ll หัวขโมยแห่งบารามอส ll ForEver TiME... ชั่วนิรันดร์...

ตอนที่ 10 : ~๐(T^T)๐~ ที่นี่ตลอดไป - ประชุม ~๐(T^T)๐~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ส.ค. 48



คาโลคว้าข้อมือเล็กของเฟรินไว้ หญิงสาวหันกลับมามองอย่างสงสัย แต่เมื่อเผลอไปสบกับนัยน์ตาสีฟ้คู่สวยเข้า มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเธอไว้ ขาเรียวที่เตรียมจะก้าวจากไปหยุดชะงักลง นัยน์ตาสีน้ำตาลของหญิงสาวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม มันแฝงไปด้วยหลายความรู้สึกมากมายทั้งเศร้าโศก เป็นห่วง โดดเดี่ยว อ้างว้าง และให้ความรู้สึกอบอุ่นใจอยางที่เธอเองก็บอกไม่ถูกว่าทำไม



ทั้งสองไม่ได้เอ่ยปากพูดกันเนิ่นนาน นัยน์ตาของทั้งสองยังคงจ้องประสานกันอยู่อย่างพยายามหาอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ซ่อนเร้นไว้ในจิตใจของคนทั้งคู่



\"อย่าไปเลยนะ ฉันไม่หิวหรอก อยู่กับฉันอย่างนี้ได้มั้ย\" คาโลพูดขึ้นมาก่อน ใบหน้าของชายหนุ่มดูจริงจังขึ้นมาทันที เฟรินตวัดตัวกลับมานั่งลงข้างๆเตียง



\"แต่ถ้านายไม่กินอะไรจะไม่หายนะ\" เฟรินพูดอย่างเป็นห่วง แต่คาโลกลับยิ้มน้อยๆให้หญิงสาว



\"ถ้าฉันไม่หายก็ดีสิ นายจะได้คอยดูแลฉันตลอดไปไง\" คาโลพูดพลางกลั้วหัวเราะเบาๆอย่างถูกใจ



\"บ้า!! เดี๋ยวฉันกลับมา\" หญิงสาวค้อนวงโต ลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปที่ประตู ก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องไปอย่างเขินอาย คาโลมองตามไปจนกระทั่งประตูถูกปิดลง เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า แล้วทิ้งตัวลงนอนพิงหมอนอีกครั้ง



ทำไมนะ ทำไมเขาถึงไม่อยากให้เธอไปไหนเลย อยากให้เธออยู่ตรงนี้ อยู่กับเขาที่นี่ไม่ห่างไปไหน หรือเพราะเขากลัวว่าถ้าปล่อยเธอออกไปข้างนอก เธอจะไม่กลับมาหาเขาอีกกันแน่นะ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหวั่นใจ ถ้าเพียงเธอเดินจากเขาไป เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้รึเปล่า ถ้าเพียงเธอไม่สนใจใยดีเขาอีกต่อไป เขาจะก้าวไปข้างหน้าได้อีกมั้ย ความคิดต่างๆนาๆปรากฏขึ้นในหัวสมองอย่างห้ามไม่อยู่ และเมื่อกลั่นกรองทั้งหมดออกแล้ว ก็จะเหลือข้อสรุปเพียงข้อเดียวคือ เธอคือผู้คนแรกและผู้หญิงคนสุดท้ายที่เขาจะรัก ไม่ว่าเธอจะทำให้เขาเสียใจแค่ไหนก็ตาม แต่เขาจะรักเธอตลอดไป ไม่เปลี่ยนแปลง นัยน์ตาสีฟ้าค่อยๆปรือต่ำลงเรื่อยๆอย่างเหนื่อยล้า และปิดสนิทในที่สุด



ที่นี่ที่ไหนนะ ทำไมมันมืดจัง มืดจริงๆ อากาศหนาว วังเวง เฟรินไปไหนนะ ชายหนุ่มกวาดสายตามองหาไปทั่ว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย แล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมืดสนิท ก็สว่างขึ้น ร่างของชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ห่างจากเขาไปไม่มาก คาโลรีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที



\"เอ่อ..ไม่ทราบว่าที่นี่ที่ไหนครับ\" คาโลถามออกไปอย่างสุภาพ แต่ฝั่งนั้นก็ยังไม่ตอบกลับมา



\"คุณครับ ตอบผมหน่อย\" คาโลพูดอีก คราวนี้ฝ่ายหญิงหันหน้ามามองเขา ดวงตาเบิกกดว้างด้วยความตกใจ เฟริน!!~ เสียงเรียกดังกึกก้องอยู่ในใจ แต่ลำคอของเขาแห้งผากเกินกว่าที่จะเอ่ยถามได้อีกต่อไป



\"คุณคะ มีอะไรหรอคะ\" เฟรินถามกลับมาอย่างสงสัย แต่คาโลก็ไม่พูดตอบกลับไปเพราะความตกใจที่มีมากกว่าจะสนใจตอบคำถาม หญิงสาวทำหน้างงๆเล็กน้อย แล้วหันกลับไปพูดกับชายหนุ่มที่อยู่ข้างตัว



\"ไปกันเถอะคาโอ ขอตัวก่อนนะคะ\" เธอพูดกับคาโอ แล้วหันกลับมาพูดกับคาโลอีกครั้ง คาโอและเฟรินกำลังจะเดินจากไป คาโลพยายามส่งเสียงเรียกหญิงสาว แต่เธอก็ไม่หันกลับมา ไม่ว่าเขาจะพยายามวิ่งตามเธอเท่าไหร่ก็ไม่ทันซะที



\"เฟริน!!~\" เสียงร้องเรียกดังลั่นห้อง ทำให้เฟริน ที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย



\"อ้าว คาโลตื่นแล้วหรอ\" เฟรินถามพลางเดินไปหยิบถาดอาหารมาวางไว้โต๊ะข้างเตียง คาโลไม่ตอบคำถาม เขาหอบหายใจแรงมาก สงสัยคงจะฝันร้าย เฟรินคิดในใจ



\"แฮ่ก แฮ่ก\" เขาฝันไป ทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่ความฝัน ความฝัน คาโลคิดปลอบใจตัวเอง แล้วหันไปมองเฟรินที่ยืนอยู่ข้างๆ



\"ฉันหลับไปนานเท่าไหร่\" คาโลถามด้วยเสียงเรียบ แต่ก็เจือไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะฝันร้ายเมื่อครู่



\"ก็ประมาณครึ่งชั่วโมงได้มั้ง ฉันกลับเข้ามานายก็หลับอยู่\" เฟรินตอบ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ ก่อนเริ่มลงมือทำงานต่อ



\"ข้าวอยู่บนโต๊ะข้างเตียง กินซะ แล้วจะได้กินยา\" เฟรินพูด แต่ก็ไม่ได้ละสายตามามองชายหนุ่ม ใบหน้าสวยยังคงจดจ่ออยู่กับงานจำนวนมากที่กองอยู่ข้างหน้า



คาโลมองเฟรินอยู่อย่างนั้นซักพัก แล้วหันไปคว้าถาดอาหารที่โต๊ะข้างเตียงมา เริ่มลงมือกิน ผ่านไปประมาณ 10 นาที อาหารทั้งหมดก็ถูกจัดการเรียบร้อย เฟรินลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วเดินไปเอาถาดไปวางไว้ที่อื่น



\"อีกเยอะมั้ย\" คาโลถามขึ้น ขณะที่เฟรินเดินเอาแก้วน้ำกับยามาให้



\"ไม่หรอก อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว\" เฟรินตอบพลางยิ้มอย่างสดใส เธอยื่นแก้วน้ำพร้อมยาให้คาโล เขารับไว้ แต่ก็ยังไม่ยอมกินลงไป



\"กินสิ ถือไว้อย่างนั้น มันคงไม่ลอยเข้าไปในปากนายเองหรอกนะ\" เฟรินพูดแกมประชด สายตายังอยู่ที่งานเช่นเดิม คาโลกินยาเข้าไปแล้วกินน้ำตาม ก่อนจะวางแก้วเปล่าไว้ที่โต๊ะข้างเตียง คาโลนั่งมองหญิงสาวทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่อย่างนั้นราวๆชั่วโมงหนึ่งได้



\"เฮ้อ เสร็จซะที\" เฟรินเปรยขึ้นพลางบิดขี้เกียจอย่างเหนื่อยล้า งานพวกนี้ก็หนักเอาการนะ ขนาดเธอไม่ได้ทำมันทุกวันยังขนาดนี้ แล้วคาโลต้องทำงานหนักขนาดไหนเนี่ย



\"มานี่สิ\" คาโลเรียก เฟรินลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินไปนั่งข้างๆคาโลบนเตียง



\"มีอะไรหรอ\" เฟรินถามอย่างสงสัย คาโลไม่ตอบ สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนเพดาน ซึ่งเฟรินก็นึกสงสัยว่ามันมีอะไรดีนักหนา เธอมองตามเขาขึ้นไป แล้วก็พบท้องฟ้ากว้างใหญ่บนนั้น ดาวจำนวนมากกำลังส่องแสงระยิบระยับอยู่บนฟากฟ้า พระจันทร์เต็มดวงสวยงามรับกับท้องฟ้าสีดำสนิท



เฟรินมองดาวบนฟ้าอย่างสบายใจ คาโลเองก็เช่นกัน แขนของเขามาพาดอยู่บนไหล่เธอตอนไหนก็ไม่รู้ ทั้งสองหันมายิ้มให้กันเพียงน้อยนิด แล้วกลับไปสนใจดวงดาวต่อเหมือนกับว่ามันมีมนตร์สะกด บรรยากาศช่างเป็นใจเสียจริง ทั้งสองใช้เวลาร่วมกันอย่างมีความสุข จะมีคราไหนอีกมั้ยที่จะได้อยู่กันอย่างมีความสุขขนาดนี้ วันข้างหน้าจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้ แค่อยากจะทำตอนนี้ให้ดีที่สุดก็พอ ถ้าหากว่าเป้นไปได้ก็อยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดลงที่นี่ ตรงนี่ ตลอดไปนานเท่านาน...



ในค่ำคืนที่มืดสนิทและเงียบสงบในฤดูหนาว ถ้าลองมองผ่านประตูที่ถูกแง้มไว้ของห้องหัวหน้าป้อมเข้าไป ก็จะพบร่างของชายหญิงคู่หนึ่งนอนกอดกันอย่างมีความสุข แม้อากาศจะหนาวเย็นเพียงใด แต่ความอบอุ่นที่แผ่ขยายไปทั่ว ทำให้คืนนี้สำหรับทั้งสองเป็นคืนๆหนึ่งที่วิเศษที่สุด





-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





อากาศยามเช้าที่หนาวเหน็บ น้ำค้างที่เกาะบนใบไม้ ใบหญ้าสะท้อนแสงแดด ส่งประกายเแพรวพรายคล้ายกับเพชรนับหมื่นเม็ดที่วางเรียงรายอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องกระทบร่างของชายหญิงคู่หนึ่งที่นอนกอดกันอย่างมีความสุข ร่างสูงของชายหนุ่มรู้สึกตัวก่อน เปลือกตาค่อยๆกระพริบช้าๆ และถี่ขึ้นเรื่อยๆ พอปรับสายตาให้รับแสงได้แล้ว เปลือกตาก็เปิดขึ้นเผยให้เห็นนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวย คาโลจ้องมองร่างบางของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด ใบหน้าขาวเนียน ไม่มีตำหนิแม้แต่แห่งเดียว รอยแผลเป็นใต้ตาซ้ายก็จางหายไปหมดแล้ว คิ้วเรียว ริมฝีปากบางสีกุหลาบ จมูกที่โด่งได้รูป ไม่ว่าจะมองยังไงก็เหมือนกับว่าพระเจ้าประทานส่วนต่างๆมาให้อย่างสมบูรณ์



เขาจ้องมองหญิงสาวอยู่นานมาก มือใหญ่ปัดปรอยผมที่ร่วงมาปิดใบหน้าสวยออก โน้มริมฝีปากมาจุมพิตที่หน้าผากมน ลุกขึ้นจากเตียงอย่างแผ่วเบา เพียงเพราะไม่อยากให้สาวสวยที่นอนอยู่ในอ้อมกอดตื่นจากฝันหวาน คาโลหันกลับมามองอีกครั้งอย่างนึกเสียดายในใจ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป



แอ๊ดด!!



เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับผู้มาเยียนเดินเข้ามาในห้องโดยไม่คิดจะขออนุญาต เหลือบไปเห็นร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงอย่างมีความสุข แล้วมองไปรอบๆห้องเพื่อหาเจ้าของห้อง แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย พอดีกับคาโลเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ นัยน์ตาสีม่วงหันขวับไปมองทันที ผมสีเงินสวยมีหยุดน้ำไหลลงมาไม่หยุด เพราะเพิ่งสระผมเสร็จ ชายหนุ่มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ปิดได้มิดในเวลาต่อมา



\"มีอะไร\" คาโลถามสั้นๆตามแบบฉบับของตัวเอง พลางเหลือบไปมองเจ้าหญิงขี้เซาที่ยังไม่ยอมลุกขึ้นจากเตียงซะที



\"โรให้มาเรียกบอกว่าวันนี้มีประชุม\" คิลตอบอย่างสบายๆ แล้วลากเก้าอี้ออกมานั่งกลางห้อง



\"รู้แล้ว เดี๋ยวไป..อาจจะนะ ถ้ามันยอมตื่น\" คาโลพูดไม่วายเอาเจ้าหญิงตัวยุ่งที่นอนอยู่บนเตียงมาอ้าง คิลกลั้วหัวเราะอย่างถูกใจ



\"งั้นนายก็ปลุกมันสิ โอ้ แล้วอย่าสายล่ะ คนอื่นเค้ารออยู่\" คิลพูด แล้วแจ้นออกจากห้องไปทันทีอย่างไม่คิดจะช่วยเหลืออะไร เจ้าหญิงขี้เซาก็ต้องให้เจ้าชายนาฬิกาปลุก ปลุกสิถึงจะถูก จะมาให้นักฆ่าปลุกคงจะไม่ได้ คาโลมองประตูห้องปิดลงแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะเดินไปข้างๆเตียง แล้วเริ่มปลุกเจ้าหญิงตัวยุ่ง



\"เฟริน ตื่นได้แล้ว\" คาโลพูดพลางเขย่าตัวหญิงสาว แต่เธอเพียงแค่หันไปอีกทาง แล้วเอาหมอนปิดหูไว้เท่านั้น



\"เฟริน ฉันบอกให้ตื่นได้แล้ว\" คาโลพยายามอีกครั้ง แต่ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ชายหนุ่มถอนหายใจน้อยๆ แล้วเดินไปอีกทาง เริ่มลงมือปลุกใหม่อีกรอบ



\"เฟริน ตื่น!!\" คราวนี้เสียงดังกว่าเดิม พร้อมดึงผ้าห่มออก ทำให้ร่างบางของหญิงสาวนอนขดด้วยความหนาว คาโลมองเฟรินอีกครั้ง มันจะตื่นมั้ยเนี่ย เฮ้อ ถ้ามันยังนอนอย่างนี้ต่อไป คาโนวาล เดมอส และบารามอสคงเหลือพื้นที่ไม่มากแน่นอน ว่าแล้วสมองอันชาญฉลาดก็คิดแผนการดีๆออกจนได้



\"เฟริน ถ้านายไม่ยอมตื่นล่ะก็ ฉันจะ.............\" คาโลพูดด้วยเสียงราบเรียบ แต่มันก็ดังพอที่จะทำให้เจ้าหญิงขี้เซาเด้งขึ้นมาจากเตียงได้ และเมื่อตื่นขึ้นมา ปากก็เริ่มทำงานทันที



\"อย่านะ!! แกอย่าทำอะไรบ้าๆนะโว้ย\" เฟรินพูด แล้วลุกขึ้นยื่นพลางชี้หน้าด่าชายหนุ่มผู้อุตส่าห์ทำตัวมีประโยชน์เป็นทั้งนาฬิกาปลุก และคนรักในคราวเดียวกัน



\"ไม่แน่นะ ถ้านายยังไม่ไปอาบน้ำล่ะก็ฉันจะ................\" แล้วคาโลก็พูดขึ้นอีกครั้ง เฟรินทำท่าจะหันมาว๊าก แต่แล้วก็ต้องตวัดตัวกลับ รีบเข้าห้องน้ำไปทันที



\"............ไปก่อนแล้ว\" คาโลพูดต่อที่ตัวเองพูดค้างไว้ ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ เอาผ้าขนหนูเช็ดผมสีเงินที่เปียกอยู่ พลางอดยิ้มอย่างขำๆกับท่าทีของหญิงสาวผู้ซึ่งเดินปังๆเข้าห้องน้ำไปเมื่อครู่ และดูเหมือนว่าคาโลจะคิดอะไรออก เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้อีกครั้ง แล้วเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ



\"นายห้ามนอนต่อนะเฟริน ไม่อย่างนั้นฉันจะเข้าไปอาบให้นายเอง\" พูดจบก็เดินกลับไปที่นั่งที่เดิม ด้วยความที่รู้นิสัยของเธอดี เธอมักจะเข้าไปนอนต่อในห้องน้ำ แล้วใช้เวลาเพียง 5 นาทีในการอาบน้ำ ซึ่งข้อนี้ต้องลงไว้ว่า ต้องแก้ไขโดยด่วน!!~



เฟรินสะดุ้งเมื่อได้ยินประโยคที่คาโลพูดทิ้งท้ายไว้ ให้ตายเหอะ!!~ มันจะรู้ทันเธอไปซะทุกอย่างเลยรึไงนะ เฮ้อ วันนี้ยอมมันซักวันก็ได้ ว่าแล้วเจ้าตัวยุ่งก็เริ่มอาบน้ำอย่างจำใจ เพราะกลัวเจ้าชายจะโผล่เข้ามาในห้องน้ำเพื่อช่วยอาบให้เธอ



เวลาผ่านไปราวๆ 20 นาที เฟรินเดินออกมาจากห้องน้ำ พร้อมผมสีน้ำตาลสวยที่ยาวถึงหลังเปียกน้ำ เธออยู่ในชุดนักเรียนชายตัวหลวมพราก แต่เธอไม่คิดจะเปลี่ยนหรอก เฟรินเดินจับลูกบิดประตูไว้ เตรียมตัวจะหนี ถ้าเผื่อคาโลมันบอกให้เธอเปลี่ยนชุด คาโลละสายตาจากหนังสือที่อ่านขึ้นมามอง แล้วทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ผมสีเงินตอนนี้แห้งสนิทเรียบร้อยแล้ว หลังจากเช็ดรอคนที่อาบน้ำอยู่นาน



\"ไปทำผมให้แห้ง แล้วเปลี่ยนชุดซะ\" ว่าแล้วเชียว เป็นไปดังที่หัวขโมยตัวแสบคิด ไม่ทันที่คาโลจะได้พูดอะไรต่อ มือเรียวก็บิดลูกบิดประตู แล้วแจ้นออกนอกห้องไปทันที



แต่ภายในเวลาไม่ถึง 2 นาที ร่างของเธอก็กลับเข้ามาอยู่ในห้องอีกครั้งด้วยเวทของเจ้าชายน้ำแข็ง ผู้ซึ่งนั่งอ่าหนังสืออยู่เฉยๆ ถ้ามันจะดุเธอซักนิดคงจะไม่น่ากลัวขนาดนี้ แต่นี่มันเงียบ!! เงียบซะจนน่ากลัว



\"ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการให้\" คาโลพูดโดยไม่หันหน้ามามองแม้แต่น้อย เฟรินเดินเขาห้องน้ำไปอย่างจำใจ จะไม่ไปก็ไม่ได้ เพราะกลัวว่าถ้าไม่ทำตามขึ้นมา มันอาจจะเกิดอะไรขึ้นก็ได้..!!



ผ่านไปประมาณ 30 นาทีได้กว่าเฟรินจะจัดการตัวเองเรียบร้อย แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่จะทำผมที่ยาวถึงกลางหลังให้แห้งเนี่ยสิยากมาก นึกอยากจะตัดมันขึ้นมาจับใจ ไม่น่าไว้ตั้งแต่แรกเล้ย ยุ่งยาก!!



\"งั้นไปกันได้แล้ว มัวแต่เหม่ออยู่นั่นแหละ\" คาโลพูด เฟรินหันไปมองรอบๆ ก็พบว่าคาโลออกไปรอนอกห้องแล้ว เธอจึงสาวเท้าออกจากห้องด้วยความเร็ว แล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าสู่ห้องประชุมด้วยอารมณ์เบิกบานของเจ้าชาย และอารมณ์เสียๆของเจ้าหญิง





--------------------------------------------- 70% แล้วค่ะ เชิญอ่านต่อที่เหลือได้เลยค่า^^ --------------------------------------------





เสียงพูดคุยดังลั่นไปทั่วห้องประชุม ทุกคนต่างจับกลุ่มคุยกันอย่างไม่นึกเกรงใจใครทั้งสิ้น ทั้งๆที่พวกโรจะทำให้เงียบก็ได้ แต่พวกเขากลับไม่ทำอะไรกันเลย เสธ.ฝ่ายซ้ายและขวากำลังนั่งแข่งหมากรุกกันอย่างเมามันส์ที่มุมหนึ่งของห้อง ส่วนสาวสวยปี 6 ทุก 5 ก็นั่งจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังคละคลุ้งไปกับอากาศที่หนาวเย็น เมื่อยามเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา ก็จะมีควันลอยออกมาจากปากด้วย



แอ๊ดด!!



เสียงประตูห้องดังขึ้น แต่ก็ไม่มีใครคิดจะสนใจแม้แต่น้อย ร่างสูงของคาโลเดินเข้ามาในห้องก่อน แล้วตามต่อด้วยเฟรินที่เดินยิ้มๆเข้ามา คาโลยืนมองอยู่นาน แต่ก็ไม่มีใครเงียบลงเลยซักคน หิมะสีขาวเริ่มโปรยปรายลงมาจากเพดานห้อง อากาศภายในเริ่มหนาวเย็นขึ้นเรื่อยๆ แม้จะมีเตาพิง แต่ไม่รู้ว่าทำไมอากาศถึงหนาวขึ้นมาขนาดนี้ได้



\"โร นายว่ามันหนาวขึ้นมั้ย หิมะตกมาจากไหนเนี่ย\" คิลถามพลางแบมือออกมารองรับหิมะที่ตกลงมา แล้วจ้องขึ้นไปข้างบนเพดาน เพดานก็ไม่รั่ว แต่ทำไมหิมะถึงตกเข้ามาถึงข้างในได้



\"แล้วนายคิดว่าไงล่ะ\" โรถามกลับมาด้วยคำถามประจำที่ชวนให้คนพูดถูกถีบซะเหลือเกิน คิลพยายามข่มอารมณ์ไว้ อยากจะดวลกับมันใจจะขาด แต่สายตาที่จ้องมองมาเนี่ยสิ ถ้าเสนาธิการฝ่ายซ็ยและขวาของป้อมเกิดทะเลาะกันขึ้นมา มันคงจะเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ



\"ตอบมาดีๆ\" คิลพูดอย่างจริงจัง น้อยครั้งนักที่นักฆ่ารักสนุกจะจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดถึงเพียงนี้



\"นายมองไปที่ประตูแล้วจะรู้คำตอบ\" โรพูดพลางยกแก้วชาขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ ส่วนคิลก็มองไปตามที่โรบอกอย่างว่าง่าย คาโลกำลังยืนอยู่อย่างหงุดหงิด หิมะที่โปรยปรายลงมาคงไม่ใช่จากคนอื่น ก็มีคนเดียวแหละที่ทำได้ในที่นี้ ส่วนเฟรินก็ยิ้มอย่างสบายๆไม่มีทีท่าว่าจะออกปากห้ามเลยแม้แต่น้อย \'เดี๋ยวได้มีเฮแน่ๆ\' คิลคิดในใจ แล้วหันไปสนใจหมากในกระดานต่อ เพียงแวบเดียวที่เขาหันไปมองที่คาโล โรมันก็เอาม้ามาเตรียมรุกคิงเขาซะแล้ว



คาโลยังยืนมองทุกคนต่อไปอรกหลายนาที จนมีคนเริ่มสงัเกตเห็นมากขึ้น เสียงพูดคุยที่เคยมีเริ่มจางหายไปเรื่อยๆจนหมด คาโลเดินก้าวไปทางโรกับคิลอย่างรวดเร็ว สายตามองไปที่ทุกคนอย่างคาดโทษ เล่นเอาหลายๆคนรู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาทันที ตามด้วยเฟรินที่วิ่งช้าๆตามไปเนื่องจากเดินไม่ทัน



\"นายมีอะไรจะประชุมก็ประชุมสิ\" คาโลพูดอย่างหงุดหงิด โรหันมามองหน้าเข้าเล็กน้อย แล้วกลับไปสนใจหมากรุกต่อ เขาจับมาให้เลื่อนไปรุกฆาตคิงของคิลในที่สุด



\"จะประชุมเดี๋ยวนี้แหละ\" โรพูดแล้วลุกจากเก้าอี้ เดินไปที่แท่นกลางห้อง คาโลจึงนั่งลงตรงที่โร ส่วนเฟรินก็เดินไปนั่งกับสามสาวนางฟ้าแห่งป้อมอัศวิน



\"เอาล่ะ เรื่องที่จะประชุมวันนี้มีทั้งหมด 2 เรื่อง ซึ่งเรื่องแรกเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับทุกๆคนเลย เรื่องแรกจากที่เราได้ทราบกันแล้วว่าอีกประมาณอาทิตย์กว่าจะมีงานประชุมผู้ปกครองขึ้น การ์ดเชิญมากมายถูกส่งไปถึงมือผู้ปกครองของทุกคนเรียบร้อยแล้ว ตามที่ตกลงกันไว้ปราการปราชญ์และแผ่นดินประชาชนจะเป็นคนจัดการทั้งหมด ในเรื่องการรักษาความปลอดภัยรวมถึงเรื่องการต้อนรับ และจัดสถานที่ด้วย แต่เนื่องจากทางปราการปราชญ์และแผ่นดินประชาชนคนไม่พอ จึงต้องขอความช่วยเหลือมาทางป้อมอัศวิน ทางฝ่ายนั้นขอให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายต้อนรับช่วย โดยจะมีการฝึกให้ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ขอเน้นว่าผู้หญิงทุกคนต้องไป\" โรพูดจบ แล้วรุ่นน้องคนหนึ่งก็ยกมือขึ้น ท่าทางจะกลัวไม่น้อยเพราะดูจากลักษณะมือที่สั่นไม่หยุดแล้ว โรแย้มรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรให้



\"คือว่า แล้วผู้ชายล่ะครับ\" พอถามเสร็จรุ่นน้องคนนั้นก็นั่งลงทันที



\"เรื่องนี้คือว่าผู้ชายทางฝ่ายนั้นไม่ได้ขอให้ช่วยอะไรมา เพราะงั้นก็คงจะให้พักผ่อนกันให้เต็มที่ เพราะหลังจากงานนี้คงจะมีงานอีกเยอะ และผู้ชายคือแกนหลักสำคัญด้วย\" โรตอบ แล้วเริ่มเข้าสู่เรื่องที่สองทันที เพราะสังเกตเห็นสีหน้าของผู้หญิงที่ดูจะทำหน้าเซงๆ ส่วนผู้ชายก็หน้าระรื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฟรินนั่นเอง เพราะไม่ต้องทำอะไร



\"เรื่องที่สอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับปีอื่นน่องจากปี 1 และปี 6 แต่ก็อยากจะแจ้งให้ทุกคนรับทราบไว้ว่า การเรียนวิชาหัวใจกษัตริย์ และหัวใจประชาชนจะเริ่มขึ้นในอีก 2 อาทิตย์ข้างหน้า หลังจากงานประชุมผู้ปกครองเสร็จแล้ว เพราะฉะนั้นถ้าจะเห็นน้องปี 1 เดินอย่างเหน็ดเหนื่อยกลับเข้าป้อมมาก็คงจะไม่แปลก\" โรพูด ทำเอาปี 1 หลายๆคนกลืนน้ำลายอย่างหวาดเสียว



\"ไม่มีอะไรแล้วล่ะ คนที่ไม่เกี่ยวข้องแยกย้ายกันได้ ส่วนปี 1 กับ ปี 6 อยู่ต่อก่อนแล้วกันนะ\" โรพูด แล้วคนอื่นๆก็ทยอยกันออกจากห้องไป ส่วนรุ่นน้องปี 1 ก็ยังคงนั่งกันอยู่ที่เดิม รวมถึงปี 6 ที่นั่งครองทำแหน่งสำคัญของป้อมจนหมดด้วย



\"จะเริ่มพูดเลยแล้วกันนะ เพราะนี่ก็ยังเช้าอยู่ แล้ววันนี้ก็ไม่มีเรียนด้วย ทุกคนคงจะหิวกันแล้ว...\" โรพูดค้างไว้ พอลองสังเกตสีหน้าของแต่ละคนดูแล้ว คงจะหิวกันมากๆ ที่หิวเป็นพิเศษก็คงจะไม่พ้นเฟรินอีกตามเคย



\"เนื่องจากว่าจำนวนนักเรียนของปี 1 และปี 6 เท่ากัน เพราะงั้นการเรียนวิชานี้ในปีนี้จริงเป็นแบบคู่ ไม่จำกัดว่าผู้ชายต้องคู่กับผู้ชายอย่างเดียว เพราะผู้ชายมีสิทธิ์คู่กับผู้หญิงเช่นเดียวกัน\" โรเอ่ยอย่างรู้ทัน รุ่นน้องผู้ชายหลายคนพอได้ยินคำว่า ผู้ชายคู่ผู้หญิงได้เท่านั้นแหละ ตาก็เป็นประกายทันที



\"คู่แรก เฟลิโอน่า เกรเดวล เดอะ ปรินเซส ออฟ เดมอส กับ คาโอ ฟานาเรส เดอะ ซอเซอร์เรอร์ ออฟ คาโนวาล\" เสียงประกาศแรกจบลง พร้อมกบัเสียงฮือฮาของนักเรียนชายที่นึกเสียดายในใจ เพราะแต่ละคนก็เล็งเฟรินไว้ทั้งนั้น ถึงนิสัยจะต้องปรับปรุง แต่เธอก็เป็นคนที่สวยที่สุดในบรรดารุ่นพี่ผู้หญิงปี 6



\"คู่ที่สอง คาโล วาเนบลี เดอะ ปรินซ์ ออฟ คาโนวาล กับ ลูคาซัส ซาโดเรีย เดอะ ซอเซอร์เรอร์ ออฟ ทริสทอร์\" เสียงประกาศต่อมาดังขึ้น ภายในห้องเกิดเสยดังขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็เงียบไปอีก



\"คู่ที่สาม เรนอน ธีน๊อท เดอะ ปรินเซส ออฟ คาโนวาล กับ มาด้า บิสเทย์ เดอะ พรีส ออฟ ฟรานซ์\" เสียงประกาศยังคงดังต่อไปเรื่อยๆ จนถึงคนสุดท้ายก็คือโร นั่นเอง และก็เหมือนถูกล็อคไว้ โรได้คู่กับซาลิสซ่า ซึ่งทำเอาพวกครี้ดจ้องอย่างอาฆาตแค้น



\"งั้นก็ให้คาโลฝากอะไรซักนิดแล้วกันนะ\" โรพูด แล้วเดินกลับเข้าไป เปลี่ยนให้คาโลลุกขึ้นมาแทน



\"อย่างที่เราได้รูกันดีแล้วนะ วิชานี้ไม่มีการสอบใดๆทั้งสิ้น แต่จะเอาคะแนนจากรายงาน เพราะงั้นก็อยากจะเตือนให้ทุกคนส่งรายงานให้ครบ เพราะถ้าตกวิชานี้คงจะแก้ยากไม่น้อย แล้วอีกอย่างตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนนี้มาก็ไม่มีใครตกวิชานี้เลยซักคน เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่อยากให้ป้อมอัศวินสร้างประวัติศาสตร์ใหม่หรอกนะ งั้นก็แยกย้ายกันได้แล้ว\" คาโลพูด แล้วรุ่นน้องก็เริ่มทยอยกันออกจากห้องไป รวมถึงตัวผู้พูดเองด้วย คาโลลงจากแท่น แล้วคว้าข้อมือเฟริน เดินออกจากห้องไปเฉกเช่นครั้งที่แล้ว โดยปล่อยให้นักฆ่าที่น่าสงสารอยู๋คนเดียวอีกตามเคย



คิลเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรเพราะรู้ถึงระดับความขี้หึงของเพื่อนดีอยู่แล้ว ได้แต่ภาวนาขอให้เฟิรนเอาตัวรอดได้อีกเท่านั้นเอง..!!





...................................................................................................................................................................................





อัพจบแล้วค่า..อิอิ



มาอัพซะดึกเลยเรา



ขอโทษด้วยนะคะ



แล้วเฟรินจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย



แต่ขอบอกว่าคาโลไม่เล่นมุกเดิมแน่นอนค่ะ เพราะงั้นไม่ต้องตกใจกันนะคะ



แต่จะเป็นยังไงก็ต้องติดตามตอนต่อไปค่ะ



รักคนอ่านเสมอน้า





                                                                                      >>Minnie~Moonie<<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

353 ความคิดเห็น