(Fic naruto) เด็กใจแตก

ตอนที่ 22 : สรุปคือ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ต.ค. 61


ตึกแห่งหนึ่ง....

 

ซากุระเดินมาหยุดตรงประตูเหล็กที่มีผู้ชาย2คนนั่งอยู่ พวกเขากำลังนั่งสูบบุหรี่และคุยกัน  เมื่อสองคนนั้นหันมาเห็นซากุระปุ๊บ พวกเขาก็รีบลุกขึ้นมาประจันหน้ากับเธอ

 

“นี่ยัยหนู เธอมาที่นี่อีกทำไม กลับไปซ่ะ!!” ผู้ชายหน้าโหดร่างถึกคนนึงตะหวาดเสียงใส่หน้าซากุระที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา  เธอเงยหน้าขึ้นมามองผู้ชายร่างใหญ่คนนั้นด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า

 

...ถ้ามึงไม่ยอมถอยให้กูละก็ มึงเจอดีแน่....

 

“หึ อย่ามองกันแบบนั้นสิสาวน้อย คิดว่าฉันจะกลัวเธอหรือไง หืมมมม ฮ่าๆๆ ” ชายร่างใหญ่คนนั้นพูดยี้ยวนกับซากุระ  ก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อนอีกคน 

 

“งั้น ฉันไปก่อนนะ  แล้วฉันจะโทรหาพี่เพนก็แล้วกัน” ซากุระพูดแล้วหันตัวกลับไปทางเดิม  ผู้ชายร่างใหญ่สองคนที่หัวเราะอยู่หุบปากแทบไม่ทันเมื่อได้ยินแบบนั้น  ถ้าซากุระฟ้องเพนล่ะก็ มีหวัง ตายแน่! แล้วเธอไปได้เบอร์เพนมาจากไหน?  เพราะปกติ เพนไม่ให้ใครง่ายๆ ขนาดลูกน้องเขาเองบางคนยังไม่ได้เลย นอกจากคนที่เขาชอบใจ และสนใจจริงๆ

 

 ....หรือว่า!....

 

“เดี๋ยวก่อนครับคุณหนู! พวกพี่แค่ล้อเล่นเองน่ะ แหะๆ^ ^” ชายคนที่พูดกวนบาทาซากุระเมื่อตะกี้รีบพลิกบททันที ก่อนที่หัวของเขาจะหลุดออกจากบ่า

 

“หึ  แค่นี้ก็จบ พี่เพนอยู่มั้ย” ซากุระหัวเราะในลำคอก่อนจะถามขึ้น

 

“อยู่ครับ เดี๋ยวผมจะนำทางไป”

 

“อืม” หลังจากนั้นชายร่างใหญ่คนนั้นก็เปิดประตูบานนั้น แล้วเดินนำทางให้กับซากุระ

 

เธอเดินเข้ามาเรื่อยๆ ด้านในมืดทึบ มีแต่แสงไฟสลัวๆ ส่องให้เห็นทางเดินเท่านั้น  มันมืดมาก เงียบมาก ดูน่ากลัวเหมือนจะเดินเข้าไปในลานประหารยังไงยั่งงั้น  แต่ความมืดภายในตึกนี้ ไม่มีผลต่อความกลัวของเด็กสาวนามว่าซากุระคนนี้ได้หรอก  เพราะจิตใจของเธอในตอนนี้ มันมืดและช่างน่ากลัวกว่าสถานที่แห่งนี้ซ่ะอีก

 

(( ก๊อกๆ )) ลูกน้องของเพนที่เดินนำทางซากุระมา เคาะประตูห้องห้องนึงที่เขียนป้ายแขวนไว้ว่า ห้ามเข้า

 

“ใคร” เสียงของบุคคลในห้องเอ่ยถามขึ้นเสียงโทนต่ำ ฟังดูน่าขนลุก เหมือนเสียงสั่งตายของซาตาน

 

“ผะผมเองครับหัวหน้า คือ คุณหนู ผมสีชมพูที่หัวหน้าพามาวันก่อนมาขอพบน่ะครับ!” ลูกน้องของเพนรีบตอบ  บรรยากาศเข้าสู่โหมดเงียบไปสักพัก ซากุระได้แต่ยืนนิ่งๆ รอคนในห้องตอบกลับมา  .....

 

“...ให้เธอเข้ามา” เมื่อเพนอนุญาติแล้ว ลูกน้องของเพนก็ค่อยๆเอื้อมมือไปเปิดประตูให้เด็กสาวที่ยืนรออยู่ด้านหลังของเขา

 

((( แอ๊ดดดด ))) เมื่อประตูเปิดแล้ว ซากุระก็ก้าวขาเข้าไปให้ห้อง  ด้านในก็มืดคล้ายๆกับด้านนอก เพียงแต่สว่างกว่านิดหน่อย  ซากุระหวาดสายตามองไปรอบๆห้อง ที่นี่เป็นเหมือนห้องทำงาน  ตู้เก็บเอกสาร ชั้นวางหนังสือ  มีโต๊ะทำงานใหญ่ๆวางอยู่ตรงกลาง และดูเหมือนว่า มันจะมีประตูอีกบานนึงอยู่ในห้องนี้ด้วย

 

“มีอะไร ถึงได้มาหาฉันถึงที่นี่” เพนที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานถามขึ้นเมื่อเห็นซากุระกำลังมองรอบๆห้องของเขาไปทั้ว  เด็กสาวได้ยินคำถามแบบนั้น เธอจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ สร้างความแปลกใจให้กับคนที่กำลังมองเธอเป็นอย่างมาก  มันทำให้เขาอยากรู้เร็วๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

 

“ฉัน ขอมาอยู่ที่นี่จะได้มั้ย ฉันโดนไล่ออกจากบ้าน  รับรอง ฉันจะไม่อยู่ฟรีๆแน่  นายจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันทำได้หมด ตามที่นายต้องการ ฉันขอเพียงนายให้ฉันอยู่ที่นี่ก็พอ  ” ซากุระพูดสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาโดยไม่ลังเล  เพนที่นั่งฟังเธอพูดจบ เขาก็กระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นมาซากุระที่ยืนอยู่

 

“....พูดแบบนี้ เหมือนถวายตัวให้ฉันเลยนะ แม่สาวน้อย” เพนพูดแล้วเชยคางซากุระขึ้นมามอง สายตาคมกริบของเขาจ้องมองแววตาของเด็กสาวตรงหน้าเหมือนพิสูจน์อะไรบางอย่าง 

 

แววตาของซากุระในตอนนี้เองก็จ้องมองเพนอยู่เหมือนกัน  สายตาของเธอไม่มีความกลัว หรือหวั่นเกรงอะไรแต่อย่างใด กลับทำให้มีความรู้สึกว่า เธอ ไม่ได้พูดเล่นๆ  เธอเอาจริง!

 

“ก็ได้ ฉันจะให้เธออยู่ที่นี่ แต่เธอก็ต้องทำให้ฉันแน่ใจ ว่าเธอ ไม่ได้เป็นสายให้กับตำรวจ” เพนว่าก่อนจะปล่อยคางซากุระ  คิ้วเรียวสวยของโกสาวขมวดเล็กน้อย  เขาจะพิสูจน์อะไร? 

 

“นายจะให้ฉันทำอะไร?” 

 

“หึ...ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา เอาเป็นว่า เธอนอนในห้องฉันก็แล้วกัน  ข้างนอกมันไม่เหมาะกับเธอ” เพนพูดก่อนชี้นิ้วไปที่ประตูห้องที่ซากุระเห็นในตอนแรกที่เดินเข้ามาในห้องนี้

 

“นั่นเป็นห้องนอนของฉัน ฉันพักอยู่ที่นี่ ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่ เธอก็ต้องนอนกับฉัน  ฉันไม่ใช่คนใจดี ที่จะเสียสละที่นอนให้กับเด็กตาดำๆแบบเธอ แล้วให้ตัวเองไปลำบากหนรอกนะ “ เพนพูดแล้วยิ้มแบบมีเลศนัย  ซากุระยืนเงียบ  

 

...จะให้ฉันนอนกับเขาเนี่ยะนะ? มาถึงที่นี่แล้ว จะถอยก็ถอยไม่ได้ เพราะไม่มีที่จะไป...

 

ซากุระเม้มปากแน่น ความคิดของเธอตีกันมั่วไปหมด

 

“ว่าไง  หรือจะกลับไปก็ได้นะ ฉันไม่ได้บังคับเธอ” เพนย้ำให้ซากุระตอบเขาไวๆ

 

“ก็ได้ ฉันจะนอนพื้นเอง”

 

“ไม่  เธอต้องนอนบนเตียงกับฉัน J  คำพูดของเพน ฟังดูเผด็จการสุดๆ ซากุระที่ได้ยินแบบนั้น ก็อดที่จะคิดถึงความปลอดภัยของตัวเองไม่ได้ เขาเป็นผู้ชายนะ!

 

เพนยืนมองอาการของซากุระอยู่นาน ก็เลยอดขำในใจไม่ได้ และแน่นอน ว่าเพนรู้ว่าซากุระกำลังคิดอะไร แต่ว่าคนอย่างเขา  ก็ลูกผู้ชายพอ เขาไม่อยากทำร้ายเด็กสาวที่หนีร้อนมาพึ่งหนาวหรอกนะ

 

“หึ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก ถ้าเธอ ไม่ยอม” เพนพูดขึ้น ทำให้ซากุระเงยหน้าขึ้นมามองเขาทันที  ความคิดของเธอที่ร้อนรุ่มเมื่อตะกี้ หายไปทันทีที่ได้ยินเพนพูดแบบนั้น

 

“นายสัญญาแล้วนะ เป็นยากูซ่า พูดแล้ว ต้องไม่คืนคำ ” ซากุระหยิบความเป็นยากูซ่าของเพนมาขู่หน้าตาเฉย เพนหัวเราะในลำคอเบาๆให้กับความฉลาดของเด็กผู้หญิงตรงหน้า 

 

“ อืม แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เล่าให้ฟังได้หรือเปล่า” เพนถามซากุระ เขาเองก็อยากจะรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เธอต้องมาพึ่งเขา

 

“ถ้าฉันเล่าให้นายฟัง  นายต้องให้ยานั่นที่นายเคยให้ฉันลองเมื่อวันก่อน ฉันจะได้ลืมมัน หลังจากเล่าจบ” ซากุระยื่นข้อเสนอ ถ้าเพนอยากจะรู้เรื่องของเธอ เพนเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ยินแบบนั้น  ก่อนจะพูดอะไรต่อ

 

“ที่แท้ เธอก็แค่อยากจะลืมเรื่องราวร้ายๆของตัวเองสินะ เลยมาหาฉัน”

 

“จะว่าแบบนั้นก็ได้  ฉันก็แค่อยากลืม  ส่งยามาก่อนสิ แล้วเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง” ซากุระพูดจบ เพนก็ล่วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบถุงสีขาวขนาดเล็กขึ้นมา  จากนั้นเขาก็โยนซองไปให้เธอ  

 

ซากุระรับมันมาได้แล้ว เธอก็ฉีกซองยานั่น แล้วยกมันกระดกเข้าปาก จนหมดซอง

 

“เฮ้ย เดี๋ยวก็น็อก หรอกยัยบ้า เล่นล่อซ่ะหมดซอง” เพนพูดขึ้น เขารู้ ว่าซากุระใจเด็ดแค่ไหน แต่การที่เธอเทยานั่นเข้าปากจนหมดซอง ต่อให้ใจเด็กแค่ไหน ถ้ามันเกินขนาด ก็น็อก

 

“เรื่องของฉัน ตายไปซ่ะก็ดี!

 

“แต่เธอจะมาตายที่นี่ไม่ได้ ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็ต้องเชื่อฟังฉัน”  เพนพูด หลังจากนั้น เขาก็เห็นอาการของซากุระเริ่มจะเบลอๆ  เขาจึงเดินเข้าไปหาเธอแล้วดึงเธอให้ไปนั่งบนเตียงในห้องนอนของเขา แล้วเขาก็นั่งลงข้างๆเธอ

 

...ฟุบ...

 

“ฉันทำตามที่เธอขอแล้ว งั้นก็เล่ามา อย่าลีลา” เพนพูดเสียงต่ำ ซากุระหันมามองเขา ก่อนจะคลียิ้มออกมา แววตาของเธอดูเหม่อลอย เหมือนคนเมา (ก็เมานั่นเหละ)

 

“ฮ่าๆ นายอยากจะรู้เรื่องของฉันให้ได้เลยจริงๆสินะ” ซากุระหัวเราะออกมาก่อนจะพูดกวนประสาทเพน

 

=_=” เพนมองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง เด็กสาวชะงักไป ก่อนจะทำหน้าจริงจัง

 

“แม่ฉันเห็นคลิปนั่น  แล้วท่านก็ตบหน้าฉันแล้วไล่ฉันออกจากบ้าน  ฉันพยายามที่เล่าให้ท่านฟัง อยากจะให้แม่ของฉันเข้าใจฉัน แต่ก็มีคนที่เป็นตัวการที่ทำให้ฉันต้องตกนรกมาขัดเสียก่อน ฉันเลยไม่ทันได้เล่าอะไร ....แต่ถึงจะเล่าไป แม่ก็ไม่เชื่อฉันอยู่ดี  แม่น่ะ ไม่ได้รักฉันเลย  ไม่อยากมีฉัน  แม่เกลียดฉัน  เกลียดมาก แม่ทำเหมือนฉัน.. ไม่ใช่ลูก ตั้งแต่เลิกกับพ่อ  พอแม่มีผัวใหม่ ผัวใหม่ก็มีลูกติด แม่ก็ยังอยากจะให้ฉันได้กับลูกเขาอีก นั่นก็เพื่อเงิน สมบัติ แม่ทำเหมือนฉันเป็นสิ่งของ ไม่มีหัวใจ....” ซากุระเล่าให้เพนฟังตามสัญญา  ใบหน้าสวยหวานมีน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวร้ายๆของเธอที่ผ่านมา

 

“.......” เพนนั่งฟังเงียบ เขามองเด็กสาวที่นั่งข้างๆด้วยความสงสาร  และเห็นใจ 

 

“ชีวิตนายนี่ ดีจังเลยเนอะ  ใครๆก็เกรงกลัวหัวหด “ จู่ๆซากุระก็เอ่ยถึงเขาเฉยเลย  เพนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอให้หันมามองหน้าเขา

 

“หนิ..เธอเข้าใจผิดมหันแล้ว สาวน้อย J” เพนพูดเสียงเรียบ เรียวปากกระตุกยิ้มนิดๆ เป็นเชิงบอกว่าเธอคิดผิดมหันสุดๆ ที่เห็นว่าชีวิตเขาดี

 

“เข้าใจผิด? ยังไง?” ซากุระเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้ตาของเธอดูลอยๆ เพราะริดยาที่กินเข้าไป เธอยิ้มหวานให้เพนจนตาหวานเยิ้ม  ตัวของเธอที่นั่งอยู่พร้อมจะเอนลงไปนอนหงายท้อง เพราะตอนนี้ เพนจับไหล่ของเธอไว้อยู่ ร่างของเธอเลยแต่เซๆ

 

“มีความสุขจังเลย ฉันอยากอยู่มองท้องฟ้า นอนดูหญ้าแบบนี้ไปนานๆจัง” สมองของซากุระเกิดภาพหลอนตามจิตนาการที่เธอคิด จริงๆ โคเคน ก็แค่ทำให้เธอคลายความเครียดลง ถ้าเสพในปริมาณน้อยน่ะนะ แต่นี่ล่อไปหมดซอง  ก็ไม่น่าแปลกที่สมองจะเกิดภาพหลอน

 

“พักผ่อนเถอะ  เดี๋ยวฉันจะให้คนไปซื้อเสื้อผ้ามาให้” เพนพูดก่อนจะค่อยๆดันตัวของซากุระให้นอนลงบนเตียง เขาห่มผ้าให้เธอเพื่อให้เธออุ่น ซากุระหลับตาพริ้ม และพลิกตัวไปอีกทาง ใบหน้าของเธอมีความสุข ราวกับเป็นคนละคนกับที่เดินเข้ามาตอนแรก

 

“....ถ้าเธอคิดว่า ทำแบบนี้แล้วมันจะดีขึ้น ก็ลองดู  เดี๋ยวฉันจะช่วยสอนบทเรียนต่างๆที่เธอไม่เคยรู้และสัมผัสให้เธอเอง รับรอง ว่าเธอจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เหมือนใคร และไม่มีใครเหมือนเธอ เธอจะอันตรายยิ่งกว่าปีศาจร้ายที่ผุดขึ้นมาจากปรโลกซะอีก....เธอจะเป็น เจ้าหญิงมัจจุราช ที่ใครๆก็ต้องหวาดกลัวเธอ หึ ” เพนพูดกับเด็กสาวที่กำลังเกิดภาพหลอนในหัวของตัวเอง  เขาพุดพรางเอามือมาม้วนผมสีชมพูของเธอเล่น ก่อนจะโน้มใบหน้ามาจูบแก้มของเธอ เหมือนตัวเองได้ของเล่นชิ้นงาม ที่ ยมโลก ส่งมาให้เขา ......






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

231 ความคิดเห็น

  1. #209 โลลิค่อน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 21:52
    สนุกมากค่าาา
    #209
    0
  2. #163 YuRita (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:19

    หลงเข้ามาอ่าน เพิ่งจะได้เม้นนี้เม้นแรกเลย โคตรชอบเลยอ่าาา เป็นเรื่องที่สนุก น่าตื่นเต้น แล้วก็แอบฟินไปอีกแบบ [นี่เราโรคจิตรึป่าว(-,-?)] มาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่

    #163
    0
  3. #158 k a r e p 2 5 4 4 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 20:58

    หนูกุน่าสงสารToT

    #158
    0
  4. #157 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 14:32
    พ่อมีผัวใหม่????
    #157
    1
  5. #156 Memoris S'Misa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 12:20
    ละมุนมากจ้า งื้อ
    #156
    0
  6. #155 Becky33 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 10:32
    เพนนายก็ดูเป็นผู้ชายอบอุ่นนะเนื่ย แต่ก็ไม่หน้าไว้ใจอยู่ดี ฮ่าฮ่า
    #155
    1
  7. #154 Jalinia (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 07:08

    พระเอกเป็นเพนก็ดีนะอะหุๆๆ
    #154
    1
    • #154-1 เจ้าหญิงมัจจุราช(จากตอนที่ 22)
      8 ตุลาคม 2561 / 10:14
      ในมุมอีกด้าน เพนก็ดูอบอุ่น แต่ก็อันตรายทุกวินาทีนะ
      555
      #154-1
  8. #152 brazil2014wt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 05:38
    อิเกะกายไปไหนไม่มาเหลียวแลเลย>< 555555สู้ๆๆ ต่อๆนะ
    #152
    1