คัดลอกลิงก์เเล้ว

ก่อนแสงจันทร์จะเลือนหาย

โดย SnowFoxNVB

มึงคบกับกูก่อนนะ ก่อนที่พรุ่งนี้เราจะกลายเป็นแค่เพื่อนกัน

ยอดวิวรวม

123

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


123

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 มี.ค. 62 / 11:04 น.
นิยาย ͹ʧѹ͹ ก่อนแสงจันทร์จะเลือนหาย | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Shortfic ผีบอกมากค่ะ อยู่ดีๆก็อยากแต่งแล้วก็แต่งจบในครึ่งชั่วโมง
เป็นเรื่องที่เราแต่งเองและรู้สึกชอบมาก (จนถึงตอนนี้)

Inspiration จากเพลง strawberry and cigarette ของ Troye Sivan

อารมณ์แบบหวานๆแต่ขมปลายลิ้นนิดๆ

ฮื่ออออออออออ ชอบบบบบ



ก่อนแสงจันทร์จะเลือนหาย

.
.
.
.
.
Short Fic By SnowFoxNVB

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 มี.ค. 62 / 11:04


ก่อนแสงจันทร์จะเลือนหาย

 

 

 

 

"พระจันทร์สวยดีนะ มึงว่ามั้ย"

 

"อืม"  ผมตอบเสียงเรียบให้กับคนที่นอนอยู่บนตัก ก่อนจะถามต่อไปว่า

"ตื่นเต้นมั้ยวะ"

 

ชิทำหน้านึกอยู่ในใจก่อนจะตอบกลับมาเสียงเรียบเบาว่า  

"ก็นิดหน่อย.... มึง ...โอเคนะ"

 

"โอเคดิ ทำไมจะไม่โอเควะ อย่างน้อยกูก็ได้ใช้เวลาอยู่กับมึงก่อนที่จะไม่ได้อยู่แบบนี้อีกแล้ว"

 

"หรือกูยกเลิกงานแต่งดีมั้ย"

"มึงไม่ทำหรอก"

 

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเราสองคนอยู่นาน สายลมเอื่อยพัดพาดยิ่งทำให้หนาวเหน็บเข้าไปลึกสุดขั้นหัวใจ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องเซ็งแซ่ราวกับเป็นตัวจับนับเวลาถอยหลัง พอแสงจันทร์เลือนหาย กลายเป็นดวงอาทิตย์ส่องแสงเวลาของเราคงจะจบลงแค่นี้แล้ว ก่อนที่ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนตักผมตอนนี้จะกลายเป็นเจ้าบ่าวของหญิงสาวผู้เพรียบพร้อม

 

"กูอยากบอกมึงไว้นะว่ากูชอบมึงมานานแล้ว ถ้ามึงบอกกูสักนิดว่ามึงก็ชอบกูเหมือนกัน เราคงได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้ กูคงไม่แต่งงานกับแพม" ชิเลื่อนสายตาจากดวงจันทร์มาประสานเข้ากับเขา สายตาที่ส่งมาทั้งอ่อนโยนและฉายแววเจ็บปวดไม่แพ้คนที่เขาจ้องเอง

 

"ก็กูกลัวว่ามึงจะไม่ได้คิดเหมือนกู กูเลยไม่กล้าพูด กูกลัวจะต้องเสียมึงไป"

 

"พวกเรานี่โง่จังเลยเนอะ" ชิพึมพำกับตนเอง  "อยากให้เวลาหยุดลงตรงนี้ กูอยากมีมึงอยู่ข้างๆกูไปอย่างนี้ กูอยากใช้ชีวิตที่เหลือกับมึง"

 

"แต่มึงทิ้งแพมไม่ได้ ...แพมดีกับมึงมาก ดีจนกูไม่คิดว่ากูจะดีกับมึงได้ขนาดนั้นจริงๆ"

 

"แต่คนที่กูรักจริงๆคือมึง กับแพมกูแค่ทิ้งเขาไม่ได้"

 

"...มึงจำตอนนั้นได้มั้ย ตอนม.6 ที่มึงแอบปีนเข้ามาบ้านกูตอน 5 ทุ่ม แล้วพากูออกไปเดินเล่น เพราะมึงเหงา" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง

 

"จำได้ดิ กูแอบเอารถพ่อมา แล้วพามึงไปเดินเล่นที่บางแสน 5555555 กลับมาโดนแม่ มึ ง ด่ายับ" ชิตอบ พร้อมกับหัวเราะให้กับความหลังในวัยเยาว์ของเรา

 

"ผ่านมาหลายปีมึงก็ยังแอบปีนเข้าบ้านกูแล้วแอบพากูออกมาเดินเล่นเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนเลยนะมึงเนี้ย"

 

"แล้วชอบมะ"

 

ผมยิ้มแทนคำตอบ

 

"ยิ้มอย่างงี้แสดงว่าชอบ วันหลังมึงปีนเข้าบ้านกูบ้างสิ"

 

"…"

 

"เอ่อ กูไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วสิเนอะ เหอะๆ งั้นไว้เดี๋ยวกูปีนเข้าบ้านมึงเอง ไม่ต้องห้ามด้วย เพราะมึงห้ามกูไม่ได้หรอก"

 

"ดื้ออย่างมึง กูห้ามไปเท่านั้นแหละ"

 

"เหมือนจะไม่ยอม แต่มึงไม่เคยล๊อกหน้าต่างเลยนะ"

 

"กะ.. ก็ ..กูลืม"

 

"อ่อออ หรอออ  ห้ามให้คนอื่นปีนเข้าห้องมึงนะ"

 

"งั้นมึงก็ห้าม"

 

"โหยยยยย ได้ไงอ่ะ"

 

"ได้ดิ    แล้วมึงเป็นใครมาห้ามกูห๊ะ"

 

"กูก็ .."

 

"ก็ไร"

 

"กูก็เป็น"

 

"เป็นอะไร"

 

"คนที่มึงรัก และกูก็เป็นคนที่รักมึง..."

 

"…." ผมเงียบ

 

"หลังจากวันนี้ไปแล้วเราจะเป็นยังไงกันต่อวะ กูยังคุยกับมึงได้เหมือนเดิมมั้ย กูยังพามึงไปกินข้าว กูยังอยู่กับมึงได้เหมือนเดิมไหม"

 

"กู..ไม่รู้"

 

"งั้นตอนนี้"

 

"…"

 

"มึงคบกับกูนะ ก่อนที่พรุ่งนี้เราจะกลายเป็นแค่เพื่อนกัน"

 

"…"

 

"มันอาจดูเห็นแก่ตัว แต่อย่างน้อยเราก็รักกันใช่มั้ยวะ ก่อนที่กูจะไม่สามารถทำอะไรตามใจกับมึงได้แล้ว ก่อนที่กูจะไม่มีสิทธิ์หึงมึง หวงมึง หรือ...รู้สึกกับมึงแบบนี้"

 

‘…’

 

เงียบแบบนี้คือตกลงนะ

 

‘…’ ผมยังเงียบ ก่อนจะค่อยๆพยักหน้า นี่คงเป็นครั้งแรกวันแรกของเราในฐานะคนรัก และก็คงเป็นวันสุดท้ายในฐานะคนรักเช่นกัน ทั้งเจ็บทั้งมีความสุข หวานแต่กลับขมจนกลืนแทบไม่ลง

 

คนที่นอนอยู่บนตักค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้างและอ้อยอิ่งก่อนที่จะค่อยๆประคองหน้าของผมดึงเข้าไปใกล้และกดริมฝีปากนั้นเข้ากับริมฝีปากสีเชอรี่ของผม ทั้งอ่อนโยนและเนิบช้าราวกับไม่ต้องการให้เวลานี้มลายหายไปอย่างรวดเร็ว

 

ร่างกายผมร้อนขึ้นอย่างประหลาดทั้งที่อากาศค่อนข้างหนาวสำหรับคืนนี้ แต่ในตอนนี้เวลานี้กลับร้อนและรู้สึกอบอุ่น อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ เวลาที่มีแค่เราสองคน เวลาที่มันทั้งอ่อนโยนนิ่มนวลและหวานละมุนราวกับสายไหม แต่ในขณะเดียวกันมันกลับร้อนจนแผดเผาเราด้วยความรู้สึกผิดต่อหญิงสาวผู้แสนดีและเพรียบพร้อมคนหนึ่ง

 

ชิค่อยๆถอนปากออกปากปากผมอย่างช้าๆ สายตาผมประสานเข้ากับสายตาของชิที่ทั้งอบอุ่นและหยาวเหน็บในเวลาเดียวกัน อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันอย่างนี้ได้แล้ว ชิต้องมีครอบครัว ในอนาคตต้องมีลูก ต้องกลายเป็นคุณพ่อ ก่อนเวลาเหล่านั้นจะมาถึงผมขอตักตวงความสุขที่รู้สึกผิดนี้ไว้ให้มากที่สุด

 

ผมโผเข้ากอดชิ ก่อนจะร้องไห้ออกมาเบาๆ ชิโอบกอดผมไว้แน่นราวกับกลัวใจจะมาพรากเราออกจากกัน มือข้างนึงลูบแผ่วเบาที่หัวของผม

 

"ทำไมเวลาของเรามันสั้นจังวะ" ชิพูดขึ้น ได้ยินเสียงแหบๆราวกับคนตรงนี้ผมเองก็กำลังกลั้นน้ำตาไว้เช่นเดียวกัน

 

"กูรักมึงนะ รักมาตลอด"

 

"กูก็รักมึงนะ รักตั้งแต่อดีต ตอนนี้ หรือในอนาคต กูก็มั่นใจว่ากูก็ยังคงรักมึงแบบนี้ตลอดไป ทำไมวะ ทำไมกูถึงโง่ขนาดนี้"

 

"อย่าโทษตัวเองเลย มึงไม่ผิด"

 

"เหมือนกูทำร้ายมึง ทำร้ายแพม ทำร้ายแม้กระทั่งตัวกูเองด้วย"

 

"สัญญากับกูได้มั้ย ว่าจะทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวให้ดีที่สุด อย่างน้อยก็ให้กูรู้สึกผิดน้อยกว่านี้ ที่ลักพาตัวเจ้าบ่าวแพมมาก่อนวันแต่ง 5555" ผมหัวเราะแห้งๆ อย่างไม่ต้องการให้ชิรู้สึกกังวล

 

"กูสัญญา ...แต่เรื่องของเรา..."

 

"เราต่างเก็บมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจเถอะ"

 

"…"

 

"เรา .....เลิกกันนะ"

 

ผมกอดชิเป็นครั้งสุดท้ายกอดให้แน่นที่สุด กอดเพื่อชดเชยที่ผ่านมาตลอด และในอนาคตที่ผมคงจะไม่มีโอกาสได้กอดชิอีก แต่มันคงไม่พอหรอก

หึ แต่ผมคงต้องหยุด ในเมื่อยังหาใครที่มีความสุขกับเรื่องนี้เลยสักคน

 

 

 

 

......ลาก่อน แฟนคนแรกและคนเดียวของผม

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แงงงงงงงงงงงง จบแย้ววว

จริงๆเรื่องนี้แต่งไว้ในจอยแล้วแต่อยากเอามาลงเด็กดีอีกรอบ เพราะชอบค่ะ

ชอบไม่ชอบยังไงเขียนคอมเม้นท์ไว้ให้ด้วยนะคะ

คอมเม้นท์คือกำลังที่ดีของไรเต้อค่ะะะะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ SnowFoxNVB จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น