ll หัวขโมยแห่งบารามอส ll ForEver TiME... ชั่วนิรันดร์...

ตอนที่ 22 : ~๐(ความรันทดของอดีตซาตาน)๐~ - SpeCiaL.. 2 ถึงคุณ นิรนามค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 864
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.ย. 48



วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าวในต้นฤดใบไม้ผลิ แสงแดดเจิดจ้าราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนพื้นดิน แม้แต่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ควรจะร่มรื่นก็ร้อนขึ้นมาถนัดตา การกระทำหรืองานทุกอย่างหยุดชะงักด้วยภูมิอากาศที่ไม่เป็นใจ รอบๆทะเลสาปหรือแม่น้ำ ลาธารมีประชาชนมากมายไปพักผ่อนหวังจะรู้สึกเย็นขึ้นบ้าง



ที่เอเดินเบิร์กตอนนี้ไม่มีนักเรียนหลงเหลืออยู่แล้ว หลังจากเคลียร์งานของตัวเองเสร็จ เหล่าคณาจารย์ก็แยกย้ายกันไปตามที่ต่างๆ รอวันที่จะกลับมารวมกันใหม่เมื่อวันเปิดเทอม แต่ที่ห้องพักครูกลับไม่ว่างเปล่า มีคนสองคนที่ยังอยู่ในโรงเรียน คนแรกกำลังตั้งใจจัดข้าวของ ส่วนอีกคนก็คอยพูดกวนประสาทหยอกเย้าเฉกเช่นทุกที



\"นี่ลอรี่ ปิดเทอมจะไปไหนกันดี\" เสียงทุ้มถามด้วยน้ำเสียงล้อเล่นเช่นทุกที นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววสนุกสนาน ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มอยู่เสมอ ใบหน้าที่ไม่บ่งบอกถึงความจริงจังมากนักกำลังมองไปที่เจ้าของชื่อที่ถูกเรียก



เฟี้ยว!! ฉึก!!



เสียงมีดบินผ่าอากาศไปปักลงที่กำแพงด้านหลัง เฉียดใบหน้าคมของชายหนุ่มไปแค่มิลเดียวเท่านั้น ถึงแม้เธอจะกลายเป็นผู้หญิง แต่ฝีมือการปามีดบินที่ไม่ได้ยลมานานก็ไม่ได้ลดน้อยลงซํกนิด



\"อย่าเรียกฉันอย่างนั้นลูคัส ถ้านายยังไม่อยากมีมีดปักอยู่กลางอก\" เสียงหวานดังลอดออกมาจากปากด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มประดา เพราะสภาพอากาศที่ร้อนจัดทำให้อารมณ์ที่เคยเยือกเย็นบูดขึ้นได้ง่ายๆ



\"โอเคๆ แล้วปิดเทอมนายจะไปไหนล่ะ จะขลุกอยู่ในเอดินเบิร์กตลอดปิดเทอมเลยหรอ\" ลูคัสถามน้ำเสียงล้อเล่นเช่นเคย ลอเรนซ์มองหน้าลูคัสอย่างหาคำตอบ \'มันจะถามไปทำไมเนี่ย\' คำถามผุดขึ้นในใจหญิงสาว



\"ฉันไม่รู้\" ลอเรนซ์ตอบเรียบๆแล้วหันกลับไปจัดของต่อ ข้าวของก็มีมากมายซะเหลือเกิน มีเรื่องมากมายเหลือเกินที่เธอต้องทำ ทั้งแผนการสอนปีหน้าซึ่งเธอจะสอนอยู่ที่นี่เป็นปีสุดท้ายแล้ว จัดข้าวของ แล้วก็ขึ้นครองราชย์หลังจากสอนจบอีก ทำไมชีวิตถึงได้วุ่นวายอย่างนี้นะ



\"งั้นไปทริสทอร์กันนะ\" ลูคัสพูดเสนอขึ้นมา ใบหน้าหวานของเจ้าหญิงแห่งแอเรียสหันมามองอย่างสงสัย ค้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเธอต้องไปแอเรียส มีเหตุผลอะไร



\"ทำไมต้องไปทริสทอร์\" ลอเรนซ์ถาม หยุดจัดข้าวของ แล้วหันมาเผชิญหากับชายหนุ่มที่ใบหน้ายังคงฉายแววล้อเล่นเฉกเช่นทุกครั้ง



\"ก็ไปเที่ยว นายคงไม่คิดจะขลุกอยู่ในเอดินเบิร์กอย่างที่ฉันว่าจริงๆนะลอรี่\" ลูคัสพูดพลางกลั้วหัวเราะ แต่เมื่อเห็นมีดสั้นที่ถูกหญิงสาวเช็ดถูทุกวันเป็นอย่างดีถูกยกขึ้นมา เป็นอันต้องหุบปากไปทันที



\"แล้วตกลงจะไปไหนล่ะ\" ลูคัสถามอีกครั้งอย่างจริงจังขึ้นมาบ้างแล้ว ลอเรนซ์ยังไม่ตอบคำถาม แต่หันกลับไปจัดข้าวของต่อ



\"ไปแอเรียส\" ลอเรนซ์ตอบเสียงราบเรียบ ใบหน้าคมของอดีตซาตานงอด้วยความไม่พอใจ



\"ฉันไม่อยากไปแอเรียสนี่นา เปลี่ยนไม่ได้หรอ\" ลูคัสพยายามอ้อน แต่หาได้ผลไม่ เพราะหญิงสาวเพียงแค่หันหน้ากลับมาหาเขา แล้วเอาโบว์สีดำตัดกับผมสีทองสวยรวบผมขึ้นอย่างลวกๆ ผมที่ตอนแรกๆยาวยังไม่ถึงกลางหลัง บัดนี้กลับยาวเลยหลังลงมาจนน่ารำคาญ นึกอยากจะตัดมันซะให้รู้แล้วรู้รอด



\"ก็ตามใจนายแล้วกัน ลูคัส ซาโดเรีย ถ้าหากนายไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร แต่ตามที่ฉันคาด ฉันคิดว่านายต้องได้ใช้ชีวิตอยู่ในแอเรียสตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ของนายแน่นอน เพราะนายต้องเป็นคิง แต่ถ้านายไม่อยากเป็นก็ไม่เป็นไร ฉันว่าคงมีคนอีกมากที่อยากจะเป็นคิงแห่งแอเรียส และอีกอย่างฉันซึ่งต้องเป็นควีนก็มีงานมากมายต้องทำไม่แพ้คิง เพราะฉะนั้นฉันก็ต้องกลับไปฝึกงาน ถ้านายไม่เต็มใจ จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ\" ลอเรนซ์พูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจังแน่วแน่ ชนิดที่อดีตซาตานหนุ่มต้องหน้าขาวซีด เพราะรู้ว่าถ้าเจ้าหล่อนพูดอย่างนี้ทีไร เป็นอันต้องพูดจริงแน่นอน



\"งั้นฉันจะไปแอเรียสด้วย\" ลูคัสตอบพลางทำหน้ายอมแพ้ จะมีวันไหนมั้ยที่เขาจะเอาชนะเธอได้ จะมีวันไหนมั้ยที่เธอจะยอมให้เขาได้เป็นผู้นำซะบ้าง ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นฝ่ายคุมเกมส์ทั้งหมด อย่างที่เขาไม่มีทางที่จะได้กลับคืนมา แต่จะทำไงได้ล่ะ ในเมื่อเขารักเธอจนหมดใจ ถึงแม้จะเป็นยังไงก็รักอยู่ดี แต่เธอล่ะ จะคิดเหมือนเขาหรือเปล่า



\"ตามใจนาย แต่ขอบอกไว้นะว่าฉันไม่ได้บังคับ\" ลอเรนซ์พูดถึงท้ายไว้แล้วกันไปจัดข้าวของต่อ อนาคตอีก 1 ปีข้างหน้าที่ยังไม่มีอะไรแน่นอน ทุกสิ่งทุกอย่างดูเลือนลางเกือนกว่าจะกำหนดอะไรได้ คงมีแต่สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป มนุษย์อย่างเราๆก็คงทำได้เพียงทำตามพระประสงค์ของพระเจ้าเท่านั้น





-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





ท้องฟ้าสีเหลืองออกส้มในยามฟ้าสางช่างสวยงามเกินกว่าจะหาคำบรรยายใดๆมาพรรณา พระอาทิตย์กำลังลอยขึ้นมาจากขอบฟ้าเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงเช้าวันใหม่ หมอกสีขาวเริ่มเบาบางลงแทบเลือนหาย ทัศนียภาพที่สวยงามเริ่มปรากฏแก่สายตา ยิ่งถ้ามองจากมุมสูงอย่างนี้แล้วยิ่งแลดูสวยงามเข้าไปอีก นัยน์ตาสีอเมทิสต์คู่สวยมองลงไปยังพื้นเบื้องล่าง ประชาชนมากมายเริ่มออกจ่ายตลาด พ่อค้าแม่ค้าเริ่มตั้งแผงขายของ ร้านขายของก็เปิด ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังฟื้นคืน



สายลมอ่อนๆพัดกลิ่นดอกไม้ลอยมาแตะจมูก ผมสีทองสลวยลู่ไปด้านหลังตามแรงลมที่มาปะทะใบหน้าหวาน ริมฝีปากบางขยับขึ้นลงตามจังหวะเพลง เสียงหวานไพเราะเสนาะหูดังก้องไปตามสายลม ทุกสรรพสิ่งเงียบสงบราวกับล่วงรู้ว่ามีสิ่งที่เพราะกว่าเสียงของตัวเองกำลังดังก้องกังวาลออกไปไกล



เสียงหวานที่ปลุกให้ชายหนุ่มตื่นตากนิทราด้วยอารมณ์ที่แสนจะเบิกบาน ร่างสูงก้าวเดินอย่างแผ่วเบาไปทางระเบียงห้องที่ประตูถูกเปิดอ้าทิ้งไว้ นัยน์ตาสีดำสนิทจับจ้องไปที่ร่างบางที่เกาะราวระเบียงอยู่ ริมฝีปากแย้มรอยยิ้ม แล้วก้าวเดินเข้าไปใกล้อีก ดูเหมือนว่าเธอจะร้องเพลงเพลินเลยไม่รู้สึกตัว ว่ามีคนเข้ามาใกล้



หมับ!! ว้าย!!



แขนแกร่งตวัดโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด หญิงสาวร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองใบหน้าของคนที่กล้ามาทำกับเธออย่างนี้ นัยน์ตาสีอเมทิสต์จ้องนัยน์ตาสีดำไม่กระพริบอย่างคาดโทษ แต่คนที่ถูกคาดโทษยังคงยิ้มอยู่เหมือนเช่นทุกครั้ง



\"ปล่อย\" เสียงหวานสั่งอย่างเคยตัว นัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงพลางส่ายหน้า รอยยิ้มที่เคยมีจางหายไปแล้ว ใบหน้านั้นดูจริงจังและดึงดูดซะจนน่ากลัว จนเธอต้องเป็นฝ่ายหันหน้าหลบเอง



\"ไม่ปล่อยจะทำไม\" ลูคัสถามกลับมาเสียงเรียบพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม  



\"ฉันบอกให้ปล่อยไง\" ลอเรนซ์พูดพลางหันไปจ้องหาอดีตซาตานเขม็ง แต่ใบหน้าคมของชายหนุ่มยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากของเขา ใบหน้าคมเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดดวงหน้าของหญิงสาว



\"ลูคัส ฉันบอกให้นายปล่อย\" ลอเรนซ์พูดอีกครั้ง พลางขยับตัวหวังว่าจะหลุดออกจากอ้อมแขนแกร่งนี้เสียที ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อด้วยความอาย ลูคัสไม่ตอบกลับมา แต่เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้แทนคำตอบ บัดนี้ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงเซนต์เดียวเท่านั้น



\"ปะ..ปล่อยนะ ละ..ลูคัส\" ลอเรนซ์เริ่มรู้สึกใจไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าหวานเริ่มถอยห่างออกมา นัยน์ตาสีดำมองหญิงสาวแล้วนึกขำในใจ ทีอย่างนี้ล่ะกลัว แล้วขยับใบหน้าเข้าใกล้อีก



\"ออกไป\" ลอเรนซ์พูดเสียงแผ่วเบาขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่ออย่างหนักด้วยความอาย ส่วนใบหน้าของคนแกล้งยังคงเรียบเฉยและจริงจัง ทั้งที่ในใจหัวเราะจนน้ำตาแทบล่วง



\"ออกไป...........\" เสียงสุดท้ายดังออกมาจากปาก ก่อนที่ริมฝีปากเรียวจะทาบทับลงไปบนริมฝีปากบางของหญิงสาว นัยน์ตาสีอเมทิสต์คู่สวยปรือลงอย่างไม่อาจสู้ได้ รสสัมผัสหวานล้ำเกินกว่าครั้งไหนค่อยๆถูกตักตวงอย่างไม่เคยพอ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกเพียงเพื่อให้เธอหายใจ แล้วก็ประกบเข้ามาใหม่อย่างไม่เว้นจังหวะ



เมื่อเริ่มรู้สึกว่าเธอหายใจไม่ออก จึงถอนริมฝีปากออกด้วยท่าทีเสียดายเป็นยิ่งนัก หญิงสาวรีบผละตัวออกห่างทันที ใบหน้าหวานแดงเรื่อดูน่ารักจับใจ นัยน์ตาสีอเมทิสต์จ้องชายหนุ่มอย่างคาดโทษ แล้ววิ่งเข้าไปในห้องทันที ปล่อยให้ลูคัสยืนยิ้มอยู่ข้างนอกคนเดียว ความคิดเมื่อครั้งเจอกันครั้งแรกผุดขึ้นมาในสมองราวกับภาพยนตร์ชั้นเยี่ยมที่ไม่เคยลืมเลือน เขาไม่ได้บันทึกมันไว้ที่สมอง แต่เขาบันทึกมันไว้ที่หัวใจ





------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





ช่วงเวลาแห่งความสุขคงจะไม่เลือนหายไปไหน ถ้าเราทะนุถนอมมันไว้ด้วยหัวใจ เฉกเช่นความรักที่ไม่ว่าใครก็อยากให้มันยั่งยืนตราบชั่วนิรันดร์ แต่จะมีมั้ย ใครซักคนที่จะได้อย่างที่หวังเอาไว้..!!



หากจะเปรียบจริงๆแล้ว ความรักก็คงไม่ต่างอะไรกับความรู้สึกหนึ่งในจิตใจของคนเรา แต่มันจะเป็นอะไรที่พิเศษกว่านั้นเหมือนใครซักคนที่เดินเข้ามา เดินเข้ามาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป



วันนั้นเป็นวันที่อากาศอบอุ่น ผู้คนมากมายต่างแห่แหนกันมาที่หน้าประตูใหญ่โรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์ก ผมสอบเข้าที่นี่ได้ยังไงก็ไม่รู้ แต่ผมก็มีความรู้สึกอีกนัยหนึ่งว่า ผมต้องสอบเข้าได้แน่ๆ ไม่ใช่เพราะผมยอตัวเองหรอกนะ ความจริงผมไม่เคยจะอยู่ที่ไหนเป็นหลักแหล่งเลยซักครั้ง ที่ผมเลือกเข้าที่นี่ก็เพราะหวังอยากให้มันเป็นที่พักพิงที่สุดท้ายแก่ผมเท่านั้นเอง



รอบๆผมมีแต่เด็กที่ดูแล้วอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมทั้งนั้นเลย พวกเขากำลังยืนคุยกับพ่อแม่อย่างมีความสุข ทุกคนต่างมีคนดีใจแสดงความยินดีที่สอบเข้าได้ แต่ผมกลับไม่มี มันคงจะเป็นปมด้อยของผมจริงๆ



นัยน์ตาสีดำสนิทราวรัตติกาลกวาดไปรอบๆด้วยความโศกเศร้าที่มีอยู่ล้นหัวใจ ช่างเป็นสิ่งที่ไม่โสภาเอาซะเลย เด็กที่ได้ฉายาว่าซาตานอย่างเขจา กลับมาอยู่ท่ามกลางเหล่าผู้คนที่บริสุทธิ์ผุดผ่องราวเหล่าเทวดาแห่งสรวงสวรรค์ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ มันไม่ใช่ที่ที่เขาสมควรจะอยู่ ตัวเขาแปดเปื้อนเกินไปที่จะอยู่รวมกับเทวดาเหล่านี้



เปลือกตาหลุบลงต่ำ พยายามไม่นึกถึงเรื่องเก่าๆที่มันผ่านไปแล้ว แต่ก็ลืมมันไม่ได้ ภาพวันนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่ว เสียงร้องร่ำไห้อย่างเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว คนนับร้อยนอนกองอยู่บนพื้นพร้อมกับกองเลือด น้ำตาไหลรินออกมาจากนัยน์ตาสีดำที่มืดมนเฉกเช่นชีวิตของเขา ขายาวเริ่มออกวิ่งไปเรื่อยๆ



น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาบดบังหนทางเบื้องหน้าไปซะหมด จนแทบไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามองไม่เห็นทาง ผู้คนต่างหลบหลีกให้เขาวิ่งผ่านไปเรื่อยๆโดยมีเสียงบ่นตามหลังมา แต่นั่น!! ข้างหน้ามีคนยืนอยู่ จะหยุดตอนนี้ก็ได้ทันซะแล้ว ได้แต่ส่งเสียงร้องออกไป



\"หลีก!!\" เสียงออกจะทุ้มตวาดดังลั่น นัยน์ตาสีอเมทิสต์หันมามองอย่างสงสัย แล้ววินาทีต่อมา ร่างทั้งร่างก็วิ่งเข้ามาชนจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า



\"โอ้ย\" ลูคัสร้องออกมา สงสัยว่ากระดูกเขาคงจะหักล่ะมั้ง แต่มันก็เจ็บน้อยกว่าที่เขาคิดนะ เหมือนมีอะไรบางอย่างนุ่มๆมารองรับเขาไปอย่างนั้นแหละ



\"นี่นาย จะลุกออกไปได้รึยัง\" เสียงติดจะอารมณ์เสียดังขึ้น เปลือกตาจึงปรือขึ้นมาดูด้วยความตกใจทันที มิน่าล่ะเขาถึงไม่เจ็บมาก ที่แท้ก็ล้มลงมาทับนายคนหน้าบูดข้างหน้านี่เอง



\"ลุก หนัก\" คำสองคำที่ดังออกมาจากเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จัก ทำเอาหน้าติดจะหวานนิดๆบูดขึ้นมาทันที มือยันตัวขึ้นนั่ง แล้วยืนขึ้นทันที ร่างสูงของเด็กหนุ่มอีกคนก็ลุกขึ้นมายืนเช่นกัน



ผู้คนรอบข้างต่างหันมามองว่ามีอะไรเกิดขึ้น เพราะการล้มเมื่อกี้เสียงดังพอที่จะทำให้ทุกคนหยุดคุยไปได้เลย เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาดูจะหงุดหงิดอยู่พอตัว เสื้อผ้าเลอะฝุ่นไปหมด นัยน์ตาสีอเมทิสต์คู่สวยมองกราดไปทั่วร่างกายของตัวเองพลางปัดฝุ่นออก ผมสีทองสวยพริ้วไหวไปตามแรงลมที่กรรโชกขึ้นเรื่อยๆ



งดงาม!! คำๆเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวซาตานหนุ่มทำเอาตัวเองก็ยังนึกแปลกใจ นี่เขาวิปริตไปแล้วรึไง ถึงได้ชมผู้ชายด้วยกันว่าน่ารัก สงสัยถ้าจะบ้าไปแล้วจริงๆนะเนี่ย แต่จะให้ปฏิเสธยังไงล่ะ ก็ถึงแม้จะเป็นผู้ชายก็ดูสวยเกินกว่าผู้หญิงคนไหนๆที่เคยเห็นมาเลย รู้สึกถูกชะตาด้วยยังไงไม่รู้สิ นัยน์ตาสีดำสนิทที่เมื่อครู่ยังฉายแววหม่นหมองอยู่กลับพราวระริกขึ้นมาทันตา



\"คราวหลังน่ะ จะวิ่งก็หัดระวังซะบ้าง จะได้ไม่ต้องทำให้คนอื่นเดือดร้อน\" เด็กหนุ่มปริศนาต่อว่ากลับมาแล้วหันหลังเดินหนีไปทันที



\"นี่!!~ นายชื่ออะไรน่ะ\" ลูคัสแทบจะเอามือตะครุบปากตัวเองไม่ทัน นี่เขาพลั้งปากถามออกไปแล้วหรอเนี่ย ซวยจริงๆเลย จะมีใครเข้าใจผิดมั้ยเนี่ย



\"นายจะอยากรู้ไปทำไม\" เด็กหนุ่มปริศนาหันกลับมาถามด้วยท่าทางงงๆ คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างสงสัย



\"เปล่า ไม่มีอะไร\" ลูคัสปฏิเสธกลับไป อยากกัดลิ้นตัวเองจริงๆเลย อยากรู้แทบตายแต่ตอบปฏิเสธไปแล้วอย่างนี้จะได้รู้มั้ยเนี่ย ทำไมนายมันโง่อย่างนี้นะ ลูคัส ซาโดเรีย!!



\"งั้นก็ไม่ต้องรู้\" เด็กหนุ่มปริศนาตอบกลับมาสั้นๆ แล้วตวัดตัวกลับไปเดินต่อ



\"เดี๋ยว!! บอกมาก่อน\" ลูคัสร้องยั้งเอาไว้ เด็กหนุ่มปริศนาหันกลับมามองด้วยท่าทีรำคาญเต็มที่



\"นายนี่มันเรื่องมากจริงๆ จำเอาไว้ ฉันชื่อ ลอเรนซ์ ดอร์น เดอะ พรีส ออฟ แอเรียส\" เด็กนหุ่มปริศนาตอบแล้วเดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้ลูคัสได้ถามคำถามต่อไป



ลอเรนซ์อย่างนั้นหรอ นายนี่ช่างถูกใจฉันจริงๆ เอ๊ะ!! ผมกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย อ๊าก!! ผมวิปริตไปแล้วแน่ๆเลย ที่ไปถูกชะตากับนักบวชอารมณ์เสีย ขี้เก๊กนั่น แต่ก็อย่างว่าถึงปากจะปฏิเสธยังไง แต่ใจมันกลับบอกว่าเป็นความจริง ลอเรนซ์งั้นหรอ ต่อไปนี้ผมจะเรียกเขาว่า ลอรี่...



สายลมอ่อนๆพัดผ่านไปราวกับฤดูใบไม้ผลิได้ผลิบานในใจของคนที่ด้ชื่อว่าเป็นซาตานตั้งแต่ยังเด็ก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนริมฝีปากเรียว นัยน์ตาสีดำสนิทฉายแววพราวระริก ในที่สุดเขาก็พบแล้ว ในที่สุดก็เจอจนได้ ที่พักพิงที่สุดท้ายของเขา..!!





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





\"นายจะยืนตากลมอยู่อย่างนั้นอีกนานมั้ย\" เสียงหวานติดจะดุดังเข้ามาในโสตประสาท ร่างสูงของชายหนุ่มสะดุ้งด้วยความตกใจทันที นัยน์ตาสีดำมองไปยังต้นเสียงคือ ร่างบางของหญิงสาวในชุดวันพีชสีขาวราวกับเทพธิดา



\"ง่าส์ ลอรี่\" ลูคัสอุทานออกมาอย่างเคยตัว นัยน์ตาสีอเมทิสต์คู่สวยดุขึ้นมาทันทีที่ชื่อเล่นที่ถูกคนบางคนเอาไปเปลี่ยนอย่างไม่เคยคิดจะขอแม้แต่น้อย



\"อย่าเรียกฉันอย่างนั้นลูคัส\" ลอเรนซ์เอ่ยเรียบๆพลางถอนหายใจอย่างนึกปลงๆในใจ \"แล้วตกลงว่านายจะยืนตากลมอยู่ตรงนั้นใช่มั้ย ถ้าไม่สบายไปล่ะก็ฉันไม่ดูแลนายแน่\" ลอเรนซ์พูดอย่างเอาเรื่อง ใบหน้าหวานดูหงุดหงิดเต็มประดาเหมือนตอนเจอกันครั้งแรก แต่นัยน์ตาสีอเมทิสต์คู่นั้นกลับฉายแววเป็นห่วง รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากของซาตานหนุ่มทันที ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ยังไงก็ยังเป็นห่วงอยู่ดีนั่นแหละ  



ฮัดชิ้ววว!!



ลูคัสจามออกมา สงสัยคงเป็นเพราะตากลมมากเกินไปแน่ๆเลย



\"ฉันบอกแล้วไงว่าเดี๋ยวจะไม่สบาย ไม่เคยฟังกันเลย ดื้อที่สุด\" ลอเรนซ์บ่นออกมาเป็นชุด มือเรียวเทน้ำออกจากเหยือกใส่แก้วเพื่อให้ชายหนุ่มจอมดื้อกินหลังกินยา ลูคัสมองลอเรนซ์แล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมา ถึงจะบ่นซักแค่ไหน จะบอกว่าจะไม่สนใจ ไม่ดูแล แต่สุดท้ายก็ยังทำอยู่ดีนั่นแหละ



\"กินยาซะแล้วก็พักผ่อน ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ บอกแล้วก็ไม่ฟังกันซักครั้ง\" ลอเรนซ์ดุแล้วเก็บชามใส่ถาดไปวางไว้ที่หน้าห้องก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงเก้าอี้ข้างๆเตียง



\"เสร็จแล้วหรอ กินยาหมดรึเปล่า นายยิ่งไม่ชอบกินยาอยู่ด้วย\" ลอเรนซ์ถามพลางรับแก้วน้ำมาไว้ในมือ แล้วจัดการวางมันลงที่โต๊ะหัวเตียง



\"หมดอยู่แล้ว ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ\" ลูคัสพูดโต้กลับมา



\"งั้นหรอ แล้วเมื่อปีที่แล้ว ใครกันน้าที่เป็นไข้นอนซมอยู่บนเตียง เพราะไม่ยอมกินยา พอเรียกหมอมาดูก็ไม่อยมให้หมอฉีดยา ร้องออกมาอย่างกับเด็กๆ\" ลอเรนซ์เปรยออกมาลอยๆ พลางยิ้มอย่างผู้ชนะ ลูคัสหน้าเหวอไปเล็กน้อย น้ำลายเฝือดคอโต้เถียงอะไรออกมาไม่ได้ซักคำ เพราะมันคือเรื่องจริง ใบหน้าคมขึ้นสีเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็คงจะไม่อยู่เป็นแน่



\"แล้วเมื่อ 2 ปีที่แล้ว.............\" เสียงหวานเอ่ยขึ้นมาอีกอย่างอยาดกแกล้งชายหนุ่มที่ชอบแกล้งเธอเสมอ คราวนี้ล่ะได้คิวเอาคืนซะที



\"หยุดพูดนะลอเรนซ์\" ลูคัสปรามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ลอเรนซ์แค่ปรายหางมามอง แล้วเอ่ยต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว



\"ใครกันนะที่..................\"



\"หยุดนะลอรี่ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน\" ลูคัสพูดขึ้นอย่างเริ่มคุมอารมณ์ไม่อยู่เต็มที แต่ใบหน้าหวานยังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม



\"นายจะทำอะไรฉันได้ ลูคัส แค่ลุกขึ้นมาจากเตียงยังลุกไม่ขึ้นเลยแท้ๆ\" ลอเรนซ์พูดพลางกลั้วหัวเราะอย่างรู้ว่านัดนี้เธอชนะชัวร์



\"งั้นก็มาลองดูกัน\" ลูคัสพูด แล้วแขนยาวก็ตวัดไปรวบเอวบางขึ้นมานั่งข้างๆตัว ก่อนที่ริมฝีปากจะกดทับลงไปทันทีอย่างไม่ทันให้คนถูกฉวยโอกาสได้ตั้งแต่ ร่างบางในอ้อมแขนดิ้นไปหยุด แต่ยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ แขนนั้นกลับยิ่งกระชับมากชึ้นเรื่อยๆ หลังจากผ่านไปนาทีกว่าๆ ร่างบางก็หยุดดิ้นอย่างจำใจเพราะรู้ว่าขัดขืนไปก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี



ลูคัสถอนริมฝีปากออก นัยน์ตาสีดำสนิทมองใบหน้าวมนที่ตอนนี้กำลังแดงก่ำด้วยความอาย แขนแกร่งกระชับร่างบางเข้ามาใกล้อีกอย่างจงใจ ใบหน้าหวานห่างจากใบหน้าของเขาไม่ถึงคืบ ริมฝีปากอยู่ชิดใบหูจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป่ารด



\"ฉันรักเธอ.....\" คำบอกรักดังออกมาจากปากของซาตานหนุ่ม ใบหน้าหวานยิ่งแดงขึ้นอีก ริมฝีปากเรียวทาบทับลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง รสสัมผัสที่หวานล้ำ ชนิดที่ไม่ว่าจะได้ลิ้มรสเท่าไหร่ก็ไม่เคยเพียงพอเสียที



เธอจะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ฉันรัก เธอจะเป็นคนที่ต่อให้ตายฉันก็จะปกป้องเธอ หัวใจที่เคยแห้งแร้งถูกเติมเต็มด้วยความรักของเธอ จนล้นในใจ จนเหมือนกับว่าหัวใจจะพองขึ้นเรื่อยๆเพราะความรักและความสุขที่ได้รับมา เธอจะเป็นคนสุดท้ายจริงๆ



ขอบคุณพระเจ้า.. ท่านคงคิดว่ามันแปลกๆที่ซาตานอย่างผมกลับมาขอบคุณท่าน ในความเป็นจริงแล้ว ผมไม่เคยเชื่อท่านเลยซักนิด แต่หลังจากที่เธอคนนี้เข้ามาในชีวิตของผม ความคิดของผมก็เปลี่ยนไป ชอบคุณท่านมากจริงๆที่ประทานเธอมาให้ผม เธอคนที่ผมรักสุดหัวใจ เธอคนที่ผมจะรักตลอดไปตราบชัวนิรันดร์...!!





...................................................................................................................................................................................





กลับมาแล้วค่า อิอิๆๆ^O^



แหะๆๆ ขอสารภาพบาปก่อนเจ้าค่ะ^^\"



คือว่า ขอโทษจริงๆนะคะที่ไม่ได้มาอัพตามสัญญา ยกโทษให้ด้วยน้าTT^TT



แล้วก็ประกาศข่าวซักนิด



สอบเสร็จแล้วค่า!!^^ เย้ๆๆ ต่อไปนี้จาอัพให้ทุกวันเลยน้า <ว่าจาพยายามค่ะ ท่านแม่ยังไม่ยอมจ่ายค่าโทสับให้อ่า ฮือๆๆY-Y>



แล้วก็ คุณนิรนาม เรารู้ว่าคุณไม่ชอบเรื่องของคุณ Maxzil แต่ถึงยังไงเราก็ไม่ควรไปว่าเค้านะคะ



เพราะแต่ละคนเค้าก็คิดไม่เหมือนกัน ที่เราไปอ่านเพราะว่าอยากจะเป็นกำลังใจให้เค้า ที่คุณว่าเราปอดแหกน่ะ เราไม่ได้ปอดแหกหรอกนะคะ



แต่เราไม่ได้เข้ามาเลยจริงๆ จนถึงวันนี้น่ะค่ะ แล้วก็ขอบคุณนะคะที่อ่านเรื่องของเรา ขอบคุณค่ะ^^



อัพจบแล้วค่า 100% แหะๆ >_<



คิดจาจบมันก็จบง่ายๆอย่างนี้ล่ะน้า ก็อย่างว่าคนเขียนเอาแต่ใจน่ะค่ะ



แหะๆๆ ^O^ พรุ่งนี้จามาอัพให้ต่อนะคะ..L O V E  Y O U... (>////<)





                                                                                >>Minnie~Moonie<<





353 ความคิดเห็น

  1. #346 TaiNawansa (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 07:04
    รักคู่นี้ที่สุดเลย
    #346
    0
  2. #261 fong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2551 / 15:18
    หนุก...
    #261
    0