[Jin×You] | He is gay

ตอนที่ 5 : [Jin×You] He is gay | Chapter 3 ผู้ชายคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ม.ค. 63

 

จินเดินนำหน้าฉันออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็ว ส่วนฉันที่ขายาวมาก(มั้ง)เดินตามหลังด้วยความหวาดระแวงหันไปหันมาเหมือนคนหนีความผิด

"นี้เธอเดินดีๆให้เหมือนคนปกติหน่อยได้มั้ย ทำตัวเหมือนโทษ" อีตานี่ขี้บ่นจริงๆเลย

"ก็ฉันกลัวนี่หน่าถ้าสองคนนั้นเจิฉันนะมีหวังฉันโดนกระทืบเละแน่เลย"

"ยังไงก็เดินให้เป็นผู้เป็นคนหน่อย คนอื่นเขามองกันหมดแล้วเนี้ยเห็นมั้ย"

"เขามองเพราะฉันสวยไง นายนี่พูดมากจริง ใครเป็นคนเลือกนายให้นายเป็นฑูตนักเรียนเนี้ยตาถั่ว"

"นี่เธอจะให้ฉันช่วยหรือเธอจะออกไปเองห่ะ"

"แหม่...นายฉันพูดเล่นเอง นายเป็นผู้ชายนายก็ต้องช่วยฉันสิ"

"งั้นอยู่เงียบๆ"

"oxo"

และทันทีที่ถึงหน้าโรงเรียนจินก็ทำหน้ายักษ์ใส่หน้า

 

 

"รีบไปซ่ะถ้าเธอไม่อยากเจอสองคนพวกมันไม่ปล่อยเธอไปแน่อีกอย่างนะฉันไม่อยากมีปัญหา"

จากประสบการณ์ที่ได้พบเจอก็รู้และว่าสองคนนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ไม่มีทาง...หลักฐานอะไรก็ยังไม่ได้เลยซักอย่างขืนกลับไปตอนนี้ฉันได้แพ้สองคนนั้นแน่ๆ

"รีบไปเซ่!!!"จินตวาดเสียดังจนฉันสะดุ้ง

"อะโอ้ย ปวดท้อง ปวดมากเลย ปวดจี๊ดเลยอ่ะนาย วันนี้ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลย" ฉันกุมท้องทำท่าโอดโอย

"นี่เธอ ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอมากนะ ต้องการอะไรก็ว่ามา"

"คืนฉันเกรงใจมากเลยอ่ะ พาฉันไปกินข้าวหน่อยสิ แฮร่ๆ"

"นี่เธอเกรงใจจริงๆใช่มั้ย"

แท่น แทน แท้น และขณะนี้ฉันก็อยู่ที่โรงอาหารจ้า พร้อมกับน้องวิกที่หายไป(เจิระหว่างทางอ่ะนะ)และฉันก็ได้นั่งกินต๊อกบอกีโดยที่ข้างหน้าของฉันมีชายหนุ่มที่นั่งหน้ามิดอยู่คือจินนั้นเอง พร้อมผู้ชายหลายสิบคนรอบรอบตัวที่จ้องมองมาที่ฉัน ต้องเข้าใจนะฉันสวยอ่ะใครๆก็อยากมอง

"นี่เธอกินหรือเธอดมเนี่ยกินแบบนี้เมื่อไหร่จะหมดห่ะ ไม่อายคนอื่นบ้างรึไงเอามองกันทั้งโรงอาหารแล้ว" จินพูดแล้วมองฉันด้วยสายตาอาฆาต

"อายทำไมนายเด่นดีออก ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในโรงอาหารไม่สิฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในโรงเรียนชายล้วนต่างหาก"

"นี่ถ้าเธอยังมัวชักช้าฉันจะให้เธอออกไปเองคนเดียวนะ"

"แหม...สุดหล่อทนรอฉันอีกนิดเถอะ ฉันกินหมดฉันก็ไปแล้ว เอ่อ...วันนี้ฉันซาบซึ้งมากเลยที่นายอุตส่าช่วยฉันไว้แต่ไหนๆแล้วอะไรอีกซักอย่างสิ"

"ไม่มีทาง"

"โห้ย ขอบคุณนะนายที่ตกลงจะช่วยนะ"

"ฉันไปตอบตกลงเธออีตอนไหนห่ะ"

"เมื่อกี้ไงนายอ่ะส่งสายตาบอกว่าตกลงแต่ปากนายพูดว่าไม่ ปากไม่ตรงกับใจนะเนี้ย"

"เธอนี่เพ้อเจ้อแหะ"

"หน่าช่วยฉันหน่อย เดี๋ยวก็ฉันกลับแล้วเนี้ย"

"เออๆ ก็ได้ฉันขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว ให้ช่วยอะไรว่ามา"

"กอดผู้ชายให้ดูหน่อยสิ"

"-_-"

"เร็วๆสิ"

"มานี่เลย" ว่าแล้วเขาก็ดึงฉันไป

"จะไปไหน" ฉันถาม

"พาเธอไปหาไอก้ากับไอโฮปไง"

"เห้ย นายจะบ้าหรอฉันไม่ไป"

"ถ้าไม่ไปเธอก็กลับบ้านไปซ่ะ"

"ไม่นายไปกอดผู้ชายก่อนเด่"

"โรคจิตไง"

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะ"

"ก็ได้ งั้นไหนบอกหน่อยสิว่าไอ ผู้ชาย ที่เธอว่าเนี้ยเป็นไง"

เอ่อ...ผู้ชาย มันก็คือผู้ชายดิ อีตานี่มีดีแต่หน้าตาแต่ไม่มีสมองใช่มั้ย

"นั้นอ่ะกลุ่มนั้นอ่ะ ที่นั่งโต๊ะนั่งอ่ะชอบคนไหนก็กอดคนนั้นเลย"

ฉันชี้ไปทางกลุ่มหนุ่มหล่อที่นั่งมองเราสองคนกำลังตกลงกันอยู่

 

 

 

 

"เธอก็ช่วยบอกลักษณะหน้าตาหน่อยสิรูปร่างหน่อยสิ" จินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

คนเลือกเยอะแหะ งั้นฉันจะเลือกคนหน้าตาดีๆหน่อยแล้วกันจะได้เหมาะสมกับนายนะ ฉันรักษาพจน์ให้นายเลยนะเนี่ย

"งั้นเอาตนนั้นอ่ะที่หน้าหวานๆ ตัวเล็กๆ ขาวๆ จมูกชมพูๆ จมูกโด่งอ่ะ คนนั้นเลย"

"พร้อมมั้ย"

"ฉันพร้อมแล้วนาย" ว่าแล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากเตรียมถ่ายรูป คราวนี้แหละได้หลักฐานแน่ๆ

 

หมับบบบบ

 

 

กอดแล้วค่ะทุกคนเขากอดแล้ว แต่ ทำไมอึดอัดแปลกๆแหะ เห้ยคนที่โดนกอดดันกลายเป็นฉันนี้ไม่ใช่หมอนั่น โอ้ยพระเจ้าทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ละ ฉันว่าฉันบอกเขาละเอียดแล้วนะ

"ฮิ้วววววว วี๊ดวิ้ว"

เสียงโฮ่ร้องดังขึ้นทั่วโรงอาหารจากกลุ่มผู้ชายที่ฉันตั้งใจให้เขาไปกอด ฉันคิดถูกแล้วที่มาวันเสาร์คนเลยมีไม่มากถ้ามาก ถ้าเป็นวันธรรมดาฉันไม่อยากจะคิดเลย

"เห้ย โห่อยู่ได้ไม่มีอะไรทำกันรึไงไปหาอะไรทำไป" ฉันผลักจินออกแล้วหันไปตวาดใส่ผู้ชายกลุ่มนั้น

"ขอโทษครับ พวกเราไม่มองแล้ว"พวกนั้นเอามือปิดตาแต่ว่าแยกนิ้วออกให้มีช่อง แล้วพวกแกจะปิดตากันเพื่ออะไรไรกัน

โอ้ยยยยย ทำไมฉันใจเต้นขนาดนี้เนี้ย

"นี่นายทำบ้าอะไร อยากตายรึไงห่ะ"

"อ่าวนี่...ฉันกอดผิดคนหรอฉันว่าฉันกอดถูกนะทั้งหน้าหวาน ตัวเล็ก ขาว จมูกชมพู จมูกโด่ง"

เอ่อว่ะก็จริงของนายนี่พูด แต่ที่ฉันอธิบายมันใช่ฉันโว้ยไอบ้าาาาาาา

"ดูปากฉันนะ ฉัน...ไม่...ใช่...ผู้...ชาย...โว้ย"

"ก็เธอใส่วิกแถมยังแต่งตัวแบบนี้อีกก็แต่งตัวเป็นผู้ชาย ไม่ใช่เพศชาย" จินพูดก่อนจะมองลงต่ำ

"นี่ไอบ้ามองอะไรห่ะ แล้วนายมากอดฉันทำไมเนี่ย ฮือๆๆๆๆ"

"จะร้องทำไมแันแค่กอดฉันไม่ได้ข่มขืนเธอซักหน่อย อีกอย่างนะนี่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรากอดกันนะ"

จะตอกย้ำให้ได้ขุมสมบัติรึไงเนี้ย นี่ฉันอุตส่าลืมไปแล้วนะ ไอ้พี่จินบ้า ไอ้คนขโมยกอด

"พอแล้วฉันไม่อยากอยู่ที่นี้แล้ว ฉันจะกลับบ้าน" ฉันทำงอแงเหมือนจะร้อง

"ถามจริง ฉันรอให้เธอพูดแบบนี้ตั้งนานแล้วรู้ป่ะเนี้ย ไปเดี๋ยวฉันไปส่งนะ" อีตาจินยิ้มใส่ฉันก่อนจะจูงมือฉันออกจากโรงอาหาร แหม่อยากจับมือฉัยก็ไม่บอก แต่เอาเถอะวันนี้ฉันเหนื่อยมามากพอแล้ว วันนี้ฉันขอกลับบ้านไปเติมพลังแล้ววันหน้าฉันไม่ปล่อยนายไปแหน่ คิม ซอกจิน 5555 (หัวเราะอย่างชั่วร้ายในใจ)

"กลับดีๆน่ะ ยัยเตี้ย" จินฉีกยิ้มโชว์ฟัน

ไม่ต้องมาดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้นก็ได้ ฉันดูออกนะในใจนายไล่ฉันอยู่ล่ะสิ เชอะฉันก็ไม่อยากอยู่หรอกชิชะ

"จ้ะฉันกลับดีแน่ แล้ววันหลังฉันจะกลับมาใหม่" ฉันส่งยิ้มชั่วร้ายกลับ

"อ่าฉันว่าไม่ดีมั้ง คงไม่มีวันหลังหรอกโน๊ะเพราะเจอเธอแค่นี้สมองฉันเนี้ยก็ทำงานหนักแล้ว เจอกันอีกฉันคงต้องไปหาหมอจิตเวชเลนล่ะ"

"ฉันก็ว่างั้นแหละเจอกันอีกฉันขอยอมตายดีกว่า" ฉันพูดแล้วรีบเดินจากไป

ฉันเดินเข้าบ้านด้วยร่างที่เหมือนคนไร้วิญญาณ ไม่มีเรี่ยวแรงแค่เดินเตะหินยังแถบจะล้ม วันนี้ทั้งวันก็ต้องเสียเวลาฟรีๆหลักฐานก็ไม่ได้ แถมยังเสียตัวฟรี (ไรท์:กอดฟรีรึป่าวสมายด์ลูก) คิดแล้วช้ำใจ

 

แอ๊ดดดดดด

ฉันเปิดประตูเข้าไปในข้องนอนของฉันและได้เห็นเงาตะคุ่มๆอยู่ที่เตียง

"ไงน้องสาวสุดที่รักของเฮีย" ผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงของฉันลุกขึ้นละเดินมา

"นี่แกเป็นใคร เข้ามาในห้องนอนฉันได้ไงห่ะ" ฉันตะโกนเสียงดังใส่และหันซ้ายหันขวาหาอะไรป้องกันตัว

"นี่ ยัยน้องสาว จำเฮียไม่ได้จริงๆหรอ" ผู้ชายคนนั้นเดินมาดึงแก้มฉัน

"นี่หยุดนะจะทำอะไร เฮียบ้าอะไร ออกไปเดี๋ยวนี้นะ" ฉันโวยวายใส่และชี้ไปทางประตู

"นี่เฮียไง เฮียอาร์เอ็มเอง"

เฮียอาร์เอ็มชื่อคุ้นๆแหะ เดี๋ยวนะ เฮียอาร์เอ็ม เ-ี่ย นี่ พี่ชาย-ูนี่หว่า (ไรท์:นี่แกลืมพี่ชายตัวเองหรอ)

"เห้ย เฮียอาร์เอ็มจริงดิ กลับมาทำไมไม่บอกเลยอ่ะ คิดถึงงงงง"ฉันเดินไปไปหาเฮียนัมจุนทำท่าจะกอด

"หยุดเลย ไม่เจอเฮียแค่สองปีก็ลืมเฮียแล้วแถมยังไล่เฮียอีกเฮียเสียใจนะ" เฮียอาร์เอ็มทำหน้าหงอย

 

 

"แหม่ก็เฮียไม่อยู่ตั้งนานอ่ะ แล้วเฮียเป็นไปขนาดนี้อ่ะ ไปทำอะไรมาทั้งสูงทั้งหล่อกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะเลยแถมย้อมผมด้วยอ่ะสีเหลืองอ่อสวยอ่ะ"

"นี่ยัยน้องสาวเรื่องสูงหล่อเนี่ยเฮียก็พอเข้าใจนะแต่ไอสีผมเนี่ยสีทอง or golden,understand"

"ค่ะเฮีย goldenก็goldenค่ะ แล้วนี้ป๋ากับม๋าไปไหนอ่ะ เฮียบอกป๋าม๋ายังอ่ะว่ากลับมาเนี่ย" ฉันถาม

"บอกแล้วป๋ากับม๋าไปซื้อของมาเลี้ยงฉลองน่ะ"

"งั้นมีแค่มายด์อ่ะดิที่ไม่รู้ว่าเฮียกลับมาอ่ะ"

"yes"

"โห่ใจร้ายอ่ะทำไมไม่บอกมายด์บ้างเลยอ่ะ"

"เฮียก็มาเซอร์ไพรมายด์นี้ไงไม่ดีใจหรอ"

"ใจดีที่สุดอ่ะ" แล้วฉันก็วิ่งไปกอดเฮีย นี่คงเป็นเรื่องที่ดีที่สุดของวันนี้เลยล่ะ เพราะวันนี้มีแต่เรื่องปวดหัวทั้งวันเลย

 

 

มาๆแนะนำตัวเฮียสุดหล่อของฮันหน่อย นี่คือ คิม นัมจุน หรือเฮียอาร์เอ็มหรือเฮียแร็ปมอนสเตอร์ ชื่อนี้ไม่ได้มาง่ายๆน่ะจ้ะบอกเลย แม่ฉันเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆเนี้ยเฮียไม่มีของเล่นเหมือนเด็กคนอื่นทั่งๆไปเพราะว่าเฮียแกจับของเล่นปุ้บของเล่นของพังปั้บที่ให้แม่ไม่ค่อยซื้อของเล่นให้เฮีย จนทำให้เฮียฝังใจจนตอนนี้ทำให้ห้องทำงานของเฮียเต็มไปด้วยฟิกเกอร์และของต่างๆอีกมากมาย ตอนนี้เฮียเรียนและทำงานไปด้วยเป็นโปรดิวเซอร์และแต่งเพลงให้นักร้องวงหนึ่งที และอาจมีร้องหรือแร็ปเองบ้างบางอารมณ์ของเฮีย

 

 

---------------------------------------------------------------------

ก็จบกันไปแล้วนะจ้าเป็นไงกันบ้างถูกใจกันมั้ยเอ่ยถ้าอยากให้ไรท์แต่งเป็นแนวไหนหรืออยากให้แต่งเรื่องของใครเพิ่มเม้นได้เลยนะจ้ะ เป็นกำลังใจ ติมตาม คอมเม้นให้ไรท์และเป็นกำลังใจให้พี่จินด้วยด้วยนะค่ะ และตอนนี้ต้องขอลาไปก่อนสวัสดีค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น