ll หัวขโมยแห่งบารามอส ll ForEver TiME... ชั่วนิรันดร์...

ตอนที่ 8 : ~๐(Special Tale... จุดเริ่มต้นของหัวใจมอบให้เธอ)๐~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ส.ค. 48



นับจากวันนั้นก็หนึ่งเดือนมาแล้วสินะ วันที่อากาศดีมาก วันเปิดภาคเรียนของโรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก เช้าวันนั้นอากาศสดใสมาก ฉันเดินออกมาจากโรงแรมที่พักอยู่ด้วยความดีใจ ในที่สุดฉันก็สอบติดแล้ว ดีใจจัง



ที่หน้าประตูใหญ่ของโรงเรียนผู้คนออกันเต็มไปหมด ไม่ว่าจะมองไปที่ไหนก็มีแต่ผู้คน บางคนใส่ชุดนักเรียนเหมือนฉัน แต่บางคนก็มีผ้าคลุมด้วย คงเป็นรุ่นพี่สินะ ระหว่างที่ฉันกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น เสียงประกาศก็ดังขึ้นจากมาหาปราชญ์เลโมธี ทุกๆเสียงที่เคยดังอยู่เงียบสนิททันที



\"ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่โรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก โรงเรียนของเราจะแบ่งหอพักออกเป็น 4 หอพักด้วยกัน อันได้แก่ ป้อมอัศวิน ปราสาทขุนนาง ปราการปราชญ์ และแผ่นดินประชาชน ซึ่งจะมีหัวหน้าป้อมเป็นผู้ดูแล ร่วมกับอาจารย์ประจำป้อม เมื่อฉันเรียกชื่อใคร ให้เดินออกมาข้างหน้า\" มหาปราชญ์เลโมธีพูดจบ กระดาษรายชื่อก็ถูกส่งจากอาจารย์มาไว้ในมือของเขา ตื่นเต้นจังเลย นี่ฉันจะได้อยู่หอพักไหนกันนะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะอยู่ป้อมอัศวินจังเลย



\"คนแรก ซาลิสซ่า เวลุส เดอะ คิลเลอร์ ออฟ แกรนด์ไลน์\" เสียงประกาศชื่อแรกดังขึ้น เธอคนนั้นกล่าวออกมาข้างหน้า ทำไมเธอถึงสวยอย่างนี้นะ ผมสีทองสวยถูกซอยสั้น นัยน์ตาสีฟ้าบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นเต็มที่



\"ป้อมอัศวิน!!\" เสียงประกาศต่อมาดังขึ้น เธอคนนั้นก็อยู่ป้อมอัศวินด้วย ถ้าได้เป็นเพื่อนกันก็คงดีสินะ อยากเป็นเพื่อนกับเธอจังเลย เอ๊ะ!!~ นั่นคงเป็นหัวหน้าป้อม ทำไมเขาถึงดูเด็กจังล่ะ แต่ก็หน้าตาดีนะ ถือว่าหล่อเลยล่ะ รุ่นพี่ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆก็สวยเหมือนกันนะ ฉันคงคิดถูกแล้วที่อยากอยู่ป้อมอัศวิน



\"มาด้า บิสเทย์ เดอะ พรีส ออฟ ฟรานซ์\" เสียงประกาศที่เงียบไปดังอีกครั้ง ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ นี่ชื่อฉันนี่นา ฉันก้าวเดินออกไปด้วยสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น ได้โปรดเถอะ ขออยู่ป้อมอัศวินเถอะนะ ขอร้องล่ะ



\"ป้อมอัศวิน!!\" ขอบคุณค่ะพระเจ้า ในที่สุดฉันก็ได้อยู่ป้อมอัศวินอย่างที่ฝันไว้ซะที ฉันยิ้มน้อยๆแล้วเดินตรงไปที่รุ่นพี่ที่น่าจะเป็นหัวหน้าป้อม เขายื่นผ้าคลุมให้ฉัน แล้วฉันก็เดินเข้าป้อมไป



ป้อมอัศวินถึงจะดูเก่าไปซักหน่อย แต่มันก็คงจะดีกว่าที่จะไปอยู่ปราสาทขุนนาง ปราการปราชญ์ หรือแผ่นดินประชาชนล่ะน่า ฉันเดินตามรุ่นพี่คนหนึ่งเขามา ซาลิสซ่านั่งรออยู่แล้ว ข้างหน้าเธอที่แท่นขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้อง อาจารย์ผู้หญิงกับผู้ชายคนหนึ่งยืนคุยกันอยู่อย่างสนิทสนม ฉันคงฝันไปแน่ๆ ทำไมอาจารย์ผู้หญิงคนนั้นสวยขนาดนั้นนะ สวยเหมือนภาพวาดเลยล่ะ



ฉันนั่งลงข้างๆซาลิสซ่า แล้วเพื่อนคนอื่นๆก็ทยอยกันเข้ามาทีละคนๆ คนอื่นเริ่มพูดคุยกันบ้างแล้ว แต่ฉันกับซาลิสซ่ายังไม่ได้พูดกันซักคำเลย ฉันต้องพูดก่อนสินะ ฉันต้องพูดก่อน



\"เอ่อ...ยินดีที่ได้รู้จักนะฉันชื่อมาด้า บิสเทย์จ้ะ\" เธอหันมามองฉันแล้วยิ้มออกมา



\"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันฉันซาลิสซ่า เวลุส\" เธอกล่าว แล้วเราก็คุยกันเยอะแยะมากมาย บ้านของเธอเป็นนักฆ่าล่ะ เพราะงั้นเธอจึงตะเวนไปตามที่ต่างๆได้อย่างอิสระ แล้วเธอก็เลือกที่จะเข้าโรงเรียนพระราชาแห่งนี้



แล้วคนสุดท้ายก็เดินเข้ามาในห้อง เขามีผมสีเงินสวยมากเลยล่ะ นัยน์ตาสีฟ้านั่นก็ดูอบอุ่น รูปร่างสมส่วน ใบหน้ารูปสลัก ในโลกนี้มีผู้ชายที่หล่อขนาดนี้ด้วยหรอเนี่ย แต่จะว่าไปนายคนนี้ก็เหมือนรุ่นพี่ที่เป็นหัวหน้าป้อมเลยนะ



\"ในเมื่อมาครบกันทุกคนแล้ว เราจะเริ่มปฐมนิเทศน์กันเลยนะ..............\" อาจารย์ผู้ชายเป็นคนพูด แล้วก็ต่อด้วยอาจารย์ผู้หญิง อาจารย์พูดอยู่ประมาณเกือบๆสามชั่วโมงได้ ง่วงนอนจัง จะหลับแล้วนะเนี่ย



\"เอาล่ะ ทั้งหมดก็แค่นี้แหละ ที่เหลือจะให้หัวหน้าป้อมจัดการแล้วกันนะ\" อาจารย์พูดแล้วทั้งสองก็เดินออกจากห้องไปทันที ยังมีต่ออีกหรอเนี่ย ฉันจะรอดมั้ยเนี่ย คงหลับก่อนแน่ๆเลย



\"ยินดีต้อนรับทุกคนสู่ป้อมอัศวิน ฉันคาโล วาเนบลี เดอะ ปรินซ์ ออฟ คาโนวาลเป็นหัวหน้าป้อมอัศวิน\" รุ่นพี่พูดแล้วหยุดไป ที่แท้พี่เค้าก็ชื่อคาโลนี่เอง เป็นถึงเจ้าชายแห่งคาโนวาลแน่ะ ทุกคนเริ่มซุบซิบกันใหญ่ พอรุ่นพี่คาโลพูดขึ้นอีกทุกคนจึงเงียบลงอีกครั้ง



\"กฏระเบียบของป้อมอัศวินก็ไม่มีอะไรมาก คิดว่าอาจารย์คงจะแจ้งให้พวกเธอทราบแล้วตั้งแต่ตอนปฐมนิเทศน์ อาจารย์ประจำป้อมของเราก็ได้แก่ อาจารย์ลูคัส ซาโดเรีย เดอะ ซอเซอร์เรอร์ ออฟ ทริสทอร์ และอาจารย์ลอเรนซ์ โมนาโรค เดอะ ปรินเซส ออฟ แอเรียส อาจารย์ลูคัสจะสอนวิชาเวทมนตร์ ส่วนอาจารย์ลอเรนซ์จะสอนวิชาประวัติศาสตร์\" รุ่นพี่คาโลก็กล่าวต่อไปเรื่อย ที่แท้อาจารย์สองคนเมื่อกี้คืออาจารย์ประจำป้อมนี่เอง และแล้วก็มาถึงเรื่องสุดท้ายจนได้ รีบๆหน่อยได้มั้ยคะ ง่วงนอนแล้ว



\"เรื่องสุดท้ายฉันจะให้โรเป็นคนพูดแล้วกัน\" รุ่นพี่คาโลพูดแล้วหลีกทางให้รุ่นพี่คนหนึ่งขึ้นมาพูด เค้าคงชื่อโรสินะ ผมสีน้ำตาลอ่อน นัยน์ตาสีเขียวมรกตสวย แต่ก็แฝงไปด้วยความลึกลับ



\"สวัสดีทุกคน ฉันโร เซวาเรส เดอะ เบกการ์ ออฟ ทริสทอร์ เป็นเสนาธิการฝ่ายซ้ายของป้อม ที่ฉันจะพูดก็ไม่มีอะไรมาก คือเรื่องห้องพัก ห้องพักชั้น 2 เป็นของปี 1 ตั้งแต่ชั้น 3 เป็นต้นไปเป็นของปี 2-7 ถ้าไม่มีความจำเป็นก็อย่าขึ้นไป แล้วอีกอย่างเราจะมีการเลือกหัวหน้าชั้นปีด้วย ผู้ที่ได้เป็นหัวหน้าชั้นปี คือผู้ที่ทำคะแนนเข้ามาได้สูงสุด ผู้ที่เป็นหัวหน้าชั้นปีจะต้องรับคำท้ายโดยไม่ปฏิเสธ เพราะฉะนั้นก็ไม่แน่ว่าคนที่ได้เป็นหัวหน้าชั้นปีจะดำรงตำแหน่งได้จนจบปี 7\" รุ่นพี่โรเอ่ยค้างไว้ เพราะเสียงคุยดังขึ้นอีกครั้ง



\"คนแรก........\" เหมือนกับมีมนตร์ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ เสียงทั้งห้องเงียบลงทันที



\"คาโอ ฟานาเรส เดอะ ซอเซอร์เรอร์ ออฟ คาโนวาล  ซาลิสซ่า เวลุส เดอะ คิลเลอร์ ออฟ แกรนด์ไลน์  และ  มาด้า บิสเทย์ เดอะ พรีส ออฟ ฟรานซ์  ส่วนเรื่องห้องพักไม่ต้องเป็นห่วง เพราะปีนี้มีผู้หญิงแค่ 3 คน ทั้งสามคนจึงพักด้วยกัน ส่วนคาโอก็พักห้องเดี่ยวแล้วกัน ฉันมีเรื่องจะพูดแค่นี้ เชิญท่านหัวหน้าป้อมต่อ\" พี่โรพูดแล้วเดินกลับไปยืนที่เก่าอีกครั้ง ดีใจจังเลย ฉันได้อยู่ห้องเดียวกันกับซาลิสซ่าด้วยล่ะ



\"มีใครมีอะไรจะถามมั้ย\" พี่คาโลถามขึ้น ผู้ชายคนหนึ่งจึงยกมือขึ้น ฉันไม่รู้จักชื่อเขาหรอก



\"เชิญ\" พี่คาโลพูด แล้วนายคนนั่นก็พูดแล้วนั่งลงที่เดิม



\"คือว่า อยากให้พี่ๆแนะนำตัวทีละคนครับ\"



\"เอางั้นก็ได้ เริ่มจากนายแล้วกัน คิล\" พี่คาโลพูดแล้วหลีกให้รุ่นพี่ที่ชื่อคิลขึ้นมาพูด



\"พี่ชื่อ คิลมัส ฟีลมัส เดอะ คิลเลอร์ ออฟ ซาเรส เป็นเสนาธิการฝ่ายขวาของป้อม\" พี่คิลพูดจบก็เดินลงไปเลย ดูจากท่าทางพี่เค้าคงจะเป็นคนขี้เล่นแน่ๆเลย



\"พี่ชื่อ เรนอน ธีน๊อท เดอะ ปรินเซส ออฟ คาโนวาลจ้ะ เป็นผู้คุมกฏ\" พี่เรนอนพูดพลางยิ้มให้พวกเราอย่างอ่อนโยน เล่นเอาพวกผู้ชายแถวนั่นแทบหัวคะมำกันเป็นแถบ



\"พี่ชื่อ แองเจลีน่า โรมานอฟ เดอะ วิทช์ ออฟ วิทช์นะ\" พี่แองเจลีน่ากล่าวทักทายพวกเราอย่างสดใส โดยหารู้ไม่ว่า พวกผู้ชายกลับมองพี่เค้าอย่างคนหลงเสน่ห์



\"ส่วนพี่ก็ มาทิลด้า ซิลเวอร์ เดอะ ปรินเซส ออฟ อเมซอน\" พี่มาทิลด้าพูดสั้นๆ แล้วกลับไปยืนที่เดิม คราวนี้ก็ถึงคิวพี่ผู้หญิงที่ยืนข้างพี่คาโล ตอนที่อยู่หน้าโรงเรียนแล้วล่ะ อยากรู้จังเลยว่าเธอเป็นใครกันน้า



\"พี่ชื่อเฟริน เดอเบอโรว์ เดอะ ทีฟ ออฟ บารามอสนะ\" พี่คนนั้นกล่าวแนะนำตัวพลางยิ้มอย่างสดใส ก่อนที่เสียงกระแอมจะตามมา



\"เฟลิโอน่า เกรเดเวล เดอะ ปรินเซส ออฟ บารามอส แอนด์ เดมอส\" พี่คาโลแก้ให้เองเสร็จสรรพ พี่คนนี้คือเจ้าหญิงสองดินแดนนี้เอง มีคนบอกว่าเจ้าหญิงสองดินแดนสวยมาก เพิ่งมาเห็นแก่ตาตวเองว่าสวยจริงๆก็วันนี้แหละ แล้วพี่เฟรินก็เดินกลับไปที่ที่ตัวเองยืนอยู่ ใบหน้าสวยงอง้ำขึ้นมาทันที ว่าแต่เด็กคนนั้นใครกันนะ ทำไมถึงเหมือนพี่คาโลจัง



\"เอาล่ะ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ที่เหลือ ใครอยากรู้จักพวกพี่ๆก็ไปถามกันเอาแล้วกัน\" พี่คาโลพูด แล้วก็มีมือๆหนึ่งยกขึ้นมา



\"นั่นใครคะ\" ฉันลุกขึ้นถาม พลางชี้ไปที่เด็กที่พี่เฟรินกำลังอุ้มอยู่ ก็คนมันสงสัยนี่นา จะให้ทำยังไงได้ล่ะ คนทั้งห้องหันไปมองตามมือฉันหมดเลย



\"นั่น... เอ่อ... คือ...\" พี่คาโลอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบ พวกเราหลายคนก็ทำหน้าอยากรู้เต็มที่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันนะ



\"ท่านพ่อ เสร็จยังฮะ\" เสียงของเด็กคนนั้นทำให้ห้องเงียบไปชั่วขณะเลยล่ะ แล้วภายในห้องก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้งอย่างไม่อาจควบคุมไม่อยู่



\"ลูกพี่คาโลหรอ\"



\"แล้วใครเป็นแม่ล่ะ\"



เสียงซุบซิบนินทาดังกึกก้องไปทั่ว จนคนๆหนึ่งพูดขึ้นมาเสียงจึงเงียบไป



\"ไม่ใช่ครับ นั่นน้องชายผมเอง พี่คาโลบอกว่าจะรับดูแลให้ เพราะเดี๋ยวจะเสียการเรียน\" ผู้ชายคนที่เข้ามาคนสุดท้ายเอ่ยขึ้น ทำให้ทั้งหมดกลับมาเงียบอีกครั้ง



\"งั้นไม่มีอะไรแล้วใช่มั้ย\" พี่คาโลถามขึ้นอีกครั้ง



\"เดี๋ยวครับ\" เสียงผู้ชายอีกคนหนึ่งเบรกพี่คาโลไว้อีกตามเคย



\"พี่เฟลิโอน่า พี่เรนอน พี่แองเจลีน่า แล้วก็พี่มาทิลด้ามีแฟนยังฮะ\" ผู้ชายคนนั้นถาม และก็เป็นคำถามที่ตรงใจนักเรียนชายคนอื่นๆอย่างมากด้วยล่ะ พวกนี่คิดจะข้ามรุ่นรึไงนะ



\"ยังไม่มีจ้ะ!!\" เสียง 4 สาวตอบออกมาพร้อมกันอย่างไม่นึกลังเลแม้แต่น้อย ทำเอาเหล่าชายหนุ่มหน้าบึ้งตึงทันที



\"มีแล้วต่างหากล่ะ\" พี่คิลพูดขึ้นก่อนพลางดึงพี่เรนอนเข้าไปกอดอย่างไม่อายสายตาคนอื่นเล้ย พวกผู้ชายที่แอบชอบพี่เรนอนหน้าจ๋อยไปตามๆกัน



\"ใช่ มีแล้ว\" พี่โรพูดขึ้นบ้างพลางดึงพี่มาทิลด้ามายืนใกล้ๆ



\"ยังไม่มีแฟน แต่มีคู่หมั้น\" คราวนี้พี่คาโลพูดขึ้นบ้างแล้วดึงพี่เฟรินเข้ามากอด ยิ่งทำให้เหมือนครอบครัวเข้าไปใหญ่ เพราะมีเด็กที่เหมือนพี่คาโลยังกับออกมาจากพิมพ์เดียวกันอยู่ระหว่างคนทั้งสอง



\"ยังไม่หมั้นแต่จองไว้ก่อนครับ\" พี่ซีบิลก็พูดขึ้นบ้าง ทำเอาพี่แองเจลีน่าหน้าขึ้นสีเรื่อด้วยความอายเลยล่ะ



\"งั้นไม่มีอะไรแล้วเดี๋ยวครี้ดกับกัสจะพาพวกนายไปที่ห้องพัก\" พี่คาโลพูดแล้วก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับพี่เฟรินและเด็กผู้ชายที่เป็นน้องนายคนสุดท้ายที่เข้ามาในห้อง ภาพของทั้งสามเปรียบเสมือนพ่อ แม่ ลูกกันจริงๆ ถ้าใครไม่รู้ก็คงจะคิดว่าต้องเป็นลูกของสองคนนั้นแน่ๆ



พี่กัสกับพี่ครี้ดพาพวกเรามาส่งที่ห้อง ฉันพักห้องเดียวกันกับซาลิสซ่าและนาวิลล่า เธอเป็นคนสวยมากๆเลยล่ะ แล้วก็เรียบร้อยสมเป็นกุลสตรี ดูท่าคงจะมาจากตระกูลผู้ดีแน่ๆ ห้องข้างๆพวกเราเป็นห้องของนายคนที่เข้ามาในห้องสุดท้าย รู้สึกว่าจะชื่อ คาโอ นะ แต่ว่านายนั่นหล่อเป็นบ้าเลยล่ะ





---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





แสงแดดในยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง ฉันขยับตัวเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียงก่อน ฉันว่าฉันก็ตื่นเช้าแล้วนะ แต่ซาลิสซ่ากลับตื่นเช้ากว่าฉันอีก ตอนนี้เธอกำลังนั่งเช็ดมีดพกประจำตัวอยู่ แล้วเธอก็อาบน้ำเรียบร้อยแล้วด้วย



\"อรุณสวัสดิ์\" ฉันพูดขึ้นก่อน ซาลิสซ่าหันมามองแล้วยิ้มให้ฉัน



\"ไปอาบน้ำสิมาด้า เดี๋ยวฉันปลุกนาวิลล่าเอง\" ซาลิสซ่าพูดแล้วเก็บมีดพกเข้ากระเป๋า ฉันพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าห้องไป



ประมาณ 20 นาทีหลังจากนั้นฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ นาวิลล่าตื่นแล้ว เธอนั่งอยู่บนเตียง เมื่อเห็นฉันออกมาเธอก็ยิ้มให้ แล้วเดินสวนเข้าห้องน้ำไป ส่วนซาลิสซ่าฉันไม่พบเธออยู่ในห้องแล้ว เธอไปไหนนะ ฉันเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง แล้วก็พบกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ





                                                       มาด้า อาบน้ำเสร็จมาที่ห้องประชุมนะ



                                                       วันนี้มีประชุมน่ะ



                                                                                           ซาลิสซ่า





ฉันตะโกนเข้าไปบอกนาวิลล่าในห้อง แล้วรีบก้าวเท้าออกจากห้องทันที ทางเดินทำไมมันยาวอย่างนี้นะ ทุกวันไม่เห็นมันจะยาวอย่างนี้เลย ฉันคงต้องเดินเร็วกว่านี้แล้วล่ะ ไม่งั้นคงจะไปไม่ทันแน่ๆ แล้วก็ไวเท่าความคิดฉันก็เริ่มเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเปลี่ยนเป็นวิ่งในที่สุด 5 นาทีต่อมาฉันก็มาอยู่หน้าห้องประชุม แต่กไม่กล้าเดินเข้าไปอยู่ดีนั่นแหละ ฉันเดินวนไปวยมาอยู่นาน จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น



\"เข้าไปสิ\" ฉันหันกลับไปมอง แล้วก็พบคาโอยืนอยู่ เขายิ้มน้อยๆแล้วเปิดประตูเดินนำเข้าไป ทุกคนในห้องประชุมหันมามองเราเป็นจุดเดียวกัน ซาลิสซ่านั่งอยู่ที่โต๊ะด้านหน้า เธอโบกมือเรียกให้ฉันไปนั่งด้วย ฉันยืนลังเลอยู่นาน แล้วคาโอก็เลยดึงแขนฉันตรงไปทางที่ซาลิสซ่านั่งอยู่



\"ขอโทษนะที่ไม่ได้รอ\" ซาลิสซ่าพูดขึ้นก่อนเมื่อฉันนั่งลง แล้วการประชุมก็ดำเนินต่อไป



\"ไม่เป็นไรหรอก\" ฉันตอบ เธอยิ้มแล้วหันกลับไปสนใจการประชุมต่อ หัวข้อวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ถ้าจะพูดให้ถูกคือแทบจะไม่มีอะไรเลยต่างหาก แล้วเรียกฉันมาประชุมทำไมเนี่ย ง่วงนอนจัง



\"มาด้า มาด้า ตื่นได้แล้วมาด้า\" เอ๊ะ เสียงใครเรียกกันนะ อยากลืมตาขึ้นไปมองจังเลย แต่ทำไมเปลือกตามันถึงหนักอึ้งอย่างนี้นะ



\"มาด้า ตื่นได้แล้ว\" คราวนี้เป็นเสียงผู้ชายหรอ ใครกันล่ะ ฉันต้องลืมตาขึ้นไปดูได้แล้วมั้งเนี่ย ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วก็เห็นหน้าซาลิสซ่ากับคาโอยืนอยู่ข้างหน้า



\"อ้าว ประชุมเสร็จกันแล้วหรอ\" ฉันถามพลางมองไปรอบๆห้อง ไม่มีคนอยู่แล้วนี่นา แล้วนี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย



\"อืม เสร็จนานแล้ว ว่าแต่เธอก็ขี้เซาเหมือนกันนะ ปลุกตั้งนานแล้วก็ยังไม่ยอมตื่นซะที\" คาโอพูดพลางกลั้วหวัเราะน้อยๆ ฉันมองคาโอแวบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับซาลิสซ่าที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ



\"เราไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันเข้าเรียน\" ซาลิสซ่าพยักหน้ารับ เราสองคนจึงเดินออกจากห้องประชุมไป โดยมีคาโอเดินตามหลังมา



หลังจากวันนั้นมา ฉันก็สนิทกับทั้งสองคนมากขึ้น ซาลิสซ่าเป็นคนทำงานเก่ง เธอมักจะยิ้มอยู่เสมอ ส่วนคาโอ นายนี่เก่งมากๆฉันยอมรับ แต่นายนี่ก็ขี้เล่นมากๆด้งบ ขนาดที่ว่าในโลกนี้คงหาคนที่ชอบแกล้งคนอื่นเท่านายนี่ไม่ได้อีกแล้วล่ะ



แต่ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ เวลาที่ฉันเข้าใกล้นายนั่นทีไร ใจฉันจะเต้นแรงทุกที มันเหมือนกันว่าจะหลุดออกมายังไงยังงั้นแหละ ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆนะ ทุกๆครั้งที่เขามองมาที่ฉัน ใบหน้าฉันจะแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยคู่นั้นไม่ว่าจะมองกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง มันก็ยังคงเหมือนเดิม แฝงไปด้วยความอบอุ่นและบางสิ่งที่ดึงดูดฉันไว้อย่างไม่มีทางดิ้นหลุดได้เลย



และแล้วการแข่งขันหมากกระดานเกียรติยศก็มาถึง คราวนี้ปี 1 ที่ได้ลงมีคาโอคนเดียว พวกเราจึงพร้อมใจกันยกขโยงไปดู ฉันล่ะอยากรู้จริงๆว่านายนั่นจะเก่งซักแค่ไหน ในที่สึดฉันก็ได้รู้ใจตัวเองซะที ฉันชอบคาโอ ความจิงฉันตั้งใจจะเก็บมันไว้คนเดียวต่อไป แต่ฉันก็ได้รู้ว่าถ้ายังปกปิดมันต่อไป ฉันต้องบ้าตายเข้าซักวันแน่ๆ เพราะงั้นฉันตั้งใจจะบอกเขาหลังจากจบหมากกระดานเกียรติยศนีแหละ ถ้าไม่รีบบอก ฉันก็อาจจะไม่มีโอกาสได้บอกก็ได้



และนายนั่นก็เก่งจริงๆล่ะ พี่เฟรินกับพี่คาโลก็เก่งนะ โห ดูสิ แป็บเดียวเอง 10 นาทีได้มั้ง ฝ่ายปราการปราชญ์ถูกต้อนซะจนมุมเลย พี่เฟรินนี่เก่งจริงๆเลย แต่แล้วทำไมอยู่ดีๆพี่เฟรินล้มลงไปล่ะ คาโอกับพี่คาโลรีบวิ่งไปดูพี่เฟรินทันที ทำไมนะ ทำไมมันถึงรรู้สึกเจ็บอย่างนี้ล่ะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ฉันเฝ้าดูทั้งสองพาพี่เฟรินไปห้องพยาบาล ตลอดทางคาโอกับพี่คาโลจึบมือพี่เฟรินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย



ทุกคนกำลังยืนรออยู่นอกห้องพยาบาล พี่คาโลกับคาโอดูร้อนใจมากจนนั่งไม่อยู่ ฉันดูทั้งสองเดินไปเดินมาแล้วก็เริ่มชักเวียนหัวแล้ว แล้วเสียงใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นจกข้งหลัง แต่มันเบามากพอที่จะให้ฉันได้ยินแค่คนเดียวเท่านั้น



\"มาด้า\" ฉันหันกลับไปมอง แล้วก็เจอลูคาซัสยืนอยู่ ลูคาซัส เป็นน้องของอาจารย์ลูคัส นายนี่เหมือนพี่ไม่มีผิด ทั้งนิสัย หน้าตา ความฉลาด รวมถึงพลังเวทย์ด้วย เขายิ้มให้ฉัน แล้วพูดต่อ



\"ไปที่สวนด้วยกันหน่อยสิ\" ฉันเหลือบไปมองคาโอนิดหน่อย แล้วพยักหน้า ลูคาซัสจึงเริ่มออกเดินนำฉันไป



อากาศภายในสวนหนาวเย็นจับใจ เนื่องจากเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ลมเย็นพัดผ่านไปเรื่อยๆ พร้อมกับใบไม้บนต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งตะหง่านอยู่กลางลู่ไปตามแรงลม ทุกสิ่งเงียบสงบ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆเกิดขึ้นในสวน ถ้าลองมองเข้ามาในสวนแล้วล่ะก็จะเห็นร่างของชายหนุ่มยืนอยู่กลางสวน และหญิงสาวอีกคน



\"มีอะไรหรอ ลูคาซัส\" มาด้าเอ่ยถามขึ้นก่อน เมื่อเห็นชายหนุ่มไม่พูดอะไรเอาแต่ก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น



\"คะ..คือว่า....\" ชายหนุ่มอ้ำอึ้งไม่ยอมพูดซะที มาด้าก็ยืนรออยู่อย่างนั้น จนเวลาผ่านไปเกือบๆ 10 นาทีแล้ว ลูคาซัสถอนหายใจออกมา แล้วเริ่มพูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูดมานาน



\"คือว่าฉันรู้นะว่าเธอชอบคาโอ แต่ว่าจะให้โอกาสฉันหน่อยไม่ได้หรอ ฉันชอบเธอจริงๆนะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่ฉันอยู่ใกล้เธอ หัวใจฉันจะเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไม แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว เพราะฉันรักเธอนะมาด้า ฉันรักเธอ\" ลูคาซัสพูดใบห้นาของชายหนุ่มขึ้นสีเรื่ออย่างอายๆ



\"เอ่อ..คือว่า..\" อะไรกันเนี่ย เธอสับสนแล้วนะ เมื่อกี้เธอฟังผิดไปรึเปล่า ลูคาซัสชอบเธองั้นหรอ เธอคงจะฝันไปจริงๆนั่นแหละ



\"ไม่ต้องทำหน้าอย่างนั้นหรอก เธอไม่ฝันไป\" ลูคาซัสพูดอย่างรู้ทัน



\"นี่นายชอบฉันจริงๆหรอ\" มาด้าตัดสินใจถามออกไป



\"ก็ใช่ เพราะงั้นคบกับฉันเถอะนะ\" ลูคาซัสตอบพลางจ้องหน้าเธอ ดวงตาของเขาช่างมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความผิดหวัง ถ้าเธอปฏิเสธคนดีๆอย่างเขา เธอก็คงจะโง่เต็มทีใช่มั้ย



\"อืม ฉันตกลง\" มาด้าตอบรับด้วยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าของหญิงสาวกำลังขึ้นสีเรื่อ แลดูน่ารักในสายตาของลูคาซัส



\"ขอบใจนะ ขอบใจที่เลือกฉัน!!\" ลูคาซัสพูดอย่างด๊ใจ แล้วกอดหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าไว้แน่



\"นี่ปล่อยฉันได้แล้วนะ ฉันหายใจไม่ออกนะ\" มาด้าพูด ลูคาซัสรีบปล่อยเธอออกจากอ้อมแขนทันที



\"ขอโทษ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ พอดีว่าดีใจไปหน่อยน่ะ\" ลูคาซัสตอบ ตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงจัดด้วยความอาย มาด้ามองแล้วก็ยิ้ม เธอคงคิดถูกแล้วที่เลือกเขา เขาคงจะไม่ทำให้เธอเสียใจนะ



\"งั้นเรากลับกันเถอะ ป่านนี้ทุกคนคงเข้าไปเยี่ยมพี่เฟรินหมดแล้ว\" มาด้าพูด ลูคาซัสพยักหน้า แล้วทั้งสองก็เดินออกจากสวน มุ่งตรงไปยังห้องพยาบาล



คาโอ ฉันดีใจนะที่ได้พบนาย ฉันดีใจนะที่ได้รักนาย แต่การจะรอนาย มันก็เหมือนกันรออะไรบางอย่างที่ไม่มีวันเป็นจริง ซึ่งฉันทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงแม้ว่าฉันจะยังไม่ได้บอกนายออกไป แต่ฉันก็อยากให้นายรู้ไว้นะ ว่าฉันรักนาย ครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆที่ฉันจะคิดถึงนายอย่างนี้ มันได้เวลาแล้วที่ฉันจะลืมนายไปจนหมดใจ ...ลาก่อน...



\"เฮ้ พวกนายไปไหนกันมาสองคนน่ะ\"



\"เปล่าซะหน่อย ไม่มีอะไรเนอะลูคาซัส\" ฉันจะก้าวไปข้างหน้า เพื่อคนที่รักฉัน และฉันก็จะรักเขาด้วยเหมือนกัน..!!





...................................................................................................................................................................................





จบแล้วค่ะ



ในที่สุดตอนพิเศษก็จบซะที



ตอนนี้เนื้อหาส่วนใหญ่ก็จะเกี่ยวกับคาโอ มาด้า แล้วก็ลูคาซัสนะคะ



มูนจะอัพตอนพิเศษเฉพาะวันสำคัญเท่านั้นค่ะ



ซึ่งตอนหน้าจะเป็นเรื่องราวของชิวาสและโซมาเนียนะคะ



ยังไงก็ช่วยติดตามด้วยนะคะ



ขอบคุณค่ะ



Love LoVE everyone AlwaYS





                                                                                            >>Minnie~Moonie<<





353 ความคิดเห็น

  1. #259 fong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2551 / 13:06
    หนุก...
    #259
    0