[SF/OS]🎁 The box of BTS #กล่องออลวี

ตอนที่ 8 : A BOX FIVE MINV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    20 มี.ค. 62



A BOX FIVE [MINV]

ขอบคุณพล็อตจากคุณ : MinVv


 


NOT FRIENDS MINV





 **เจ้าของพล็อตและนักอ่านทุกคนอ่านtalkด้านล่างด้วยนะคะ**




          กลุ่มของนักเรียนชายชั้นมัธยมปลายนั่งอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางอ่านหนังสือไปพลางๆหลังเลิกเรียน แต่ดูเหมือนว่ายุนกิและจองกุกจะไม่ได้แตะหนังสือเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองคนเอาแต่กดโทรศัพท์มือถือจนแทฮยองปรายตามองด้วยความเอือมน้อยๆปากก็บอกว่าจะอ่านหนังสือ แต่ก็เอาแต่เล่นเกมตลอด...เวลาไปสอบก็ได้เต็มร้อยทุกอย่าง ดูไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไหร่หรอก




          ร่างแกร่งข้างกายแทฮยองละสายตาออกจากหนังสือก่อนจะหาวออกมาเล็กน้อยจีมินเอนหัวไปซบกับไหล่ลาดของแทฮยอง ใบหน้าเรียวของคนถูกกระทำแดงซ่านขึ้นมา ยุนกิและจองกุกจากที่จ้องโทรศัพท์กันอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาล้อเลียนแทฮยอง




          แต่แล้วใบหน้าของแทฮยองก็ต้องแดงขึ้นมากกว่าเดิม เมื่อจีมินใช้แขนโอบรัดเอวบางของเขาเอาไว้ปล่อยลมหายใจอุ่นๆใส่ลำคอสวยจนแทฮยองขนลุกซู่กลีบปากบางยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย ส่วนไอ้สองตัวข้างหน้าเขาทำท่าล้อเลียนจนร่างบางหลุดขำมาเล็กน้อย




พี่จีมินคะ หนูขอคุยด้วยหน่อยได้ไหมคะจู่ๆก็มีเด็กสาวเดินเข้ามาเธอพูดเสียงหวานพลางเบนสายตาไปทางอื่น จีมินค่อยๆผละออกจากแทฮยองก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเด็กสาว ร่างหนาลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินตามเด็กสาวไปทันที




ดวงตากลมของแทฮยองจ้องมองแผ่นหลังจีมินจนสุดสายตา ริมฝีปากอมชมพูที่เคยยิ้มบัดนี้กลับค่อยๆเลือนหายไป




กูว่าน้องแม่งมาสารภาพรักแน่ๆเลยว่ะยุนกิพูดขึ้นเสียงทุ้มก่อนจะปรายตามองหน้าแทฮยอง




เมื่อไหร่มึงจะบอกมันวะไอ้แทจองกุกเอ่ยถาม




กูไม่กล้าว่ะ..




งั้นกูจะบอกมันเองยุนกิเสริมขึ้น ทำเอาแทฮยองหันมามองอย่างรวดเร็วคิ้วสวยขมวดเข้าหากันก่อนจะส่ายหัวให้กับยุนกิ




ไม่ต้องหรอกมึง ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วเสียงสั่นๆของแทฮยองพูดขึ้น ดวงตากลมที่ค่อยๆหม่นลงเรื่อยๆจนจองกุกและยุนกิเองก็ใจไม่ดีนัก ที่เห็นเพื่อนตัวเองหมองลงแบบนี้




แต่มึงก็รู้ว่าไอ้จีมินมันเป็นที่ชื่นชอบมากแค่ไหน




เออกูก็ว่างั้น ระวังโดนขโมยนะมึง




          จองกุกและยุนกิพูดเสริมออกมาสมองรับคิดถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อทำไป แทฮยองยังคงอยู่ในการตัดสินใจว่ายังไงเอายังไง ที่จริงเขาไม่ได้ต้องการเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกอยู่แล้วล่ะ แทฮยองอยากจะเป็นคนที่เรียกว่า แฟนของจีมิน มากกว่า




          แต่ตอนนี้เส้นของเพื่อนมันค้ำคอล่ะนะถ้าอีกฝ่ายคิดมันก็จะเชื่อมกันต่อไป แต่ถ้าพลาด...เส้นมันจะถูกตัดขาดทันทีแบบไม่ได้มีการเตือนล่วงหน้า




อืม เอาเถอะ




โห้ยยไรวะ ไอ้แทปลุกเสือจอมยั่วแล้วก็ชอบเอาชนะในตัวมึงให้ตื่นหน่อยดิจองกุกพูดโหยหวนออกมาด้วยความขัดใจเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่แทฮยองยอมแพ้ง่ายแบบนี้




 

          ผ่านไปไม่นานจีมินก็เดินกลับมาพร้อมกับดอกกุหลาบช่อน่ารักภายในมือ ยุนกิกับจองกุกที่มองอยู่ก็แทบอึ้งทันที ส่วนแทฮยองได้แต่เงียบแล้วรอคำอธิบาย




ไอ้จีมิน อย่าบอกนะว่า...




เออน้องเขาสารภาพรักกับกู




แล้วมึงทำไง




ก็ตอบตกลงดิ น้องแม่งน่ารักชิบหายยุนกิกับจองกุกผงะไปชั่วครู่ก่อนจะเหลือบไปมองใบหน้าของแทฮยอง




          เมื่อได้ยินคำอธิบายแบบนั้นทำเอาลำคอนั่นแห้งตีบ มันรู้สึกจุก...จนไม่รู้สึกอยากพูดอะไร แทฮยองหยิบแก้วน้ำมาก่อนหวังจะดื่มมันลงคอ แต่เพราะความเหม่อและตกใจทำให้แก้วน้ำร่วงหล่นลงพื้น




เคร้ง!!




          น้ำภายในแก้วกระจายตัวออกจากกันตามแรงโน้มถ่วงชโลมไปทั่วตัวของแทฮยอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้แทฮยองหายช็อคจากสถานการณ์เมื่อครู่นี้ได้เลยสักนิดเดียว




ไอ้แทเป็นไรเสียงทุ้มของจีมินถามขึ้น ใบหน้าเรียวส่ายหัวก่อนจะปัดน้ำออกจากเสื้อของตัวเองเล็กน้อย




พะ..พวกมึง..ก..กูกลับก่อนนะไม่พูดเปล่าแทฮยองกวาดของลงกระเป๋าของตัวเองก่อนจะรีบเดินไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกจากจีมิน ขาเรียวก้าวฉับๆอย่างรวดเร็วเขาอยากออกจากตรงนั้นให้ได้เร็วที่สุด




ฮึก..




น้ำตาไหลพังทลายลงมาตามความรู้สึกของตัวเองเมื่อได้ปลดปล่อยหลังจากกั้นแทบจะไม่ไหว กายบางสั่นไปทั่วตัว




แท!!” เมื่อได้ยินเสียงเรียกแทฮยองก็เงยหน้าขึ้นไปมองทันที นัมจุนยืนโบกไม้โบกมือไปมาอย่างทักทายแต่แทฮยองกลับร้องไห้ออกมาอย่างหนักกว่าเดิมแล้วพุ่งเข้ากอดนัมจุน จนร่างโปร่งเซไปเล็กน้อย




อะ..อ่าว




ฮึก..ฮืออ




กลับบ้านกันเถอะ เราต้องอธิบายเรื่องนี้ให้พวกพี่ฟังเสียงเข้มพูดขึ้นก่อนจะพาน้องชายตัวเองขึ้นรถหรูแล้วรีบตรงดิ่งกลับมาที่บ้าน แทฮยองโยนกระเป๋าลงโซฟาก่อนจะล้มตัวลงเอาหน้าซุกหมอนปล่อยเสียงสะอื้นออกมาเต็มที่ น้ำตาเม็ดโตหยดร่วงลงมาก่อนที่มันจะโดนซึมซับโดยหมอนใบโปรด




แทร้องทำไม มึงทำไรแทห๊ะไอ้นัมซอกจินที่เดินออกมาจากห้องครัว เห็นน้องชายตัวเองแปลกไปเลยถามนัมจุนเสียงเข้ม คิมนัมจุนนี่แหละตัวการตอนเด็กชอบแกล้งน้องถ้าไม่เอาตุ๊กตาเต่ามาล่อมันก็ไม่เลิกแกล้งแทฮยองสักที




เห้ยๆ พี่จินผมไม่ได้ทำนะ ตอนผมไปรับมันร้องไห้อยู่แล้วนัมจุนโวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อโดนกล่าวหา ถึงเขาจะแกล้งแทฮยองบ่อย แต่ตอนโตขึ้นนัมจุนสาบานเลยนะว่ายังไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ




          ร่างหนาของพี่ชายคนโตอย่างคิมซอกจินเดินเข้ามาหาแทฮยอง มือใหญ่ลูบหัวน้องชายอย่างเป็นห่วง ความจริงแทอยองเป็นคนเข้มแข็งนะหากเรื่องที่จะทำให้แทฮยองร้องไห้ มันต้องเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนทำร้ายจิตใจจริงๆ




สงบสติอารมณ์แล้วออกไปคุยกับพี่สวนหลังบ้านซอกจินพูดเสียงอ่อนโยนแล้วเดินออกมารอแทฮยองที่สวนหลังบ้าน




          มือเล็กเช็ดน้ำตาของตัวเองแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามสงบสติอารมณ์ก่อนจะเดินออกไปตามที่พี่จินสั่ง บรรยากาศข้างนอกเยียวยาแทฮยองได้ไม่น้อยเลยที่เดียว กลิ่นไอธรรมชาติกับลมเย็นๆตอนเย็นทำให้สติเริ่มกลับมาอยู่ที่ตัวแทฮยองเอง




มันเกิดอะไรขึ้น




พ..พี่จินจำจีมินได้ใช่ไหม




อืม..จำได้




มีแฟนแล้ว..แทฮยองพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก พลางใช้มือปาดน้ำตาของตัวเองออกลวกๆ




แล้วแทไม่ได้บอกจีมินเลยหรอ...ว่ารู้สึกยังไง




แทไม่กล้าพอ...แทกลัวว่าถ้ามันพลาดผลที่ตามมามันจะแย่กว่านั้น..จีมินอาจจะตัดเพื่อนกับแทก็ได้




“…”




สิ่งที่แทเป็นอยู่..ฮึก...ม...มันพอแล้ว...แทพยายามเผื่อใจ




แท...




แต่แททำไม่ได้...ร...รู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดขึ้น แต่..ฮะ..อึก..แทยอมรับมันไม่ได้จริงๆพี่จิน” 




          แทฮยองพูดด้วยเสียงสะอื้นน้ำตาสีใสก็ไหลออกมาเป็นทางเมื่อตนเรื่องอธิบาย...มันเป็นเรื่องที่ปวดใจสำหรับคนเป็นพี่อย่างซอกจิน...คงไม่มีใครอยากให้น้องชายตัวเองร้องไห้หรอกนะ มือหนาดึงน้องชายตัวเองเข้ามากอดพลางลูบหัวปลอบโยนไปด้วย แทฮยองกำเสื้อของพี่ชายตัวเองจนยับยู่ยี่ทุกๆอย่างมันเจ็บจนหัวใจแทบจะขาดออกมา




พี่ว่าถ้าเรายอมพูด...อย่างน้อยแทก็จะได้สบายใจ...แต่ในเมื่อจีมินมันมีแฟนแล้ว เราก็ควรจะรักตัวเองนะแทฮยองอ่า




ตะ..แต่




เป็นตัวของตัวเอง พี่รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหนรักษาหัวใจของแทก่อนรู้ไหม




ขอบคุณครับพี่จิน..ฮึก




หึ ไม่เอาเลิกร้องได้แล้วคนเก่งซอกจินพูดพลางใช้นิ้วปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของน้องชาย แต่ก็อย่างว่าละนะให้เวลาแทฮยองหน่อย

 

 





          ขาเรียวก้าวขึ้นห้องของตัวเองอย่างอ่อนแรงก่อนจะปล่อยกายลงบนที่นอนนุ่ม พลางคิดถึงแต่เรื่องของจีมิน..หึ ใครมันจะทำใจได้เร็ววันล่ะจริงไหม ทุกๆอย่างมันเริ่มต้นมาตั้งแต่สมัยที่อยู่มัธยมต้นแล้วล่ะ จีมินกับแทฮยองสนิทกันมากแค่ไหนใครๆก็รู้ มาเล่นมากอด..หอมแก้มแทฮยองไม่ใช่คนเย็นชาที่จะไม่รู้สึกอะไร กลับกันแทฮยองยิ่งอ่อนไหวง่ายด้วยซ้ำ




          เรื่องราวมันไม่ได้สวยหรูนัก มีเพื่อนอีกคนแซวว่าจีมินกับแทฮยองเป็นแฟนกัน หัวใจมันเริ่มราวได้ทันทีเลยล่ะตอนที่จีมินบอกว่า แฟนพ่อง กูกับมันได้แค่เพื่อนล่ะเว้ยแน่นอนว่าแทฮยองนอยด์ไปหลายวันเลยล่ะ แถมยังมาโป๊ะแตกที่จองกุกกับยุนกิดันจับได้ว่าเขาชอบนี่สิ




ไหนๆก็ทนมานานแล้ว



เรื่องแค่นี้เองแทฮยอง เจ็บนิดเดียว



ไม่เป็นไร...



ไม่เป็นไร..



          ถึงในหัวจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ความรู้สึกทางใจมันยิ่งตกต่ำลงเรื่อยๆน้ำตาที่เหมือนจะแห้งไปมันก็กลับมาคลอเบ้าอีกรอบ หวังว่าพรุ่งนี้แทฮยองจะไม่ตาบวม



อืม..เขาหวังไว้แบบนั้นจริงๆ

 

 

 





เช้าต่อมา




          แทฮยองพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตาบวมน้อยที่สุดตื่นเช้ามาก็เหมือนคนพึ่งโดนต่อยมา ล่าสุดมันก็หายไปค่อนข้างเยอะแต่ก็ยังคงเหลือร่องรอยเอาไว้ มือเรียวจัดเครื่องแต่งกายของตัวเองก่อนจะพาตัวเองตรงดิ่งไปที่โรงเรียน




อ้าวไอ้แทมาช้าชิบหาย ยุนกิเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นร่างของเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในห้องเรียน แทฮยองปรายตามองโต๊ะของตัวเองที่ตอนนี้โดนทับที่โดยเด็กสาวอีกคน...ที่เป็นแฟนของจีมิน




แทมึงไปลากเก้าอี้มานั่งดิจีมินพูดเสียงเรียบแล้วหันไปยีหัวเด็กสาวเล่นอย่างเอ็นดู จองกุกกำหมัดแน่นเมื่อจีมินนั้นทำเกินไป มันนอกเหนือแผนที่วางเอาไว้




แทมึงไม่ต้อง มานั่งนี่มาจองกุกพูดก่อนจะกระชากแทฮยองลงมานั่งตักตัวเอง มือหนาก็โอบเอวบางของคนบนร่างไปด้วย จองกุกแสยะยิ้มออกมาแล้วจ้องมองไปที่จีมินอย่างเยาะเย้ย




มันคือบทลงโทษสำหรับคนทำนอกเหนือจากแผนที่วางไว้น่ะ:)




อะไรของมึงเนี่ยจองกุก




พูดมาก ยัดปากเข้าไปเลยยุนกิพูดพร้อมยัดคุกกี้เข้าปากเล็กของแทฮยอง มือขาวปาดเศษคุกกี้ที่ติดขอบปากออกก่อนจะส่งมันเข้าปากตัวเอง จีมินมองเพื่อนจอมยั่วประสาทพลางกำหมัดแน่นไปด้วยความหงุดหงิด เลิกเรียนเจอแน่ไอ้เวร




 

          แทฮยองมองการกระทำของเพื่อนอย่างงงๆ ถึงจะแอบขนลุกไปหน่อยเถอะ ปากเล็กเคี้ยวคุกกี้ตุ้ยๆใบหน้ายิ้มออกมาบางๆเมื่อจีมินหันมา แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงอีกครั้งเพราะจีมินเมินรอยยิ้มของแทฮยองไป ทุกๆครั้งจีมินจะยิ้มตอบกลับเสมอ แต่ทำไม...




พี่จีมินน ไปซื้อขนมกันเหลือเวลาอีกเยอะเลยอ่า




ครับเด็กดี




          จีมินยิ้มกว้างออกมาพลางจูงมือเด็กสาวออกไป แทฮยองลุกขึ้นจากตักของจองกุกแล้วเดินมานั่งที่ตัวเอง น้ำตาสีใสเริ่มหยดลงมาท่ามกลางสายตาของยุนกิและจองกุก ปากเล็กเคี้ยวคุกกี้แหลกก่อนจะกลืนมันลงอย่างลำบากเพราะมีการกระทำที่แสนจุกของจีมินค้ำคอเอาไว้




แท...ยุนกิเอ่ยออกมาแผ่วเบา จองกุกมองแล้วถอนหายใจออกมา




กูโอเคมึง




กลับบ้านไหมจองกุกถามขึ้นมาก่อนจะเอื้อมมือไปยีหัวทุยของแทฮยอง ใบหน้าเล็กหน้าบู้ออกมาเมื่อโดนยีผมจนมันยุ่ง




ไม่หรอกยังไหวน่าทั้งสามคนก็นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยอีกทั้งทั้งยุนกิและจองกุกพยายามสรรหามุขต่างๆมาทำให้แทฮยองขำ ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผล




 

ร่างหนาที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้องกับเด็กสาวที่มาพร้อมกับขนมเต็มไม้เต็มมือ แทฮยองหันไปมองก่อนจะเบี่ยงสายตาหนี




มึงลุกออกไปไอ้แทแทฮยองชะงักไปเมื่อเสียงเข้มเอ่ยคำนั้นออกมา ใบหน้าเรียวหันมามองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ




แต่นี่มันที่กู




กูจะให้เมียกูนั่งมึงจะทำไมร่างบางกัดกระพุ้งแก้มตัวเองด้วยความหงุดหงิด แทฮยองหยิบกระเป๋าของตัวเองสะพายไหล่ด้านข้างแล้วหันมาจ้องใบหน้าคม




หึ งั้นก็เชิญเมียมึงนั่งตลอดไปก็แล้วกัน เสียงเล็กแค่นหัวเราะแล้วเดินชนจีมินออกจากห้องไป ความรู้สึกที่กลั้นไว้ก็พังทลายลงมาอย่างไม่บอกไม่กล่าว มือเรียวจับใบหน้าตัวเองก่อนจะพบกับความแฉะของน้ำตาที่ไหลอาบหน้า




ร้องอีกแล้วหรอเนี่ย...






 

          แทฮยองตัดสินใจโดดเรียนแล้วมาที่สวนสาธารณะสงบไปด้วยต้นไม้ใหญ่ ร่างบางนั่งลงที่โคนต้นไม้ใหญ่ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง สูดกลิ่นไอธรรมชาติและให้สายลมพัดพาความเจ็บปวดน้อยใจออกไปให้สิ้น 




          นานเท่าไหร่แล้วที่แทฮยองยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น เวลาสามโมงครึ่งป่านนี้เพื่อนๆของเขาคงจะเลิกเรียนแล้วแหละ โทรศัพท์ที่ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนใดๆตอนนี้มันกลับสั่นอย่างรัวๆ มือเรียวพลิกหน้าจอของตัวเองขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าเป็นยุนกิที่โทรมา




อืม ว่าไง




(มึงโอเคมั้ย)




โอเค




(กูไม่เชื่อ)




แล้วมึงจะถามกูทำไมไอ้สัส




(เออ เย็นนี้บ้านไอ้จีมินมันจัดงานใหญ่ ซึ่งมึงต้องไป)




ทำไม




(กูบังคับ...เห้อแท กระตุกเสือในตัวมึงหน่อยดิวะ กูเห็นแล้วหงุดหงิด)




“เสือบ้าบออะไรของมึง ตอนนี้มีแค่ไอ้ขี้แยที่ชื่อแทฮยองเท่านั้นแหละ




(มึงไม่ เดี๋ยวกูกระตุกเอง..หึ ประมาณสี่โมงเดี๋ยวจะเข้าไปหาจะได้มาพร้อมกันเลย)




เดี๋ยว..




ติ๊ด




          แทฮยองถอนหายใจให้กับความพูดเองเออเองของยุนกิ ใบหน้าเรียวส่ายเบาๆก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วตรงดิ่งกลับบ้านไปอาบน้ำเพื่อเตรียมไปงาน...







สี่โมงห้านาที




          แทฮยองนั่งเช็ดผมอยู่ที่เตียงนุ่มของตน รอยุนกิมาถึง แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆที่จะคิดฟุ้งซ่านอีกรอบ แทฮยองล่ะเบื่อตัวเองเพราะแบบนี้ คำพูดจากคนรอบตัวร่างบางฉุดคิดถึงมันอีกครั้ง ถ้ายังเป็นแบบนี้คงไม่ดีสักเท่าไหร่ งั้นรักตัวเองดีกว่าเนอะ...แทฮยอง




ปัง!




กูมาแล้ว!”




โว้ยย ไอ้สัสประตูห้องกู!” แทฮยองโวยวายขึ้นเมื่อประตูห้องราคาแพงกูเปิดเหมือนราคาหลักร้อยเท่านั้นแหละ ไอ้ มิน ยุน กิ!!




          ยุนกิขำแห้งออกมาก่อนที่มือขาวจะยื่นถุงเสื้อมาให้ แทฮยองมองอย่างงงๆแต่ก็รับถุงนั้นมา มือเรียวเปิดถุงดูก็เจอกางเกงแสล็คสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีแดงบางๆ




จะให้กูใส่?”




อืม กูบอกแล้วจะกระตุกเสือในตัวมึงออกมา” 



          ยุนกิพูดพลางยกยิ้มอย่างชัยชนะ แทฮยองถอนหายใจออกมาแล้วยิ้มบางๆแต่ถึงอย่างนั้นก็เดินเข้าไปใส่ในห้องน้ำแต่โดยดี เสื้อเชิ้ตสีแดงบางๆถูกสวมอยู่บนร่างกายสีน้ำผึ้งละเอียดของแทฮยอง กางเกงแสล็คสีดำติดแนบกับต้นขารัดให้เห็นสัดส่วนชัดเจน ร่างบางยืนจ้องตัวเองอยู่หน้ากระจกก่อนจะลองทำบางอย่าง




          มือเรียวค่อยๆเลื่อนเสื้อข้างนึงให้ล่นลงมา จนเห็นหัวไหล่ขาวเนียน...โอ้โห้ ร่างบางอึ้งในใจก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วยวน ตากลมหรี่ลงเล็กน้อยอย่างเชิญชวน




เชี้ย...เสือในตัวกูร้ายขนาดนี้เลยหรอวะแทฮยองสถบออกมาอย่างอึ้งๆแล้วแสยะยิ้มกับตัวเองในกระจก มือเล็กเปิดประตูห้องน้ำออกไปก็เจอกับไอ้เพื่อนตัวขาวที่นอนไขว่ห้างเหมือนเป็นบ้านมัน




สบายเกินไปละนะ




เชี้ย..เสือมึงแม่งร้ายจังวะยุนกิมองตาค้างเมื่อได้เห็นแทฮยองอยู่ในชุดเซ็กซี่แบบนี้ คนตัวขาวยกยิ้มก่อนจะลุกขึ้นจากที่นอนไปโอบเอวบางของอีกคน




เป็นเมียกูดีไหม หื้มเสียงทุ้มของยุนกิกระซิบจนแทฮยองขนลุกซู่ คนร่างบางใช้หัวเข่ากระแทกขึ้นสูงมาที่จุดศูนย์กลางของผู้ชายอย่างมินยุนกิ จนอีกคนเอาล้มกุมน้องตัวเองอย่างเจ็บปวดล้มตัวลงไปนอนกับพื้น




จะ..เจ็บบ




สมน้ำหน้า ลุกไปได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันเข้างานเสียงเล็กพูดจบก็เดินออกไปทันที โดยไม่สนใจคนตัวขาวที่นอนกุมเป้าอยู่ที่พื้นด้วยความเจ็บปวด




 

หนึ่งทุ่ม สามสิบนาที




          ยุนกิและแทฮยองมาถึงงานล่าช้ากว่าปกติ เพราะกว่าที่ยุนกิจะฟื้นตัวได้ก็ล่อไปเกือบครึ่งชั่วโมงแทฮยองก็ขับรถไม่เป็นด้วยจึงต้องพึ่งยุนกิเอา แน่นอนระหว่างทางทั้งสองคนไม่ได้คุยดีๆด้วยกันมีแต่โหวกเหวกโวยวายเถียงกันแทบตาย




สัส ไอ้กิมันสายแล้วเนี่ย!!’




เออกูรู้เวลายกขาแล้วมันเจ็บน้องกู เข้าใจกูหน่อยโว้ยยย




แค่นี้ทำสำออยไอ้หลอดไฟ




มึงลองมาโดนบ้างไหมละ กูจะเอาให้ทะลุเลยไอ้สัส




อยากโดนบีบน้องไหมยุนกิ




ขอโทษครับๆ




อืม..มันก็ประมาณนี่แหละนะ





 

มาสายกันชิบหายนะพวกมึงอะจองกุกพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างของเพื่อนทั้งสองคน แทฮยองยิ้มก่อนจะปรายตาไปมองอีกคนที่กำลังนั่งกับเด็กสาวคนนั้นอยู่อีกตามเคย เหอะ




ไอ้กิทำไมเดินแปลกๆวะ




ไอ้แทแม่งซัดน้องกูยุนกิพูดออกมาอย่างโอดโอยแล้วเดินไปขอพื้นที่นั่งดูจากสีหน้าน่าจะเจ็บหนัก สงสารนะ แต่หมั่นไส้มากกว่า




          บรรยากาศภายในงานนั้นครื้นเครงดี มีบ้างคราวที่แทฮยองรู้สึกว่าโดนจ้องอยู่แต่ร่างเล็กกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร มือเรียวหยิบแก้วที่มีน้ำหลากสีแล้วดื่มลงคอทันที เวลาผ่านไปเรื่อยๆยิ่งดึกก็ยิ่งมันส์ แสงสีหลากหลายสาดส่องไปมาทั่วบริเวณ ผู้คนที่ชวนมางานก็พากันเต้นอย่างเมามันส์ไปกับเสียงเพลงดังๆ




พวกมึงกูไปลองท่านี้มา เป็นไงมั้ง” 




          แทฮยองพูดขึ้น ทำเอาจองกุกยุนกิและจีมินหันมามองที่เรือนร่างบาง ขาเรียวก้าวออกมายังหน้าโต๊ะ ก่อนจะรอจังหวะเพลงจากนั้นค่อยๆส่ายเอวบางไปตามเพลง มือเรียวก็ค่อยๆดึงเสื้ออีกข้างออกจนเห็นไหล่สีน้ำผึ้งเนียนน่าทำรอยไม่พอคนตัวเล็กยังกัดปากเซ็กซี่




สัสเอ๊ย เสือในตัวมันแม่งเอ็กซ์ชิบหายเลยว่ะจองกุกสถบขึ้น แทฮยองเป็นอย่างที่ว่าจริงๆยามเสือหลับเขามักจะเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่ในยามเมื่อเสือตื่นล่ะก็ ทุกๆคนจะต้องแพ้ให้กับความขี้ยั่ว




          จีมินขบกรามแน่นลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วกระชากแทฮยองเดินเข้าบ้านของตนไปทันที ร่างเล็กพยายามยื้อตัวเองเอาไว้แต่ก็ไม่สามารถต้านแรงมากมายของคนร่างหนาได้เลย




ปึ้ง!




          ร่างหนาผลักแทฮยองเข้าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดแล้วปิดประตูเสียงดังหัวใจเล็กเต้นไม่เป็นส่ำด้วยความกลัว ยามเมื่อดวงตาคมกริบและแข็งกร้าวจ้องมาที่ตัวเขามันก็แทบทำให้แทฮยองร้องออกมาได้ไม่ยากเลย




มึงทำเหี้ยอะไร..




อะ..อะไร




กูถามว่ามึงทำเหี้ยอะไร!!” จีมินตะคอกใส่หน้าของแทฮยองก่อนจะง้างหมัดขึ้นแล้วต่อยลงที่กำแพงข้างๆแทฮยอง ขาเรียวแทบยืนไม่ไหวเขาไม่เคยเห็นจีมินโกรธขนาดนี้มาก่อน




กูทำเหี้ยอะไร..มึงก็อยู่กับแฟนมึงไปจะมายุ่งอะไรกับกู!” ไหนๆก็ได้คุยกันแล้ว เอาให้มันสุดๆไปเลยแล้วกัน




ไหนบอกว่าชอบกูไงแทฮยอง ที่ว่าชอบกูนักหนาเขาทำแบบนี้หรอ!!” แทฮยองอึ้งไปเมื่อจีมินรู้ความจริง ไม่...มันไม่ควรเป็นแบบนี้




คะ..ใครบอก กูไม่ได้ชอบมึง!”




หึ...กูรู้มานานแล้วว่ามึงชอบกู มึงไม่ต้องเบี่ยงประเด็น!”




อะ..อึกรู้แล้ว..ทำไมมึงถึงปล่อยให้กูจิตใจตกต่ำมานานขนาดนี้!!”




จีมินตอบกู!” 




          แทฮยองสะอื้นขึ้นมา พลางผลักอกแกร่งไปตามแรงอารมณ์ ถ้ารู้แล้วยังปล่อยให้เขารับกับความทุกข์มานานขนาดนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับทรมานกันเลยสักนิด ปาร์คจีมิน! 




          ดวงตากลมช้ำไปด้วยน้ำตาก้มหน้างุดลงกับพื้นเสียงเล็กสะอึกสะอื้นขึ้นหนักกว่าเดิมจนจีมินตัดสินใจดึงเข้ามากอด คนตัวเล็กพยายามดันร่างของจีมินออก แต่มือที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้นเลยสักนิดน้ำตาไหลอาบใบหน้าเนียนเป็นรอบที่รอยก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยความรู้สึกที่อัดอั้นออกมาทั้งหมด




มึ..งฮึก...กูทรมาน...ท..ทำ..ไม..มึงถึงไม่พูด!!”




จีมินกูทรมาน ฮึกฮือ กูทนดูมึงสารภาพวันนั้นไม่ได้ฮึก




กูเลยต้องเดินออกมา ล แล้วมึงรู้ไหม..




มันโครตเจ็บเลยไอ้สัส มันเจ็บตรงนี้!! ตรงนี้!!!” แทฮยองพูดก่อนจะทุบเข้าที่หน้าอกข้างซ้ายอย่างแรง จีมินรีบดึงข้อมือเล็กเอาไว้ทันที เขาไม่รู้มาก่อนเลยจริงๆว่าแทฮยองจะรับความเจ็บปวดจากเขามากมายขนาดนี้




กูขอโทษ...เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะกู..แทฮยองกูขอโทษ




ฮึก..ฮืออ




กูรอให้มึงพูด...แต่มึงก็ไม่พูด..กูกับไอ้สองคนนั้นเลยหาทางเค้นมึงออกมา




ทะ..ทำไม




จนมาถึงวันที่กูต้องใช้แผนขั้นเด็ดขาดแบบนี้...กูไม่คิดว่ามึงจะเก็บมาคิดจนเป็นแบบนี้” 




          สีหน้าของจีมินดูหม่นลงได้อย่างชัดเจน น้ำตาของลูกผู้ชายไหลลงมาที่ใบหน้าคมแทฮยองตกใจเบิ่งตากว้างพลางใช้มือเรียวเช็ดน้ำตาให้ ก่อนที่จะประครองใบหน้าคมของจีมินขึ้นมา




กูชอบมึง..” 




          เสียงหวานติดสั่นพูดขึ้นอย่างช้าๆใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าคมของจีมิน จู่ๆริมฝีปากหนาก็ทาปลงกับปากบางของแทฮยอง จีมินดันร่างบางให้ติดกับกำแพงก่อนจะระดมจูบอย่างร้อนแรง เขี้ยวคมขบลงที่กลีบปากจนความเจ็บแล่นไปทั่วบริเวณ ลิ้นร้อนๆตวัดหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างดุเดือด จนทำเอาแทฮยองแทบอ่อนระทวย มือหนาเลื่อนมาจับที่ต้นคอของแทฮยองก่อนจะดันเข้ามาเพื่อให้จูบของทั้งสองคนแนบชิดกันเพิ่มมากไปอีก




          เสียงน้ำดังเฉอะแฉะขึ้นภายในห้องน้ำ มือบางทุบไปที่อกแกร่งอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะออกซิเจนที่สูดเข้าไปมันใกล้หมดเต็มที จีมินรู้ก่อนจะค่อยๆผละออกอย่างเสียดาย ร่างบางหอบหายใจอย่างหนักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองจีมินด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน




แล้วแฟนมึง..




อืมรุ่นน้องที่รู้จัก มันเป็นทอมเลยให้มาช่วยเล่นแทฮยองล่ะอยากจะออกไปซัดหน้าไอ้พวกนั้นจริงๆวางแผนกันได้ดีอย่างกับสายลับไอ้เวร




แท..ไหนมานี่สิจีมินเดินถอยออกไปจนแผ่นหลังติดกับผนังห้องน้ำ แทฮยองก็เดินเข้าไปหาแบบงงๆ ใบหน้าคมก้มลงมาที่ต้นคอเนียนแล้วขบลงอย่างช้าๆ




อึก!”




          ฟันคมกัดลงเบาๆที่ต้นคออย่างหมันเขี้ยว ริมฝีปากได้รูปดูดดึงเนื้อส่วนนั้นจนเป็นสีแดงช้ำ ลิ้นสากเลียมันสองสามทีก่อนจะผละออกมา




ทีนี้มึงก็เป็นของกูแล้วนะ อย่าคิดจะไปเต้นแบบนั้นอีกเด็ดขาด




ทุกๆอย่างของมึง...คือของกูจีมินพูดกระซิบก่อนที่ดวงตาคมจะจ้องมองที่ใบหน้าหวาน




แล้วถ้ากูทำล่ะ




มันก็ถือว่ามึงกระตุกหนวดเสือดุๆอย่างกูแล้วไงล่ะ..แมวน้อย




ปาร์ค จีมิน นี่เจ้าเล่ห์จริงๆ:)



The End



Talk ถึง เจ้าของพล็อตนะคะ : ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยหากเรื่องที่แต่งไปดราม่ายังไม่สุด ต้องขอโทษจริงๆนะคะ ไรท์จะฝึกเขียนให้ดีขึ้นกว่าเดิมค่ะ


Talk นักอ่านทุกคน : สวัสดีค่ะ จบกันไปอีกหนึ่งกล่องแล้วน้าาา อย่าลืมไปเล่นสกรีมแท็ก #กล่องออลวี กันด้วยนะคะ ไรท์จะดีใจมากๆเลย  อยากฟังความรู้สึกของนักอ่านทุกคน อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้นะคะ ถึงแม้ร่างกายจะยังไม่ค่อยดีแต่ก็อยากจะแต่งให้รีดทุกคนได้อ่าน


ป.ล. ถ้าฟิคไม่สนุกหรอหรือยังไงก็บอกได้นะคะ ไรท์อยากฟังความคิดเห็นจากนักอ่าน

มีข้อติยังไงบอกเราได้เลยนะคะ เราจะไปแก้ไขให้ดีที่สุดค่ะ




T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #65 PpanitaA (@PpanitaA) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 16:42
    ไอเลิ้ปสุดๆ​ แต่ดีมากกก​ ชอบมากก
    #65
    0
  2. #40 Vanesai (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 07:30
    เห็นเม้นข้างล่างแล้วววว ชอบบเลยยยยย
    #40
    0
  3. #19 I'M HAPPY มากๆ (@0847394435) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 02:24
    ไม่ไกวเขินมากๆๆ ใจเต้นตุบๆ gavก้อดี kookvก้อดี minvก้อดี จัด4pเลย ง่าใจหนูมันบาปปป
    #19
    0