ll หัวขโมยแห่งบารามอส ll ForEver TiME... ชั่วนิรันดร์...

ตอนที่ 17 : ~๐(T-T)๐~ แทบขาดใจ - เก็บกวาด ~๐(T-T)๐~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ส.ค. 48



ฉึก!!~



เสียงนั้นทำให้เฟรินหยุดความคิดไว้เท่านั้น แล้วหันไปมองทางที่คาเรอยู่ เพียรหวังในใจอย่าให้เด็กน้อยเป็นอะไรไปเลย แต่มันคงจะเพียงแค่ฝันลมๆแล้งๆที่ไม่มีทางเป็นจริง นัยน์ตาสีดำราวรัตติกาลเบิกกว้างอย่างตกใจกับภาพเบื้องหน้า



ภาพของเด็กที่รักเหมือนลูกตัวเอง รักมาก เลือดไหลออกมาจากอกด้านซ้าย มือเล่มเล็กปักอยู่ลึกอย่างต้องการให้ทะลุไปถึงขั้วหัวใจ เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปโดนใบหน้ารูปสลักที่มีสีหน้าเจ็บปวด แล้วซีดลงเรื่อยๆ ริมฝีปากเรียวเล็กพยายามเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆลอดออกมาให้ได้ยิน



\"คาเร!!~\" เฟรินร้องออกมาดังก้อง ชายแปลกหน้าแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วกระชากมีดออกมาจากอกของเด็กน้อย ร่างเล็กล้มลงไปนอนบนพื้นอย่างไม่มีทางลุกขึ้น ใบหน้าไร้ความรู้สึก ดวงตาปิดสนิทราวกับหลับไป แต่มันไม่ใช่ เขาตายไปแล้ว เขาจากเธอไปแล้วจริงๆ จากไปตลอดกาลอย่างไม่มีวันกลับมาอีก...!!~



\"ฮะ ฮะๆ เสร็จภารกิจซะที คราวนี้ข้าก็ไม่ต้องอยู่ในที่ที่น่าขยะแขยงนี่อีกแล้ว\" นาวิลล่ากลั้วหัวเราะออกมาอย่างสะใจพลางเอ่ยเย้ยหยัน



\"เจ้า..เจ้า\" เฟรินเอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยความโกรธ นัยน์ตาสีดำสนิทราวรัตติกาลเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจหยาดโลหิต แม้เส้นผมจะยังคงเป็นสีดำสนิทอยู่ก็ตาม แต่ใบหน้าหวานละมุดตอนนี้กลับดูน่ากลัวขึ้นมาทันที



\"จะ..เจ้าคิดว่าทำอะไรข้าได้รึไง ทางที่ดีข้าว่าเจ้าช่วยไอ้เหมอนั่นก่อนดีกว่านะ\" นาวิลล่าพูดติดๆขัดๆ ความรู้สึกกลัวจับใจแล่นเข้าสู่กลางหัวใจเป็นรอบที่สองด้วยฝีมือของคนๆเดียวกัน เฟรินมองตามที่นาวิลล่าพูดไปที่คาโอที่เริ่มจะต้านทานพลังของฝ่ายนั้นที่รุมมาไม่ไหวแล้ว หญิงสาวดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ร่างสูงของชายหนุ่มก็มาอยู่ด้านหลังตัวเองด้วยสภาพเหนื่อยอ่อน พลังที่ควรจะพุ่งไปชนกำแพงเพราะคนต้านไม่อยู่แล้ว กลับวกกลับไปทำร้ายเจ้าของเองอย่างไม่ปราณี



ช่วงเวลาเพียงวินาทีที่เฟรินดีดนิ้ว ชายชุดดำที่เคยยืนอยู่อย่างองอาจล้มลงไปนอนกองกับพื้นทั้งหมด พวกเขายังไม่ตายแต่ลุกขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว เฟรินพยายามยั้งมือไว้เต็มที่  เพราะในใจมันร้องว่า \'ฆ่าไม่ได้ ฆ่าไม่ได้\' เธอรู้กฎของเอดินเบิร์กดี ถ้าเธอฆ่าพวกมัน ตัวเธอเองต่างหากที่จะเป็นฝ่ายสูญเสียทั้งหมดไป เหลือเพียงนาวิลล่าเท่านั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม



\"ต่อไปก็ถึงตาเจ้าแล้ว\" เฟรินเอ่ยเสียงเย็นเหยียบชนิดที่ว่าขนาดจ้าวปีศาจยังไม่น่ากลัวขนาดนี้ นัยน์ตาว่างเปล่า ว่างเปล่าจนไม่มีอะไรจริงๆใจ ว่างเปล่าราวกับว่าจะฆ่าคนได้ด้วยสายตาเท่านั้น



\"คิดดีๆนะธิดาแห่งความืด ถ้าท่านฆ่าข้า ท่านจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปนะ\" นาวิลล่าเอ่ยอย่างหวาดๆพลางถอยห่างคนที่ได้ชือว่าเป็นธิดาแห่งความมืด สมองกำลังประมวลหาทางหนี ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าต่อให้ทำยังไงก็สู้คนๆนี้ไม่ได้ แล้วจุดจบเดียวของเธอก็คงไม่พบความตาย



\"ข้าไม่คิดจะฆ่าเจ้าให้มือของข้าแปดเปื้อนหรอก ข้าจะทำให้เจ้าทุกข์ทรมาน ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าคาเร จะอยู่ก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่ได้\" เฟรินพูดออกมาอีกครั้ง คราวนี้ฝ่ายศัตรูถึงกับหน้าถอดสีเหมือนฟังคำพูดนั้นจบ ร่างบางของธิดาแห่งความมืดย่างสามขุมเข้าไปหาหญิงสาวผู้เคยอาจหาท้าเธอ แต่ฝ่ายนั้นกลับถอยหนีไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย



\"รับมือ!!~\" เสียงประกาศดังกึก้องเป็นจังหวะเดียวกันกับดาบผ่าปฐพีที่เคยผ่าแบ่งแยกเอเดนกับเดมอสออกจากกันตวัดไป นาวิลล่ากระโดดหลบอย่างหวิดๆ แต่รัศมีการเข่นฆ่าช่างแรงเหลือเกิน



เคร้ง!! เสียงดาบปะทะกันดังขึ้นทันทีเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากผ่าปฐพีตวัด



เคร้ง!!



เคร้ง!!



เคร้ง!!



เสียงประทะดาบยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ นาวิลล่าได้แต่กัดฟันกรอดอย่างแค้นใจ เธอทำได้เพียงตั้งรับเท่านั้น ตั้งรับได้อย่างเดียวเท่านั้น ไม่มีแม้แต่โอกาสหรือช่องทางเหมาะๆให้โต้กลับเลยแม้แต่น้อย



เคร้ง!!



เคร้ง!!



เสียงปะทะดาบครั้งสุดท้ายดังขึ้น ดาบให้มือนาวิลล่ากระเด็นไปไกลหลายเมตร แพ้แล้วสินะ หญิงสาวปรือนัยน์ตาลงอย่างไม่อยากจะยอมรับ ถึงแม้ว่าจะได้ดาบมา ยังไงเธอก็ไม่มีทางชนะอยู่ดี คนๆนี้น่ากลัวเกินไป น่ากลัวเกินไปจริงๆ!!~



\"ฮะ ฮะๆ\" นาวิลล่าหัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย ผ่าปฐพีจ่ออยู่ที่ลำคอระหง เจ้าของดาบมองคนที่ถูกดาบจ่ออย่างงงๆ แล้วเลิกคิ้วขึ้นสูง



\"มีอะไรน่าหัวเราะ\" เฟรินถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเช่นเดิม แววตาแฝงไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ดาบในมือยังคงวางอยู่ในตำแหน่งเดิม



\"ถึงแม้ว่าข้าจะแพ้ท่าน ธิดาแห่งความมืด แต่ความผิดพลาดครั้งนี้ของท่านจะตราตรึงลงในจิตใจของท่านอย่างไม่มีวันลบเลือน ความผิดทื่ท่านไม่สามารถจะปกป้องได้แม้แต่ลูกชายสุดที่รัก ได้แต่ยืนมองเขาตายไปต่อหน้าต่อตา\" นาวิลล่าพูดแล้วหัวเราะออกมาอีก เฟรินมองหญิงสาวอย่างโกรธแค้น



\"คนอย่างเธอมันสมควรตายจริงๆ เธอไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป เพราะคนอย่างเธออยู่ไปก็รกโลกซะเปล่าๆ และถ้าความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของฉันคือปกป้องคาเรไม่ได้ ฉันว่ามันไม่ใช่ ความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของฉันคือฉันไม่ได้ฆ่าเธอต่างหาก และตอนนี้ฉันไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว\" เฟรินพูดเสียงเย็นเหยียบ นัยน์ตากลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง



ผ่าปฐพีถูกกระชับให้มั่น แขนเรียวเล็กง้างดาบออกไปสุดแรงที่มีหวังว่าจะฟาดฟันให้ตายไปในคราเดียว นัยน์ตาของผู้ที่จะถูกฆ่าเบิกกว้างอย่างตกใจ รอยยิ้มเย้ยหยันที่เคยมีอยู่จางหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความกลัว กลัวจนจับใจ กลัวจนไม่สามารถขยับร่างกายเพื่อหลบดาบ



\"เฟริน อย่า!!~\" เสียงคาโอร้องห้ามทันทีที่เห็นดาบถูกง้างออก แต่คนที่ถูกร้องเรียกไม่มีสติอีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในจิตใจว่างเปล่าราวกับแผ่นกระดาษสีขาวทีไม่ได้ถูกแต่งแต้ม นึกถึงแต่เพียงใบหน้าของเด็กน้อยที่รักเหมือนลูกตัวเอง ที่บัดนี้นอนจมกองเลือดอยู่อย่างไม่อาจฟื้นขึ้นมาได้อีก  



ดาบใหญ่ถูกง้างออกกว้างขึ้นเรื่อยๆ แววตาของความเป็นคนได้หายไปแล้ว เหลือแต่แววตาเฉยชาเฉกเช่นปีศาจที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสบัดนี้ไม่เหลือเคล้าเดิมแม้แต่น้อย ดาบใหญ่ในมือถูกตวัดออกไปเป็นจังหวะเดียวกันกลับนาวิลล่าหลับตาลงอย่างรู้ว่าถึงอย่างไรก็ต้องตายแน่แล้วๆ แต่........



เคร้ง!!



เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้น ดาบผ่าปฐพีถูกต้านไว้ได้ทันก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะสายเกินไป นัยน์ตาสีแดงฉานเหลือบไปมองผู้มาขัดขวางอย่างขัดใจ ส่วนาวิลล่าที่คิดว่าคราวนี้ตัวเองคบงไม่รอดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก



นัยน์ตาสีแดงราวสีโลหิตมองสบนัยน์ตาสีฟ้าสวยของผู้มาขัดจังหวะอย่างเอือมระอา มันจะไม่ให้ทำอะไรเลยรึไง ทั้งๆที่ยัยคนนี้เป็นคนที่ฆ่าคาเรแท้ๆ แต่ทำไม ทำไมนายต้องขัดขวางฉันด้วยนะ



\"หลีกไป\" เฟรินเอ่ยเสียงเย็น แล้วเบนสายตากลับไปมองศัตรูที่ตอนนี้ล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความตกใจ



\"เฟริน หยุดเถอะ พอได้แล้ว\" คาโลเอ่ยเสียงเรียบแต่ยังไม่ถอนดาบที่ขวางผ่าปฐพีไว้ออก



\"ไม่ นายนั่นแหละถอยไป ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน\" เฟรินพูดอีกครั้ง นัยน์ตาสีแดงหันกลับมามองราวกับท้าทายบุรุษผู้เป็นที่รักที่ยืนเอาดาบมาขวางเธอไว้



\"พอแล้วเฟริน นายอย่าลืมสิ ถ้านายฆ่าเค้า นายจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วนะ\" คาโลพยายามเกลี้ยกล่อม แต่เฟรินยังคงเฉยชาเช่นเดิม ใช่ เธอรู้ดีว่าถ้าฆ่านาวิลล่าแล้วจะเป็นยังไง แต่....



\"ฉันบอกให้นายถอยไปคาโล ฉันรู้ดีว่าถ้าฉันทำลงไปแล้ว ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้ แต่นั่นคือทางที่ฉันเลือกแล้ว นายอย่ามาขวาง\" เฟรินตอบ คาโลมองเฟรินอย่างจริงจังๆ หากเธอต้องจากไปจริงๆล่ะก็ ชีวิตของเขาที่เหลืออยู่จะเป็นเช่นไรกันล่ะ



\"ฉันคงปล่อยให้นายทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกเฟริน นายลองคิดถึงเพื่อนๆสิ ถ้านายจากไปซักคน ใครจะคอยกลัวประสาทพวกมัน แล้วนายอย่าลืมสิ ว่าถ้านายทำอย่างนี้ คาเรจะเสียใจแค่ไหน ฉันเชื่อว่าคาเรคงไม่ต้องการให้นายทำอย่างนี้หรอก หยุดเถอะเฟริน ถึงแม้นายจะฆ่าหล่อนให้ตาย แต่คาเรก็ไม่มีทางฟื้นกลับมา\" คาโลพูด แล้วเอื้อมมือไปลดดาบที่จ่ออยู่คอนาวิลล่าให้ลดต่ำลง



เฟรินมองหน้านาวิลล่าอย่างโกรธแขน เธอยกดาบขึ้นมาอีกครั้ง พลางง้างมันออกกว้างเท่าที่แรงจะมี ท่านแม่ฮะ!! ท่านแม่!! ผมรักท่านแม่ที่สุดเลย!! น้ำเสียงร่าเริงของเด็กน้อยผู้ที่รักดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน ภาพความทรงจำต่างๆไหลเวียนไปมาราวกับฉายหนังซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยาดน้ำตาหลั่งไหลออกมาจกดวงตาสีแดงฉาน



เคร้ง!! เสียงผ่าปฐพีกระทบพื้นทำให้นาวิลล่าหันขึ้นมามองอย่างสงสัยแกมประหลาดใจ ทำไมถึงไม่ฆ่า ทำไม!!  คำถามที่อยู่ในใจ แต่ไม่มีใครมีสติพอที่จะตอบอีหต่อไปแล้ว ร่างบางของธิดาแห่งความมืดทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาที่ตอนที่เกิดเรื่องครั้งแรกยังไม่ไหล ตอนนี้ไหลอาบแก้มจนภาพที่ส่องเข้ามาในดวงตาเลือนลายไปหมด



เสียงร่ำไห้ของหญิงสาวยังคงดังกึกก้องไปทั่วสวนหลังป้อมต่อไป คาโลพยายามปลอบให้เธอหยุดร้อง แต่มันกลับไม่ได้ผลแม้แต่น้อย เพื่อนๆคนอื่นก็ยืนมองด้วยความเศร้าใจ ส่วนคาโอก็นั่งข้างๆศพน้องชายอย่างปลงๆ เขานึกไว้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึงวักวัน แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะถึงเร็วขนาดนี้ ระหว่างที่ความโศกเศร้ากำลังเข้าครอบงำจิตใจทีละเล็กทีละน้อย เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นจากบนฟากฟ้า



พึ่บ!! พึ่บ!!



เสียงสะบัดปีกของมังกรดำแห่งเดมอสดังขึ้นเหนือหัวของทุกคน พอมองขึ้นไปก็เห็นร่างของกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่อยู่บนนั้น มังกรดำค่อยบินต่ำลงเรื่อยๆจนลงจอดที่พื้น ร่างของกษัตริย์ผู้เป็นใหญ่ทั้งสองกระโดดลงมาจากมังกร แล้วกวาดสายตาไปรอบๆอย่างสำรวจสภาพการณ์ แต่เมื่อไปสะดุดเข้าที่ร่างเล็กของเด็กน้อยที่นอนิ่งอยู่ก็ถึงกลับตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว



\"ใครเป็นคนทำ!!~\" สุรเสียงทรงอำนาจที่แฝงถึงความอดทนที่กำลังจะถึงขีดสุดแล้วดังออกมาจากพระโอษฐ์ของคิงบาโรแห่งคาโนวาล ผู้ซึ่งรีบเข้าไปดูหลานชายด้วยความตกใจ



\"..........................\" ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา เพราะทุกคนในที่นี้ไม่มีสติเพียงพอที่จะตอบคำถามใดๆทั้งสิ้น เอวิเดสเดินไปนั่งลงข้างพระธิดาสุดที่รักที่นั่งร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย



\"เฟลิโอน่า\" พระองค์เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาพลางลูบหัวพระธิดาอย่างปลอบโยน นัยน์ตาเนตรฉายแววเป็นห่วงเด็กสาวข้างหน้าจับใจ



\"ทะ..ท่านพ่อ คะ..คาเร\" เฟรินพูดออกมาแทบไม่เป็นภาษา เพียรจะพูดออกมา แต่เสียงมันกลับกลืนหายเข้าคอไปหมด ลำคอแห้งผากราวกับไม่ได้ดื่มอะไรมาเป็นปี



\"อย่าเสียใจไปเลยเฟลิโอน่า\" เอวิเดสพูด นัยน์เนตรสีดำสนิทฉายแววอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด เฟรินหันกลับไปมองพระบิดาอย่างประหลาดใจ ก่อนเอื้อนเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกไป



\"ทำไมท่านพ่อถึงกล่าวเช่นนั้น จะไม่ให้ลูกเสียใจได้อย่างไร ในเมื่อแม้แต่ลูกของลูกเอง ลูกยังช่วยเค้าไว้ไม่ได้ ลูกยังปกป้องเค้าไม่ได้\" เฟรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขื่น นัยน์ตาสีแดงฉานแปรเปลี่ยนกลับมาเป็นสีน้ำตาลดังเดิม ผมสีดำสนิทก็กลับกลายมาเป็นสีน้ำตาลเช่นเดียวกัน



\"ก็เพราะว่า...........\" เอวิเดสพูดค้างไว้แค่นั้น แต่มันดันกระตุกต่อมอย่างรู้ของอดีตหัวขโมยตัวยุ่งเข้าอย่างจัง รวมถึงคนอื่นๆก็ด้วย ทุกคนหันมามองสองพ่อลูกคุยกันอย่างสนใจ



\"เพราะอะไรฮะท่านพ่อ\" เฟรินถามอย่างอยากรู้ น้ำตาที่เคยไหลรินหยุดไปแล้ว เหลือเพียงคราบที่ยังคงติดอยู่บนใบหน้าสวยเท่านั้น



\"ก็เพราะว่าคาเรยังไม่ตายน่ะสิ\" เอวิเดสตอบพลางยิ้มออกมาอย่างร่าเริง



\"ห๊า!!~\" ทุกคนอุทานออกมาพร้อมกันอย่างตกใจ ยังไม่ตาย แล้วนั่นอะไรล่ะ ร่างที่นอนอยู่นั่นคือร่างของใครกัน คำถามเริ่มผุดขึ้นมาในใจทีละคำถาม จนแทบไม่มีที่ว่างให้คิดอย่างอื่นอีกต่อไป



\"ไม่ต้องร้องออกมาเสียงดังขนาดนั้นก็ได้ แสบหูจริงๆเลย\" เอวิเดสพูดพลางเอามือที่อุดหูออก แล้วบ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียวนานสองนาน โดยไม่สนใจคนอื่นเลยแม้แต่น้อย



\"ท่านพ่อหมายความว่ายังไงฮะ\" เฟรินถามอีกครั้ง รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้ามนอย่างห้ามไม่อยู่ พอได้ยินคำว่า \'ยังไม่ตาย\' หัวใจก็พองโข้นมาทันที



\"ท่านพ่อหมายความว่าคาเรยังไม่ตาย??\" เฟรินถามอีกครั้งอย่างต้องการย่ฃ้ำสิที่ได้ยินให้แน่ชัด มันไม่ใช่เพียงฝันลมๆแล้ง



\"ก็ใช่น่ะสิ\" เอวิเดสตอบพลางมองไปรอบๆอย่างประเมินค่าเสียหาย



\"แล้วคาเรอยู่ที่ไหนฮะ\" เฟรินถามอย่างร้อนใจ ถ้ายังไม่ตาย แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน?? เธอถามตัวเองในใจอย่างงงงวย นี่ท่านพ่อของเธอจะเล่นตลกอะไรอีกเนี่ย



\"โห เสียหายน่าดูเลยนะเนี่ย อย่างนี้เดมอสต้องจ่ายรึเปล่า แล้วคนที่นอนกองอยู่นั่นจะทำยังไงล่ะ\" เอวิเดสพูดเฉไปอีกเรื่องเหมือนว่าเรื่องที่พูดเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้พูดออกมา



\"ท่านพ่อฮะ คาเรอยู่ที่ไหนกันแน่ ที่ท่านพ่อบอกคาเรยังไม่ตาย ท่านพ่อโกหกใช่มั้ยฮะ\" เฟรินถามออกมาอย่างนึกไม่ไว้ใจพ่อของตัวเอง จ้าวปีศาจปรายสายตามามองเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยสุรเสียงเรียบๆ



\"ใจเย็นๆเฟลิโอน่า เดี๋ยวถึงเวลาพ่อจะบอกลูกเอง ตอนนี้มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะทำยังไงกับคนพวกนี้ดี\" เอวิเดสพูโล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยพวกชายชุดดำที่นอนไม่ได้สติอยู่บนพื้นอย่างขยะแขยง



\"ท่านเห็นว่ายังไงบาโร จะจัดการยังไงกับคนพวกนี้ดี\" เอวิเดสพูดแล้วหันกลับไปถามกษัตริย์ผู้เป็นใหญ๋อีกคน ที่เมื่อกี้จะทำสงครามกัน แต่พอมาตอนนี้สามัคคีกันจริงๆ



\"ส่งคนพวกนี้ไปคาโนวาล ให้ทางคาโนวาลตัดสิน ข้อหาลอบปลงพระชนม์รัชทายาท\" คิงบาโรตอบกลับมาเสียงราบเรียบราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา



\"งั้นก็ตกลง เราเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ หิวข้าวแล้ว\" เอวิเดสพูด แล้วเดินก้าวฉับๆเข้าไปในป้อมก่อนคนอื่นๆ



\"พวกเจ้านำตัวนักโทษไปที่คาโนวาล รอการพิพากษา เดี๋ยวอีกพรุ่งนี้ข้าจะตามกลับไป หลังจากเรื่องที่นี่คลี่คลายไปหมดแล้ว\" คิงบาโรหันไปสั่งทหารที่ยืนอยู่ข้างหลัง



\"พระเจ้าค่ะ\" ทหารเหล่านั้นรับคำพร้อมกัน แล้วก็หายไปพร้อมร่างของนักโทษทั้งหลาย รวมทั้งนาวิลล่าด้วย



\"งั้นเราเข้าไปข้างในกันเถอะ อากาศข้างนอกหนาวขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ\" คิงบาโรพูด แล้วก้าวเดินนำทุกคนไป ก่อนจะหยุดชะงักเพราะมีเสียงท้วงมา



\"แล้วร่างของคาเรล่ะเพคะ\" เฟรินถามออกมาอย่างสงสัย จะให้เอาร่างของคาเรเข้าไปในป้อมคนคงตกใจกันแย่ แล้วถ้าที่ท่านพ่อพูดเป็นจริง นี่ก็ไม่ใช่ร่างของคาเรแน่นอน



\"เดี๋ยว.................\"  คิงบาโรเอ่ยปากจะตอบ แต่ร่างเล็ฏของเด็กน้อยก็หายไปราวกับเป็นเรื่องโกหก คาโอมองร่างน้องชายอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่มีใครถามออกมาว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างในระยะเวลา 2 วันมานี่ นอกราชาปีศาจเพียงผู้เดียว..!!~





...................................................................................................................................................................................





อัพจบแล้วค่า



กว่าจาจบได้ เกือบแย่แน่ะ



ตอนนี้อาจจะสั้นเกินไป



ยังไงก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ



LoVE YoU So MuCH...^O^





                                                                                         >>Minnie~Moonie<<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

353 ความคิดเห็น

  1. #333 mybook (@melovebook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2555 / 19:33
    โอว ตกใจแทบแย่
    #333
    0
  2. #309 Kochan De' BlackStone (@loveshinichikun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2554 / 13:48
    อ่าว -* -
    #309
    0