสั้น 


"แปลกใจใช่ไหมล่ะ! ดูให้ดีนะ! พวกเธอ! ดูให้เต็มตา!"


"ฉันจะแก้แค้นให้แม่พวกเธอและออกไปจากขุมนรกนี่!"


เขายิงสลิงเล็งไปที่ร่างกายของมัน หลบหนีจากมือที่ปัดป่ายมา และใช้ใบมีดฟันไปที่ฝ่ามือของมัน


ล่อความสนใจจากพวกเราไปได้ แต่มิคาสะกลับฝืนลุกขึ้นยืน ชักใบมีดออกมา


"อย่านะ! มิคาสะ เธอบาดเจ็บอยู่นะ" มิคาสะมองไททันตัวนั้นด้วยสายที่เจ็บแค้นใจ 


"แก้เชือกที่มือฉัน! เร็วเข้าสิ! ฉันต้องเป็นคนจัดการมัน!" เอเรนที่นอนคว่ำอยู่ตะโกนร้อง มิคาสะหันกลับไปมองเอเรน เธอตัดสินใจใช้ใบมีดตัดเชือกที่มัดเขาอยู่ออก 


"มิคาสะ! เอาเครื่องเคลื่อนย้ายมาให้ฉัน!" อเดลเลียเร่งเร้าขออุปกรณ์จากสาวผมดำ เธอมองคุณฮันเนสที่กำลังพยายามสู้กับไททันตัวนั้น แต่พอจะขยับร่างกายริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันอดทนต่อความเจ็บ


อย่าว่าแต่ใช้เครื่องเคลื่อนย้ายเลย


เธอจะลุกขึ้นวิ่งไปได้ไหมก็ยังไม่รู้


"เจ้านั่นน่ะ! เป็นของฉัน!" เอเรนผุดลุกขึ้นยืน มิคาสะที่เผลอขยับร่างกายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด อเดลเลียประคองคนผมดำไว้ในอ้อมแขน 


"เดี๋ยวก่อน! ทุกคนพยายามช่วยนายออกไปจากที่นี่นะ!" อเดลเลียมองแผ่นหลังของน้องชาย สลับกับมองมิคาสะที่กัดฟันข่มความเจ็บปวด คนผมดำสภาพแย่ไม่ต่างจากอเดลนัก


"ฉันจะปิดบัญชีมันเอง ดูให้ดี" เอเรนขบฟันลงที่ฝ่ามือตัวเองเต็มแรงจนเลือดไหล แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังคงไม่แปลงร่าง


"หา?!" เอเรนตะโกนร้องออกมา ดวงตาสีเขียวสั่นไหว


คุณฮันเนสยังคงพุ่งตัวใช้ใบมีดเฉือนที่เท้าของมัน 


เอเรนสบถ ริมฝีปากยังคงลงแรงกัดที่มือตัวเองไม่ยอมหยุด เลือดที่ไหลออกมาจากมือไม่หยุด บรรยากาศรอบด้าน ทำเอาอเดลรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง


หางตาเธอเห็นซีเนียที่พยายามฆ่าไททันอยู่ทางด้านหลังของเธอ แจนในสภาพหมดสติและถูกอาร์มินประคองไว้


"ทำไม!!" เสียงฟันที่ขบกับเนื้อจนเธอกลัวเหลือเกินว่าผิวหนังจะขาดออกจากกัน มิคาสะยื่นมือเข้าไปหาชายหนุ่มหวังจะห้าม


"เอเรน.."


อาเรียปาดเหงื่อ และเลือดของไททันออกจากใบหน้า ตัวของหญิงสาวท่วมไปด้วยเลือดของไททัน ท่าทางที่หอบหายใจอย่างหนัก ภาพแผ่นหลังของหญิงสาวสะท้อนในดวงตาของคนเป็นผู้บัญชาการ


คุณฮันเนสฟันที่ข้อเท้าของมันได้ ร่างไททันตัวนั้นคุกเข่าลงกับพื้น แต่ชายวัยกลางคนก็ไม่ทันได้ระวัง ถูกจับเข้าได้


"คุณฮันเนส!!" อเดลเลียตะโกนเรียกชื่อเขาออกไป ริมฝีปากของไททันตัวนั้นเปิดอ้าออก ทุกอย่างรอบตัวราวกับช้าลงทันตา 


ดวงตาสีม่วงอเดลเบิกกว้าง 


เอเรนรีบกัดเข้าที่ฝ่ามือตัวเองอีกครั้ง อเดลเลียมองภาพตรงหน้า ฝ่ามือสั่นอย่างห้ามไม่ได้ 


เธอจะทำได้แค่มองอย่างนั้นเหรอ


ไม่นะ..


"หยุดนะ!!"


ร่างกายส่วนล่างของคุณฮันเนสถูกกัดขาด ริมฝีปากบางอ้าค้าง ฝ่ามืออเดลประคองที่หัวตัวเอง หยาดน้ำสีใสไหลจากดวงตาสีม่วงชมพู 


สายตาของคุณฮันเนสที่มองมาที่พวกเราและหรี่ลง..


ก่อนที่แววตาของคุณฮันเนสจะหายไป...


เขาตายแล้ว..


อเดลดวงตายังคงเบิกโพล่ง ฝ่ามือเธอจิกลงกลุ่มผมตัวเองไม่ออมแรง ริมฝีปากที่ขบเม้มกัดกันจนแทบเลือดซิบเธอกรีดร้องออกมาสุดเสียงหยาดน้ำตาไหลทะลักออกไม่หยุด 


ฝ่ามือบางทุบลงที่พื้นดินโกรธตัวเอง โทษตัวเอง นึกผิดหวัง และเสียใจกับตัวเอง


ฉันไม่เคยทำอะไรได้เลย


ไม่เลย


ไม่เคยแม้แต่จะรักษาชีวิตใครคนหนึ่งเอาไว้ได้เลย


รอยยิ้มของคุณน้าคาร์ล่าผู้มีพระคุณเธอ รอยยิ้มของคุณเพทราหญิงสาวหน่วยรีไวล์ รอยยิ้มของชายวัยกลางคนที่เป็นผู้มีพระคุณ


มิคาสะกับเอเรน ทำได้เพียงมองดูพี่สาวคนสำคัญที่กรีดร้องแผดเสียง หยาดน้ำสีใสคลออยู่ที่ดวงตา


ฝ่ามือบางกำเข้าหากันแน่น เสียงกรีดร้องค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นที่หนักมากขึ้น


เอเรนทรุดตัวนั่งลงกับพื้น ร่างกายชายหนุ่มโน้มลงต่ำ ใบหน้าของเขาก้มแทบติดพื้น ไม่นานอเดลก็ได้ยินเสียงหัวเราะ


มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่ปลื้มปิติ 


แต่มันคือเสียงหัวเราะที่สมเพชตัวเอง


เสียงหัวเราะเริ่มแทนที่ด้วยเสียงสะอื้น 


"ไม่เปลี่ยนไปเลย!! แกมันไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด!! ยังไร้ประโยชน์เหมือนเดิม!!" เอเรนตะโกนแผดเสียง


"ไม่เปลี่ยนเลย!!!" เอเรนตะโกนสุดเสียงราวกับอยากระบายความแค้นใจนี้ออกไป เสียงกรีดร้องที่มาพร้อมกับเสียงสะอื้นน้องชายเธอมันบาดลึกลงไปที่จิตใจ 


"คุณแม่..ผมยัง..ทำอะไรไม่ได้เหมือนเดิมเลย.."


อเดลเลียค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าเข้าไปหาสองคนนั้น เธอขยับทิ้งตัวนั่งลงตรงหน้าสองคนนั้น ไม่สนใจว่าตัวเองกำลังหันหลังให้ไททัน


"เอเรน.." มิคาสะเอ่ยเรียกชายหนุ่มเสียงแผ่ว เธอขยับตัวเข้าไปใกล้เอเรนพูดด้วยรอยยิ้มขึ้นบางๆ


"ไม่จริงหรอกนะ.." อเดลเลียวางมือบนไหล่น้องชาย เธอพยักหน้าให้กับคำนั้นของมิคาสะ


"เอเรน...ฟังนะ"


"ฉันมีเรื่องอยากจะบอก" มิคาสะกล่าวเช่นนั้น เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับกำลังกระซิบ


คนผมดำเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดออกมา


"ที่คอยอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด..ขอบคุณนะ.."


"ที่สอนการใช้ชีวิตอย่างมีเป้าหมายให้ฉัน..ขอบคุณนะ" มิคาสะก้มใบหน้าลงมองที่ผ้าพันคอ ฝ่ามือบางจับมันอย่างทะนุถนอม


"ที่พัน...ผ้าพันคอให้ฉัน" มิคาสะยกยิ้มทั้งน้ำตามองใบหน้าของเอเรน


"ขอบคุณนะ.." 


อเดลจับฝ่ามือทั้งสองคนชายหญิงตรงหน้าเธอเอาไว้ อเดลก้มใบหน้าลงต่ำ เอเรนกับมิคาสะต่างมองอเดล


อเดลเลียเพียงเม้มริมฝีปาก 


คำพูดที่มิคาสะพูดไป 


บอกทุกอย่างแทนเธอหมดแล้ว


ขอบคุณที่ช่วยต่อให้ชีวิตให้คนๆหนึ่งอย่างฉัน


ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาเสมอ 


ขอบคุณ..


อเดลเลียน้ำตาไหลอีกคราเมื่อนึกถึงใบหน้าชายหนุ่มคนรักที่อยู่ไกลออกไป


หัวหน้ารีไวล์...


"ขอบคุณ.." อเดลเลียพึมพัมเสียงแผ่ว เธอบีบฝ่ามือของชายหนุ่มที่เป็นคนสำคัญของเธอ


มิคาสะโน้มตัวเข้าไปหาเอเรน อเดลเลียหลับตาลงราวกับรอรับชะตากรรม


ขอโทษ..ที่จะกลับไปหาไม่ได้แล้วนะคะ


เอเรนสูดลมหายใจเข้าไปเขาผละตัวออกลุกขึ้นยืน เดินก้าวไปข้างหน้า อเดลเลียมองแผ่นหลังของเอเรนเช่นเดียวกับมิคาสะ


"เรื่องนั่นน่ะ..ไม่ว่าอีกกี่ครั้งฉันก็จะพันให้เธอ..ไม่ว่าจะต้องทำอะไรเพื่อพวกเธอ ฉันก็จะทำมัน" 


"จากนี้และตลอดไปตราบเท่าที่ต้องการ" ฝ่ามือใหญ่ของไททันค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหาเอเรนช้าๆ 


เอเรนกำหมัด เขาตะโกนร้องสุดเสียง ออกแรงชกไปที่ฝ่ามือยักษ์เต็มแรง


ฝ่ามือนั่นผละถอยไปออกไป 


เอเรนกู่ตะโกนขึ้นอีกครั้ง ใช้หมัดชกอากาศ


ทันใดนั้น ไททันตัวหนึ่งก็กระโดดพุ่งเข้าไปหาเจ้าไททันที่มีรอยยิ้มนั่น


ไททันตัวอื่นวิ่งเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ไททันที่พึ่งกินคุณฮันเนสเข้าไป 


พวกไททัน..มันรุมกินไททันด้วยกันเอง


อเดลเห็นโอกาสเธอรีบดึงตัวหญิงสาว พยายามพยุงแขนมิคาสะอาศัยโอกาสนั้นหนี เอเรนวิ่งเข้ามาแบกคนผมดำขึ้นหลัง อเดลกัดปากตัวเอง


วิ่งสิ! วิ่งไม่ไหวก็ต้องวิ่งต่อไป เข้าใจไหม! อเดลเลีย แมเดอลีน!


อเดลค่อยๆรีบลุกพรวดวิ่งตามหลังเอเรนไป แม้ใบหน้าจะเริ่มซีดเซียว เหงื่อออกตามใบหน้าและร่างกาย


เธอกุมแขนข้างที่เหมือนจะหักเอาไว้ สายตาไล่หันไปมองหลัง พวกไททันที่จ้องจะกินพวกเราทีแรกกลับไปกรูกินเจ้าไททันตัวนั้น 


นี่มันเรื่องอะไรกัน..


ร่างไททันเกราะวิ่งเข้ามาจากฝั่งซ้าย เอเรนหยุดฝีเท้าที่กำลังวิ่ง ชายหนุ่มตะโกนก้องขณะที่มีมิคาสะอยู่บนหลัง


"อย่าเข้ามานะ!! พวกแก! ฉันจะฆ่าแก!" ไททันฝูงเดิมเริ่มวิ่งรุมเข้าไปหาไรเนอร์ อเดลขมวดคิ้วไม่เข้าใจที่เกิดขึ้นทั้งหมดตอนนี้ 


อาร์มินนำม้าสำรองวิ่งมาเอเรน เช่นเดียวกับซีเนียที่ควบม้ามาหาเธอ คุณหมอสาวในสภาพแว่นตาแตก และมีเลือดประปรายตามชุด


"ซีเนีย.." 


"รีบขึ้นมาเร็ว! อเดล!" อเดลยื่นแขนข้างที่ไม่เจ็บส่งไปให้หญิงสาว เธอนั่งม้าที่ด้านหลังไปกับซีเนีย


"ถอยทัพได้!!!" 


พวกเราใช้จังหวะที่ไรเนอร์โดนไททันรุมล้อมหนีออกมา 


ไททันเกราะไม่ได้ไล่ตามเรามาอีก ยูมิลเองก็เลือกจะที่กลับไปหาและช่วยพวกไรเนอร์ 


อเดลเลียกอดเอวคุณหมอสาวแน่นขึ้นจนซีเนียรู้สึกได้ เธอหันใบหน้ากลับมามองอเดลเพียงเล็กน้อย คุณหมอสาวรู้สึกได้ถึงสัมผัสเปียกชื้นที่แผ่นหลัง


ซีเนียหันใบหน้ามองตรงควบม้าต่อไป 


"ไม่เป็นไร อ่อนแอบ้าง..ไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก" อเดลเลียเริ่มหลุดเสียงสะอื้นเมื่อได้ยินดังนั้น


ภาพของชายวัยกลางคนที่มักพูดคุยหยอกล้อกับเธอและคอยช่วยเหลือเสมอ 


ตอนนี้..


มันไม่มีอีกแล้ว


ฝ่ามือเธอเอื้อมจับที่บริเวณที่มีควรจะมีสร้อยแต่มันกลับโล่งหาย ใจเธอกระตุกวูบขึ้นมาเมื่อนึกถึงใบหน้าของรีไวล์


ขอโทษ..


ขอโทษที่คิดจะยอมแพ้


ขอโทษที่ตั้งใจรอความตาย


ทั้งที่สัญญาว่าจะไม่ตายและกลับไปหา


ขอโทษ รีไวล์...







อเดลเลียมองก้มใบหน้ามองอาหารในถ้วยชาม เธอสะบัดหน้าหนี แสดงออกชัดเจนให้คนตรงหน้ารู้ว่าเธอไม่กิน


"อเดล อย่าดื้อน่ะ เธอต้องกินเข้าไปเดี๋ยวนี้" ซีเนียถอนหายใจกับความดื้อของคนไข้เธอ อเดลเลียในสภาพแขนใส่เฝือก อยู่ในชุดลำลองสบายๆ 


ซีเนียถอนหายใจรอบล้านแปด(?)ของวัน เธอหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า 


"ฉันจะฟ้องหัวหน้านะถ้าเธอไม่กิน" ซีเนียเห็นว่าอเดลสะดุ้งแม้จะแค่นิดหน่อยแต่คุณหมอรู้ อเดลแค่กำลังเก๊กว่าไม่กลัวเท่านั้นแหละ 


อเดลเลียหันมาทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอ ซีเนียยิ้มใจดีสู้ลูกเสือ ยกช้อนที่มีข้าวต้มตักเอาไว้ ดวงตาสีทองสบกับดวงตาสีม่วงชมพู


หลังจากที่พวกเรากลับมากันได้ มีทหารหลายส่วนบาดเจ็บและต้องการพักฟื้น


เช่นเดียวกับอเดลเลีย แมเดอลีน


"เอ้า เร็วเข้า ถ้ากินจะยอมบอกเรื่องที่คุยค้างไว้ตั้งแต่ครั้งนั้นให้" 


แต่อเดลเลียก็ยังนั่งหันหลังหนีไม่ยอมกิน ซีเนียเหนื่อยหน่ายจะพูด คุณหมอสาวชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงฝ่ามือที่วางบนไหล่ตัวเอง 


ซีเนียกำลังจะเอ่ยร้องทัก แต่นิ้วชี้ของชายหนุ่มที่ขึ้นปิดบริเวณปากตัวเองทำให้คุณหมอสาวยอมเงียบลง 


ซีเนียกระซิบเบาๆกับเขาว่าฝากด้วยแล้วค่อยๆเดินออกมา 


คนผมดำขลับทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ มองแผ่นหลังของหญิงสาว 


ผมบลอนด์น้ำตาลที่เริ่มยาวขึ้นสำหรับเขา


หรือเพราะรู้สึกว่าเวลาที่แยกจากเธอมันยาวนานจนคิดไปเองกันนะ


แต่รีไวล์ก็แอบมองมันอย่างโหยหา


เสียงท้องร้องของอเดลดังขึ้น แม้แต่เจ้าตัวก็สะดุ้ง รีไวล์มองหญิงสาว เห็นคนผมบลอนด์น้ำตาลถอนหายใจ 


อเดลเลียพลิกตัวกลับมานั่งดีๆบนเตียง หางตาเห็นคนที่คุ้นเคยนั่งอยู่ก่อนไม่ให้ซุ่มให้เสียงก็เผลอหลุดปากร้องอย่างตกใจ ถอยหลังกรูดเกือบตกเตียง 


รีไวล์ขยับตัวดึงแขนข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกของหญิงสาวให้เข้าหา ดวงตาสีฟ้าหม่นหรี่ลงฉายแววดุ


"แขนก็ใส่เฝือก เดี๋ยวตกเตียงก็ช้ำกว่าเดิม" รีไวล์ขมวดคิ้วถอนหายใจ อเดลกระพริบตาปริบๆมองใบหน้าคนรักตัวเอง


"ก็..หัวหน้ามาไม่ให้เสียง.." 


"แล้วทำไมไม่ยอมกิน" เสียงทุ้มเอ่ยราวจะดุอีกรอบ พลางเบนสายตามองไปยังถ้วยอาหารที่ยังไม่แม้แต่จะพร่องลงไป อเดลเลียหันหน้าหนี แอบเบ้ปาก 


"อเดล" หญิงสาวไม่ยอมตอบเขา รีไวล์ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงเดียวกัน ขยับตัวเข้าไปใกล้


"อเดลเลีย" อเดลเลียหันกลับมา คิ้วกระตุกใบหน้าฉายแววไม่พอใจนิดหน่อย 


"อะไรล่ะคะ" ฝ่ามือข้างที่ว่างจะดันใบหน้าชายหนุ่มออกไป แต่รีไวล์จับมือเธอเอาไว้ 


"..เป็นอะไร" เสียงทุ้มอ่อนลงจนใจคนฟังจะอ่อนตาม หัวหน้ารีไวล์เปลี่ยนท่าทีไวจนอเดลแอบกลืนน้ำลายลงคอ


"หืม?" เสียงทุ้มส่งเสียงในลำคอเป็นการถามอีกรอบ อเดลเลียเอนตัวใบหน้าซบไหล่รีไวล์ 


"แหวน.." รีไวล์ชะงักมือที่กำลังจะจับไหล่อเดล


"มันหาย..ตอนนั้นตกจากม้า.." เสียงหวานกล่าวบอกเขาแบบนั้น รีไวล์รู้สึกว่าน้ำเสียงของอเดลมันแอบสั่นนิดๆ 


ฝ่ามือหนาวางลงบนกลุ่มผมลูบเส้นผมสีบลอนด์น้ำตาลพลางๆ 


ริมฝีปากแนบลงที่ขมับของคนรัก ถามเสียงอ่อน


"ก็เลยไม่ยอมกิน?" อเดลเลียนิ่งไปพักก่อนจะยอมพยักหน้า รีไวล์แอบถอนหายใจแสดงท่าทีโล่งอก 


ก็คิดว่าจะเป็นอะไรมาก 


แต่ซึมเพราะทำแหวนหายเนี่ยนะ


"ฉัน..ช่วยใครไม่ได้เลยค่ะ" อเดลพูดเสียงอู้อี้เกือบฟังไม่ได้ใจความ รีไวล์ยังคงกอดหญิงสาวและลูบผมปลอบประโลม


"ฉันอยากขอโทษค่ะ…."


"ตอนนั้นฉันเผลอยอมแพ้ไปแล้ว ยอมแพ้ที่จะได้กลับมาเจอคุณอีก"


"ขอโทษ..จริงๆ"


เขาตั้งใจฟังทุกอย่างทุกคำที่อเดลเล่าหรืออยากบอก มีบางที่หญิงสาวแอบน้ำตาซึม และใช้เสื้อเขาเนียนเป็นผ้าเช็ดน้ำตา แต่รีไวล์ก็ไม่ได้โกรธอะไร 


"แหวนหาย ซื้อเมื่อไหร่ก็ได้.." 


"แต่เธอหายไป ฉันไปหาซื้อเหมือนแหวนไม่ได้...อเดล" คนอายุน้อยกว่าพยักหน้า รีไวล์ยกยิ้มมุมปากขึ้นบางๆ 


"ฉันไม่โกรธ เพราะตอนนี้เธอก็กลับมาหาฉันแล้ว"


"แต่คราวหน้า..อย่ายอมแพ้อีกนะ ได้ไหม...." เสียงทุ้มที่เอ่ยแผ่วเบา เชิงขอร้อง อเดลเลียพยักหน้ารับคำ


ดวงตาสองคู่สบกัน ก่อนรีไวล์จะเอ่ยเสียงอ่อน 


"ไหนยิ้มสิ" คนถูกบอกให้ทำแบบนั้นชะงัก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น 


รีไวล์ขยับใบหน้าเคลื่อนใบใกล้ หน้าผากแนบกับอวัยวะเดียวกัน มองลึกเข้าไปในดวงตาสีม่วงคู่สวยที่เขาชอบ


"ยิ้มเร็ว" เสียงทุ้มเร่งเร้า ฝ่ามือหนาแตะลงที่เอวเธอและจักจี้ คนถูกแกล้งหลุดหัวเราะ ร่างกายดีดดิ้น ใบหน้าที่ยกยิ้มทำให้รีไวล์โล่งอก


"พ-พอแล้วค่ะ ฮ่าๆ" หญิงสาวเอ่ยห้ามปราม ถอนหายใจด้วยความเหนื่อย ดวงตาสีฟ้าหม่นของรีไวล์สะท้อนภาพหญิงสาวที่หน้าแดงจากการหัวเราะหนักๆ


"อย่าทำหน้าเศร้าเลย.." 


"เพราะฉันชอบรอยยิ้มเธอที่สุด" 


รีไวล์ผละออก ริมฝีปากแนบลงจุ๊บที่หน้าผากหญิงสาว ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าอเดลไว้ นิ้วเกลี่ยที่แก้มทั้งสองด้วยความทะนุถนอม


"งั้นมากินข้าวแล้วก็นอน" อเดลเลียส่งเสียงรับในลำคอ รีไวล์ดูแลเอาใจใส่หญิงสาวอย่างดี 


"นอนพัก" รีไวล์วางมือลงบนหัวลูบมันเบาๆ เขาคอยนั่งเฝ้าจนกระทั่งอเดลหลับ 


นึกไปถึงใบหน้าคุณหมอสาวประจำทีมสำรวจที่บอกว่าอเดลดื้อ 


ก็ไม่เห็นจะดื้อเท่าไหร่ แค่วัยกำลังต่อต้าน


ขืนเขาพูดแบบนี้ใส่เจ้าตัวคงต้องลุกไม่ยอมนอนมาเถียงฉอดๆว่าตัวเองไม่ใช่เด็ก 


"ฉันรักเธอนะ" รีไวล์เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางห้องที่เงียบงัน 


เขาลุกขึ้นยืนโค้งตัวลงหอมแก้มคนรักไปฟอดหนึ่งและเปิดประตูออกจากห้องไป 


คนที่รีไวล์คิดว่าหลับกลับยกฝ่ามือที่แตะบริเวณแก้มที่ถูกหอมเมื่อครู่เบาๆ 


ใบหน้าขึ้นสีแดง อเดลเลียนำผ้าห่มมาบดบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากบางพึมพัม


"รักเหมือนกันค่ะ.." 










The End Ss2







To be continue Ss3..










Talk with sou

ตอนนี้เค้านัมตาแตกค่ะ ไม่ไหว เสียใจมาก คุณฮันเนสอยู่ด้วยกันมาตลอดแท้ๆ แต่ทำไมจากกันไปแบบนี้ล่ะคะTT

ซีนเศร้ามากค่ะมุแงงง แต่เลื่อนมาซีนล่างๆก็ยังมีความม่าปนน้ำตาลนิดๆ(?)

ตอนนี้คือจบซีสองแร้วค่ะ มุ่งหน้าสู่ ซีสาม

แต่ก่อนไปซีสามเค้าจะมา


เปิดQ&Aค่ะ!

ไม่รู้ทุกคนมีคำถามอะไรอยากถามไหมแต่ว่าถ้ามีเค้าก็จะตอบให้แน่นอนค่ะ ไม่ข้ามมมมม

ถ้าคำถามเยอะจะแบ่งสองตอนถ้าไม่เยอะก็ตอนเดียวค่ะ!

เค้ารอดูน้าาา ว่าจะมีใครถามเค้าไหม

สำหรับวันนี้ติชมได้เสมอ ฝันดีค่ะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

755 ความคิดเห็น

  1. #557 phlum (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 15:11

    ชอบบบบ
    #557
    1
    • #557-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      11 มีนาคม 2564 / 23:26
      ดีใจที่ชอบนะคะ!
      #557-1
  2. #556 W.M.K (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 11:54
    ตอนต้นน้ำตาแตกเป็นก็อกรั่ว ตอนจบหวานจนมดกัดดดดด
    #556
    1
    • #556-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      11 มีนาคม 2564 / 23:25
      แอะแฮะ555555
      #556-1
  3. #555 MindArmybts47 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 08:50
    ไรท์ชิปเอเรมิคามั้ยค่ะ
    #555
    1
    • #555-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      11 มีนาคม 2564 / 23:25
      ตอบให้แร้วน้า
      #555-1
  4. #554 dolphinsaysmeow (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 08:07
    แง้ง คิดถึงเฮย์โจว
    #554
    1
    • #554-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      11 มีนาคม 2564 / 23:25
      คิดถึงด้วยยย
      #554-1
  5. #553 JNineBTS55555 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 07:10

    อือหือ
    #553
    1
    • #553-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      11 มีนาคม 2564 / 23:25
      ขาาาาา
      #553-1
  6. #552 Bubbleteaaa (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 23:17
    ทำไมคุณสำอรถึงคลั่งรักน้องหรอคะ แล้วก็ตั้งแต่เมื่อไหร่🌚🌝
    #552
    1
    • #552-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 23:23
      ฮั่นแน่55555 เดี๋ยวเค้าตอบในQ&Aนะคะ!
      #552-1
  7. #551 MeiMiii (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 23:03
    หลังจากตอนนี้จะมีตอนพิเศษให้อ่านไหมคะ?
    #551
    2
    • #551-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 23:12
      เดี๋ยวเค้าตอบในQ&Aนะคะ!
      #551-1
    • #551-2 MeiMiii(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 23:28

      โอเคค่ะ;;///;;!!!
      #551-2
  8. #550 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 22:54
    เท่าที่อ่านมาหลังจากเข้าเรื่องหลักเหมือนน้องไม่ค่อยมีส่วนร่วมกับเนื้อเรื่องเท่าไหร่ แบบมีน้องแต่เส้นเรื่องอะไรไม่ได้เปลี่ยนจากเดิม ความคิด การกระทำตัวละครเหมือนเดิม (ยกเว้นสำอรที่คลั่งรัก) เหมือนน้องมาเพื่อบรรยายความรู้สึกที่มีต่อเนื้อเรื่องในฉากนั้นๆ เจ็บตัว และมาสวีทกับสำอรมากกว่า อยากให้ตัวตนของน้องสร้างผลกระทบหรือมีอิมแพ็คอะไรกับเรื่องมากกว่านี้นะคะ ถ้าทำได้อ่ะ...คหสต. หากไรท์ไม่ชอบความเห็นนี้ต้องขออภัยด้วยนะคะ
    #550
    2
    • #550-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 23:09
      ทางนี้ต้องขอบคุณมากๆค่ะที่ให้คอมเม้นที่ยาวขนาดนี้ ส่วนตัวโซตั้งใจวางเรื่องให้เป็นแนวเรียบๆไม่มีอิมแพคอะไร แต่เข้าใจที่คูมจะสื่อนะคะ เค้าอาจจะเคารพเส้นเรื่องหลักมากเกินไปเลยอาจทำให้น่าเบื่อไปบ้าง แต่บางเหตุการณ์ค่อนข้างนะสำคัญกับตัวละครในเรื่องมากกว่าที่โซจะแทรกเข้าไปได้ค่ะ แน่นอนว่าความอิมแพคโซตั้งใจวางไว้ให้มีเหมือนกันค่ะ ในซีซั่นที่จะเขียนหลังจากนี้ จะเป็นในเรื่องอะไรนั้นก็ต้องรอติดตามเยยยย! เค้าไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคอมเม้นคูมนะคะ ขอบคุณมากๆที่มาติชมอย่างที่เค้าต้องการ ทำให้เค้าพอปรับเนื้อเรื่องได้ว่ามันควรไปทางไหน เค้าจะนำไปปรับปรุงนะคะ!
      #550-1
  9. #549 RoseThorns (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 22:53

    กำลังจะล้องห้าย จู่ๆก็หนุบหนิบหัวจัยไปหมด
    #549
    2
    • #549-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 23:06
      คันยุบยิบมดกัดด--
      #549-1
    • #549-2 RoseThorns(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 23:07

      รอss3นะคะ! สู้ๆค่ะเป็น กลจ. ให้นะ!
      #549-2
  10. #548 zingerjj (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 22:47
    อิ้วววมาแบ้ววววววว
    #548
    1
    • #548-1 SouSo(จากตอนที่ 40)
      10 มีนาคม 2564 / 22:51
      เย่! มาแน้ว
      #548-1