FanFic Attack on Titan | I Love | Levi x Oc

ตอนที่ 34 : I love 31 [Ss2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    4 มี.ค. 64

I love 31 [Ss2]

 

 



ภารกิจต่อมาของพวกเราคือการต้องหารูของกำแพงที่แตกและพวกไททันเข้ามาได้ 


แต่นี่ก็สิบเอ็ดชั่วโมงแล้ว 


พวกเรายังไม่พบแม้แต่เศษซากของกำแพง 


อเดลเลียถือคบเพลิงไว้ในมือท่ามกลางความมืด รอบข้างไม่มีแสงสว่างใดๆ บรรยากาศก็นิ่งเงียบเสียจนน่าหวั่นใจ


มันจะโผล่มาเมื่อไหร่ ไม่มีทางรู้ได้เลย


อาจพุ่งออกมาจากความมืดได้ทุกเมื่อ


ที่แย่กว่านั้นคือ..


อาจกำลังล้อมรอบตัวพวกเราอยู่และไม่มีทางให้หนี


รุ่นพี่ที่ควบม้าหยุดชะงัก มองเปลวเพลิงที่โผล่พ้นความมืดตรงหน้าด้วยใจที่สั่นระรัวด้วยความกลัว


แต่เมื่อเห็นว่าเป็นทีมของคุณนานาบะก็โล่งใจ 


"นี่เลียบกำแพงมาเหมือนกันเหรอ.."


"อือ ว่าแต่กำแพงมีรูตรงไหนเหรอ" คุณนานาบะถามอย่างสงสัย อเดลเลียเกือบหลุดเสียงร้องเอ๊ะเมื่อได้ยินดังนั้น 


"หา.." 


ทีมคุณนานาบะมาจากทิศตะวันตกแต่ก็ไม่เจอรูอะไรเลย..


"ทางนั้นก็ไม่เจอเหรอ"


"ไม่..ทางนี้ก็ไม่เจอรูเหมือนกัน" 


พวกรุ่นพี่กล่าวพูดคุยว่าควรกลับไปหาอีกรอบแต่ว่านี่ก็มืดค่ำมากแล้ว ทั้งคนและม้าก็เหนื่อยอ่อนจึงตัดสินใจพัก


รอบข้างที่มืดสนิทเริ่มสว่างขึ้นมองเห็นรอยจากแสงจันทร์


สายตาเห็นซากปราสาทที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนักเช่นเดียวกับรุ่นพี่


อเดลนั่งกอดอยู่ที่เก้าอี้ ตรงข้ามกันมีเบลทรูนั่งอยู่ด้วย ใบหูได้ยินพวกรุ่นพี่พูดถึงซากปราสาทที่อยู่ใกล้กับกำแพง


"เห็นมีป้ายเขียนว่าปราสาทอุตการ์ด แต่ใครจะไปคิดว่าจะมีปราสาทแถวนี้" 


พวกเราทหารใหม่ต่างนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรกับบทสนทนาของพวกรุ่นพี่ 


อเดลเลียเท้าคาง มือขวาลูบคลำที่สร้อยห้อยคอเอาไว้ แม้ดวงตาสีม่วงชมพูจะฉายแววเหม่อลอย แต่ก็กลับจับสร้อยคอตัวเองไม่ปล่อย 


เบลทรูทเหลือบมองท่าทางเหม่อลอยของหญิงสาวที่นั่งตรงข้าม เขามองเธอด้วยสายตาที่ดูมีอะไรบางอย่าง สุดท้ายร่างสูงก็พูดออกมา


"ถ้าง่วงจะไปนอนก็ได้นะ..อเดล" อเดลเลียเหลือบไปมองเขาทั้งที่ยังลูบสร้อย 


"พวกเด็กใหม่น่าจะไปพักหน่อยนะ ตอนนี้ไททันไม่ออกมาเพ่นพ่านหรอก เดี๋ยวที่เหลือเราจะจัดเวรยามคอยเฝ้าเอง" เสียงของทหารรุ่นพี่ก็เอ่ยสมทบ 


อเดลเลียกระพริบตาลงอย่างเชื่องช้า 


แค่อดนอนมันจะไปยากอะไร 


เพราะที่ผ่านมาเธอก็ทำงานแทบโต้รุ่งกับหัวหน้าออกจะบ่อย


ถึงจะเผลอหลับไปก่อนบ่อยด้วยเหมือนกันก็เถอะ 


"ฉันเปล่าง่วงหรอก แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" เบลทรูทไม่ได้ตอบกลับอะไรมา แต่อเดลคิดว่าเขาคงได้ยิน


รุ่นพี่บอกกับพวกเราว่าสี่ชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น จะเตรียมตัวไปจากที่นี่ 


อเดลเลียถอนหายใจ 


เหลืออีกกี่ชั่วโมงกันนะ 


อเดลเผลอคิดถึงใบหน้าอันแสนบึ้งตึงนั่นก็หลุดยิ้ม


คิดถึงจัง…


"เอ่อ..แล้วถ้าเกิดไม่มีกำแพงตรงไหนพังเลยล่ะคะ" คริสต้าที่นั่งกอดเข่าข้างกันกับยูมิล ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลคู่นั้นฉายแววกังวล


"พวกไททัน..มันจะบุกมาจากไหนได้" 


สายทุกคู่ต่างจับต้องไปที่สาวผมทอง


"เรื่องนั้นไว้ค่อยหาคำตอบกันพรุ่งนี้"


อเดลเลียนอนแนบไปโต๊ะ ใช้แขนตัวเองเป็นที่หนุน 


คิดถึงหัวหน้าจังเลย


อเดลเลียหลับตาลงแต่เธอไม่ได้หลับ ใบหูเธอยังได้ยินเสียงพูดคุยของเพื่อนร่วมรุ่น คอนนี่ที่กล่าวถึงหมู่บ้านของตัวเอง ว่าถึงจะถูกทำลายยับเยินแต่ก็ไม่มีใครถูกกิน 


และที่สำคัญที่สุด 


ไททันตัวนั้น


คอนนี่ได้ยินมันพร้อมกับเธอ เต็มสองรูหูว่าไททันตัวนั้นพูดว่ายินดีต้อนรับกลับ


"แปลกนะ..ไม่รู้ทำไมมันทำให้ฉันนึกถึงแม่..ทำไมกันนะ" สีหน้าของคอนนี่ไม่ค่อยสู้ดีนัก 


"คอนนี่ ยังไม่เลิกพูดเรื่องนี้อีกเหรอ" ไรเนอร์ทำราวกับว่าที่ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ 


แต่ยูมิลที่ได้ยินแบบนั้นกลับหัวเราะออกมาอย่างผิดวิสัยเหมือนว่ามันเป็นเรื่องตลกมาก 


อเดลเลียถอนหายใจอีกครั้ง


บางทีมันอาจเป็นการปลอบคอนนี่ในแบบของยูมิล


ไม่ก็..


ทำเพียงเพราะมีจุดประสงค์อื่น


ช่างมัน ปวดหัว ไม่คิดแล้ว


อเดลเลียนอนหนุนแขนตัวเองที่โต๊ะ บรรยากาศรอบข้างเงียบลง ทุกคนคงกำลังพักผ่อน 


หวังว่าคงจะเป็นแบบนี้ไปถึงเช้าได้ 


"ทุกคน ตื่นเร็ว!! ไปที่หอคอยด่วนเลย!!" เสียงร้องตะโกนของหญิงสาวรุ่นพี่ดัง เปลือกตาที่ปิดลงเปิดพรึบด้วยความตกใจ


พวกเราทุกคนขึ้นมาบนชั้นบนสุดของปราสาท พวกไททันหลายตัวต่างมุ่งหน้ากันมาที่พวกเรา


ล้อกันเล่นใช่ไหม พวกมันไม่น่าจะขยับตัวได้แท้ๆ 


ทหารรุ่นพี่สี่คนที่มีเครื่องเคลื่อนย้าย ออกตัวไปจัดการพวกไททันที่อยู่รอบปราสาท แต่จำนวนของไททันก็ไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย


"ไททันมันเข้ามาแล้ว รีบลงไปแล้วสร้างแนวป้องกันซะ ถ้าต้านพวกมันไม่ไหวหนทางสุดท้ายคือกลับขึ้นมาบนนี้" 


"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะช่วยพวกนายได้หรอกนะ...ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าพวกเราจะรอดหรือเปล่า" สายตาของทหารรุ่นพี่มองยังพวกไททันที่เดินกรูกันเข้ามา 


"ทุ่มสุดตัวจนกว่าจะตายไปข้าง เข้าใจไหม!"


"รับทราบ!" ทหารรุ่น104ทุกคนตรงนั้นเอ่ยรับคำ แล้วรีบวิ่งลงมาที่ข้างล่างของปราสาท 


ไรเนอร์หยิบคบเพลิงเอาไว้ในมือ "ฉันจะไปดูว่าพวกมันเข้ามาถึงไหนแล้ว! พวกนายไปหาแผ่นกระดาน ท่อนไม้หรืออะไรก็ได้มาให้เยอะที่สุด!" เขาวิ่งนำไปพร้อมกับบอกคำสั่งที่พวกเราควรทำ 


"เดี๋ยวก่อนสิ! ไรเนอร์!"


"คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงชอบรับงานอันตรายที่สุด" คอนนี่บ่นออกมาขณะที่กำลังวิ่ง คนผมบลอนด์น้ำตาลขมวดคิ้ว


"ก็เป็นไรเนอร์ บราวน์ที่ชอบเอาตัวเองไปเสี่ยงตายไงล่ะคอนนี่" 


"อ่า นี่แหละข้อเสียของหมอนั่น" เบลทรูทที่เป็นเพื่อนสนิทของชายหนุ่มยังพูดออกมาแบบนั้น


อเดลเลีย และคนอื่นๆช่วยกันหาของที่พอจะกันไททันไม่ให้เข้ามาได้ 


แต่แค่แผ่นไม้ คงกันไว้ได้ไม่นาน


"พวกมันอยู่นี่!! หาอะไรมาทีเร็วเข้า!!" เสียงตะโกนร้องของไรเนอร์ดังมาจากชั้นล่าง 


"ยูมิล!" อเดลเลียเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวผมน้ำตาล เห็นปืนใหญ่ที่ฝุ่นเกาะอยู่ตรงมุม คอนนี่กับคริสต้ารีบมาช่วยเข็นไปที่ประตู


"ไรเนอร์! เบลทรูท!" เสียงตะโกนของยูมิลเรียกความสนใจพวกเขา


"นั่นมัน..มีดินปืนไหม! กระสุนปืนใหญ่ล่ะ!" ไรเนอร์ถามออกมา 


"จะไปมีได้ไง ให้มันเอาไอ้นี่ไปกินซะ!" 


"หลบไปจากตรงนั้นเร็ว!" อเดลเลียใช้ฝ่ามือปืนใหญ่เช่นเดียวกับคนอื่นๆให้อาวุธนั่นไหลตามไปแนวของบันได คู่หูสองคนตรงนั้นรีบหลบออกมา ปืนใหญ่กระแทกโดนเจ้าไททันตัวนั้นเต็มๆจนฝุ่นคลุ้ง


"เหมือนจะได้ผลแฮะ ปาฏิหาริย์จริงๆ.." ยูมิลปาดเหงื่อบนใบหน้าตัวเองออก ก้าวเท้าเดินลงไปข้างล่าง


"โดนแบบนั้นเข้าไปคงลุกไม่ขึ้นหรอก ดูจากขนาดตัวแล้ว" 


คอนนี่มองใบมีดที่อยู่ในมือของตัวเอง "เอาไงดี ตอนนี้เรามีแค่มีดเล่มนี้ ให้ฉันเฉือนท้ายทอยมันดูไหม" 


"อย่าดีกว่า ถ้าโดนมันจับได้จะเจ็บตัวเปล่าๆ" อเดลเลียพยักหน้าลงเห็นด้วยกับความคิดไรเนอร์


"งั้นเราถอยหลับขึ้นไปข้างบนดีกว่า" คริสต้าพูดเสียงแผ่ว หญิงสาวผมบลอนด์ทองสว่างค่อยๆก้าวเดินตามบันไดขึ้นไป


อเดลเลียยื่นมือขอมีดเล่มนั้นจากคอนนี่มาเก็บเอาไว้เอง คนอายุน้อยกว่าไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธอะไร ฝ่าเท้าก้าวอย่างเชื่องช้าขึ้นบันไดไปพร้อมกับคอนนี่


"ตัวที่เข้ามาน่าจะไม่ได้มีแค่ตัวเดียว.." คริสต้าที่เดินนำขึ้นมาก่อน ดวงตาสีฟ้าหันกลับมาเหลือบมองที่ประตู 


คริสต้าเห็นไททันที่เดินเข้าจากทางข้างหลัง เสียงหวานเรียกตะโกนชื่อ


"คอนนี่! อเดล!" 








Talk with sou

ตัดจบแบบนี้โดนตีแน่เรยกี้ดดด---//หลบของที่ปามา

อเดลผู้ที่2นาทีบ่นคิดถึงหัวหน้าที คิดถึงได้ไม่นานก็มีเรื่องเข้ามาหาแร้วววววว

สำหรับตอนนี้หัวหน้ามาแค่ชื่อค่ะทุกคน--//โดนตี

พระเอกเรายังคงเป็นรีไวล์เพียงแค่ค่าตัวกลับมาอัพขึ้นค่ะ มาร่วมส่งกำลังใจให้โซมีเงินไปจ่ายค่าตัวด้วยการกด99สาธุ//ผิด

เอาเปงว่าสำหรับวันนี้ติชมได้เสมอ ฝันดีนะคะ!





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

755 ความคิดเห็น

  1. #643 qqqqqqqq.1 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 01:54
    คุณไรท์เขียนได้สนุกมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #643
    1
    • #643-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 34)
      1 พฤษภาคม 2564 / 23:47
      ขอบคุณมากค่ะ!
      #643-1
  2. #539 Nicosinnet (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 23:20
    ไรท์ตัดจบแบบละครไทยอีกแน้ว!!ㅜㅅ ㅜ
    #539
    1
    • #539-1 SouSo(จากตอนที่ 34)
      10 มีนาคม 2564 / 22:49
      มุแง่ววว55555555
      #539-1
  3. #504 Wqazq (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 23:01
    พบคนคลั่งรักอีกหนึ่งอัตราคิดถึงเขาทุกวินาที55555 รอตอนต่อไปนะคับพ้ม! กำลังสนุกเลยย
    #504
    1
    • #504-1 SouSo(จากตอนที่ 34)
      6 มีนาคม 2564 / 00:07
      ดีใจที่ชอบนะคะ เรื่องนี้ต่างคนต่างคลั่งรักกันเองค่ะ555555
      #504-1
  4. #503 อนุตรา สุวรรณ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 18:28
    โอ้ยลุ้นนนนกลัวอเดลเป็นอะไรอ่ะ
    #503
    1
    • #503-1 SouSo(จากตอนที่ 34)
      6 มีนาคม 2564 / 00:06
      เอาแร้วววว
      #503-1
  5. #502 Paam555 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 05:16
    เรานอนไปก่อนอีกแล้วววอ่าาา
    #502
    1
    • #502-1 SouSo(จากตอนที่ 34)
      6 มีนาคม 2564 / 00:06
      ไม่เป็นไรน้าาา มาอ่านตอนเช้าได้เยยย
      #502-1
  6. #501 zingerjj (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 00:27
    เฮย์โจวคะ ไม่ใช่แค่อเดลที่คิดถึงนะคะ นุกะคิดถึงแอเเง/
    #501
    1
    • #501-1 SouSo(จากตอนที่ 34)
      6 มีนาคม 2564 / 00:06
      เค้ากะคิดถึง--//ผิด
      #501-1
  7. #500 zingerjj (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 00:26
    โอโห อย่างค้าง หึ่ยยยย
    #500
    1
    • #500-1 SouSo(จากตอนที่ 34)
      6 มีนาคม 2564 / 00:06
      ตัดจบทำร้ายมั่ก555555
      #500-1
  8. #499 pypknss2 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มีนาคม 2564 / 23:54
    กำลังคิดถึงน้องอเดลพอดีเลยค่ะ ไรต์มาทันเวลาพอดีอีกแน้ว แต่ตัดจบแบบนี้ กำหมัดแน้วค่ะ แง่งๆๆๆ
    #499
    3
    • #499-2 pypknss2(จากตอนที่ 34)
      4 มีนาคม 2564 / 23:55
      ใครจะไปโกดคูมไรต์ได้ลง ! สู้ๆนะคับ อยากเห็นพระเอกแน้วมาแต่ชื่อตัวไม่มาสักที น้องอเดลจ๋องแล้วค่ะ
      #499-2
    • #499-3 SouSo(จากตอนที่ 34)
      4 มีนาคม 2564 / 23:57
      พระเอกเค้าสปอยว่าแอบโผล่มานิดนึงงในตอนหน้าๆๆๆ
      #499-3