FanFic Attack on Titan | I Love | Levi x Oc

ตอนที่ 14 : I love 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 249 ครั้ง
    1 ก.พ. 64

I love 14

 




อเดลปาดเลือดที่กระเด็นมาจากไททันบนใบหน้าออก เธอมองจำนวนไททันที่ทยอยกันเข้ามาเรื่อยๆไม่มีหยุด "อเดล!" เสียงของคู่หูเรียกชื่อเธอ หญิงสาวกระโดดหลบมือที่ตะปบลงมาของไททันได้ทัน


"มันมากันเรื่อยๆเลย" อเดลหันไปพูดกับแจน


ถ้าเป็นแบบนี้พวกเราคงได้ตายกันหมดที่นี่แน่ๆ 


"ช่วยด้วย! อ้ากกก! ใครก็ได้! ช่วยฉันด้วย!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือตะโกนดังขึ้น ร่างของชายคนหนึ่งที่ถูกไททันจับเอาไว้ทำให้อเดลรีบพุ่งตัวไป 


เธอใช้ใบมีดเฉือนฟันเนื้อที่ท้ายทอยมันออกมา ร่างไททันตัวนั้นล้มลง อเดลรีบลงไปดูชายคนนั้นที่ข้างล่าง


"เป็นอะไรไหมคะ" ชายหนุ่มก้มหน้าตัวสั่น คงจะกำลังช็อก อเดลเลียรู้สึกรูปร่างของเขาคุ้นเคยแปลกๆ "ขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ" อเดลถือวิสาสะจับแขนเขาพาดขึ้นบ่าแล้วยิงสลิงกลับขึ้นไปหาแจน


"เฮ้ย อย่าอยู่ๆก็พรวดพราดไปสิ" อเดลปล่อยชายคนนั้นเขานั่งลงบนหลังคา ตัวสั่นก้มใบหน้ามองพื้น อเดลเลียอธิบายกับแจน


"คงเป็นคนที่ยังอพยพไม่ทันน่ะ เอายังไงดี" 


"ฉันจะไปรู้เรอะ" แจนขยี้หัวตัวเองอย่างใช้ความคิดอย่างหนัก 


อเดลจับคางครุ่นคิด คุกเข่าลงวางมือบนไหล่เขา ทันทีที่สายตาเธอสนใจกับสีผมของเขานั้น อเดลก็ชะงัก เธอถอนหายใจ ริมฝีปากบางเอ่ยชื่อที่คุ้นเคย


"แอนเดรีย" คนถูกเรียกหยุดสั่น เขากัดริมฝีปากแล้วปัดมืออเดลออก 


"เธอ..เธออีกแล้ว" แอนเดรียพึมพัม 


"ใช่ ฉันอีกแล้ว แต่ก่อนอื่นตอนนี้.." 


"ตั้งแต่โดนเฉดหัวออกจากบ้านที่แท้ก็หนีไปเป็นทหารสินะ! ทำไมกัน ทั้งที่ฉันคิดว่าไม่มีเธออยู่แล้วชีวิตฉันจะดีขึ้นแต่ไม่เลย! ไม่เลยสักนิด!" แอนเดรีย แมเดอลีนในสภาพที่ราวกับสติแตกตะโกนพูดอะไรสักอย่างที่อเดลเลียไม่เข้าใจแต่ขอเดาว่าคงพูดถึงคุณพ่อ


"เพราะเธอยังใช้นามสกุลแมเดอลีน! พ่อกับฉันก็ถูกนินทาว่าปล่อยให้เธอไปเป็นทหาร!"


"แล้วมันความผิดฉันเหรอ?" น้องชายในสายเลือดเธอกุมหัวราวกับตอนนี้เขากำลังจะเป็นบ้าจริงๆ


ใช่ความผิดเธองั้นเหรอ? 


"เดิมทีแมเดอลีนคือนามสกุลของแม่ฉัน พ่อนายต่างหากที่มายึดเอามันไปแล้วบอกว่าเป็นของตัวเอง"


อเดลเลียส่งมือให้เขา "ฉันจะไปส่ง"


"ทำไม..อเดล.." เสียงสั่นๆของแอนเดรียพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ ประโยคต่อไปที่น้องชายในสายเลือดพูดออกมาทำให้อเดลชะงัก


"ทำไมเธอ..ถึงยังไม่ตายสักที" 


"เฮ้ยแก!!" แจนที่ได้ยินบทสนทนาเขาคว้าคอเสื้อน้องชายที่มีสายเลือดเดียวกันกับอเดลขึ้นมา 


หญิงสาวจับมือแจนให้ปล่อย  


อเดลคว้าคอเสื้อแอนเดรีย จ้องมองเขาด้วยแววตากดดัน "แอนเดรีย ตอบฉัน จะตายให้ไททันกิน หรือจะรอด" แอนเดรียปากสั่น แต่สุดท้ายเขาก็ตะโกน


"ถ-ถ้าเธอมาช่วยฉัน...สู้โดนไททันกินไปซะเลยจะดีกว่า!!"


อเดลเลียนิ่งเธอ ปล่อยคอเสื้อน้องชายเธอ 


ฝ่าเท้าเธอยกขึ้นเตะเข้าที่ใบหน้าของแอนเดรียจนเขาหน้าหัน แจนมาล็อคแขนเธอไว้จับเธอให้ห่าง


"เมื่อกี้เธอเป็นคนห้ามฉันเองนะเว้ย! อเดล!" อเดลเลียดิ้น เธอหันไปสบตากับคู่หู แววตาที่ไม่มีความสงบนิ่งทำให้แจนชะงัก อเดลหันกลับมามองที่น้องชายตัวเอง จมูกเขามีเลือดไหล และปากแตก ดูทรงฟันอาจจะหักด้วย


"คนเขาเสี่ยงไปช่วยชีวิตเมื่อกี้ สิ่งที่แกตอบแทนกลับมาคือการถามว่าทำไมถึงยังไม่ตายสักทีงั้นเหรอ แอนเดรีย! พ่อคงสอนมาดีมากเลยล่ะสิ!" อเดลไม่เก็บอารมณ์แม้แจนจะล็อคแต่ก็คุมไว้ไม่อยู่ แอนเดรียโดนเตะเข้าอีกครั้ง เขากุมใบหน้าที่มีรอยช้ำของตัวเอง


"ถ้าอยากจะตายนักก็เชิญ เชิญเลย..ไอ้เฮงซวย คิดว่าฉันอยากเสี่ยงมาช่วยแกงั้นเหรอ รู้ไหมว่าฉันอดทนกับแกมานานแค่ไหนกัน ไอ้บัดซบ" อเดลสะบัดแขนแจนออก เธอไม่หันหลังกลับไปมองคนที่นั่งกุมใบหน้าตัวเองอยู่ที่พื้นอีก 


แจนมองอเดลสลับกับน้องชายเธอ


เสียงฝีเท้าของไททันเดินเข้ามาใกล้แอนเดรีย เขาตะโกนทั้งน้ำตา 


"ฉ-ฉันขอโทษ!! ช่วยฉันด้วย! อเดล!! อเดล!!" 


อเดลขมวดคิ้วใบหน้าไม่สบอารมณ์เธอยกฝ่ามือขึ้นปิดหูราวกับไม่อยากฟัง


"อเดลเลีย!!" 


ฉันเกลียดตัวเอง






ตอนนี้ทหารทุกนายมารวมพลเกาะกลุ่มกัน


อเดลเลียนั่งทิ้งตัวลงกับหลังคา นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า


สุดท้ายอเดลก็ตัดสินใจช่วยคนเป็นน้องชายที่มีสายเลือดร่วมกัน ส่งเขาให้ทหารรุ่นพี่ 


แอนเดรียไม่แม้แต่จะหันมาขอบคุณเธอสักคำ


คำขอโทษที่พ่นมาตอนนั้นคงเป็นเพราะรักตัวกลัวตาย


แจนหันมาถามเรื่องราวทั้งหมด หญิงสาวไม่มีอะไรให้ต้องปิดบังจึงตอบแบบรวบรัดปัดๆไป


น้องชายกับพ่อแสนเฮงซวยที่เห็นเธอเป็นแค่ขยะในบ้าน


เธอถอนหายใจแรงๆ


อย่าเวียนมาเจอกันอีกเลย


แค่นี้ฉันก็เกลียดตัวเองจะแย่


"ในที่สุดก็มีคำสั่งถอนกำลังแต่เราไม่มีแก๊สพอจะไต่กำแพงนี่สิ" แจนวางฝ่ามือบนกลุ่มผมตัวเอง ใบหน้าเคร่งเครียดวิตกกังวล


"คงได้ตายกันหมดนี่แหละ เป็นเพราะพวกขี้ขลาดพวกนั้นแท้ๆ"


ฝ่ายเสบียงตอนนี้ได้ละทิ้งหน้าที่ตัวเองในการช่วยเหลือพวกเราที่อยู่ทัพหน้า และขังตัวเองเอาไว้ในศูนย์บัญชาการ ไททันถึงไปรวมกันเยอะๆที่บริเวณนั้น


"ถ้างั้นก็คงต้องเสี่ยงกันล่ะ! เราก็แค่กำจัดไททันที่นั้นก็จบเรื่อง!" 


"อยู่ที่นี่ไปก็ไม่ได้อะไร เดี๋ยวพวกไททันก็มาที่นี่เหมือนกัน เราจะใช้แก๊สเท่าที่มี ถ้าเอาแต่หนีอย่างไร้จุดหมายแก๊สหมดเราก็ตายอยู่ดี!" คอนนี่พูดแผนการที่เขาจะคิดได้ทั้งหมดในตอนนี่ มันไม่ใช่ความคิดที่แย่หรอก แต่ว่าแม้แต่ทหารพวกรุ่นพี่เองก็ยังพลาด อีกทั้งกำลังพลของพวกเราก็มีไม่พอ


ทุกคนต่างสิ้นหวัง


"เราเป็นแค่ทหารฝึกหัด จะทำภารกิจฆ่าตัวตายแบบนั้นได้เหรอ" 


อเดลเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ก้อนเมฆที่อึมครึมทำให้ความรู้สึกอึดอัดแน่นภายในอกยิ่งเพิ่มขึ้น 


"ถึงมีคนทำได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเราจะสู้ไททันได้หรอกนะ" อเดลเลียลุกขึ้นก้าวเท้าเดินมาหาแจนที่กำลังคุยกับคอนนี่


"ตอนนี้พวกไททันสูงสามถึงสี่เมตรก็คงเข้าไปในห้องสเบียงแล้วล่ะ มันเสี่ยงไปเกินไปคอนนี่"


คอนนี่เงียบลงไป แววตาสั่นไหว "ไม่มีหวังเลยเหรอ.." แจนถอนหายใจ "เบื่อชีวิตจริงๆ" อเดลเลียปิดปากเงียบ หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอใช้เครื่องเคลื่อนย้ายกระโดดข้ามไปอีกที่หนึ่ง 


เธอวิ่งบนหลังคาเดินมาหาคนที่นั่งท่าทางไร้เรียวแรง


"อาร์มิน" เจ้าของชื่อชะงักไป เขาตัวสั่นหนักยิ่งกว่าเดิม อเดลคุกเข่าลงต่อหน้าเขา "บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า" 


อาร์มินไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับมา อเดลไม่เข้าใจแต่แล้วน้ำเสียงคุ้นเคยก็เข้าหูมา


"อาร์มิน!" เป็นมิคาสะนั่นแหละที่เข้ามาเรียกอีกคน


ดวงตาสีฟ้ากลมโตของชายผมบลอนด์ตัดสั้นสั่นด้วยความกลัว


"มิคาสะ.." 


"อเดล อาร์มิน..ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม ไม่เป็นไรนะ" มิคาสะเอ่ยพูดกับอาร์มินและเธอ 


ชายหนุ่มยังคงก้มหน้าอยู่แบบนั้นแต่ก็ตัดสินใจพยักหน้าให้ 


คนผมดำตัดสั้นถอนหายใจโล่งอก และจึงหันซ้ายแลขวา "เอเรนล่ะ" 


"อาร์มิน?" อาร์มินเงยหน้าขึ้นด้วยทั้งน้ำตา ริมฝีปากขบกัดกันแน่น เพียงแค่อเดลและมิคาสะเห็นแววตาของเขาก็รับรู้ได้


"พวกเรา..หน่วยทหารฝึกหัดที่34" หยดน้ำตาไหลหยดลงกับกระเบื้องหลังคา 


"โทมัส วากเนอร์ แน็ค เทียซ มิลเลียส เซเรมสกี้ มินา แคโรไลน่า" 


และชื่อสุดท้ายที่เขาพูดออกมาทำให้ร่างกายอเดลแข็งทื่อ


"เอเรน เยเกอร์!"


"ทั้งห้าคนได้ทำหน้าที่ตนอย่างเต็มที่และสละชีพในสนามรบ!"


ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นต่างตกใจช็อก 


"แปลว่า หน่วย34พินาศเลยสินะ.."


"เราเองก็คงเป็นเหมือนกันถ้าสู้กับพวกไททัน"


"ขอโทษ มิคาสะ ผมต่างหากที่สมควรตาย ไม่ใช่เอเรน ผมน่ะ..ทำอะไรไม่ได้เลย..ขอโทษจริงๆ" อาร์มินพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มิคาสะนิ่งไม่ได้พูดอะไร คาดเดาอารมณ์ไม่ออก


มิคาสะคุกเข่าลงกุมฝ่ามือที่สั่นของอาร์มินเอาไว้ แววตาเฉกเช่นเดียวกับสีผมไร้แวว ราวกับไร้ความรู้สึก


"ตั้งสติให้ดี นี่ไม่ใช่เวลามาร้องไห้..ลุกขึ้น" มิคาสะดึงมืออาร์มินให้ยืนขึ้น อเดลนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมา 


วิสัยทัศนในการมองเห็นเธอรู้สึกเบลอ หลายอย่างปนกันจนน่ามึนหัวไปหมด 


ความคิดของอเดลไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอเดลเลียไม่สามารถตั้งใจฟังบทสนทนาได้


เธอกุมหัว ดวงตาสีม่วงชมพูไร้ประกาย 


เอเรน..


ตายแล้วงั้นเหรอ


น้องชายเธอคนนั้น


ตายไปแล้วเหรอ..


ร่างของหญิงสาวผมบลอนด์น้ำตาลยืนโซเซร่างกายเอนเข้ากระแทกเข้ากำแพงอย่างควบคุมไม่ได้


"อเดล!" อาร์มินมาประคองเธอเอาไว้ 


บทสนทนาที่เธอคุยกับเขาครั้งสุดท้ายวนลูปเข้ามาในความคิด


'ต้องรอดกลับมานะ ถ้าตายไปฉันจะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด'


'พวกเธอสำคัญกับฉันนะ'


"อเดล..." อาร์มินจับไหล่เธอเขย่าเบาๆ อเดลถึงได้รู้สึกตัว เธอสะบัดหัวไล่ความเจ็บจี๊ดที่ตื้นขึ้นมา


"ฉันน่ะแข็งแกร่ง แข็งแกร่งกว่าพวกนายทุกคน ฉันแข็งแกร่งมาก" มิคาสะ แอคเคอร์มัน ยืนที่ขอบหลังคายกใบมีดที่ใช้ฆ่าไททันขึ้นชี้ฟ้า


"ดังนั้นฉันสามารถฆ่าไททันที่นั่นได้ทุกตัว ต่อให้ฉันต้องไปคนเดียว" 


มิคาสะสูญเสียความเยือกเย็นไปแล้ว เธอทำทุกอย่างตามใจตัวเอง เพื่อนทหารต่างเอ่ยทักท้วง คนผมดำมองพวกเขาอย่างเย็นชา 


"ถ้าทำไม่ได้ก็แค่ตาย" 


เพียงแค่คำๆนี้ที่อเดลไม่อยากได้ยินจากปากของมิคาสะ


เธอไม่เคยคิดถึงใจฉันบ้างเลยรึไงนะ มิคาสะ


"แต่ถ้าชนะเราก็รอดถ้าไม่ต่อสู้ก็ไม่มีวันชนะ" 


ร่างบางของหญิงสาวผมดำตัดสั้นกระโดดลงจากหลังคาและเคลื่อนตัวออกไป


"มิคาสะ!" อเดลเลียห้ามเธอไม่ทัน 


แต่ทุกคนที่ได้ยินมิคาสะพูดแบบนั้นก็อดที่จะฮึกเหิมไม่ได้ 


อเดลดึงมืออาร์มินให้เดินตามมา "ไปกันเถอะ"


"เร็วเข้า! ตามมิคาสะไป" มิคาสะเป็นแนวหน้าในการนำพวกเรา เธอลงมาฆ่าไททันและพุ่งตัวไปด้วยความเร็ว


"แต่เร็วชะมัดเลย มิคาสะเนี่ย ทำไมถึงได้เร็วแบบนี้นะ" คอนนี่ที่กำลังใช้เครื่องเคลื่อนย้ายมองมิคาสะที่ออกตัวได้เร็วกว่าคนอื่น


เธอใช้แก๊สมากเกินไป


มิคาสะกำลังสูญเสียความเป็นตัวเอง


อเดลกดเร่งความเร็วเพื่อตามให้ทัน


"เลิกทำแบบนั้นเดี๋ยวนี้ แก๊สเธอจะหมดเอา" มิคาสะเพียงหันมามองเธอด้วยสายตาที่ไร้ประกาย


"มิคา--" แก๊สมิคาสะหมดลงอย่างที่เธอคิด ร่างกายของคนอายุน้อยกว่าร่วงลงมาชนอเดลด้วยอย่างควบคุมไม่ได้ ทำให้พวกเธอร่วงจากอากาศกันทั้งคู่


"มิคาสะ! อเดล!" 






Talk with sou

มาดึกค่า555555 

มะรู้เคยบอกไหมถ้าบทพูดฉากไหนไม่คุ้นบ้างกับที่ดูมาคือโซดูในAisนะคะ สนับสนุนลิขสิทธิค่ะ!

เขียนให้แจนสนิทกับอเดลมากๆรู้สึกอยากหาคุ่ให้แจนบอยเรย--//แค่ก

บางอย่างอาจมีตัดออกไปบ้างค่ะ เพราะอันนี้เป็นในมุมมองอเดลซะส่วนใหญ่

มีใครยังไม่นอนน ฮั่นแน่สารภาพมาซะดีๆน้าา มาให้จับตัวเร็ววว--//โดนตี

ฟิคนี้น่าจะยังอยู่อีกยาว หวังว่าคงยังไม่เบื่อหน้าเค้ากันนะคะ TT

ดีใจที่ทุกครั้งอ่านเม้นแล้วทุกคนบอกว่าสนุกค่ะแง ดีใจมากๆ ขอบคุณมากๆนักอ่านคอมเม้นให้กำลังใจตลอดเลยย ฮืออ

สำหรับวันนี้ ติชมได้เสมอ ฝันดีนะคะ!


(หน้าตาอันแสนปลื้มปริ่มของโซตอนอ่านเม้น)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 249 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

755 ความคิดเห็น

  1. #94 Wqazq (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:17
    ตัดจบฉากกำลังลุ้นเลยย สนุกมากๆอ่านรวดเดียวเลยย รอตอนต่อไปนะคะเป็นกำลังใจให้ไรท์ ♡

    อยากจะเสยหน้าน้องอเดลอีกสักทีสองทีมันน่านักก...
    #94
    1
    • #94-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:39
      ดีใจที่ชอบนะคะ! ส่วนใครที่อยากเสยหน้าน้องแอนเดรีย เราไปด้วยกันได้ค่ะ---//โดนตี
      #94-1
  2. #92 NEXZIN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:51
    น้องอเดลนี่สมควรโดนไททันกินมาก
    #92
    2
    • #92-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:38
      อเดลยังเปงคนดีค่ะ!
      #92-1
    • #92-2 gmon-fern-SDF--(จากตอนที่ 14)
      1 พฤษภาคม 2564 / 16:50
      คงหมายถึงแอนเดรียที่เป็นน้องชายคนละแม่ของอเดล
      #92-2
  3. #91 wanidawu0013 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:57
    ขอสารภาพว่าลงเรือแจน....
    #91
    1
    • #91-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:38
      มาค่ะด้วยกั----
      #91-1
  4. #90 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:22
    เอาบทพระเอกให้แจนละกัน...
    #90
    1
    • #90-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:38
      คูมคะ5555555 ไม่ด้ายยย--//แต่แอบกระโดดลงเรือ
      #90-1
  5. #89 JNineBTS55555 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 07:22
    น้องอเดลนี่โครตเลวววว
    #89
    1
    • #89-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:37
      เนอะะะะ
      #89-1
  6. #88 ขอถาม1คำ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 06:50
    ไรต์มันน่าตี ทำไมตัดจบแบบนี้้้้้้
    #88
    1
    • #88-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:37
      หงิ้งงง เค้าเปล่าน้าาา
      #88-1
  7. #87 Yuna_Yuna (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 06:38
    หลังจากที่อ่านเม้นทุกคนโหดร้ายมากๆจะฆ่าน้องของอเดล(เอาจริงๆก็หมั่นไส้แหละ)55555

    แต่ก็อยากให้คุณนักเขียนหาคู่ให้แจนเหมือนกันเนี้ยนะคะ55
    #87
    1
    • #87-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:37
      กระซิบว่าแจนบอยมีคู่นะคะ แซมๆในฟิคนี้เรยยย!
      #87-1
  8. #86 นิยาย ขออ่านที (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:35
    เฮ้ออออออ น้องนั่นเป็นแค่ตัวประกอบโดนไททั่นกินไปซะก็ดี
    #86
    2
    • #86-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:37
      อเดลยังพอมีความคุณธรรมในตัวอยู่ค่ะ!
      #86-1
    • #86-2 นิยาย ขออ่านที(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:24

      ❤️❤️❤️❤️
      #86-2
  9. #85 jane4117 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:07
    มันน่าจับไปเป็นเหยื่อล่อไททันจริงๆ จะได้มีประโยชน์ซะบ้าง
    #85
    1
    • #85-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:36
      ไปค่ะ ลงเรือเดียวกันนน----
      #85-1
  10. #84 Ririnji (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:02
    รอตอนที่จะได้เจอกับเฮย์โจวเลยค่ะ
    #84
    2
    • #84-1 โซโซ่ว(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:35
      เดี๋ยวได้เจอออ อดทนรอก่อนน้าา บรื้นน
      #84-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #83 babybunni (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:34
    สนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะไรท์
    #83
    1
    • #83-1 เนเธ‹เนเธ‹เนเธง(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:38
      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ!
      #83-1
  12. #82 pnc-cc (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:24
    สู้ๆค่ะไรท์ ทางนี้เป็นกำลังใจให้นะคะ
    ปล.อยากต่อยน้องของอเดลสักหมัดจังค่ะ-_-*
    #82
    1
    • #82-1 เนเธ‹เนเธ‹เนเธง(จากตอนที่ 14)
      1 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:38
      ได้รับกำลังใจจากนักอ่านน่ารักขนาดนี้! ต้องรีบมาต่อให้แน้วววว
      ปล.น้องอเดลเนี่ยน่าจะเข็ดๆไปแน้วนะคะ โดนเตะฟันแทบหักขนาดนั้น--
      #82-1