[Jin×You] | He is gay

ตอนที่ 4 : [Jin×You] He is gay | Chapter 2 โรงเรียนชายล้วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ธ.ค. 62

 

 

สวัสดีเช้าวันศุกร์ที่แสนสดใสของฉัน

"นี้เพื่อนสมายด์ พวกเรามีข่าวเล็กๆน้อยๆอะไรจะมาบอก" ในขณะที่ฉันกำลังหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี๋ก็มีเสียงของเจนนี่และโรเซ่ที่พูดเอ่ยขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันและเดินมาที่หน้าโต๊ะฉัน

"อะไรของพวกแก จะมีร้านขายขนมมาเปิดร้านใหม่หรือ BTS บินมาไทยหรอ" สมองฉันวันๆก็แต่เรื่องของกินกับ BTS เนี่ยแหละติ่งเท่านั้นที่เข้าใจ

"ไม่ใช่จ้ะ...แต่ว่าเมื่อวานฉันไปเปิดเว็บโรงเรียนชายล้วนมา" เจนนี่พลางยิ้มไปพูดไป

"หรอไง"

"ก็เค้าบอกว่าวันนี้พี่จินจะไปดูหนังเรื่องกำเนิดแบทแมนแห่งอาร์คัมแหละ"

ว่าแล้วว่าไม่พ้นเรื่องอีพี่จินนี่อ่ะ สองคนนี้ถึงได้ดี๊ด๊าเป็นปลากระดี่ได้น้ำขนาดนี้เป็นเอามานะเพื่อนฉัน เห้อ...คนสวยเพลีย

"อื๊ม...แล้วไงบอกฉันเพื่อ ฉันไม่ได้สนใจอีตานั้นขนาดนั้นย่ะ"

"นี่ๆๆ ฉันยังพูดไม่จบ ฉันจะบอกว่านี่คืออย่างแรกที่จะยืนยันว่าพี่จินไม่ใช่เกย์"

"อะไรนะ แค่ดูหนังเนี้ยนะ มันเกี่ยวอะไรตรงไหนห่ะ"

"ถูกต้องแล้วครับผม การดูหนังเนี่ยสามารถบอกอะไรได้หลายอย่างนะจ้ะ" โรเซ่ยิ้มจนแก้มแทบจะปริภูมิใจกับหลักฐานของนางทั้งสอง

อีแค่ดูหนัง มันเป็นหลักฐานว่าจะเป็นหลักฐานว่าเขาเป็นเกย์หรืไม่เป็นเกย์ได้ไง

"ไหนพวกแกลองบอกดูดิ้ ว่ามันเกี่ยวยังไง"

"ก็แกดูนะ เค้าดูหนังแบทแมนเลยนะ"

"แล้ว"

"เอ้า...ถ้าเขาเป็นเกย์เค้าจะมาดูหนังแบบนี้หรอนี่มันหนังของผู้ชายแมนๆเค้าดูกันเว้ย" โรซ่าว่า

"แกหนังแบบนี้ใครๆเค้าก็ดูกันทั้งนั้นมันไม่ได้จำกัดเพศซ่ะหน่อยว่าต้องเป็นผู้ชายทั้งแท่งเท่านั้นที่ดูได้" ฉันอธิบายเหตุผลให้เจนนี่และโรซ่าฟัง

"แหม่! ทำไมจะบอกไม่ได้ถ้าพี่จินเค้าเป็นเกย์เค้าคงไปดูหนังสายใยแห่งรักแล้ว เนอะๆเจนนี่"

"ใช่ๆๆๆ" ยัยสองคนนี้เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกันจริงๆเลย

"เดี๋ยวก่อนนะค่ะคุณเพื่อนรัก นี่ถ้าฉันจำไม่ผิดเนี้ยพวกแกพึ่งจูงมือกันไปดูหนังเรื่องสายใยแห่งรักไม่ใช่รึไง หรือว่าพวกแกเป็น...."

"นี่ๆหยุดเลยนะ อย่ามาเฉไลเปลี่ยนเรื่องอย่างน้อยพวกฉันสองคนก็มีหลักฐาน เพราะฉะนั้นแต้ม 1:0 นะจ้ะอยากตีคะแนนเสมอก็รีบหาหลักฐานมาแล้วกัน" ว่าจบแม่นางสองคนก็สะบัดก้นออกไปจากห้อง" คือมันสองคนใช่เพื่อนของฉันจริงๆใช่ป่ะ อย่างงี้แหละคนสวยมักไม่มีคนคบ (ไรท์ : หลงตัวเองมากแม่)

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง...วันเสาร์แสนสุข (มั้ง) ตอนนี้ฉันกำลังใส่ชุดนักเรียนชายของโรงเรียนชายล้วนชื่อดังพร้อมวิกผมผู้ชายสีน้ำตาลเข้ม ดีนะพี่ชายสุดที่รักของฉันยังทิ้งชุดนักเรียนเก่าไว้ที่บ้าน พี่ชายของฉันเนี้ยอายุห่างจากฉันสองปี ตอนนี้เขาก็ไได้หนีฉันไปเรียนที่เกาหลีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชิ น้องสาวก็สวย และน่ารักขนาดนี้ยังทิ้งกันได้ลงคอ

 

 

ใส่วิกแล้วจะได้ประมาณนี้แหละ

 

 

หน้าโรงเรียนชายล้วน...

 

 

กรี๊ดดดดดดด มันดีมากค่ะทุกคน ตอนนี้ฉันยืนอยู่หน้าโรงเรียนชายล้วนที่ๆชะนีน้อยใหญ่หลายๆคนอยากมาเหยียบที่นี้ ฉันฝันว่าฉันอยากมาที่นี้ซักครั้ง ในที่สุดฉันก็ได้มาซักที อะไรจะดีขนาดนี้ แต่ยิ่งไปกว่านั้น ฉันมาที่ในฐานะเด็กหนุ่มม.ปลายสุดหล่อ (ฉันคิดว่างั้นนะ)

ตึก ตัก ตึก ตัก

อ่า...บ้าจริงทำไมตื่นเต้นขนาดนี้ ตื่นเต้นกว่าตอนที่กดบัตรคอนซ่ะอีกนะเนี่ย ทำไมโรงเรียนชายล้วนถึงได้ใหญ่โตขนาดนี้ฟ่ะ อ้าาาาา ตื่นเต้น

"เฮ้ย น้องมาจากโรงเรียนไหนเนี้ย เครื่องแบบไม่ใช่เด็กของที่นี่นี่หน่า" นักเรียนชายกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาหาฉันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

อื้มมมม ซวยแล้วไงละวันเสาร์แท้ๆ มาทำอะไรกันเนี้ย

"นั้นสิไอ้น้อง มีอะไรบอกพวกพี่ได้นะพวกพี่อ่ะเจ้าถิ่น" ผู้ชายตัวสูง มองฉันด้วยสายตาหื่นตั้งแต่หัวจรดเท้า

อ้ากกกกก ไอ้หน้าม้า หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนี้นะ _

"คือหนู...เห้ย...คือว่าผมจะมาสมัครเรียนที่นี้อ่ะครับ แฮ่ๆ" ฉันพยายามทำเสียงให้ดูแมนที่สุดเท่าที่จะทำได้

"555 เสียงอย่างกับไก่ขันเลยไอ้น้องชาย แปลกแหะ"

อ้าาาา ไอ้หลอดไฟเดินได้อย่ามาว่าเสียงอันไพเราะของฉันเหมือนไก่ขันได้ไง เดี๋ยวแม่กระโดดถีบขาคู่เลยนิ

"ถ้าไม่เห็นว่าใส่ชุดนักเรียนชายนี่ พี่นึกว่าเป็นผู้หญิงเลยนะ ดูสิตัวเล็กนิดหนึ่ง หน้าก็ใสอย่างกับเด็กผู้หญิง แถมปากก็แดงแจ๊ดเลย น่ารักนะเราเนี้ย" แล้วไอ้หลอดไฟเดินได้ก็เอามือมาลูบหัวฉัน

นี่นายหลอดไฟกล้าดียังไงมาลูบหัวฉัน ถ้าวิกหลุดขึ้นมาฉันจะทำยังไง ชักจะไม่ไหวแล้วนะไอ้พวกนี้

"ไปกับพวกพี่มั้ย พี่กับพวกพี่แล้วมีความสุขนะบอกก่อน"

"คือไม่เป็นไรดีกว่าครับ พอดีผมไม่ว่าง"

"ไปเถอะน้ะ พี่รับรองแล้วน้องจะถูกใจ" ไอ้หน้าม้าเอามือมากอดฉัน แล้วพยายามดึงไปหากลุ่มพวกมัน

นี่!!! ไอ้ผิดเพศแกจะมากินไม้ป่าเดียวกันไม่ได้นะเว้ยถึงฉันจะเป็นผู้หญิงก็เถอะแต่ตอนนี้ฉันแต่งตัวเป็นอยู่ผู้ชายนะ

"ปล่อยนะฉันไม่ไป" ฉันสะบัดแขนไอ้หน้าม้านี้ออก แล้วถอยหนีออก

"บอกให้ไปไง" ไอ้หลอดไฟเดินได้เดินมาจับข้อมือฉันอีกครั้ง

"ไม่ไปเว้ย"

"ไป"

"ไม่ไปเว้ยยยยย"

"มานี่" แล้วไอ้หน้าม้าก็เดินมาลากฉันไปทางประตู

ฮือออออ ไม่นะชีวิตฉันจบสิ้นกัน เพราะนายอีพี่จินนนนนนนนนน

ปึง!!!

"เ-ี่ยเอ้ย"

ฉันใช่โอกาสที่ไอ้หน้าม้าเผลอ ใช้เท้าเตะผ่าหมากของไอ้หน้าม้าแล้วรีบวิ่งแบบไม่คิดชีวิต

"เฮ้ย ตามมันไป" ไอ้หลอดไฟเดินได้มาช่วยประคองไอ้หน้าม้าแล้วสั่งให้พรรคพวกมันตามจับฉัน

และตอนนี้ฉันอยู่ซักที่หนึ่งของโรงเรียนชายล้วน โอ้ย!!! แล้วไอ้พวกบ้านั้นก็ตามมาอยู่ได้ ฉันชักจะไม่ไหวแล้วนะเหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน อาคารอะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด แถมยังทำวิกหลุดอีกตาย-่าแล้วมั้ยละสมายด์เอ้ย ไหนๆก็หลงแล้วแล้วเอาไงเอากันว่ะ

แอ้ดดดดดด

แล้วฉันก็ได้ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่ง จากการคำนวนด้วยสมองอันชาญฉลาดของฉันแล้วที่นี้น่าจะเป็น ห้องประชุม แต่ห้องนี้ใหญ่เป็นบ้าเลยแหะถ้าเอามาเทียบกับห้องประชุมโรงเรียนฉันนะ กลายเป็นรูหนูเลยจ้า

เฮ้ย... มีคนนอนอยู่ตรงนั้นนี้หว่า? ขอร้องละหลวงพ่อเจ้าขาอย่าให้เข้าตื่นเลย

"หื้ม...." แล้วบุคคลผู้ที่ไม่อย่าให้ตื่นก็ลุกขึ้นด้วยความงัวเงีย

"เชี่ย!!! ไอสูง"

"ยัยเตี้ย"

อื้มไม่รู้เมื่อเช้าก้าวเท้าไหนออกจากบ้านทำไมถึงได้ดวงซวยขนาดนี้ เพราะคนที่นอนอยู่ดันเป็นไอคนฉวยโอกาสที่ขโมยกอดของฉันไป (แต่ก็ดีใจนะที่ได้กอด) ถึงว่าไอ้เครื่องแบบของอีตานี้ถึงได้คุ้นๆ

"นี่เธอตามมากอดฉันคืนถึงที่นี้เลยหรอ ติดใจอ่ะดิ"

"บ้านนายดิ ฉันไม่ได้มาหาช่ะหน่อย" พูดพลางเอามือขยี้หัว โอ้ยปวดหัวมันอะไรกัน

"งั้นเธอมาทำอะไรที่นี้ หน้าตาอย่ากับโจรหนีตำรวจมาอย่างงั้นแหละ แล้วนี้แต่งตัวอะไรเนี้ยยัยเตี้ย"

"Stop ถามทีละอย่างเถอะค่ะ"

"หามันให้ทั่ว" เสียงดังกึกก้องที่ฟังแล้วขนลุกของไอ้หลอดไฟเดิน ไม่นะ ฉันต้องตายแน่ๆT_T

"นายๆ ช่วยฉันฉันหน่อยนะ ไอ้พวกนั้นตามฉันอยู่อ่ะ"

"แล้วทำไมฉันต้องช่วยเธอด้วย แล้วไปทำอะไรมาถึงไปโดนตามอาฆาตขนาดนี้ หรือเธอไปฆ่าเพื่อนมันมา"

นี่ไอ้สูงให้เกียรติใบหน้าอันแสนสวยและจิตใจอันงดงามของฉันด้วย คิดแบบนี้ไม่มีสมองแน่ๆ

"จะบ้าหรอ นี่นายฉันเดือดร้อนจริงๆช่วยฉันเหอะนะ ขอร้องนะ" ฉันทำหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ์

 

แอ้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เสียงประตูได้เปิดออกมาพร้อมกับชายทั้งสองที่ไล่ตามฉันมาเมื่อซักพัก

 

 

ปัง!!!

และเสียงที่ดังขึ้นนี้คือหัวของฉันเองค่ะ อ่านไม่ผิดแน่นอนค่ะ นี่คือเสียงของหัวฉันที่กระแทกกับโต๊ะอย่างจังเพราะไอสูงนี้ผลักฉันให้เข้าไปอยู่ใต้โต้ะ อื้มต้องขอบใจเขาจริงๆที่ช่วย (กัดฟันพูด)

"ว่าไง...ไอเจโฮปไอชูก้ามีอะไรหรอ"

ห่ะ...ไอ้หน้าม้ากับไอ้หลอดไฟเดินได้ชื่อเจโฮปกับชูก้าคือชื่อเจโฮปว่าแปลกแล้วแต่ชื่อที่ดูน่ารักชูก้าไม่สมกับการกระทำของเขาเลยซักนิด

"เอ้า ไอจินมึงเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆวิ่งมาทางนี้ป่ะ" เจโฮปถาม

จิน เมื่อกี้ไอหน้าหม้าเรียกไอสูงว่าจินละ โลกกลมอะไรขนาดนี้ โอ้ว มายก็อดผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคือคนที่ทำให้ต้องมาที่นี้ และฉันมาที่นี้ก็เพราะพี่จิน และพี่จินก็คือคนที่กอดฉันเมื่อวันก่อน อเมซิ่ง

"ผู้ชาย?"

"อือ ตัวเล็กๆขาวๆอ่ะ มึงเห็นป่ะ"

"คนที่อ้อนแอ้นหน้าตาเหมือนผู้หญิงอะนะ"

"เออใช่ๆ คนนั้นแหละ"

"เห็นวิ่งไปทางออกโรงเรียนอีกฝั่งหนึ่งอ่ะ"

แล้วอีพี่จินก็ชี้ไม้ชี้มือบอกทางไอ้หน้าม้ากับไอ้หลอดไฟเดินได้ไปอีกทาง

"ขอบใจนะ ถ้ากูเจอแล้วเดี๋ยวกูพามาให้ดูหน้า" ไอ้หน้าม้ากับไอ้หลอดไฟเดินได้หันมาบอกก่อนจะใส่เกียร์หมาวิ่งไปทางที่อีพี่จินบอก

"ออกมาได้แล้ว มันไปกับหมดแล้ว" พี่จินก้มมองลงมาที่ฉัน

ออร่าคนหล่อมันเป็นอย่างนี้นี่เองฉันเพื่อเข้าใจเจนนี่กับโรเซ่ก็วันนี้ละ

"นี่...ช่วยฉันทำไมอ่ะ" บางทีฉันก็เหนื่อยใจกับตัวเองนะ--

"นี่เธอเป็นไบโพล่ารึไง เธอเป็นคนอ้อนวอนขอให้ฉันช่วยเองนะ" เขาว่าก่อนเขานิ้วที่หน้าผากจนหน้าหงาย

"ก็...อะไร...คือ... นายคือจินหรอ" เห็นมั้ยฉันว่าฉันต้องไปหาตรวจสมองเร็วๆนี้แหละ

"แล้วทำไม....อื้มฉันชื่อ จิน แล้วมันเกียวอะไรกีบเธอห่ะ แล้วนึกจะเปลี่ยนเรื่องก็เปลี่ยน เธอเป็นบ้าหรอ" อื้ม เมื่อก็ไบโพล่าตอนนี้บ้า มีอะไรอีกมั้ย

"นายชื่อจินจริงๆใช่ป่ะ"

"นี่...คือเธอไม่รู้จักฉันหรอ ฉันไปอยู่หลุมไหนมาเนี้ย"

"ทำไมจะไม่รู้จัก นายออกจะดัง แต่...นายคือจินที่เป็นฑูตนักเรียนใช่ป่ะ"

"-__-"

"ใช่มั้ย"

"ฉันเนี้ยแหละจินฑูตนักเรียน ทำไมล่ะ"

โอ้วววว นี่หรือจินฑูตนักเรียนที่เจนนี่กับโรเซ่เพ้อถึงทุกวัน หล่อสมกับที่นางสองคนพูดจริง ขอลายเซ็นได้มั้ยเนี้ยจะเอาไปอวดสองคนนั้น^^

ปัง!!!

"ไอจินกูได้ยินเสียงมึงคุยกับใครอ่ะ"

อื้ม!! แล้วไอหน้าม้าก็กลับมาอีกครั้งอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

"หลบอยู่หลังฉันห้ามออกมานะ" พี่จินกระซิบบอกฉัน

"อือ"

ด้วยความที่ฉันหุ่นดี หรือเขาตัวใหญ่ที่ใหญ่จนสามารถบังฉันได้ทั้งตัว

"กูอยู่คนเดียว...กูจะไปคุยกับใครให้กูคุยกับผีหรอ"

"แต่กูได้ยินนะ...ถามจริงมึงซ่อนใครไว้ป่ะ" นี่ไอ้พี่หน้าม้าค่ะก็คุณพี่จินเค้าบอกว่าไม่มีก็คือไม่มีสิตอแยให้ได้อ่ะขึ้นมาห่ะ (ไรท์ : ก็เค้าหาตัวแกอยู่ไงนังสมายด์)

"กูบอกว่าไม่มีก็ไม่มีไง" พี่จินตวาดจนอีตาหน้าม้าหน้าจ๋อยไปเลยจ้า

"เออ..ไม่มีก็ไม่มีว่ะ" แล้วไอ้หน้าม้ากับไอ้หลอดไฟเดินได้ก็วิ่งหนีหายไป

"เฮ้ออออออออออ..." วันนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่ฉันถอดหายใจ

"รีบออกจากที่นี้ไปซ่ะ ถ้าเธอไม่อยากเดือดร้อนฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเธอทั้งวันนะ" พี่จินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ฉันว่าฉันอาการหนักแล้วนะมาเจออีตานี่อาการหนักกว่าอีก เปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทันเรียกแหะ

"นี่นายลงใช่สมองอันชาญฉลาดของนายคิดดูนะ นายจะให้ฉันออกไปยังไงพวกนั้นตามจองล้างจองผลาญขนาดนี้ ถ้าฉันออกไปคงโดนกระทืบเละแน่" ฉันเถียง

"แล้วเธอจะให้ฉันช่วยยังไง ช่วยแค่นี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

"นี่นาย...ถามโง่ๆอีกแล้วนะ นายเป็นผู้ชายนายก็ต้องช่วยผู้หญิงบอบบางร่างน้อยอย่างฉันสิ"

"อะไรนะ"

"หูหนวกหรอ ฉันบอกว่าให้นายพาฉันออกไปจากที่นี่"

"ไม่!!!"

"นายต้องพาฉันออกไปจากที่นี้"

"บอกว่าไม่ไงโว้ย"

"แต่นายต้องพาฉันไป ได้ยินม้ายยยยยย"

"บอกว่าไม่ไงยัยเตี้ย ตื้อชะมัด น่ารำคาญโว้ย"

"ฉันก็รำคาญนายเหมือนกันแหละน่า"

"แล้วทำไมฉันจะต้องช่วยเธอด้วยห่ะ"

"ก็...เพราะ...ฉันขอร้องนายไง นะๆๆ" ฉันคุกเข่าขอร้องกอดเข่าพี่จินและทำหน้าอ้อนวอนสุดฤทธิ์เท่าที่จะทำได้

"เออๆๆ ช่วยก็ช่วยว่ะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันใจดำ แค่ฉันส่งเธอแค่ที่หน้าโรงเรียนนะ แล้วเราก็แล้วเราก็แยกย้ายจบนะ"

"ฮือออออ ขอบคุณนะแต่นี้ก็เป็นพระคุณอย่างสุดซึ่งแล้วเจ้าค่ะ" แหม่กลัวฉันเอาไปพูดเสียๆหายๆนะสิ แต่เขาช่วยนี่ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

 

 

 

---------------------------------------------------------------------

ก็จบกันไปแล้วนะจ้า อาจมีบางคำที่พิมพ์ผิดไปต้องขออภัยนะค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น