ll หัวขโมยแห่งบารามอส ll ForEver TiME... ชั่วนิรันดร์...

ตอนที่ 9 : ~๐(^-^)๐~ ชายแปลกหน้า - เพียงช่วงเวลานี้เท่านั้น ~๐(^-^)๐~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ส.ค. 48



\"เกิดอะไรขึ้นคิล\" คาโลถามด้วยน้ำเสียงร้อนใจ ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที



\"ก็ข้างนอกน่ะ..................................\" คิลอ้ำอึ้งไม่พูดซะที จนคาโลรำคาญ ลุกขึ้นจากโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องอาหารดราก้อนไปทันทีโดยไม่รอใคร คิลกับเฟรินที่เห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งตามไปทันทีเช่นกัน



\"ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คิล\" เฟรินถามพลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีกเพื่อให้ทันเจ้าคนข้างหน้าที่เดินออกมาไม่ได้รอใครเลย คิดแล้วก็หงุดหงิดในใจจะรอกันหน่อยก็ไม่ได้



\"คือว่า เมื่อกี้ตอนฉันเดินผ่านสวนกับเรนอน เห็นคาโอกำลังสู้กับใครคนหนึ่งอยู่น่ะ ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเป็นใคร พวกมันใส่เสื้อคลุมปิดหน้ากันหมดเลย\" คิลตอบแล้วเร่งฝีเท้าขึ้นบ้าง



\"เฮ้ย จริงหรอ งั้นก็ต้องรีบไปแล้วล่ะ\" เฟรินพูดแล้วเริ่มออกวิ่งทั้งๆที่ยังอุ้มคาเรอยู่ คาเรที่ได้ยินชื่อพี่ชายของตัวเองร้อนใจไม่แพ้คนที่อุ้มเขาเลยแม้แต่น้อย ขออย่าให้ท่านพี่เป็นอะไรเลยนะ



เมื่อวิ่งกันมาใกล้สวนที่เป็นจุดหมายปลายทาง คาโลก็สัมผัสได้ถึงไอเวทย์ของใครบางคน มันแปลกมาก เป็นไอเวทย์ที่ชั่วร้าย เป็นมนตร์ดำ ใครกัน ใคร ชายหนุ่มคิดในใจ แล้วก้าวเดินออกไปทางสวนเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้าของไอเวทย์ประหลาดนี้



คาโลหยุดเดินเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ภาพเบื้องหน้าของเขาคือคาโอที่กำลังต้านเวทย์ที่ฝ่ายตรงข้ามร่ายอยู่ มีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังชายแปลกหน้านั้น พวกเขาทั้งหมดสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทปกปิดใบหน้าที่แท้จริง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด คาโอดูเหนื่อยมากแล้ว มันคงจะใก้ลถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ



\"มอบน้องชายเจ้ามา ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่ตื่น\" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น คาโอแย้มรอยยิ้มออกมา ถึงแม้ใบหน้าจะดูเหนื่อยอ่อน แต่ก็บ่งบอกได้ถึงรอยยิ้มเย้ยหยันนั้น



\"ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่บอก\" คาโอตอบกลับไป แล้วเริ่มร่ายเวทย์บ้าง แสงสีขาวสว่างเริ่มโผล่ออกมาจากคฑาของเขา คฑาสีเงินสวย หัวลูกแก้วเป็นสีเขียวมรกต มันคงเป็นคฑาหายาก เพราะเขาเคยอ่านเจอคฑาลักษณะนี้ในหนังสือเล่มหนึ่ง ซึ่งมันก็นานมามากแล้ว



คาโลพิจารณาการต่อสู้ครั้งนี้อยู่ห่างๆ โดยไม่เข้าไปยุ่งด้วย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพลางใช้ความคิด เพียรนึกถึงหนังสือเล่มที่เคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว แต่ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกซะที



\"เจ้านี่ดื้อรั้นซะจริง หรือว่าเจ้าอยากจะไปอยู่กับพ่อแม่รอน้องชายรึ\" ชายคนนั้นพูดอีกครั้ง ถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่คาโลก็รู้ได้ว่าชายคนนั้นก็เหนื่อยไม่น้อยเช่นกัน



\"แก!!\" คาโอสบถออกมา เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามไรผมสีเงินสวย ใบหน้าของเขาเริ่มซีดลงเรื่อยๆ เพราะใช้พลังเวทย์เกินจำกัด แต่ปากก็ยังบริกรรมคาถาต่อไป ส่วนชายแปลกหน้าเองก็เช่นเดียวกัน



หลังจากผ่านไปประมาณ 2 นาทีได้ แสงสว่างจ้าที่มือของคาโอก็เริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าชายแปลกหน้าจะปิดหน้าไว้ แต่เขากำลังยิ้ม เขากำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ้มของผู้ที่กำลังจะชนะ!!



\"ข้าว่าเจ้าควรจะยอมแพ้ แล้วไปเอาตัวน้องชายเจ้ามาได้แล้ว\" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น คาโอไม่พูดอะไร ใบหน้าของเขาเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ใกล้ถึงขีดสุดแล้วสินะ จะทำยังไงดีเนี่ย ระหว่างที่เขากำลังใช้ความคิด ฝ่ายตรงข้ามกลับใช้เล่ห์โกง อัดพลังเข้าที่ท้องของเขา จนชายหนุ่มล้มลงไปนอนอยู่บนพื้น



ดาบเรียวยาวถูกชักออกมาจากฝัก มันพุ่งตรงมาทางคาโอที่นอนอยู่บนพื้น เพียงเสี้ยวนาทีที่ดาบจะพุ่งทะลุขั้วหัวใจของชายหนุ่ม ดาบก็หยุดชะงักลง และหักในที่สุด ชายแปลกหน้าหันไปมองอย่างตกใจ เขาก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนบริกรรมคาถาอยู่ ดาบในตำนานที่ไม่ว่าใครก็หักมันไม่ได้ แต่เขา..เขาคนนี้กลับหักมันลงเพียงเสี้ยววินาที ช่างน่ากลัวจริงๆ ทั้งๆที่อายุยังน้อยกลับทำได้ถึงขนาดนี้ ในอนาคตคงจะไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้



นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาเสียจนชายแปลกหน้านึกกลัวขึ้นมาจับใจ เฟรินและคิลที่วิ่งตามมาทีหลังหยุดลง ทั้งสองมองไปที่คาโลที่กำลังย่างก้าวเข้าไปในสวนอย่างช้าๆ แววตาที่ไม่เหลือความอบอุ่นแม้แต่น้อย แววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา พ่อมดปีศาจแห่งคาโนวาลคืนชีพแล้ว!!



เฟรินมองคาโลอย่างตกใจ และเมื่อมองถัดไปเธอยิ่งตกใจกว่า คาโอ!! คาโอนอนอยู่บนพื้น เฟรินรีบส่งคาเรให้คิลดูแล แล้ววิ่งเข้าไปในสวนอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น เท้าของเธอไปหยุดอยู่ข้างๆร่างของคาโอ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขา



เขายังหายใจอยู่!! เฟรินคิดอย่างดีใจ แล้วหันกลับไปมองคาโลที่ตอนนี้ไม่ได้สติแล้ว จะทำยังไงดี จะทำยังไง ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป ป้อมอัศวินคงไม่เหลือ ไม่สิ ไม่ใช่แค่ป้อมอัศวิน แม้แต่เอดินเบิร์กก็คงไม่เหลือด้วยซ้ำ ต้องหยุด ต้องหยุดมันให้ได้ ไวเท่าความคิด หญิงสาวดันตัวลุกขึ้นจากพื้น แล้วเดินตรงเข้าไปหาชายผู้เป็นที่รักอย่างไม่หวั่นแม้แต่น้อย



\"คาโล พอเถอะ มันมากเกินไปแล้ว\" หญิงสาวกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูชายหนุ่ม เพียงเท่านั้นนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยที่เคยเย็นชาและว่างเปล่ากลับมาเป็นแววตาที่แสนอบอุ่นเช่นเคย เสียงบริกรรมคาถาก็หยุดลงด้วยเช่นเดียวกัน



\"พวกแกต้องการอะไร!!\" เฟรินตะโกนถามออกไป นัยน์ตาเธอแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นและไม่หวั่นเกรงอะไรทั้งสิ้น ชายแปลกหน้าถอยกลับไปที่กลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง



\"เราต้องการเด็กที่ชื่อคาเรเท่านั้น เจ้าจงส่งเด็กคนนั้นมาซะ\" ชายแปลกหน้าอีกคนเอ่ยขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหัวหน้ากลุ่มนะ



\"เจ้าต้องการตัวคาเรไปเพื่ออะไร!!\" เฟรินตะโกนถามกลับไปอีก ต้องทำยังไง ต้องทำอย่างไรถึงจะปกป้องเอาไว้ได้ คิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดเข้าหากัน ในสมองกำลังประมวลหาวิธีการที่จะทำให้คนพวกนั้นกลับไปให้เร็วที่สุด แล้วแน่นอนว่าคาเรต้องยังอยู่กับพวกเขาอย่างปลอยภัยด้วย



\"เด็กคนนั้นเป็นอันตราย เราจะปล่อยเขาไว้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะงั้นเจ้าจงส่งตัวเขามา เราจะพาเขาไป เพื่อความปลอดภัยของทุกคน\" ชายคนนั้นตอบกลับ เฟรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ อันตรายงั้นหรอ พวกนั้นต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ เด็กน่ารักอย่างคาเรเนี่ยนะอันตราย ไม่มีทางหรอก



\"ไม่ ยังไงข้าก็ไม่ส่งคาเรให้พวกเจ้าหรอก พวกเจ้ากลับไปซะ ก่อนที่ข้าจะโมโห!!\" เฟรินเอ่ยเสียงดังก้อง แต่ชายแปลกหน้ากลับกลั้วหัวเราะอย่างกับว่ามันเป็นเรื่องตลก



\"ลำพังผู้หญิงคนเดียวอย่างเจ้าจะทำอะไรพวกเราได้ จงนำตัวคาเรมาให้พวกเราซะ ถ้ายังอยากมีชีวิตต่อไป\" ชายคนนั้นพูดพลางกลั้วหัวเราะดังขึ้นอีก เฟรินขบฟันอย่างโกรธแค้น พวกแกจะดูถูกคนอย่างเฟริน เดอเบอโรว์เกินไปแล้วนะ ว่าแล้วก็หันกลับไปพูดกับเจ้าชายที่เพิ่งได้สติที่ยืนอยู่ข้างๆ



\"คาโล นายช่วยร่ายเวทย์ให้หน่อย\"



\"เวทย์อะไร\" ชายหนุ่มผู้ถูกขอร้องถามกลับมาอย่างสงสัย



\"เปลี่ยนให้มันเป็นตอนกลางคืนที\" เฟรินพูด แล้วก้าวเดินออกไปข้างหน้าอย่างมาดมั่น คาโลมองหญิงสาวอย่างชั่งใจ แล้วเริ่มบริกรรมคาถาตามคำขอร้องของหญิงสาว



ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในไม่ช้า พระจันทร์เข้ามาแทนที่พระอาทิตย์ ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสนิท ร่างของหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้กลุ่มคนนั้นมากขึ้น พร้อมกับเรียกอาวุธคู่ใจออกมา



\"ผ่าปฐพี!!\" เหมือนกับคำประกาศิต ดาบเล่มใหญ่เกินกว่าที่ผู้หญิงทั่วไปจะถือได้ มาปรากฏอยู่บนมือของเธอ หญิงสาวกระชับดาบให้แน่นเตรียมต่อสู้ แต่ฝั่งนั้นกลับถอยร่นไปอย่างหวาดๆ



\"ธิดาแห่งความมืด\"



\"ว่าไงนะ ธิดาแห่งความืดงั้นหรอ ซวยซะแล้วสิ\"



\"จะเอายังไงดี จะทำยังไง เดี๋ยวก็ได้ตายกันหมดหรอก\" กลุ่มชายแปลกหน้าเริ่มหันไปซุบซิบกันอย่างหวาดกลัว แต่ชายคนที่ต่อรองกับเฟรินเมื่อกี้กลับยืนอยู่เฉยๆจนน่าแปลก



\"เงียบได้แล้ว!!\" เขาสั่ง แล้วเสียงทั้งหมดก็เงียบหายไป ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรอีก เฟรินหยุดเท้าลง ชายคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าก้มหัวลงอย่างกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมาอีก



\"เราไม่ได้มาเพื่อจะสู้กับท่าน ธิดาแห่งความมืด เรามาเพื่อนำตัวคาเรไป ถ้าเพียงท่านจะส่งเขาให้เรา..................\" ชายคนนั้นพยายามพูดเกลี้ยกล่อม แต่เฟรินกลับตอบปฏิเสธทันที



\"ไม่ เราไม่มีทางส่งคาเรให้คนอย่างพวกเจ้าหรอก กลับไปซะ!!~\" เฟรินพูดแต่ดูเหมือนว่าชายแปลกหน้าจะยังไม่ล้มเลิกความพยายาม เขาจึงเกลี้ยกล่อมเฟรินต่อ



\"โธ่ ท่านก็น่าจะรู้ดีถึงความอันตรายของเด็กคนนนั้น เพราะฉะนั้นได้โปรด ส่งเด็กคนนั้นให้เราเถิด\"



\"ไม่ นี่พวกเจ้าฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง ข้าว่าข้าพูดชัดเจนแล้วนะ พวกเจ้าจงกลับไปซะ ก่อนที่ข้าจะมีน้ำโห\" เฟรินพูดอีกครั้ง เพื่อเน้นย้ำสิ่งที่เธอพูดไปเมื่อกี้ ชายแปลกหน้าถอนหายใจ ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆอย่างปลงๆ



\"ถ้าอย่างนั้นมันคงจะเลี่ยงไม่ได้ถ้าเราจะสู้กัน ในเมื่อพูดกับดีๆท่านไม่ยอม เห็นทีว่าพวกเราคงต้องใช้กำลังแล้วล่ะ\" ชายแปลกหน้าพูดเสียงเย็น แต่เฟรินกลับไปรู้สึกหวั่นไม่ได้แต่น้อย เธอมองหน้าพวกนั้นด้วยสีหน้าเย้ยหยันเต็มที่



\"จัดการ!!\" ชายแปลกหน้าที่เป็นหัวหน้าออกคำสั่ง ชายแปลกหน้าทั้งหมด จึงพุ่งตรงเข้าหาหญิงสาวด้วยความเร็ว แต่พวกนั้นก็กระเด็นออกมาหมด เนื่องจากเกราะน้ำแข็งที่คาโลสร้างขึ้นเพื่อปกป้องหญิงสาว



\"เฟริน นายอย่าลงมือเลย เดี๋ยวเรื่องมันจะไปกันใหญ่ ให้ฉันจัดการให้เอง\" คาโลพูด แล้วปักคฑาพิพากษาลงบนพื้น แล้วเริ่มบริกรรมคาถา ลมเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้าสีดำสนิทแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาครึ้มเหมือนฝนจะตก หิมะเริ่มโปรยปรายลงมา ชายหนุ่มหลับตาลงพร้อมบริกรรมคาถาบทสุดท้าย



หมาป่าหิมะสีขาวปรากฏขึ้นที่หน้าชายแปลกหน้าทั้งหลาย พวกนั้นหยุดชะงักทันที คาโลลืมตาขึ้น แล้วเริ่มบริกรรมคาถาต่อ หมาป่าหิมะเริ่มโจมตีไปที่ศัครูทีละคนๆ ชายแปลกหน้าที่เป็นหัวหน้าสบถอะไรบางอย่างออกมา แล้วเริ่มบริกรรมคาถาบ้าง แสงสีขาวสว่างจ้าปรากฏขึ้นที่มือของเขา ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นก้อนพลัง และพุ่งเข้าทำร้ายคาโลที่บริกรรมคาถาอยู่



อ๊ากก!!



เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นทันทีที่ก้อนพลังนั้นพุ่งเข้าปะทะร่างของชายหนุ่ม แต่เขายังคงยืนอยู่ และบริกรรมคาถาต่อไป เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลรินออกจากปากชายหนุ่มช้าๆ เฟรินรีบวิ่งเข้ามาดูอาการคาโลทันที



\"คาโล พอเถอะ พอแล้ว\" เฟรินพูด น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาอาบแก้มเนียนขาวดุจหิมะ แต่คาโลไม่ตอบยังบริกรรมคาถาต่อไปไม่หยุด คิลที่ได้ยินเสียงร้อง จึงรีบอุ้มคาเรวิ่งมาดูทันที แต่ก็ต้องตกใจกับภาพที่ได้เห็นตรงหน้า



\"คาโล!!\" คิลร้องพลางวิ่งเข้ามาใกล้คาโลมากขึ้น คาเรเองก็ตกใจมากเช่นกัน



\"ท่านพ่อ!! ใครฮะ ใครทำท่านพ่อ\" คาเรพูด น้ำตาใสๆไหลรินออกมาจากดวงตาสีฟ้าคู่สวยของเด็กน้อย คาโลก็ยังไม่ตอบอีกเช่นเคย คาเรตวัดสายตาไปมองกลุ่มชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก



\"พวกแก!!พวกแกทำท่านพ่อใช่มั้ย ให้อภัยไม่ได้ ให้อภัยไม่ได้!!\" คาเรร้องเสียงดังลั่น นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด น้ำตาที่เคยไหลรินอยู่อาบแก้ม บัดนี้กลับแห้งเ หื อ ดไปหมดแล้ว ลำแสงสีขาวพุ่งออกจากร่างของเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนคิลพุ่งเข้าทำร้ายกลุ่มชายแปลกหน้าทีละคน พวกมันกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แล้วล้มลงไปกองกลับพื้นอย่างไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก



ชายผู้เป็นหัวหน้าได้แต่กัดฟันกร็อดอย่างเจ็บแค้น แล้วใช้พลังเวทย์ที่เหลืออยู่น้อยนิดนำพาร่างของลูกน้องทั้งหลายจากไปทันที พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ฝากไว้



\"เราไม่ยอมรามือง่ายๆแน่\"



คาโลหยุดบริกรรมคาถาแล้ว ร่างของชายหนุ่มทรุดลงไปกลับพื้น แล้วสลบไป สิ่งสุดท้ายที่เขาจำได้มีเพียงใบหน้าของหญิงสาวผู้เป็นที่รัก เธอกำลังร้องไห้ น้ำตาของเธอที่ไหลรินอาบแก้มตกลงมาบนใบหน้าเขา พร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ดังกึกก้องไม่หยุด สติเริ่มเลือนลางลงทุกทีๆ แล้วความมืดมิดก็เข้าปกคลุมในที่สุด





---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





แพขนตาหนากระพริบหลายครั้ง ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดออก นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงจ้าที่สาดส่องเข้ามา ที่นี่ที่ไหน ชายหนุ่มคิดในใจพลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง แล้วก็พบร่างบางของหญิงสาวนอนหลับอยู่ข้างเตียง แล้วความจริงก็ประจักษ์แก่ใจของชายหนุ่ม ตอนนี้เขาอยู่ในห้องพยาบาล



\"อะ..อืม\" เสียงครางเล็กน้อย ก่อนแพขนตาหนาๆจะเปิดออก เฟรินลืมตาขึ้น และเมื่อเธอเห็นคาโลฟื้นแล้วเธอก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ



\"นายฟื้นแล้วหรอ ดีจังเลย\" เฟรินพูดแล้วเลื่อนตัวเข้ามานั่งใกล้คาโลมากขึ้น แววตาบ่งบอกถึงความดีใจสุดขีด  



\"ฉันหลับไปนานเท่าไหร่\" คาโลเอ่ยปากถามพลางมองไปรอบๆห้องอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบใครเลย แม้แต่คนเดียวนอกจากเฟริน



\"ประมาณ 3 วันได้ นายไม่ต้องมองหรอก คนอื่นเขาไปเรียนน่ะ\" เฟรินเอ่ยอย่างรู้ทัน แล้วลุกขึ้นจากเตียงของเขา เดินไปรินน้ำที่โต๊ะข้างเตียง แล้วยื่นแก้วน้ำให้คาโล



\"ขอบใจ แล้วคาเรล่ะ\" คาโลกล่าวขอบคุณแล้วเอ่ยถามไปถึงเด็กน้อยอีกคนที่ไม่อยู่ในห้องนี้ทั้งๆที่น่าจะอยู่ พลางดื่มน้ำที่เฟรินเทให้



\"คาเรอยู่กับพี่ลอเรนซ์ พี่ลอเรนซ์บอกว่าจะดูให้น่ะ\" เฟรินตอบแล้วรับแก้วน้ำคืนจากชายหนุ่ม นำมันไปวางไว้ที่เดิม แล้วกลับมานั่งลงข้างๆเตียงอีกครั้ง



\"แล้วคาโอ.........\" คาโลเอ่ยถามอีก ดูเหมือนว่าเฟรินจะรู้ทัน จึงชิงตอบก่อนที่ชายหนุ่มจะถามจบ



\"คาโอน่ะ อาการหนักกว่านาย แต่ก็ฟื้นแล้วล่ะ ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ห้องน่ะ ฉันให้คิลคอยดูไว้อยู่\"



\"อืม แล้วฉันจะออกจากห้องพยาบาลได้ยัง\" คาโลถามอีกครั้ง หญิงสาวทำหน้าหงุดหงิดนิดหน่อย แต่ก็ตอบกลับมา



\"ได้ แต่นายต้องกลับไปพักที่ห้อง\"



\"แล้วงาน...........\" คาโลพูดขึ้นมาอีก แต่สายตาของหญิงสาวที่ส่งมาให้ก็ทำให้เขาหุบปากลง เพราะเจ้าหล่อนจะว๊ากแล้ว



\"นี่นายยังห่วงเรื่องงานอีกหรอ เรื่องงานน่ะฉันจัดการให้หมดแล้ว ตัวยังจะเอาไม่รอดมัวแต่ห่วงเรื่องงานอยู่นั่นแหละ แล้วอีกอย่างนะฉันขอสั่งห้ามนายไปไหนอีกเด็ดขาด ถ้าออกจากห้องพยาบาลแล้ว นายต้องอยู่แต่ในห้องพักรักษาตัวจนหายเข้าใจมั้ย\" เฟรินพูดอย่างเหลืออด ส่วนชายหนุ่มพูดถูกสั่งก็อดยิ้มน้อยๆ อย่างน้อยเจ้าหล่อนก็ยังห่วงเขา



\"งั้นเราก็กลับห้องกันเถอะ ฉันไม่อยากอยู่ห้องพยาบาลละ\" คาโลพูดพลางยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เฟรินจึงรีบเข้ามาประคองทันที



\"อย่าทำอะไรเกินตัว ยังไม่หายดีเลย\" เฟรินพูดเสียงดุ คาโลยิ้มเล็กน้อยกับความน่ารักของเธฮ



\"งั้นก็ช่วยหน่อยนะ\" คาโลพูด เฟรินยิ้มแล้วช่วยประคองชายหนุ่มออกจากห้องพยาบาลไป



แสงแดดในยามบ่ายสาดส่องกระทบร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่ช่วยพยุงกันแล้วคอยดูแลเธออย่างนี้ เดินไปเรื่อยๆ ผ่านสวนหลังป้อมที่สวยงาม ลมเย็นพัดเอื่อยๆผ่านไป ภาพที่เห็นแล้วทำให้รู้สึกสบายใจยิ่งนัก แต่ภาพวันเวลาเหล่านี้จะอยู่กับเรานานซักเพียงใด อีกปีครึ่งเท่านั้น เขากับเธอก็ต้องจากกันไปแล้ว ถ้าวันนั้นมาถึงเขาจะยังรักเธออยู่มั้ย เราจะยังเป็นเหมือนเดิมอยู่รึเปล่า หรือเราจะเป็นเพียงคนที่เคยรู้จักกันเท่านั้น แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอนาคตจะเป็นยังไง เธอก็ไม่เคยหวาดหวั่นอยู่แล้ว เพียงแค่ขอให้เวลานี้ ช่วงเวลานี้ที่เขายังอยู่กับเธอ ขอให้มันยืนยาวต่อไปนานเท่านานก็เพียงพอแล้ว เพียงแค่นี้เธอก็มีความสุขแล้วล่ะ



\"นายพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปดูคาโอซักหน่อย\" เฟรินพูดพลางประคองร่างของชายหนุ่มให้นอนลงเตียงอย่างช้าๆ



\"อืม รีบไปรีบมานะ\" คาโลตอบ นัยน์ตาสีฟ้าแฝงไปด้วยความเป็นห่วง เฟรินยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน



\"รู้แล้วล่ะ เดี๋ยวฉันมา\" เฟรินพูดทิ้งท้ายไว้ แล้วเดินออกจากห้องไป คาโลถอนหายใจ แล้วทิ้งตัวลงนอนพิงหมอน ความจริงเขาไม่อยากให้เธอไปเลย ไม่อยากให้เธอไปหาคนอื่น แต่ถ้าเขารั้งเธอไว้ มันก็คงจะเห็นแก่ตัวเกินไป แค่เธอรักเขาอย่างนี้ก็ดีมากพอแล้ว ถ้าเกิดว่าต้องสูญเสียเธอไป เขาก็คงจะไม่สามารถอยู่ต่อไปได้แน่ๆ ขออย่าให้เวลานั้นมาถึงเลย



หลังจากนอนรอประมาณเกือบๆ 20 นาที เฟรินก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งเขาพอจะเดาได้เลยว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้เธอยิ้มแย้มได้ขนาดนี้



\"คาโอหายเป็นปกติดีแล้วล่ะ ดีจัง คิลนี่ก็ใช้ได้เหมือนกันนะ\" เฟรินพูดพลางนั่งลงข้างๆคาโลที่นอนอยู่บนเตียง



\"ก็ดีแล้วหนิ\" คาโลตอบสั้นๆ แล้วเอาหนังสือออกมาอ่าน



\"นายไม่พักผ่อนรึไง เดี๋ยวอาการก็ทรุดหรอก\" เฟรินพูดพลางดึงหนังสือออกจากมือชายหนุ่ม



\"เดี๋ยวก็ได้ เอาคืนมา\" คาโลตอบพลางยื่นมือไปเอาหนังสือคืน แต่เฟรินกลับกระโดดลงจากเตียง แล้วเดินห่างออกไปประมาณ 1 เมตรได้



\"ไม่ ฉันไม่ให้หรอก\" เฟรินพูดอย่างกวนๆ แล้วเปิดหนังสือหน้านั้นหน้านี่ไปเรื่อยๆ



\"ฉันบอกให้เอาคืนมาไงล่ะ\" คาโลพูดอีกครั้ง



\"ไม่ ฉันไม่ให้\" เฟรินตอบปฏิเสธกลับมาเช่นเคย คาโลส่ายหน้าน้อยๆแล้วพึมพำอะไรบางอย่าง แทนที่หนังสือจะไปอยู่ในมือเขา แต่ร่างบางของหญิงสาวกลับไปอยู่ในอ้อมแขนของเขาซะนี่



\"ปล่อยนะ\" เฟรินพูดเสียงอู้อี้ในลำคออย่างไม่พอใจ แต่ไม่กล้าขยับตัวมากเพราะกลัวคนเจ็บเจ็บเพิ่มกว่าเดิม



\"ก็ทีฉันบอกให้นายเอาหนังสือมาคืนฉัน นายก็ไม่ยอมคืนนี่\" คาโลพูดพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม



\"เอ้า เอาคืนไป ทีนี้นายจะปล่อยฉันได้รึยังล่ะ\" เฟรินพูดแล้วยื่นหนังสือคืนชายหนุ่มไป แต่สายตาเจ้าเล่ห์นั่นทำให้เธอหยุดชะงักทันที



\"มันสายไปแล้วล่ะ\" คาโลพูดแล้วโน้มใบหน้าลงมาใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดใบหน้าขาวเนียน ริมฝีปากเรียวของชายหนุ่มสัมผัสริมฝีปากบางสวยของหญิงสาว คนถูกเอาเปรียบได้แต่คิดปลงๆ ถ้าจะเตะมัน เดี๋ยวมันก็จะเจ็บตัวอีก ถ้าตะต่อย มันก็เจ็บตัวอยู่ดี ได้แต่ปลงอย่างเดียว แล้วปรือนัยน์ตาลงเท่านั้น



เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่มันกลับไม่เพียงพอสำหรับชายหนุ่มเลย รสสัมผัสที่อ่อนหวานทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มจนไม่อยากจะถอนริมฝีปากออกแม้แต่น้อย แต่ก็ต้องจำใจ เพราะรู้สึกว่าหญิงสาวผู้ถูกเอาเปรียบจะหายใจไม่ออกซะแล้ว



\"บ้า นายทำบ้าอะไรของนาย\" พอถอนริมฝีปากออก ปากของเจ้าหล่อนก็เริ่มทำงานทันที ใบหน้าของหญิงสาวติดจะแดง เสียงหอบหายใจดังเบาลงเรื่อยๆ แต่คาโลไม่ตอบ แถมยังหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านหน้าตาเฉย ปล่อยให้หญิงสาวผู้เอาเปรียบเคียดแค้นในใจ



เวลาผ่านเลยไป ท้องฟ้าสีส้มอ่อนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดาวจำนวนมากพร่างพรายอยู่บนท้องฟ้า พระจันทร์เต็มดวงสวยงามกว่าครั้งไหนๆ ชายหนุ่มผู้อ่านหนังสืออยู่ลดหนังสือลงแล้วทอดสายตาไปมองหญิงสาวทั่นั่งขีดๆเขียนๆอะไรมาได้ซักพักแล้ว ก่อนจะเอ่ยปากำถามออกไปด้วยความเป็นห่วง



\"เฟริน นายทำอะไรน่ะ\" ตาสีน้ำตาลคู่โตละสายตาจากกองกระดาษที่อยู่ข้างหน้า แล้วหันไปมองคาโลอย่างประหลาดใจ



\"ก็ทำงานของนายไง ถ้าฉันไม่ทำ แล้วใคระทำ\" เฟรินตอบกลับมา แล้วหันกลับไปทำงานต่อ



\"นายไม่ต้องทำก็ได้ เดี๋ยวฉันทำเอง\" คาโลพูดพลางยันตัวลุกขึ้นจากเตียง



\"หยุดนะ ไม่ต้องเลย\" เฟรินโวย แล้วลุกจากโต๊ะที่ทำงานอยู่ เดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น แล้วดันตัวชายหนุ่มหัวดื้อให้นอนลง



\"ทำไมล่ะ เดี๋ยวฉันทำเอง\" คาโลพูด แล้วทำท่าจะลุกอีก



\"ไม่ได้ นายนอนเถอะ เดี๋ยวแนทำเอง นายไม่ไว้ใจฉันขนาดนั้นเลยรึไง\" เฟรินถาม สีหน้าบ่งบอกความไม่พอใจอย่างยิ่ง แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ คาโลมองหน้าหญิงสาวแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวกับความน่ารักของเธอที่มันชักจะมีมากขึ้นทุกวัน



\"ตกลง ถ้านายเหนื่อยต้องบอกฉันนะ\" คาโลพูดแล้วยอมกลับไปนอนลงดีๆ



\"อืม ฉันรู้แล้ว นี่ก็ค่ำมากแล้ว เดี๋ยวฉันไปเอาอะไรมาให้นายกินแล้วกัน\" เฟรินพูดแล้วหมุนตัวกลับไป เตรียมที่จะก้าวเดิน แต่มือใหญ่ก็คว้าข้อมือเธอไว้..!!





...................................................................................................................................................................................





หวาดดีค่า



เย้ๆมูนอัพจบแล้ว



เป็นครั้งแรกในฟิคนี้เลยนะเนี่ย



ที่อัพทีเดียวจบ



แต่กว่าจะจบได้ก็ 4 ทุ่มแล้วอ่าค่ะ



ขอดทษทุกท่านด้วยนะคะ



กว่ามูนจาได้เริ่มอัพก็เกือบๆสองทุ่มแล้วอะค่ะ



ขอโทษจริงๆนะคะ



รักคนอ่านทุกคนน้า..^^





                                                                           >>Minnie~Moonie<<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

353 ความคิดเห็น