FanFic Attack on Titan | I Love | Levi x Oc

ตอนที่ 29 : I love Special 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 216 ครั้ง
    15 ก.พ. 64

I love special 3

 

ตอนนี้มาแล้ววววว บอกเลยว่าอ่านจบทุกคนอาจจะรุมตีโซได้---

อาจจะแปลกไปหน่อยนะคะ แฮะๆ

เอาเปงว่า ขอให้สนุกนะคะ!

 

 

 

"หัวหน้าคะ" ร่างบางที่ตั้งหน้าตั้งตาหยิบจัดหนังสือเข้าจัดเอ่ยขึ้นขณะที่อยู่ในชุดทำความสะอาด


รีไวล์ทำส่งเสียงเบาๆในลำคอเป็นการตอบรับ แม้จะมุ่งสนใจกับการปัดฝุ่นในห้องก็ตาม 


"อีก2วันใกล้วันเกิดฉันแล้วค่ะ" อเดลกล่าวบอกแบบนั้น รีไวล์พยักหน้าลงเป็นอันเข้าใจ ร่างแกร่งขมวดคิ้วลงจับคางครุ่นคิด


อีก2วัน?


ก็คง14กุมภา..


"อยากได้อะไร?" หัวหน้าเอ่ยถามอเดล หญิงสาวยกรอยยิ้มขึ้นบางๆ


"ไม่รู้สิคะ หัวหน้าลองเซอร์ไพรส์ฉันสักหน่อยสิคะ" ทันทีที่อเดลกล่าวแบบนั้น ใบหน้าที่มักนิ่งเรียบก็ขมวดคิ้วเข้าหากันหนักกว่าเก่าแทบผูกกันเป็นโบว์ สีหน้าจริงจังสุดๆ


รีไวล์เดินมาแย่งกองหนังสือไปจากมือเธอ อเดลเลียมองตามกระพริบตาปริบๆ จากนั้นเธอก็หลับตาพริ้มขณะที่ยืนอยู่ข้างๆ


"ล้อเล่นค่ะ ไม่ต้องจริงจังไปหรอกนะคะ ฉันไม่ค่อยได้ฉลองวันเกิดเท่าไหร่อยู่แล้ว" 


"อื้ม" แม้จะดูเหมือนตอบส่งๆแต่อเดลก็รู้ว่าเขาตั้งใจฟังอยู่ คนผมบลอนด์น้ำตาลจึงพูดต่อ


"แต่ว่าเพราะปีนี้มีหัวหน้ารีไวล์อยู่เลยอยากฉลองด้วยกันค่ะ" รีไวล์ชะงักมือที่กำลังจัดเก็บหนังสือเข้าไป อเดลเลียหัวเราะแห้งๆเมื่อเห็นว่าคนรักเธอกำลังคิดหนัก


เธอโบกมือปัดๆรีบพูดแก้เพื่อไม่ให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่


"เอาแบบนี้ก็ได้ งั้นอีกสองวัน ไปเที่ยวกันนะคะ" อเดลเลียพยักหน้าสรุปผลกับตัวเอง แล้วลงมือทำงานต่อ


โดยที่ไม่ได้รู้ตัวว่าคำพูดของเธอทำให้อีกฝ่ายคิดมากยิ่งกว่าเก่า







"คิดว่าผู้หญิงส่วนมากอยากได้อะไร" รีไวล์จิบชาก่อนจะกล่าวพูด


ฮันจิหันมามองเขาใบหน้ามึนงง


"อ่า..นายหมายถึงอเดล?" ฮันจิที่พอจะเดาได้เอ่ยถาม รีไวล์พยักหน้า 


"คงอะไรก็ได้ล่ะมั้ง" ฮันจิเอ่ยตอบกลับไปพร้อมอ่านเอกสารในมือ 


อเดลไม่ใช่คนเรื่องมากอยู่แล้วแต่ไม่รู้ว่าคนรักเธอคิดแบบนั้นไหมน่ะสิ


รีไวล์ครุ่นคิดเขาพูดเสียงหนักแน่น "ไม่เอาแบบนั้น" 


"โธ่ เรื่องมากนะนาย" ฮันจิบ่นกระปอดกระแปด เธอตัดสินใจวางเอกสารลงบนโต๊ะ พิงพนักเก้าอี้พร้อมกับหาความคิดอื่น


สาวแว่นดีดนิ้วตบลงโต๊ะท่าทางตื่นเต้นแทน "บอกรักหวานๆไงรีไวล์" 


รีไวล์วางถ้วยชาลง เขาวางแขนลงที่เข่าตัวเอง มือประสานกอบกุมเข้าหากันสีหน้าจริงจัง


"ฉันทำมันทุกวัน" 


ฮันจิชะงักไปหัวเราะแห้งๆ


"อ้าวเหรอ..งั้นก็ไปเที่ยวไง" รีไวล์ถอนหายใจ


"มีไปในอีกสองวัน แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่พอ" ฮันจิเริ่มขมวดคิ้วตามเพื่อนสนิทใบหน้าเคร่งเครียด


"ตามใจเธอ ทำตัวให้น่ารักสักวันหนึ่งเป็นไง" ทันทีที่หญิงสาวผมน้ำตาลกล่าวจบใบหน้าของมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดก็หันขวับมามองพึมพัมด้วยสีหน้าที่ไม่เข้ากับคำพูด


"น่ารัก..?" ใบหน้าที่ขมวดคิ้ว ดวงตาขวางโลก ริมฝีปากที่ไม่ค่อยยิ้มให้ใครนอกจากสาวของตัวเอง


ถ้าหน้าตานายตอนนี้ออกจะน่ากลัวจนเด็กร้องไห้ได้เลยมากกว่า..


"หมายถึงทำตามใจนั่นแหละเชื่อฉันสิ แล้วก็บอกให้พิเศษกว่าทุกวัน" รีไวล์ปิดปากเงียบไม่หืออือกับคำตอบ ฮันจิเดินมาตบไหล่เขาราวกับปลอบใจ 


นี่มันยากกว่าที่คิด








รีไวล์ยืนรอหญิงสาวอยู่หน้าห้องให้แต่งตัวเพื่อออกไปเที่ยวด้วยกันตามสัญญา


"ไปกันเถอะค่ะ" อเดลเลียในชุดลำลองใส่ดูเคลื่อนไหวสะดวก หญิงในเสื้อสีเทา และกางเกงขายาวที่ดูไม่ต่างจากตอนแต่งตัวปกติในเครื่องแบบทหาร 


รีไวล์มองหญิงสาวอีกครั้ง เอื้อมไปกุมมืออีกฝ่ายด้วยกันแล้วออกแรงเดิน 


อเดลเลียกระชับมือเข้าหากันแล้วรีบเดินตามให้เดินอยู่ข้างๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มประดับ


ชายหนุ่มเคลื่อนตัวไปหอมแก้มอีกฝ่ายเบาอย่างหมั่นเขี้ยว อเดลไม่ได้ว่าอะไรเขา อีกทั้งยังยอมรับสัมผัสอย่างเต็มใจ


"หอมได้แต่ไม่ให้จูบวันนี้" รีไวล์ชะงักเขาหันสายตาไปมองคนข้างตัวขณะเดิน


"ถึงทำหน้าแบบนั้นก็ไม่ให้" อเดลเลียแลบลิ้นใส่เขา รีไวล์ถอนหายใจ


ยอมตามใจวันหนึ่งก็ได้


ชายหญิงทั้งสองเดินจับมือกันจนมาถึงในเมืองตั้งแต่เช้า อเดลเลียรู้สึกแปลกตากับป้ายผ้าที่แขวนตามทางเดิน เธอมองซ้ายขวาด้วยความอยากรู้อยากเห็น


"วันนี้เป็นวันแห่งความรักเหรอ?" เธอพึมพัมคนที่อยู่ข้างตัวตลอดหันมาเอ่ยถาม


"คืออะไร" อเดลเลียส่ายหน้า 


"ไม่รู้หรอกค่ะ แต่เห็นว่าเป็นเทศกาล" รีไวล์กระพริบตาปริบๆมึนงงไม่เข้าใจนิดหน่อย อเดลเลียหัวเราะหน่อยๆ


เอาเถอะ แค่ยัยเด็กบ้าเขามีความสุขวันนี้ก็พอแล้ว


ตามร้านที่อเดลเลียเดินไปเธอมักได้ของติดมือโดยที่รีไวล์ไม่ต้องจ่ายเสมอ


อเดลค่อนข้างเป็นมิตรและเป็นที่รู้จักกับคนในเมืองพอควร  


รีไวล์ตีหน้าครึม ริมฝีปากที่ไม่มีรอยยิ้มอยู่แล้วดูเหมือนจะส่อถึงความอารมณ์ไม่ดี เมื่อเห็นว่าเจ้าของร้านเครื่องประดับกำลังใส่สร้อยข้อมือให้คนรักตัวเอง 


ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มเจ้าของร้านที่ถือวิสาสะลูบแขนอเดลทำเอารีไวล์คิ้วกระตุก


ใส่ให้เฉยๆไม่ว่า จับมือถือแขนเพื่ออะไร เห็นไหมใครยืนอยู่นี่


รีไวล์กอดอกพิงตัวกับเสาร้าน เขาไม่ได้เข้าไปตีโพยตีพาย หรือโวยวายแต่อย่างใด ทำเพียงยืนรอเงียบๆ


อเดลยกยิ้มเอ่ยปฏิเสธสร้อยข้อมือ ตั้งใจแค่จะแวะดูแต่กลับถูกขายหวังให้ซื้อ 


เธอเดินตรงปรี่มาหาคนที่ยืนรอหน้าบึ้ง ดูก็รู้ว่าอารมณ์เสีย อเดลเลียกอดแขนเขา เอนหัวซบลงอย่างออดอ้อน


"โอ๋..ไม่โกรธนะ" 


"ฮึ" อเดลเลียได้ยินเพียงแค่เสียงในลำคออีกฝ่ายแต่กระนั้นรีไวล์ก็ไม่ได้ปัดมือหญิงสาวออกแต่อย่างใด


พวกเขาเดินกันมาหยุดตรงที่กลุ่มคนมุงกันเยอะเป็นพิเศษ อเดลเลียแหวกผู้คนที่ล้อมกันลากคนเป็นคนรักเข้าไปด้วย เธอได้ยินเสียงเชียร์ ดวงตาสีม่วงชมพูเป็นประกายเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า


"งัดข้อ?" เสียงชายหนุ่มข้างตัวเอ่ยขึ้น อเดลเลียพยักหน้าลงรัวๆ


ชายหนุ่มกล้ามโตทั้งสองคนที่กำลังแข่งงัดข้อทำให้อเดลรู้สึกสนใจ เธอกอดแขนรีไวล์ไว้หันไปทำสายตาออดอ้อน 


"อยากเล่น?" รีไวล์เลิกคิ้วเชิงถาม อเดลเลียพยักหน้าลงรัวๆ เสียงเกมระฆังที่บอกถึงการแข่งงัดข้อจบลงไปทำให้อเดลกระตือรือร้น


"ใครเป็นผู้ท้าชิงคนต่อไป เชิญเข้ามาเลยครับ!" เสียงของชายหนุ่มที่น่าจะน่าจะเป็นพิธีกรดังขึ้น อเดลยกแขนขึ้นเสนอตัว 


"โอ้! คุณผู้หญิง!" พิธีกรผายมือมาให้อเดลเลียนั่งลงที่เก้าอี้ อเดลเลียยกยิ้มขึ้นบางๆมองชายร่างยักษ์ที่นั่งอยู่หน้า 


"โห..จะไหวแน่เหรอคุณหนู ถอนตัวทันยังทันนะ" เสียงที่พูดคล้ายดูแคลนไม่ได้ทำให้อเดลเปลี่ยนสีหน้า เธอหันไปสบตาคนรักของเธอ วางแขนบนกล่องลังที่ตั้งอยู่


ฝ่ามือเธอจับกับอีกฝ่าย ท่าทางพร้อมงัดข้อ 


"ถ้าพร้อมแล้ว...เริ่ม!!" อีกฝ่ายงัดแรงใส่อเดลเท่าที่มีอย่างน้อยเธอก็คิดแบบนั้น แต่แขนอเดลไม่ขยับเขยื้อน อเดลเลียเลิกคิ้วรู้สึกแปลกใจ 


แรงไม่เยอะเท่าที่คิดเหรอ?


อเดลเลียจับมืออีกฝ่ายกดลงที่ลังไม้เป็นผลบอกว่าเธอชนะเสียงระฆังดังขึ้นเป็นสัญญาณจบเกม อเดลเลียถอนหายใจตีสีหน้าแอบผิดหวัง


อีกฝ่ายลดแรงให้


อ่อนข้อให้เธอจริงด้วย 


เพราะเห็นเป็นผู้หญิงเหรอ


ทั้งที่อยากสนุกแท้ๆเลยนะ..


ฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายที่ยังไม่ยอมปล่อยจากเธอแม้ว่าการแข่งจะจบลง ทำให้อเดลเลียขมวดคิ้วใบหน้าไม่ได้มีรอยยิ้มอีกต่อไป


"ปล่อยด้วยค่ะ" อีกฝ่ายไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น


"น่าเสียดายนะคุณหนู ล้มฉันได้ก็จริงแต่ว่ามันเกินกว่าที่เวลากำหนด เพราะงั้นต้องเอาของตอบแทนมาให้ฉัน" อเดลเลียเกือบจะหักข้อมือเขาถ้าไม่มีฝ่ามือรีไวล์มาวางไว้ที่ไหล่ 


ใบหน้าที่เคร่งครึมจนน่ากลัว ดึงเธอให้ลุกขึ้นไปยืนในวงคนดู รีไวล์ทิ้งตัวนั่งลง วางแขนบนลังไม้ 


เสียงทุ้มเอ่ยกดดัน "ฉันจะเล่น" 


ดวงตาสีฟ้าหม่นที่ฉายแววหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ปนเปในนั้นทำให้อเดลเลียพอเข้าใจได้จึงไม่เอ่ยห้ามอะไร เธอถอยออกมายืนมอง


"งั้นถ้าพร้อมแล้ว…." ฝ่ามือทั้งสองของชายหนุ่มประสานจับกัน ดวงตาสีฟ้าสบกับชายร่างยักษ์คนนั้น อเดลเลียยกยิ้มราวกับรู้ผล


ก็แน่นอนอยู่แล้วสิ


ว่ารีไวล์ต้องชนะ


"เริ่ม!!"


ปึก!!


เสียงฝ่ามือที่กระทบกับลังไม้ดังลั่น ระฆังที่ยังไม่ทันดัง เศษไม้กระจายออกจากแรงกระแทก


ทุกจบลงทันทีที่เริ่ม


รีไวล์ลุกขึ้นสะบัดมือออกดวงตาสีฟ้ามองต่ำไปที่ชายร่างยักษ์ที่ล้มไปกับพื้นเขาส่งเสียงหึในลำคอและเดินตรงมาหาเธอ 


เสียงเฮ้ดังขึ้น พร้อมกล่าวชื่นชมกันใหญ่


"ย-ยินดีด้วยครับ..ชนะได้เป็นคนแรก สามารถเลือกรางวัลอะไรก็ได้ครับ" พิธีกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ เพราะตั้งแต่ที่เล่นมายังไม่มีใครสามารถชนะได้ คำว่ารางวัลเรียกความสนใจจากอเดล รีไวล์ปล่อยให้อเดลเดินไปดูของรางวัลที่สามารถเลือกได้ 


ชายหนุ่มคิดว่าอเดลจะเลือกเครื่องประดับ


แต่เธอกลับถือเซ็ทถ้วยชาเดินมาหาเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 


"เอาให้รีไวล์ไง อุตส่าห์เล่นเพื่อฉันทั้งที" 


รีไวล์สบถในใจพร้อมกอดหญิงสาว


แม่ง อเดลของเขาทำตัวน่ารัก


อเดลเลียมึนงงนิดหน่อยแต่ก็กอดเขาตอบกลับ


จากนั้นก็ยังคงไปเดินอยู่เที่ยวกันในหลายที่ เพราะเป็นเทศกาล งานจึงมีตลอดทั้งวัน 


รีไวล์ยืนกอดอกมองหญิงสาวข้างตัวกำลังจะชมพวกนักดนตรีเปิดหมวกริมทาง


รีไวล์วางมือลงบนหัวอีกฝ่ายดันเข้าหาตัว ให้หลีกคนที่จะเดินมาชนนิดหน่อย 


"ขอบคุณค่ะ" อเดลเลียยิ้มหวานบอก


ชายหนุ่มที่ยืนเคียงคู่กับหญิงสาวรู้สึกได้ถึงฝ่ามือที่จับไหล่เขาแน่น รีไวล์หันไปมอง ดวงตาสีฟ้าหม่นสะท้อนภาพหญิงสาวที่เขาไม่คุ้นหน้า 


อเดลเลียก็รู้สึกตัว เธอหันมามองหญิงสาวแปลกหน้าเช่นเดียวกันพร้อมเอ่ยถาม 


"เป็นอะไรไหมคะ?" ใบหน้าที่ซีดเผือดปรากฏให้เห็น อเดลเลียถูกจับไหล่และบีบแน่นแทนรีไวล์ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ผู้คนตรงนั้นต่างแตกตื่น 


"อ้ากกก เจ็บ เจ็บจะตายแล้ว!"


ร่างบางสังเกตถึงน้ำสีน้ำตาลที่เปรอะเลอะกระโปรงและไหลลงมาตามขา หน้าท้องที่นูนใหญ่


"กำลังจะคลอดงั้นเหรอคะ แบบนี้รีบไปโรงพยาบาล.." 


"ฉ-ฉัน..ไม่ไหวแล้ว! เจ็บท้องจะตายอยู่แล้ว โอ้ยยยย!" ร่างของหญิงสาวแปลกทรุดตัวลงกับพื้น อเดลเลียแอบตื่นตระหนกเช่นเดียวกับคนรักข้างตัวที่ไม่เคยพบเจอสถานการณ์แบบนี้ แต่ถึงแบบนั้นด้วยความเป็นทหารจึงยังพอคุมสติได้


"มีโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดไหมคะ!" อเดลเลียตะโกนถามคนที่อยู่รอบข้าง


"ไม่มีหรอกแม่หนู อย่างมากสุดก็ต้องนั่งเข้าในเมืองหลวงนั่นแหละ!" อเดลเลียหันมาสนใจกับหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาสีม่วงชมพูฉายแววกังวล


"รบกวนช่วยอย่ามุงด้วยนะคะ เราต้องการพื้นที่โล่งค่ะ!" อเดลเลียตะโกนออกคำสั่ง เธอจับให้หญิงสาวพิงรีไวล์ 


"เราต้องทำคลอดให้.." 


"อะไรนะ?" รีไวล์เอ่ยออกมาราวกับไม่อยากเชื่อ


"ไปโรงพยาบาลไม่ทันแล้ว ต้องคลอดที่นี่ไม่งั้นมีหวังต้องเสียทั้งแม่ทั้งเด็กนะ" แม้จะตื่นตระหนกแต่รีไวล์ก็พยักหน้ารับเข้าใจ ชายหนุ่มจับไหล่หญิงสาวที่พิงเขาไว้ อเดลค่อยๆนั่งลงตรงหน้าหญิงสาว 


อเดลเลียพยายามควบคุมน้ำเสียงที่สั่นด้วยความประหม่า เสียงร้องของเธอตะโกนขอผ้าสะอาดและน้ำอุ่น ทำหน้าที่ของคุณหมอจำเป็น


อเดลเลียไม่ได้เป็นหมอ ไม่มีประสบการณ์ทำคลอดมาก่อน เพราะงั้นแบบนี้จึงเสี่ยงเอามากๆ 


แต่ในละแวกนี้เองก็ไม่มีหมอเลยสักคนเพราะงั้นเธอจึงต้องใช้ความรู้ทั้งหมดที่มีเข้าช่วย


"เจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!!" เสียงตะโกนร้องด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาวยิ่งทำให้ฝ่ามือเธอเย็นขึ้น อเดลเลียสูดลมหายใจเข้า 


"หายใจเข้าลึกๆนะคะ" อเดลเอ่ยกับหญิงสาวให้เธอสูดลมหายใจเข้า


"จากนั้นก็หายใจออกแล้วเบ่งค่ะ" เสียงกรีดร้องของหญิงสาวและฝ่ามือที่จิกอยู่ที่เสื้อของรีไวล์ทำเขาตื่นตระหนก เขาทำได้เพียงจับมือคนที่กำลังคลอด รับรู้ได้ถึงแรงบีบที่แน่นมากส่งผ่านฝ่ามือมา 


นี่เขามาเจอเรื่องอะไรเนี่ย


"เบ่งอีกรอบนะคะ อดทนไว้ค่ะ!" คนรอบข้างต่างเฝ้ามองสถานการณ์ด้วยความเป็นกังวล เสียงกรีดร้องของหญิงสาวยังคงมีอยู่ อเดลเลียเห็นหัวเด็กแล้วแม้จะเพียงนิด เธอค่อยๆยื่นฝ่ามือที่มีผ้าอุ่นไปประคองรอรับ


"อีกรอบนะคะ ฮึบ" อเดลเลียส่งกำลังใจให้คนที่หอบหายใจหนัก ใบหน้าที่เหงื่อไหลพราก 


เสียงกรีดร้องลากยาวเป็นครั้งสุดท้ายและแทนที่ด้วยเสียงร้องของเด็ก อเดลเลียรีบเอาผ้าสะอาดห่อหุ้มตัวเด็กทารกไว้ เธอส่งตัวทารกให้อยู่ในอ้อมอกของคนเป็นแม่ ชาวบ้านละแวกนั้นต่างร้องเฮ้เป็นการดีใจ 


หญิงสาวที่หอบหายใจยกยิ้มทั้งน้ำ "ขอบคุณ..ขอบคุณมาก..ขอบคุณจริงๆ" อเดลเลียถอนหายใจอย่างโล่งอก กระนั้นฝ่ามือยังคงไม่หายสั่น เธอสบตากับรีไวล์ที่ยังคงตื่นตระหนกไม่ต่างกัน อเดลส่งยิ้มไปให้ 


จะเป็นลม






อเดลเลียนั่งลงที่ม้านั่งข้างๆกันกับรีไวล์ แสงของพระอาทิตย์สีส้มยามเย็น เธอถอนหายใจอีกครั้ง


"ทั้งตกใจ ทั้งกลัวแล้วก็โล่งเลย" เธอพึมพัม มองฝ่ามือของตัวเอง 


หลังจากนั้น ก็ต้องรีบพาหญิงสาวคนนั้นไปที่โรงพยาบาลให้ถึงมือหมออยู่ดี


จำได้ว่าเธอกับรีไวล์แทบจะเป็นลมทั้งคู่


อเดลเลียพิงไหล่เขาอย่างเหนื่อยอ่อนเธอถอนหายใจอีกรอบ


ไม่มีใครพูดอะไรกันออกมา


รีไวล์เองก็ตกใจ แข็งแกร่งแค่ไหนแต่เขาก็ไม่เคยต้องมารับมือกับผู้หญิงคลอดลูกหรอก


"วันเกิดเธอแต่ต้องมาทำคลอดรู้สึกยังไงล่ะ" อเดลเลียที่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะนิดหน่อยแต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา 


และรีไวล์ก็รู้สึกตัว


แผนที่วางเอาไว้พังเละหมด 


และนี่ก็เย็นแล้วด้วย


ชายหนุ่มถอนหายใจ เขาลุกขึ้นยืน 


"แวะไปร้านหนึ่งก่อน" เขาดึงมืออเดลเลียที่กุมอยู่ให้ลุกขึ้นยืนตาม หญิงสาวทำหน้าฉงนในทีแรกแต่สุดท้ายก็ยกยิ้ม "รับทราบ"


รีไวล์แวะมาที่ร้านเครื่องประดับที่ดูจะแสนแพง เขาปล่อยให้หญิงสาวเดินเล่นภายในร้าน ในขณะที่ทางเขาอาศัยจังหวะนั้นมาเลือกแหวน


แหวนที่เขาเคยให้เธอไว้ก่อนหน้านี้มันเก่าแล้วเลยตั้งใจจะมาซื้อให้ใหม่


เขาไม่ใช่คนที่เลือกของพิถีพิถันนัก เพราะงั้นก็เลยเลือกเสร็จเร็ว


"เสร็จแล้วเหรอ?" อเดลเลียถาม รีไวล์พยักหน้าเป็นการตอบและจับมือเธอพาออกจากร้านไปด้วยกัน 


พวกเขาตัดสินใจว่าจะเดินเที่ยวเพียงแค่เท่านี้ คงไม่มีอะไรให้ทำแล้ว บวกกับว่าเพลียสถานการณ์ทำคลอดกระทันหันทั้งคู่จึงอยากรีบกลับไปพัก


"วันนี้..สนุกไหม" สายตารีไวล์มองตรงไปข้างหน้าแต่น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความใส่ใจทำอเดลเลียหลุดยิ้ม 


"ก็สนุก…" เสียงหวานที่ยังไม่ทันตอบจบประโยคก็ขาดห้วง รีไวล์หันไปมอง


"อเดล?" ใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวทำให้รีไวล์ฉงน ดวงตาสีม่วงชมพูมองตรงไปข้างหน้า ชายหนุ่มมองตามสายตาไปก็ร้องอ๋อ


เป็นน้องหมาที่นั่งนิ่งรออยู่ ไม่มีท่าทีจะกระโจนเข้ามา แต่ในสายตาของคนที่กลัวหมาคงไม่เป็นแบบนั้น 


"อเดล" รีไวล์เอ่ยพร้อมกระตุกมือให้เดินตาม แต่อเดลกลับไม่ยอมขยับ 


น่าแกล้งชะมัด


อเดลเลียสะดุ้งเมื่อเห็นน้องทำท่าจะเดินเข้าไปใกล้ เธอค่อยๆเขยิบไปหลบหลังรีไวล์ 


รีไวล์เหลือบมองอเดล


ก็จะกวักมือเรียกสัตว์สี่ขาตัวนั้นให้เข้ามาหา อเดลเลียหลบแนบหลังรีไวล์กว่าเก่า 


ทันทีที่สัตว์สี่ขาวิ่งมาหาอย่างร่าเริง อเดลเลียกระโดดโถมตัวเข้าใส่ชายหนุ่ม รีไวล์ที่ตั้งตัวไม่ทันรับ


ผลสรุปคือตกแม่น้ำทั้งคู่


รีไวล์และอเดลในสภาพเปียกปอน ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวที่มองอยู่ก่อน โชคดีที่ไม่ลึกมากพอที่จะยืนได้แต่ก็เปียกอยู่ดี


"ครั้งนี้ฉันไม่ผิดนะคะ" 


ดื้อชะมัด


"อย่ากระโดดมาแบบนั้น" 


"ก็คุณเรียกหมาเข้ามาก่อนทำไม"


เซ็ทถ้วยชายังอยู่ดี เพราะตกลงมาในน้ำ


รีไวล์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เขาค่อยๆลุกขึ้นยืน พลางให้หญิงสาวเดินตามมาด้วยกัน ฝ่ามือหนาเสยผมที่เปียกชื้นเห็นหน้าผาก 


รีไวล์หันมาก็เห็นอเดลเลียเอามือป้องปากทำสีหน้าปลิ้มปริ่ม


ทั้งสองคนกลับมาถึงที่ อยู่ภายในห้องนอนรีไวล์ อเดลเลียทิ้งตัวนั่งลงเขาโยนผ้าขนหนูคลุมหัวอเดล 


"กลับไปอาบน้ำที่ห้องแล้วค่อยมา" อเดลเลียพยักหน้า ทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ


รีไวล์เดินเข้าไปในห้องน้ำ ฝ่ามือหนาคลำที่กระเป๋าเสื้อแต่ไม่พบกล่องแหวนที่ควรจะมีในนั้น


เขาคลำหาทั่วตัวแต่ก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการ


รีไวล์กุมขมับ


หายตอนตกน้ำแน่ๆ


ของขวัญสุดท้ายที่ตั้งใจจะให้ในวันเกิดก็ดันหาย


แล้วแบบนี้จะให้อะไรล่ะวะ


รีไวล์ในสภาพชุดสบายเตรียมพร้อมนอนออกจากห้องน้ำ เช่นเดียวกับอเดลที่ทิ้งตัวลงนอนเตียงเหมือนกับเป็นเตียงตัวเองอย่างสบายใจ 


"อเดล" รีไวล์เอ่ยเรียกพร้อมทิ้งตัวนั่งที่เตียงอเดลค่อยๆเคลื่อนตัวมากอดเอว คางเกยที่ตักเขาไว้


"สุขสันต์วันเกิด" คำพูดอวยพรที่อเดลเลียอยากได้ยินจากปากเขามากที่สุดทำให้เธอยิ้ม แต่เมื่อเห็นแววตาที่ดูไม่มีความสุขอย่างที่ควรของหัวหน้าอเดลเลียก็ลุกขึ้นนั่ง


"ฉันทำแหวนหาย" เหมือนคนที่ทำผิดมา เขาสารภาพแม้จะไม่ใช่เรื่องที่ต้องจริงจังขนาดนั้นแต่ชายหนุ่มก็ใส่ใจ 


"ก็เลยไม่มีของขวัญให้ฉันแล้วเหรอคะ" รีไวล์พยักหน้า


อเดลเลียหัวเราะ ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองยิ่งทำให้อเดลเลียหัวเราะเข้าไปใหญ่


"เห็นฉันเป็นคนยังไงคะเนี่ย" อเดลเลียพิงซบหัวกับไหล่อีกฝ่าย


"ของขวัญไม่จำเป็นต้องให้ก็ได้ แต่ถ้ารีไวล์อยากจะให้ขนาดนั้น" อเดลเลียวางฝ่ามือบนไหล่ เอื้อมตัวขึ้นเอาริมฝีปากแนบที่อวัยวะเดียวกัน การจู่โจมที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้อเดลได้เห็นสีหน้าเหวอของรีไวล์


"แค่นี้ก็พอได้" อเดลเลียกำลังจะถอยผละออก แต่ฝ่ามือหัวหน้าที่จับไหล่ก็ไม่ยอมให้ทำแบบนั้น อเดลเลียยิ้มแห้ง


แย่ล่ะ..


"ทำมันใหม่" 


"เมื่อกี้มันยังไม่ใช่จูบ ทำมันใหม่เดี๋ยวนี้" 


"จะไม่ใช่ตรงไหน ก็ปากแตะปาก พอแล้ว ไม่ทำแล้ว" อเดลจะลุกขึ้นหนีแต่แรงที่จับไหล่ไว้มีเยอะมาก


"งั้นฉันทำเอง"


"รีไวล์!"


สรุปว่าวันนี้ต้องตามใจใครกันแน่


ถึงแบบนั้นอเดลเลียก็ยอมปล่อยให้รีไวล์ได้ทำอย่างที่ต้องการ


เอาเถอะ


แค่มีความสุขก็พอ


"ดีใจที่เธอเกิดมา อเดลเลีย" 







Talk with sou

ต้องมีคนประท้วง ว่าโซลำเอียง--

ตอนที่ผ่านมาเนื้อหายังไม่จุใจเท่าอันคู่หลักเรยค่ะเห็นถึงความลำเอียงชัดเจนนน555555//โดนตี

สำหรับเรื่องวันเกิดอเดลทีแรกไม่ได้กำหนดไว้แต่มันนึกแว่บออกพอดีว่า ถ้าวันเกิดอเดลมันจะต้องมีเรื่องวุ่นวาย ทำแหวนหาย ตกน้ำ เจอหมา เจอคนคลอดลูกคงวุ่นวายไม่เบา55555

เขียนฉากทำคลอดสนุกมากตลกเฮย์โจวที่แตกตื่นสุดๆค่ะ! หมดมาดคนเท่คนแกร่งเลยยย

แต่พรุ่งนี้ไปโรงเรียนค่ะ อาจจะไม่ได้มาต่อแต่จะพยายามน้าแงงงง คิดถึงนักอ่านทุกคนแย่--//เวอร์

ตอนนี้ไม่ได้พูดถึงเรื่องวาเลนไทน์มากเพราะไม่แน่ใจว่าในกำแพงมีเทศกาลนั้นไหม นี่โมเมเองล้วนค่ะ

สำหรับใครที่ชอบก็ดีใจมาก และบอกเรยค่ะ

รีไวล์ แอคเคอร์มันไม่แผ่ว และไม่แผ่วตลอดปัยยยย

สำหรับวันนี้ติชมได้เสมอ ฝันดีนะคะ!


ดั้ยโป่ด แผ่วความคลั่งรักนั่นลงบ้าง-----


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 216 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

755 ความคิดเห็น

  1. #451 Nicosinnet (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:51
    ฮึ่ยยย หนัวหน้าา น่ารักเกินไปแล่ววว -///-
    #451
    1
    • #451-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      24 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:56
      มากเรยยยย
      #451-1
  2. #418 Akiko'^' (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:43
    ต้องช่วยคลอดลูกในวันเกิดตัวเองพล็อตสุดยอดมากค่ะไรท์55555
    #418
    1
    • #418-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:40
      คิดได้พอดีค่ะ555555
      #418-1
  3. #417 Barea (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:37
    คำพูดสุดท้ายซึ้งแทนน้อง ครอบครัวแท้ๆยังไม่เคยพูดแต่ได้มาได้ยินจากคนรักแงงงงงงงงT____T
    #417
    1
    • #417-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:40
      จริงมากแงTT
      #417-1
  4. #416 Paam555 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:47
    แงงงวันนี้เรามาช้าาอ่าาา¶∆¶
    #416
    1
    • #416-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:40
      ไม่เป็นไรน้าาา รอได้
      #416-1
  5. #415 W.M.K (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:39

    เขินมากกก
    #415
    1
    • #415-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:40
      งุ้ยยย
      #415-1
  6. #414 phung5552 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:36
    เขินนนนนนน อเดลเธอกำลังทำคนอย่างฉันอิจฉา ฉันกำลังจะตายยยย~ ฮือออออออเขินนนนน สามีในมโนชั้นนนนนนน
    #414
    1
    • #414-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:40
      เนอะๆๆๆ
      #414-1
  7. #413 JNineBTS55555 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:26

    เฮย์โจวจะคลั่งรักไปไหนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #413
    1
    • #413-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:40
      มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าคลั่งรัก
      #413-1
  8. #412 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:18
    เป็นวันเกิดที่วุ่นวายมากแม่ แถมคนที่เอาแต่ใจก็ไม่ใช่เจ้าของวันเกิดแต่เป็นคุณแฟนรีไวล์แทนซะงั้น555555555555
    #412
    1
    • #412-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:39
      พ่อไม่แผ่วววว
      #412-1
  9. #411 kerinsera24363 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:15

    "ดีใจที่เธอเกิดมา" ประโยคบอกรักที่ไม่มีคำว่ารัก เขินนน ;-;
    #411
    1
    • #411-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:39
      เขินด้วยยยย
      #411-1
  10. #410 _HORIZON_SKY_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:47

    รู้สึกเหมือนจะลุกไปเต้นคางูระแดนซ์รอบสอ—(?) ตอนสารภาพว่าทำแหวนหายท่านหัวหน้าเหมือนเด็กเลยบ้าจริง น่ารักกกกก//////

    #410
    1
    • #410-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:39
      มาค่ะด้วยกันนนนน
      #410-1
  11. #409 premurium (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:13

    ตัวเเตก อ่าาาาาาาา!!!
    #409
    1
    • #409-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:39
      เขินนน
      #409-1
  12. #408 ขอถาม1คำ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:50
    ชอบจังค่ะคนคลั่งรัก อยากหอนเลย กินอาหารหมาอิ่มมากกก
    #408
    1
    • #408-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:38
      หอนด้วยค่ะะะะะ
      #408-1
  13. #407 pypknss2 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:48
    แง้ เขินมาก ;/////; แต่เอ็นดูคุณสำอรทำแหวนหาย555555555
    #407
    1
    • #407-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:38
      หายเพราะเจ้าของวันเกิดค่ะ!5555555
      #407-1
  14. #406 Chubieee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:26
    ชอบมากเลยเธอออ เป็นเขินหนักมากก
    #406
    1
    • #406-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:38
      ดีใจที่ชอบนะคะ!
      #406-1
  15. #405 ppang_tsw (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:12
    คลั่งรักจังเลยนะนายยย
    #405
    1
    • #405-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:38
      ไม่แผ่วเลยนาย
      #405-1
  16. #404 รินรดา ครคง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:07
    โอ้ยฮือออออ เจิรไม่ไหว
    #404
    1
    • #404-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:38
      แรงมากกก
      #404-1
  17. #403 zingerjj (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:03

    เปงเขิน อ้ยยยย เขินไปหมดไม่ไหวจริงๆค่ะ
    #403
    1
    • #403-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:38
      แก้มแดงหมดแย้ววววว
      #403-1
  18. #402 thaniyas (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:51

    'แม่ง อเดลของเขาทำตัวน่ารัก' เป็นเขินมากเลยค่ะ รีไวล์ฮาวทูสบถยังไงให้ดูคลั่งรักคะเนี่ย ( ꈍᴗꈍ)
    #402
    1
    • #402-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      16 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:37
      คลั่งรักสุดดดดด
      #402-1
  19. #401 meisian43 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:40
    หัวหน้าฮันจิ=ที่ปรึกษาจำเป็นของคนคลั่งรัก🤣
    #401
    1
    • #401-1 SouSo(จากตอนที่ 29)
      15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:43
      อเดลก็มาปรึกษา รีไวล์ก็มาปรึกษา ฮันจิบอกพวกนายคิดกันเองบ้างสิ---
      #401-1