( Fic Naruto) พิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 3 : ตอนที่3 ทางฝ่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    4 ก.ย. 62

นอกเขต....

ตอนนี้เราก็ได้เดินทางมาถึงนอกเขตชายแดนของโคโนฮะ อีกไม่นานก็จะถึงเมืองเล็กๆ ที่มีชาวบ้านจับกลุ่มกันอยู่หลังจากเกิดสงครามครั้งที่4 

 

“พวกเราจะหยุดพักกันที่นี่1วัน” จู่กาอาระก็พูดขึ้นเมื่อเราเข้ามาถึงตัวหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ ก็ดีเหมือนกันนะถ้าพักที่หมู่บ้านนี้  ฉันจะได้สำรวจสุขภาพผู้คนที่นี่ด้วย

 

“รับทราบครับ!”เมื่อได้ยินคำสั่งผู้นำ พวกนินจาที่ติดตามมาก็พากันแยกย้ายกันไปพัก เหลือเพียงฉัน กับกาอาระ ที่ยืนอยู่  .....บรรยากาศเงียบไม่ชอบแบบนี้เลยแฮะ มันรู้สึกอึดอัดTwT

 

“เอ่อคือ....” เมื่อเหลือกันแค่2คน ฉันก็เริ่มรู้สึกประหม่า ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี แล้วอีกอย่าง ฉันก็ไม่ค่อยจะสนิทกับกาอาระ เหมือนนารูโตะเท่าไหร่ด้วยสิ  กาอาระหันมามองฉันด้วยสายตานิ่งๆ เหมือนกำลังฟังว่าฉันจะพูดอะไร

 

“เอ่อ..คือว่า ท่านคาเสะคาเงะ จะไปพักที่ไหนหรือคะ? ” ฉันถามเขา เมื่อพูดจบ กาอาระก็หันไปมองรอบๆเมือง จากนั้น เขาก็หันมามองหน้าฉัน

 

“ฉันไม่คุ้นเคยกับหมู่บ้านนี้  เธอช่วยนำทางฉันได้หรือเปล่า” ห้ะ เอ๊ะ! 0.0 จะให้ฉันนำทางให้เนี่ยนะ? แล้วฉันควรจะพาเขาไปพักที่ไหนดีละเนี่ย  เพราะเขาเป็นถึงคาเสะคาเงะ ของสึนะงาคุระ ลำพังฉันน่ะ ไปพักที่ไหนก็ได้ ถ้าเกิดที่พักไม่ถูกใจเขาละก็ มีหวังคอหลุดออกจากบ่าแน่ซากุระเอ้ย... อืมมมมม ทำไงดีละ.....เอางี้!

 

“คือว่าท่านคะ ฉันก็ไม่คุ้นเคยกับหมู่บ้านที่นี่เหมือนกัน งั้นเราไปเดินดูรอบๆในตลาดก่อนดีมั้ยคะ” ฉันพูดแล้วชี้ไปที่ตลาด บางที ฉันอาจจะเดินเข้าไปถามเรื่องที่พักดีๆให้กับกาอาระได้

 

“อืม” สั้นๆได้ใจความ( -_- ) เมื่อกาอาระตอบตกลงแล้ว ฉันก็พาเขาเดินเข้ามาในตัวตลาด ซึ่งมีบรรดาพ่อค้าแม่ค้ามาขายของ ที่นี่มีชาวบ้านอยู่กันเยอะพอสมควรเลยล่ะ มีเด็กๆวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน ฉันดีใจนะ ที่พวกเขากลับมายิ้มได้อีกครั้ง หลังจากที่เจอเรื่องร้ายๆ ที่เกิดสงคราม

 

ระหว่างที่ฉันกำลังสนใจกับร้านค้า ก็รู้สึกว่าตัวเองโดนอะไรชนเข้า ((( ปึก! )))

 

“โอ้ย ขอโทษครับ>_<” แน่ละ ฉันโดนเด็กผู้ชายคนนึงชน  ดูทางจะรีบร้อนจนวิ่งไม่ได้มองทาง

 

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าจ้ะ” ฉันคุกเข่าแล้วถามเด็กผู้ชายที่วิ่งมาชนฉัน แต่ตัวเองเป็นฝ่ายล้มซ่ะงั้น  เด็กชายตรงหน้าฉัน หายใจอย่างเหนื่อยหอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันนิ่งๆ แล้วหันไปมองกาอาระที่ยืนอยู่ด้านหลังของฉันด้วยสายตาหวาดกลัว เพราะกาอาระเขากำลังจ้องมองมาที่เด็กคนนี้ด้วยสายตานิ่งๆ มันเป็นเรื่องปกติกับคนที่รู้จักกาอาระ แต่สำหรับคนอื่นที่ไม่เคยรู้จัก กาอาระน่ะเป็นคนที่น่ากลัวคนนึงเลยล่ะ  เฮ้อออ..

 

“ผะผมไม่เป็นอะไรครับ ขอโทษนะครับที่วิ่งไม่ระวัง เลยชนพี่สาว >_<; “

 

“จ้า ^ ^ ไม่เป็นไรๆ  ว่าแต่จะรีบไปไหนงั้นเหรอ ดูสีหน้าเธอแล้วไม่สู้ดีเลยนะจ้ะ”  ฉันอดที่จะถามไม่ได้ เพราะดูท่าทางเด็กคนนี้คงจะมีเรื่องเดือดร้อนอยู่ เมื่อได้ยินคำถามของฉัน เด็กคนนี้ก็ก้มหน้างุดทันที  มีเรื่องไม่สบายใจอยู่จริงๆด้วยสินะ

 

“...พี่ชายของผม ได้รับบาดเจ็บหลังกลับมาจากในป่าครับ ผมวิ่งเข้าเมืองมาเพื่อที่จะมาตามหมอ แต่หมอไม่อยู่ครับ ฮึกT_T  ผมกลัวว่าพี่จะไม่อยู่กับผมครับ พี่สาวช่วยพี่ชายผมได้มั้ยครับ ขอร้องละครับ” เด็กพูดทั้งน้ำตาก่อนที่จะก้มหัวให้ฉันเพื่อเป็นการขอร้อง

 

“ได้สิจ้ะ ฉันเองก็เป็นหมอ ไม่ต้องห่วงนะ พี่ชายของเธอ ฉันจะรักษาให้เอง^ ^

 

T0T จริงเหรอครับ พี่สาวจะช่วยจริงๆนะครับ!

 

“จริงจ้า” ฉันพูดแล้วยิ้ม แต่รู้สึกว่าเหมือนจะลืมอะไรบางอย่างไป

 

“แล้ว...พี่ชายคนนี้ละครับ จะไปด้วยหรือเปล่า?...” เด็กชายพูดแล้วชี้ไปที่ด้านหลังของฉัน เฮือก!! จริงสิ นี่ฉันลืมกาอาระที่ยืนอยู่ด้านหลังของฉันไปสนิทเลย จากนั้นฉันก็หันหน้าไปหาเค้าเพื่อที่จะขอตามเด็กชายคนนี้ไป เพื่อที่จะได้ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของพี่ชายของเขา

 

“เอ่อคือท่านคะ-“

 

“พี่ชายบาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ รีบนำทางไปสิ (-_-) ” ฉันโดนตัดบทซ่ะงั้น  (O_o) เมื่อกาอาระพูดจบ เขาก็หันกลับไปทางเดิมที่เราเดินมา ฉันแอบยิ้มนิดๆ ว่าผู้ชายแบบเขา ก็มีมุมใจดีเหมือนกันนะ แต่ตีมึนไปนิด

 

“ทางนี้ครับ บ้านผมอยู่หลังตลาดนี่เอง ผมชื่ออิจิโร่ ครับ”ชื่ออิจิโร่สินะ  อิจิโร่แนะนำตัวระหว่างที่กำลังเดินไปบ้านเขา เป็นเด็กผู้ชายคนนี้มีผมสีดำสนิท  ทำให้ฉันคิดถึง ซาสึเกะ ...ตอนนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน .... เขาสบายดีหรือเปล่า... เพราะเขาไม่เคยส่งข่าวมาเลย

 

“ถึงแล้วครับ เชิญเข้ามาด้านในครับ พี่ชายของผมอยู่ในห้อง “ ไม่นานเราก็เดินมาถึงบ้านของอิจิโร่ ไม่รอช้า ฉันก็เดินเข้าไปยังห้องที่อิจิโร่บอกทันที โดยลืมเคาะประตูห้องเพื่อขออนุญาตเสียก่อน 

 

“ใครน่ะ อิจิโร่เหรอ” เมื่อฉันเดินเข้ามาในห้อง ก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง พอฉันไม่ทันตอบกลับ เขาก็พลิกตัวหันมามองฉันตาเขม่ง 

 

“เอ่อคือว่าฉันมา-“

 

“เธอเป็นใคร?! เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” หน่อยยย!!ไอหมอนี่ บาดเจ็บแล้วยังจะปากดีอีก -*- แถมเตรียมหมอนเพื่อที่จะปาใส่หน้าฉัน ชิ! เป็นคนอารมณ์ร้อนจังเลยนะ! 

 

“พี่! ใจเย็นๆก่อนครับ พี่สาวคนนี้เป็นหมอ จะมารักษาพี่ไงครับ” เมื่อได้ยินเสียงพี่ชายตัวเองดังลั่น อิจิโร่ที่มัวไปเอาน้ำมาต้อนรับ ก็รีบวิ่งเข้ามาในห้อง เพื่ออธิบายให้พี่ชายฟังทันที ก่อนที่ฉันจะถูกปาด้วยหมอนและถูกเจ้าพี่ชายของอิจิโร่จับโยนออกนอกหน้าต่างอย่างไม่ใยดี แต่แขนเจ็บขนาดนั้น คงทำไม่ได้หรอก หึหึ

 

“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาช่วย กลับไปซ่ะ!” พี่ชายจอมหัวแข็งมองหน้าฉัน แล้วกระแทกเสียงใส่ 

 

“แต่ว่าพี่ฮะ” อิจิโร่พยายามกล่อมพี่ชายตัวเอง แต่ดูท่าทางเขาเป็นคนที่หัวแข็งเอามากๆเลยล่ะ คงไม่ยอมให้รักษาง่ายๆแน่

 

“ออกไปซ่ะ!! อย่ามายุ่งกับฉัน!!” ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!

 

“นี่! นายน่ะ บาดเจ็บแล้วยังจะอวดเก่งอีก! รู้มั้ย ว่าอิจิโร่คุงน่ะ เค้าเป็นห่วงนายขนาดไหน กลัวว่านายจะตาย กลัวว่าจะไม่ได้อยู่กับนาย! แต่นายตอบแทนน้องชายที่เป็นห่วงนายมากแบบนี้เหรอ! ไม่เข้าท่าเลยนะ หัดคิดซ่ะบ้างสิ! ตาบ้า!!!” ฉันพ่นคำด่าออกไปชุดใหญ่ ทั้งห้องเกิดความเงียบขึ้น อิจิโร่เองก็เอาแต่ก้มหน้า ส่วนอีตานั่นก็คงจะกำลังสำนึกผิดอยู่ (เดาน่ะ เพราะนั่งหน้าจ๋อย) แต่ไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองฉัน ด้วยสายตาที่ต่างออกไปจากเดิมตอนที่ฉันเข้ามา เป็ยแววตาที่ดูเศร้าหมอง เขากำมือแน่น ก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา

 

“แต่อาการบาดเจ็บของฉัน มันรักษาไม่ได้หรอก ฉันโดนยาพิษของศัตรูมา ไม่นาน ฉันก็จะตายเพราะพิษนี่แน่นอน เพราะฉันเห็นคนที่เคยโดนพิษนี่ ตายทุกคน มันไม่มียาถอนพิษหรอก และไม่มีใครรู้วิธีการรักษาด้วย ฉันเตรียมใจที่จะตายไว้แล้ว ขอโทษนะ อิจิโร่”พูดจบ เขาก็หันไปมองหน้าน้องชายตัวเอง ซึ่งฉันเองรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดใจของทั้งคู่   แต่ว่า เขาโดนพิษของศัตรูงั้นเหรอ? มันคือพิษอะไรล่ะ ฉันเองก็เคยเจอเคสแบบนี้มาเยอะเหมือนกัน บางที่ฉันอาจจะรักษาเขาได้ก็ได้นะ

 

“ขอฉันดูแผลของนายหน่อยจะได้มั้ย?” ฉันเดินเข้าไปพี่ชายของอิจิโร่ เขาเองก็เดินไปนั่งที่เตียงอย่างว่าง่าย จากนั้นฉันก็ค่อยๆเปิดผ้าพันแผลออกช้าๆ เพื่อที่จะดูว่าบาดแผลของเขาสาหัดแค่ไหน

 

!!!” ฉันเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นแผลของเขา นี่เขาปล่อยให้พิษกระจายขนาดนี้ได้ไง พิษนี่มันกัดกินเนื้อของเขาจนเกือบจะเห็นกระดูกแล้วนะ ไม่รอช้า ฉันรีบประสานอินใช้วิชานินจาแพทย์รักษาแผลให้ทันที บาดแผลที่เกิดจากการโดนพิษ ใช้วิชานินจาอย่างเดียวคงจะไม่ได้

 

“อิจิโร่จ้ะ ช่วยออกไปเอากระเป๋าของฉันเข้ามาให้หน่อยจะได้มั้ยจ้ะ” ฉันออกปากให้อิจิโร่ไปเอากระเป่ามาให้ ในนั้น  มีอุปกรณ์ทำแผลและยาต่างๆที่ฉันเอาติดตัวมาด้วยอยู่

 

“ครับพี่สาว” อิจิโร่วิ่งออกไปอย่างเร็ว เพื่อไปหยิบกระเป๋ามาให้ฉัน 

 

“นี่ฮะพี่สาว”

 

“ขอบใจจ้ะอิจิโร่คุง” ฉันได้กระเป๋ามาแล้ว ฉันก็รีบเปิดมันเพื่อหยิบอุปกรณ์ทำแผลขึ้นมา

 

“ตอนที่ทำแผล นายอาจจะเจ็บ อดทนหน่อยนะ”  ฉันบอกคนเจ็บก่อนจะลงมือทำแผล เขากำผ้าห่มแน่น ตอนฉันเย็บแผลให้ แต่เขาก็ได้กำลังใจจากอิจิโร่ที่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง

 

“เสร็จแล้วละ พิษในแผลของนาย ฉันจัดการเอาออกให้หมดแล้ว มันเป็นพิษที่สกัดมาจากพิษงูหลายชนิดน่ะ เมื่อใครที่โดนพิษนี่แล้ว พิษนี่ก็จะกัดเนื้อของผู้ที่โดนไปเรื่อยๆ จนแผลติดเชื้อ และสุดท้ายคนที่โดนพิษที่ไม่รู้การรักษาก็จะตายเพราะแผลติดเชื้อ แต่ว่าฉันเอาพิษที่บาดแผลของนายออกให้หมดแล้วล่ะ ที่เหลือก็อย่าให้แผลโดนน้ำ7วันนะ” ฉันบอกเขาเมื่อพันแผลให้เสร็จแล้ว  ฮู้... เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะเนี๊ยะ

 

“พี่สาวเก่งจังเลยฮะ พี่เป็นหมอที่เก่งที่สุดที่ผมเคยเจอเลยนะฮะ *0*” อิจิโร่ชมฉันยกใหญ่ เห็นอิจิโร่ยิ้มได้ ฉันก็หายเหนื่อยละ ไม่นานนัก กาอาระที่นั่งรอด้านนอกอยู่นานก็เดินเข้ามาในห้อง เขามองมาที่พี่ชายของอิจิโร่โดยไม่พูดอะไร  ฉันคงทำให้เค้าเสียเวลามามากแล้วละ และระหว่างนั้นฉันก็เก็บเครื่องมือแพทย์เข้ากระเป๋าอย่างเดิม  เมื่อเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็มายืนใกล้ๆกับกาอาระเพื่อที่จะบอกลาพี่น้องคู่นี้ เพราะเราต้องรีบไปหาที่พักก่อนที่จะมืด  อิจิโร่เองก็มองฉันกับกาอาระสลับไปสลับมาเหมือนว่าเขากำลังคิดอะไร แล้วคลียิ้มออกมา ??

 

“พี่ชายนี่โชคดีจังเลยนะฮะ มีแฟนเก่ง สวยและน่ารักแบบนี้  ถ้าผมโตขึ้น ผมจะหาแฟนแบบพี่สาวคนนี้ให้ได้เลยฮะ! *0*  !!!0_0 อิจิโร่คุง!! 

 

“เดี๋ยวนะอิจิโร่คุง ฉันไม่ได้เป็นแฟ-“

 

“ถ้าเสร็จแล้วก็รีบกลับกันเถอะ  พรุ่งนี้ต้องเดินทางต่อ” จู่ๆกาอาระก็พูดแทกฉันขึ้นมาสะงั้น เดี๋ยวสิ อิจิโร่น่ะเข้าใจผิดอยู่นะ  ให้ฉันอธิบายก่อนสิ แต่พอฉันจะอธิบายต่อ อิจิโร่ก็ถามขึ้น

 

“พี่สาวกับพี่ชายจะเดินทางไปไหนกันเหรอครับ” 

 

“อิจิโร่ รบกวนพวกพี่เขามากแล้ว อย่าไปถามมากสิ  ฉันชื่อ ซากิ ขอบคุณทั้งสองมาก ที่มาช่วยฉัน ถ้าไม่ได้พวกนายสองคน ฉันคงแย่ ” อาจ้า...ก่อนหน้านี้ถ้าพูดดีๆก็จบละ แต่ก็นะ ฉันไม่ถือสาแล้วละ  แค่หายดี อยู่กับน้องชายของเขาอย่างมีความสุขก็พอแล้วละ 

 

“คนที่ต้องขอบคุณ ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นซากุระ” กาอาระพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ซากิหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาสำนึกผิด ที่ก่อนหน้านี้พูดไม่ดีกับฉัน

 

“เอ่อคือ ฉันขอโทษที่ก่อนหน้านี้พูดไม่ดีกับเธอนะ แล้วก็...ขอบคุณเธอมากที่ช่วยรักษาแผลให้ฉัน เธอคงเป็นนินจาแพทย์สินะ ถึงได้ทำแบบนี้ได้”

 

“อื้อ! ใช่แล้วละ ฉันเป็นนินจาแพทย์ที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน  ฮารุโนะ ซากุระไงละ 5555 อุ๊บ!” อุ๊ย!!  ลืมตัวว่ากาอาระอยู่ด้วย อ๊าก! อายเค้ามั้ยละ >///<;; 

 

“.....ฮารุโนะ  ซากุระ  เดี๋ยวนะ ชื่อนี้มัน......” ซากิพูดเบาๆแล้วทำหน้าเหมือนจะนึกอะไร

 

“มีอะไรเหรอฮะพี่” อิจิโร่สงสัย

 

“เธอคือ ฮารุโนะ ซากุระ นินจาแพทย์ที่เก่งที่สุดในโคโนฮะงั้นเหรอ!”อ่า.. นึกออกแล้วสินะ ดีใจนะเนี่ยที่รู้จักฉันด้วย ฮิฮิ ^ ^

 

“จริงเหรอฮะพี่สาว*0*”

 

“จ้ะ แต่ก็ไม่ถึงกับเก่งที่สุดหรอกนะ” ฉันพูดแล้วเกาแก้มแก้เขิน

 

“แล้วคนๆนี้น่ะ คือท่านคาเสะคาเงะ แห่งสึนะงาคุระ นะ เขาไม่ใช่แฟนของฉันหรอกนะ อิจิโร่คุง ^ ^”พอฉันพูดจบ สองพี่น้องก็เบิกตากว้าง แล้วรีบลงมานั่งคุกเข่าทันที อะไรจะไวขนาดนั้น -0-

 

“ขอโทษครับท่านกาอาระที่พวกเราเสียมารญาติ ขอโทษจริงๆครับ พวกเราไม่รู้ว่าเป็นท่าน ” ซากิรีบก้มหัวขอโทษ บวกกับกดหัวน้องชายให้ทำตาม

 

“ลุกขึ้นเถอะ พวกนายไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่จำเป็นต้องขอโทษ”กาอาระพูด

 

“แต่..”ซากิจะพูดต่อ

 

“ไปได้แล้ว ซากุระ”กาอาระหันมาบอกกับฉัน   พูดจบ กาอาระก็เดินนำออกไป

 

“งั้นฉันไปก่อนนะ ซากิ อิจิโร่คุง ถ้ามีโอกาส ฉันจะมาเยี่ยมใหม่นะ ^ ^” ฉันโบกมือให้ทั้งสองคน จากนั้นก็รีบวิ่งตามกาอาระไป  เสร็จจากการช่วยเหลือ เรายังคงต้องแวะหาอะไรรองท้องก่อนจะหาที่พักละ  หิวมาก แล้วก็เหนื่อยด้วย

 

“ท่านคะ เราแวะร้านนี้กันมั้ยคะ” เมื่อเดินมาถึงร้านราเมน ฉันก็หยุดเดินก่อนจะหันไปถามกาอาระ

 

“อืม” เยส! จากนั้นฉันก็รีบสาวเท้าเดินเข้าร้านอย่างไม่รีรอ เพราะความหิว 555

 

กรุ้งกริ้ง....

 

“ยินดีต้อนรับค่ะ” เมื่อฉันและกาอาระเดินเข้ามาในร้าน ก็มีพนักเดินมาต้อนรับ กาอาระเดินเข้าไปนั่งตรงโต๊ะในสุดของร้าน   อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ชอบเป็นที่สะดุดตาของชาวบ้านแถวนี้ละมั้ง จากนั้นฉันเลยเดินตามเค้าไปนั่งตรงโต๊ะข้างๆ

 

“อ้าว คุณลูกค้าไม่ได้มาด้วยกันเหรอคะ?” พนักงานต้อนรับถามขึ้นแล้วหันมามองฉันกับกาอาระสลับไปสลับมา

 

“อ๋อ คือว่าฉันอยากนั่งตรงนี้มากกว่าน่ะ เพราะจะได้เห็นตลาดของหมู่บ้านด้วย” เฮ้อ ฉันตอบไปแบบปัดๆ ถึงเราจะเดินทางมาด้วยกันก็จริง แต่ให้ไปนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน มันก็อะไรอยู่ คงไม่เหมาะสม เพราะสถานะต่างกันน่ะนะ  

 

“งั้นฉันจะนั่งตรงนี้” ฉันได้ยินเสียงกาอาระพูด แล้วจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาเลื่อนเก้าอี้แล้วนั่งลงตรงข้ามฉัน  0.0!

 

“อะเอ่อ จะดีเหรอคะ ท่านคาเสะคาเงะ” กาอาระหันมามองฉันด้วยสายตาที่บ่งบอกได้ว่า เขาไม่พอใจฉันนิดๆ ที่ฉันพูดแบบนั้น ซวยแล้วไงยัยซากุระเอ้ย  บางทีเขาอาจจะเข้าใจผิดว่าฉันไม่อยากนั่งด้วยอ่ะ

 

“ขะ ขะขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ-“

 

“ช่วยทำตัวสนิทกับฉันจะได้มั้ย เรียกฉันกาอาระก็พอ” เอ๊ะ! เอ๋!!!! OwO ฉันช็อค เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้นออกมา

 

“เธอทำได้ใช่มั้ย?” กาอาระถามฉันอีกครั้ง แล้วเขาก็มองฉันเพื่อรอคำตอบ ที่จริงฉันเองก็ไม่ชินในการเรียกเขาด้วยชื่อเล่นแบบนั้นเท่าไหร่  แต่นี่เป็นเพราะเขาอยากจะสนิทกับฉันละมั้ง? ........... สนิท? ......เอ๋!! o_o

 

“....ถ้าเป็นคำสั่งของท่าน  ก็ได้ค่ะ^ ^;” เมื่อได้ยินคำตอบของฉัน กาอาระก็ทำหน้าเหมือนจะพอใจ ถ้าฉันตาไม่ฝาด เมื่อกี้ฉันเห็นเขายิ้มมุมปากด้วยหน่ะ

 

“ฮะแฮ่ม ขอประทานโทษที่ขัดจังหวะนะคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าจะสั่งอะไรดีคะ^ ^” พนักงานต้นรับถามแล้วส่งยิ้มเจือนๆมาให้ ทำเอาฉันสะดุ้งโยง เพราะลืมเธอไงละ

 

“อะเอ่อ ขอโทษค่ะ  งั้น ฉันขอราเมน แล้วก็ชาเขียว” ฉันสั่งไปเรียบร้อย

 

“ฉันเอาเหมือนกัน” อ้าว ซ่ะงั้น

 

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะเอามาเสิร์ฟให้ค่ะ” จากนั้นพนักงานก็เดินไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ระหว่างนั่งรอ ฉันก็มองออกไปนอกร้าน  พอตกเย็น อากาศที่นี่ก็เริ่มหนาว แต่ในตลาดก็ยังมีผู้คนเดินเพลนพล่าน   มีแสงไฟจากตะเกียงที่ให้ความสว่างตามจุดและร้านค้าต่างๆอย่างสวยงาม เมื่อได้เห็นชีวิตที่สงบสุขของผู้คนที่นี่ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม ^ ^

 

>>> ไรท์ <<<

 

ในจังหวะเดียวกันที่ซากุระกำลังทอดสายตาไปมองตลาดของหมู่บ้าน กาอาระที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็เผลอมองรอยยิ้ม และใบหน้าหวานของสาวตรงหน้าอย่างไม่วางตา เมื่อวันเวลาผ่านไป จากตอนที่เป็นเด็ก จนถึงตอนทำสงครามด้วยกัน เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนี้ แต่พอได้มานั่งมองใกล้ๆแบบนี้แล้ว มันทำให้หัวใจของเขา เต้นแรงผิดปกติ เขามีความรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆ ใบหน้าหล่อของเขาตอนนี้นั้นเป็นสีแดงเพราะอาการทางความรู้สึกตรงหัวใจแปลกๆ  แต่ก่อนที่จะทำให้แม่สาวตรงหน้าสงสัย กาอาระรีบหันหน้าเบี่ยงไปทางอื่นทันที เมื่อซากุระหันหน้ามาทางเขาพอดี แต่แม่สาวตรงหน้าตาดี จึงสังเกตทัน 

 

“0.0? รู้สึกไม่สบายหรือเปล่าคะท่าน” ซากุระถาม พร้อมกับวิสาษะ ยื่นมือของเธอไปเตะที่หน้าผากของกาอาระเบาๆเพื่อวัดไข้ แต่หารู้ไม่ ว่าการทำแบบนั้นของเธอ มันทำให้กาอาระหน้าแดงยิ่งกว่าเก่าอีก

 

“-///- เอ่อ ฉันไม่ได้เป็นอะไร “ กาอาระรีบตอบ ก่อนที่เขาจะแสดงกาอาระแปลกๆออกมา เพราะหัวใจของเขามันเต้นแรงขึ้นเหมือนจะทะละออกมาอยู่แล้ว   เมื่อได้ยินแบบนั้นซากุระก็เอามือออก แล้วนั่งแบบเดิม แต่ทว่าเธอก็ยังไม่ละสายตาของเธอที่กำลังมองกาอาระที่ใบหน้าแดงก่ำอย่างสงสัย

 

“...งั้นเหรอคะ อาจจะเป็นเพราะอากาศที่นี่เริ่มหนาวแล้ว บางทีมันอาจจะทำให้ท่านไม่สบายก็ได้นะคะ” ซากุระพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางล้วงมือลงไปในกระเป๋าเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง

 

“ นี่ค่ะ! ถ้าไม่รังเกลียด ช่วยรับผ้าพันคอของฉันไปใช้ก่อนนะคะ >_<; ” ซากุระพูดแล้วยื่นผ้าพันคอไหมพรมสีแดงเลือดนกให้กับกาอาระ ซากุระประหม่ามาก เธอคิดว่า เธอทำถูกต้องหรือเปล่า บางที กาอาระอาจจะไม่รับของจากเธอก็ได้ เพราะผ้าพันคอที่เธอยื่นให้ก็เป็นของของเธอ  กาอาระมองผ้าพันคอที่ซากุระยื่นให้สักพัก จนซากุระคิดว่าเขาคงไม่รับของจากเธอแน่ๆ เธอจึงจะดึงมือกลับ แล้วเก็บไว้อย่างเดิม แต่ว่า...

(( พึบ )) “ขอบคุณ” เกินคาด กาอาระรีบรับผ้าพันคอจากซากุระมาอย่างเร็วเมื่อเห็นมาเธอจะดึงมือกลับ จากนั้นเขาก็ใช้มันพันคอทันที ซากุระเห็นแบบนั้น เธอก็ยิ้มออกมา

 

“อุ่นดีหรือเปล่าคะ^ ^” เมื่อเห็นว่ากาอาระรับไปพันคอไว้เรียบร้อยแล้ว เธอจึงแกล้งถามดู 

 

“อะ อืม อุ่นสิ (-///- )” กาอาระตอบแบบติดๆขัดๆ แต่ก็เป็นคำตอบที่ทำให้ซากุระสบายใจ  ไม่นานนัก อาหารที่สั่งไว้ก็มาเสริฟ เมื่อของที่สั่งทั้งหมดถูกวางลงบนโต๊ะ ซากุระก็รีบสหวาปามอย่างไม่รีรอเพราะความหิว โดยที่ไม่รู้สึกตัวเลยว่า การกระทำของเธอตอนนี้ โดนคนตรงหน้ากำลังมองอยู่อย่างไม่วางตา  ....เกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะ ทำไม หัวใจมันรู้สึกหวั่นๆแปลกๆเวลามองหน้าผู้คนนี้.....


............  'เธอทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนหมดแล้วนะ ซากุระ' ............






>>>>>>  พบกับไรท์ <<<<<<

เ)้นไรกันบ้างคะกับตอนนี้ ฟินกันมั้ยเอ่ย 5555 ซึ่งตอนแรกเริ่ม ผู้ใหญ่บ้านของเราก็จะมีบทเยอะหน่อยนะ แต่ตัวหลักของเรายังมีอีกที่ยังไม่ออกมา เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ ก็กดใจแล้วก็ช่วยๆกันคอมเม้นเยอะๆเด้อ ช่วงนี้ทำงานด้วย เรียนด้วย ก็เลยไม่มีเวลาปั่น แต่ถ้าว่าง สัญญาว่าจะมาอัพนะจ้าาาาา

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

36 ความคิดเห็น

  1. #19 Minta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 00:12

    ฟิน+เขินแทนซากุระ

    รออ่านอยู่นะค๊าาา รีบมาแต่งต่อนะงั้บบบ

    #19
    0
  2. #18 D.L.​Sins (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 14:48
    ฟินง่า​าาาา​ อัพเถอะเถอะค่า่า
    #18
    0
  3. #17 k a r e p 2 5 4 4 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 19:28

    อ่านแล้วฟินมาก กาอาระมีเขินด้วย

    #17
    0
  4. #16 Becky33 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 16:24
    กาก้าเขินหนูระนิดนึงด้วยยย น่ารักกก
    #16
    0
  5. #15 Ceing-Sakura (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 08:16
    ขออีกคะ พี่ไรท์ หายไปนานจังคะ
    #15
    0