FanFic Attack on Titan | I Love | Levi x Oc

ตอนที่ 2 : I love 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 307 ครั้ง
    20 ม.ค. 64

I love 2





เสียงตวัดโลหะกับอากาศท่ามกลางห้องใต้ดินที่มีเพียงเธออยู่คนเดียวในที่แห่งนี้


เธอตวัดมีดเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจึงควงมีดเก็บลงกระเป๋าข้างกางเกง มือบางปาดเหงื่อบนใบหน้าออกไปพร้อมหอบหายใจออกมาเบาๆ


อเดลเลียเดินขึ้นมาจากห้องใต้ดินหลังจากฝึกเสร็จ ร่างบางย่างเท้าที่ไม่มีเสียงเดินไปยังห้องนอนตัวเอง 


ตั้งแต่ที่ชายคนนั้นมาสอนเธอตอนเจ็ดขวบ ก็ผ่านมานานพอสมควรจนตอนนี้อเดลเลียอายุได้14ปี 


ในวันนั้น อาจารย์ที่หญิงสาวไม่รู้จักแม้แต่ชื่อก็พูดขึ้นขณะฝึกสอนเธอ


"ไม่มีอะไรจะสอนแล้ว คุณหนู"


ชายสวมหมวกพูดเพียงแค่นั้นก่อนเขาจะกลับไป


แล้ววันต่อมา เขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย 


เหมือนกับตอนที่มา คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป


อเดลเลียรู้สึกขอบคุณเขาที่ช่วยฝึกสอนทักษะที่ช่วยจะเอาตัวรอดให้ถึงแม้ว่าจะเป็นการฝึกที่โหดหินจนเธอรู้สึกท้อแต่ก็พยายามจนผ่านมาได้


ที่ยังพยายามเพราะหวังว่าสักวันคุณพ่อจะเห็นค่า


และหันมารักเธอบ้างสักวัน


แต่ก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอยังคงเป็นลูกสาวที่ถูกคุณพ่อเกลียด


อเดลเลียถอนหายใจ น่าเสียดายที่อเดลไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยคำขอบคุณอาจารย์คนนั้น


"คุณหนูคะ คุณท่านให้มาเรียก" อเดลเลียถูกเรียกสติจากเสียงของสาวใช้ที่เคาะประตูห้อง 


เธอส่งเสียงตอบรับกลับไป แล้วจัดการหยิบมีดที่พับได้จากใต้เตียงมาเก็บใส่กระเป๋าเสื้อไว้


เรือนผมสีบลอนด์ออกน้ำตาลสะบัดไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างห้อง


มือบางจับปลายผมตัวเองพร้อมพินิจพิจารณา


สีผมของเธอได้มาจากคุณพ่อ


อเดลเลียมองมันอย่างชั่งใจ แต่ก็ตัดสินใจปัดทิ้งไปในตอนนี้


ค่อยไปจัดการกับผมยาวๆทีหลัง


เธอเคาะประตูห้องทำงานของนายใหญ่ของบ้านเมื่อได้ยินเสียงตอบรับก็เปิดประตูเข้าไป อเดลเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะ


เขาทำเพียงยื่นกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะมาให้เธอ


นอกจากที่อเดลรู้มาตลอดที่เติบโตมาว่าบ้านของเธอมีฐานะที่พอจะมีหน้ามีตาในสังคม อีกอย่างหนึ่งที่รู้ก็คือ


บ้านเธอ..ไม่สิ 


คุณพ่อมีธุรกิจลับๆ


อย่างการที่..


ส่งตัวเธอไปทำงานรับใช้คุ้มครองพวกขุนนางคนใหญ่คนโตตั้งแต่อายุสิบสอง


เป็นธุรกิจที่ทำกันมาหลายรุ่น


เพราะแบบนี้


คุณพ่อถึงคาดหวังให้เธอเป็นผู้ชาย


อเดลทำงานนี้มา2ปี แน่นอนว่าผลลัพธ์ค่อนข้างออกมาน่าพอใจเพราะถูกฝึกมาอย่างดีเพื่อการนี้


แต่บางครั้ง…


"แกทำพลาด" หลังจากที่พ่อของเธอกล่าวคำนั้นจบฝ่ามือของเขาก็กระทบใบหน้าของเธออย่างรุนแรง


อเดลไม่เข้าใจเลยว่ามันยากสำหรับพ่อเธอขนาดนั้นเลยเหรอ


แค่พูดกับเธอดีๆสักครั้ง


ใบหน้าของเธอหันไปตามแรงตบ เธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวของเลือดที่ลอยตีขึ้นจางๆ


"มือหนักตลอดเลยนะคะ" เพราะเริ่มโตเลยทำให้กล้าที่จะต่อปากต่อคำกับเขามากขึ้น


"งานนี้ฉันบอกแกแล้วว่าสำคัญมาก แต่แกก็ยังทำพลาด" คุณพ่อทำหน้าราวกับว่าเรื่องที่ทำมันผิดมหันต์ มันทำให้อเดลยกยิ้ม


"ลูกสาวของคุณพ่อก็ส่งขุนนางคนนั้นอย่างปลอดภัยให้ถึงที่คฤหาสน์แล้วไงคะ คุณชาย แค่มีรอยขีดข่วนนิดหน่อยเอง"


อเดลจงใจยั่วโมโหคุณพ่อเธออย่างการที่เน้นว่าเธอคือลูกสาวของเขา


คือความผิดพลาดของคุณพ่อ


"ฉันไม่เคยนับแกเป็นลูกสาว!!" 


นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่อเดลได้ยินแบบนั้น


"แกอย่ามากวนฉันนะ! งานของแกคือคุ้มครอง!! แกพลาดก็คือพลาดไม่ต้องมาหาข้ออ้าง!"


อเดลถอนหายใจพลางเสตามองไปทางอื่นอย่างเหนื่อยหน่าย


"งานครั้งต่อไปคือลงไปเมืองใต้ดินใช่ไหมคะ ถ้าแค่นี้งั้นก็ขอตัวก่อน"


"แกนี่มัน.."


"ทำไมคะ จะบอกว่าเหมือนคุณแม่ใช่ไหมล่ะ?"


"แก!!"


อเดลเลียยกยิ้มเสแสร้งส่งไปหาพ่อของเธอ นึกถึงคำพูดของคนเป็นอาจารย์


"ถ้าไม่ชอบที่ถูกตบล่ะก็ลองตั้นหน้ากลับไปซะสิ คุณหนู"


ก็อยากจะทำอยู่หรอก


แต่นานแค่ไหนกันแล้วนะ ที่คุณพ่อไม่ได้เรียกชื่อเธอ..


อเดลจงใจปิดประตูกระแทกเสียงดังจนได้ยินไปทั่ว หางตาหญิงสาวเห็นร่างเล็กกว่ายืนพิงกำแพงรออยู่ 


เมื่อเขาเห็นเธอก็คว้ามีดขึ้นมาตวัดใส่เธออย่างไม่มีแผนการ อเดลจับข้อมือชายหนุ่มแล้วบิดพลิกจนมีดหลุดจากมือ ก่อนจะเตะเข้าที่หน้าแข้งเขาจนทรุดลงไปนั่ง


"เหอะ! โดนด่ามาอีกล่ะสิ" ชายหนุ่มคนนี้มีสีผมและดวงตาคล้ายคลึงกับพ่อเธอทุกอย่าง 


ว่ากันว่าถ้าของเก่ามันใช้การไม่ได้


ก็ต้องหาของใหม่มาแทน


อย่างที่พ่อเธอทำ


ใช่ เขาคือพี่น้องคนละแม่กับอเดลเลีย


แอนเดรีย แมเดอลีน


"ถ้าจะมาหาเรื่องก็เอาเวลาไปทำงาน" อเดลก้มลงหยิบมีดที่พื้นและโยนส่งกลับไปให้เขา


"สักวันพ่อจะเฉดหัวเธอออกจากบ้าน!" 


"หว่า.. แทบรอไม่ไหวแล้ว" อเดลพูดด้วยน้ำเสียงยียวนแม้สีหน้าจะเรียบนิ่งกวรประสาทคนเป็นน้องชายต่างแม่


แอนเดรียเป็นน้องชายที่อายุห่างกับเธอ2ปี แต่คำพูดคำจาท่าทางแก่แดดเกินวัย


ถึงจะเป็นพี่น้องร่วมพ่อ


แต่อเดลก็ไม่ได้รักเขาอะไรขนาดนั้นหรอกนะ


เช่นเดียวกับที่แอนเดรียไม่ได้รักเธอ


และแม้ว่าแอนเดรียจะได้รับการฝึกเหมือนกัน


อเดลไม่ได้อยากจะอะไรหรอกนะ แต่คงเป็นเพราะว่าอาจารย์คนละคนกับที่สอนเธอ มันทำให้ฝีมือของเขาพัฒนาไปช้ากว่า


แน่ล่ะ เธอก็ฝึกของเธอมานาน


เพราะแบบนั้นแหละ น้องชายต่างแม่คนนี้เองก็พาลเกลียดขี้หน้าเธอไปด้วย


เพียงเพราะว่าแอนเดรียไม่เคยเอาชนะอเดลเลียได้เลย


เธอหันกลับไปมองใบหน้าที่เจ็บใจเพราะสู้เธอไม่ได้เป็นครั้งสุดท้าย


สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจโบกมือส่งๆให้เขาแม้การทำแบบนั้นจะเป็นการกวนประสาท 


และก้าวเท้าออกจากบ้านไป








Talk with sou

มาแน้วววว ตอนนี้จะสคริปต์มาตอนอเดลอายุ14ค่ะ ก็ยังวนเวียนที่ตัวอเดลเหมือนเดิมค่ะ

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่รอและสนใจแฟนฟิคนี้นะคะปลื้มมากค่ะ ฮือ TT

ตอนหน้าจะได้เจอใครบ้างคนแล้วค่ะ! มารอลุ้นไปด้วยกันนะคะ(?)

ติชมได้เสมอ วันนี้ฝันดีนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 307 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

747 ความคิดเห็น

  1. #614 lkk19131 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2564 / 12:29
    ครูนางเอกคือเคนนี่10000000% แน่ใจมาก มันไม่มีใครเก่งไปกว่าแอคเคอแมนหรอก
    #614
    1
    • #614-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 2)
      16 มีนาคม 2564 / 22:53
      อห555555 ชอบความมั่นใจนี่ค่ะ5555 ยังไงรออ่านได้น้าา
      #614-1
  2. #7 pitchypai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 23:07
    ลงใต้ดินไปเจอรีไวล์สินะ ตอนหน้าใช่มั๊ย~
    #7
    1
    • #7-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 2)
      21 มกราคม 2564 / 03:09
      ใช่รึเปล่าน้า--//โดนตี
      #7-1