[SF/OS]🎁 The box of BTS #กล่องออลวี

ตอนที่ 26 : A BOX FOUR JINKOOK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 59
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 พ.ค. 62



A BOX FOUR JINKOOK


พล็อตจากคุณ kvarsr​ ♥♥


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง




คุณคิดว่าเด็กกำพร้ามีรอยยิ้มและมีความสุขโดยไร้พ่อแม่เพราะสิ่งใด มีเพื่อน? มีผู้ใหญ่ไม่มากที่คอยดูแล? หรือถูกใจของเล่นที่ถึงแม้มันจะเก่าแต่มันก็สร้างความสุขให้ไม่น้อยกันแน่ล่ะ?


แต่สำหรับเด็กกำพร้าอย่าง คิมซอกจิน ก็คือการมีน้องชายที่เป็นเด็กกำพร้าเช่นกันมาติดแจอยู่ในทุกๆวัน

 

จอนจองกุกเด็กกำพร้าหน้ากระต่ายอายุห้าขวบเดินเต๊าะแต๊ะมาหาซอกจินที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนชิงช้า มือเล็กๆแตะลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมา ใบหน้าของเด็กชายที่โตกว่าห้าปีอย่างซอกจินถึงกับมองจองกุกด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ


จิน...จินเศร้า


ซอกจินถึงกับยิ้มออกมาแล้วเอื้อมมือมากุมมือน้อยๆที่กำลังแตะใบหน้าของเขาอยู่


พี่ไม่เป็นไรหรอกจองกุก มันแค่เรื่องเล็กน้อยซอกจินพูดพลางหลบสายตาเบนเบี่ยงไปทางอื่น แต่เจ้ากระต่ายน้อยก็ออกแรงจับใบหน้าพี่ให้หันมาจ้องหน้ากับเขา


จิน...ไม่ร้อง” 


ปลายนิ้วเล็กปาดน้ำตาสีใสบนใบหน้าของคนเป็นพี่ออก ซอกจินตกใจไปเล็กน้อยเมื่อพึ่งรู้ตัวว่าน้ำตาของเขามันไหลออกมา ทุกๆครั้งที่นึกถึงตอนที่คุณพ่อคุณแม่เอาเขามาไว้ในที่แห่งนี้โดยให้เหตุผลในใบกระดาษเก่าๆว่าเขามันตัวรกโลก เหอะ เด็กทารกตัวน้อยที่โดนยุงและมดกัดจนเป็นผื่นและตุ่มแดงๆไปทั่วตัว  


จองกุก พี่ไม่เป็นอะไรจริงๆนะน้ำเสียงของซอกจินเอ่ยบอกแล้วเอื้อมมือไปยีผมนุ่มของเด็กกระต่ายเบาๆ บางทีเขาก็สงสัยทำไมจองกุกถึงได้ยิ้มออกมาง่ายนัก แถมยังมีความสุขทั้งๆที่โดนมาหนักกว่าเขาเสียอีก


จอนจองกุกถูกป้านำมาเลี้ยงที่สถานเด็กกำพร้าแห่งนี้ คุณป้าระหว่างเดินกลับจากตลาดก็ได้ยินเด็กร้องไห้อ้อแอ้ดังมาจากข้างถังขยะ เมื่อเดินไปดูก็เจอกับเด็กทารกถูกนำมาใส่กล่องแล้ววางใส่ข้างถังขยะหน้าตาดูสดใสทั้งๆที่โดนเอามาทิ้งไว้แท้ๆ


มานี่สิจองกุกซอกจินเอ่ยเรียกเด็กน้อยตรงหน้าแล้วอุ้มคนตัวเล็กนั่งตักของตัวเอง มือก็สอดเข้าไปโอบกอดเอวของน้องจากนั้นก็เริ่มแกว่งชิงช้าเบาๆ ดวงตากลมโตของทั้งคู่หลับตาพริ้มรับสายลมเย็นๆที่พัดมาเบาๆ


พี่จะไปสร้างตัวเอง...


จะ..จิน


พอถึงเวลาที่พี่มีอะไรหลายๆอย่างแล้ว...พี่จะมารับหนูนะ


ไม่


ทำไม


ซอกจินลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากเสียงหวานของเด็กน้อย


กุกจะไปกับพี่...


ซอกจินไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่กระชับอ้อมกอดให้แนบชิดขึ้น พวกเขามีอะไรกันหลายๆอย่างที่เหมือนกันสิ่งหลักๆเลยก็คือการไร้พ่อแม่ เด็กน้อยซอกจินเริ่มตั้งเป้าหมายที่แน่นอนเอาไว้ในชีวิตเขาจะต้องขึ้นจากศูนย์ไปสู่เส้นชัยแห่งความฝันให้ได้


 

 

 

 

คะ..คุณป้าครับซอกจินเอ่ยถามหญิงอายุวัยกลางคนที่กำลังนั่งถักไหมพรมอยู่ รอบๆข้างก็มีเด็กน้อยมากมายที่วิ่งเล่นกันและเล่นของเล่นเก่าๆ คุณป้าคนนี้เป็นคนที่เลี้ยงดูเด็กๆทั้งหลายนี่เองล่ะรวมถึงเขาและจองกุกด้วย


ผมอยากทำงาน


ซอกจิน...หนูแค่สิบขวบเองนะลูก


ตะแต่ผมอยากทำจริงๆนะครับ ผม...


เห้อ โอเคป้าจะไม่ห้ามหนูนะมานี่มาเดี๋ยวพาไปหา น้าที่ขายกาแฟอยู่” 


ว่าจบหญิงวัยกลางคนก็วางที่ถักไหมพรมลงข้างๆแล้วจูงมือซอกจินออกไปยังร้านขายกาแฟซึ่งไม่ไกลเท่าไหร่จะสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า เมื่อไปถึงใบหน้าของคนเป็นน้าที่คุณป้าพูดถึงก็ยิ้มแย้มให้อย่างเป็นมิตร คุณป้าก็เริ่มเล่าเรื่องราวและการพามาของเด็กคนนี้ให้ฟังซึ่งน้าก็เข้าใจดีและรับซอกจินเข้ามาในร้าน


เพียงแค่สิบขวบแต่มีความฝันอันแรงกล้าขนาดนี้หาไม่ได้ง่ายๆนะ


เอาล่ะน้าชื่อพิมนะจ้ะ หนูซอกจินใช่ไหม


คะ..ครับ


จ้ะ งั้นน้าจะให้หนูเริ่มแค่การล้างถ้วยกาแฟนะ งานนี้หนูต้องละเอียดอ่อนเพราะเป็นแก้วที่เปราะบางและแตกหักได้ง่าย หนูจะเป็นอันตรายนะเอานะพิมพ์อธิบายให้เด็กน้อยอย่างใจเย็น เธอมีความสุขด้วยซ้ำที่เห็นเด็กน้อยตั้งใจฟังและลงมือปฏิบัติอย่างช้าๆ


มือเล็กพิถีพิถันกับการเช็ดและล้างแก้วกาแฟจนทุกใบนั้นใหม่เอี่ยมเป็นที่พอใจของพิมพ์ มือเรียวของหญิงสาวหยิบธนบัตรสีแดงแล้วยื่นมันให้แก่เด็กน้อย ดวงตากลมโตเบิ่งขึ้นกว้างๆเมื่อเงินจำนวนตรงหน้ามันเยอะจริงๆสำหรับซอกจิน แม้มันจะแค่แบงค์ร้อยทั่วๆไปแต่กับซอกจินมันมีค่าทุกบาท


รับไปสินี่ค่าทำงานของหนูไงจ้ะซอกจินพนมมือไหว้แล้วรับแบงค์สีแดงนั้นมาเก็บไว้กับตัว หญิงสาวย่อตัวนั่งลงแล้วเอ่ยบอกกับเด็กน้อย


จำคำน้าเอาไว้นะ...เงินทุกบาทมีค่า ไม่ว่าหนูจะจนหรือจะรวยแค่หนึ่งบาทมีค่าเสมอ ถ้าหนูอยากจะเก็บเงินเพิ่มหนูก็ต้องทำงานหนักและผลตอบแทนมักคุ้มค่าเสมอนะจ้ะ


เด็กน้อยยิ้มออกมาแล้วพยักหน้ารับคำ พิมพ์เชื่อในตัวของเด็กชายคนนี้ได้ดีเลยว่าเติบโตขึ้นไปเขาจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นแน่นอน ซอกจินยกมือไหว้คุณน้าอีกครั้งแล้วเดินออกมาจากร้านตอนเย็น ระหว่างทางเดินเขาสังเกตุเห็นเด็กชายรูปร่างคุ้นตาออกมายืนรออยู่หน้าบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า ซอกจินหลี่ตามองแล้วผงะรีบวิ่งไปหาทันที


จองกุก ออกมาทำไมมันอันตรายรู้ไหมเนี่ย


กุกมารอ..


เห้อ ทีหลังไม่ต้องแล้วนะพี่ออกมาทำงาน เดี๋ยวโดนหมาแถวนี้กัดเอาพี่เป็นห่วงนะซอกจินบ่นยาวๆก่อนจะจับมือน้องแล้วพากันเดินเข้าไป


 





หลายอาทิตย์ผ่านมา


ซอกจินยืนยันกับคุณน้าพิมพ์ว่าจะขอทำงานเพิ่มไปอีกเรื่อยๆ เพื่อที่จะได้เงินมากขึ้นแล้วเก็บออมเอาไว้ น้าสาวตอนแรกก็ไม่ยอมให้ซอกจินทำเพราะสิ่งที่ซอกจินขอมันมากเกินไป 


เด็กน้อยเพียงสิบขวบแต่เริ่มที่จะหัดทำเค้ก เรียนรู้การทำกาแฟ และจัดโต๊ะเก็บอุปกรณ์ต่างๆให้เข้าที่อย่างเรียบร้อยหมดจด เมื่อตกเย็นคนเป็นน้าก็ยื่นค่าจ้างให้พร้อมกับขนมเค้ก เด็กชายรับมาด้วยความดีใจแล้วขอตัวกลับทันที ซอกจินวิ่งตึงตังขึ้นไปยังห้องของตัวเอง มือเล็กเปิดลิ้นชักออกแล้ววางแบงค์สีแดงลงในลิ้นชัก


จากที่ไม่มีอะไรเลย ตอนนี้ก็เริ่มจะมีแบงค์ขึ้นมาเรื่อยๆรวมถึงเหรียญและอะไรอีกหลายๆอย่าง ซอกจินจ้องมองมันด้วยความดีใจเขาเริ่มมีความสุขกับการทำงานมากขึ้นถึงแม้มันจะเหนื่อยก็ตามสิน้า


พี่จิน..เสียงเล็กดังขึ้นที่หน้าประตูซอกจินปิดลิ้นชักแล้วหันไปมอง เจ้าเด็กกระต่ายกำลังยืนมองเขาอยู่ด้วยท่าทางงัวเงีย


จองกุก...หึมานี่มาซอกจินเอ่ยเรียกเด็กน้อยพยักหน้ารับรู้แล้วเดินเข้ามาใกล้คนตัวสูง มือเรียวโอบเอวน้องเข้ามากอดแล้วกดจูบลงหน้าผากเนียน


หนูจะนอนตอนเย็นไม่ได้นะ รู้มั้ยหื้มเดี๋ยวจะปวดหัวเอา


อื้อ..ก็ผมง่วง


อดทนอีกนิดนึงนะ เดี๋ยวทุ่มนึงก็นอนพร้อมกับพี่เนอะ


อะ..อื้ม จองกุกตอบรับในลำคอเบาๆ แล้วฟุ่บลงกับไหล่ของพี่ พร้อมกับค่อยๆหลับตาลงลมหายใจผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะ ซอกจินหัวเราะในลำคอสิ่งที่เขาบอกไม่ได้เข้าหัวจองกุกเลยสักนิดตอนนี้เด็กกระต่ายก็หลับปุ๋ยฟุ่บอยู่ตรงไหล่เขาเสียแล้ว


รออีกนิดนะจองกุก..ถึงเราจะไม่ได้เป็นพี่น้องกันมาตั้งแต่แรก


แต่พี่จะดูแลหนูอย่างนี้ไปตลอดนะครับ




 

 

 

13 ปีต่อมา


ร่างหนาสวมชุดสูทเดินมายังห้องทำงานส่วนตัวบนบริษัท เลขาหน้าห้องลุกขึ้นแล้วโค้งตัวเคารพผู้บริหารบริษัท ซอกจินพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปแล้วจับด้ามปากกาเซ็นต์เอกสารมากมายที่กองอยู่บนโต๊ะอย่างชำนาญ


ใบหน้าที่คมคายขึ้นมากถ้าเทียบในตอนเด็กๆ ไหล่ก็กว้างขึ้นสมกับการเป็นชาย เรียวตาคมกริบและน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล ซอกจินเปลี่ยนไปมากเมื่อเปรียบเทียบกับตอนที่เขายังอยู่ที่บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้า


ถ้าจะให้ย้อนไประหว่างที่เขากำลังเติบโตในตอนนั้นก็ต้องตั้งใจฟังสักหน่อย


ซอกจินเริ่มเก็บเงินมากขึ้นเรื่อยๆและเมื่ออายุสิบห้าปีเด็กชายก็ขอไปทำงานพิเศษเพิ่มในตัวเมือง แน่นอนว่าไปกลับเองถึงแม้ว่าคุณป้าจะเป็นห่วงมากแค่ไหนแต่ก็ห้ามซอกจินไม่ได้เลยจริงๆ จำนวนเงินที่เก็บเริ่มเยอะมากขึ้น เด็กหนุ่มตัดสินใจซื้อหนังสือมามากมายและแบ่งเงินส่วนต่างๆเก็บไว้สร้างในอนาคตซึ่งการหมกอยู่กับการทำกาแฟก็ทำให้เขาเองสนใจในด้านกาแฟมากขึ้นเช่นกัน


 

ซอกจินใช้เวลาในการศึกษาทั้งหมดอยู่สามปี จากนั้นก็เริ่มที่จะก่อร่างสร้างตัวเองขึ้นมาเมื่อฐานมั่นคงทุกๆอย่างมันก็ยิ่งสะดวกสบายมากขึ้น  เขาเดินทางไปในที่ต่างๆเพื่อขอคำปรึกษาและการเรียนรู้มันก็มีล้มเหลวกันบ้าง แต่เขาก็ยังคงไม่ยอมแพ้เลยสักนิด


ก็ในเมื่อมีกำลังใจคอยอยู่ข้างๆกายแบบจองกุก แค่นี้เขาก็มีแรงสู้ต่อไปแล้วล่ะ

 

 







ชายหนุ่มในฐานะเจ้าของบริษัทชื่อดังเหยียดกายไปจนสุดบิดกล้ามเนื้อปลดปล่อยความเมื่อยเนื่องจากต้องนั่งทำงานอยู่ทั้งวัน เปลือกค่อยๆปิดลงเพื่อพักผ่อนดวงตาเมื่อใช้งานหนักมากเกินไปแต่ก็ต้องเปิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเสียงประตูห้องดังขึ้น


แกร็ก


พี่จิน กุกอยากกินเค้กช็อกโกแลตหน้ากระต่ายแบบวันนั้นอะ เมื่อเจ้าเด็กน้อยเดินเข้ามาก็บ่นอุบอิบเกี่ยวกับของกินทันที ทำเอาปากหนาของซอกจินยิ้มออกมาบางๆ


พี่จินพี่ฟังกุกอยู่ไหมเนี่ยยย จองกุกเอ่ยทักขึ้นเมื่อหันไปแล้วคนเป็นพี่ก็เอาแต่เหม่อยิ้มๆมาที่เขา คนยิ่งร้อนๆอยู่เดี๋ยวฆ่าหมกเก้าอี้เลยหนิ


ฟังอยู่ไปหิวจากมา หื้ม


ก็คนมันอยากกินอะ มันต้องมีเหตุผลด้วยหรอพี่เคยสลบเพราะโดนต่อยป่ะ


หึๆ พี่ก็แค่เคยเห็นเราสลบหลังเล่นกันบนเตียงทุกครั้ง เมื่อซอกจินจู่ๆก็พูดประโยคน่าอายออกมาทำเอาใบหน้ากระต่ายหวานๆแดงจัดด้วยความอายพร้อมกับสะบัดหน้าหนีทันที


อย่ามาพูดอะไรน่าอายได้ไหม พี่อ่ะ!”


หึๆซอกจินหัวเราะในลำคอแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เต็มความสูง ขายาวก้าวตรงดิ่งไปยังร่างเล็กที่กำลังทำหน้ายู่อยู่ มือหนายีกลุ่มผมนุ่มแล้วนั่งลงข้างๆจองกุก


ไปหาคุณป้ากันไหม...


พี่ว่างแล้วหรอ พรุ่งนี้วันเสาร์กุกว่าง


อืมถ้างานวันนี้เสร็จพรุ่งนี้ก็ไม่มีแล้วล่ะ


เอ้า พี่ก็รีบไปทำสิ


ปากเล็กบ่นอุบอิบออกมาอย่างน่ารัก ดวงตาเรียวของอีกฝ่ายค่อยๆจดจ้องตั้งแต่ดวงตากลมโตของจองกุกไล่ลงมาจนถึงริมฝีปากอมชมพู ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ไปที่แก้มนุ่มอย่างหลงใหลก่อนจะมีแรงบางอย่างดึงให้ทั้งคู่เข้าหากัน


ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบลงกันจนชิดสนิท มือหนาอีกข้างวางลงที่หน้าอกข้างซ้ายของจองกุกเสียงของหัวใจเต้นดังตึกตักมากขึ้นเรื่อยๆ ฟันคมไล้ขบกลีบปากนุ่มลิ้นหนาเริ่มสอดแทรกเข้าไปเก็บเกี่ยวน้ำหวานของอีกฝ่ายเล็กน้อยแล้วผละออกมาช้าๆ..


ดวงใจน้อยๆของจองกุกกำลังสั่นไหวอย่างหนักเมื่อดวงตาเรียวคมของอีกฝ่ายจดจ้องมาที่เขาหลังจากผละริมฝีปากออกไปแล้ว ความร้อนแผ่ซ่านเข้าที่ใบหน้าก่อนที่มันจะค่อยๆแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ ถึงแม้ตื้นๆจะรู้สึกแบบนี้แต่ทว่าลึกลงไปในห้วงก้นบึ้ง มันกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ว่า


เราเป็นอะไรกัน..


ซอกจินไม่เคยขอเขาเป็นแฟน


ซอกจินไม่เคยพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรา


ซอกจินไม่เคย ไม่เคย และไม่เคยที่จะบอกว่ารักเขา


อ่า..เจ็บจัง


 

จู่ๆน้ำตาก็ไหลรินลงอาบแก้มนวลของจองกุกทำเอาคนที่มองอยู่ตกใจทันที ทำไมจู่ๆจองกุกถึงได้ร้องไห้ออกมา


จองกุก...เป็นอะไร?”


พะ..พี่จิน


ครับ?”


จองกุกสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วหันไปประจันหน้าอีกรอบกับใบหน้าหล่อๆ มือเล็กก็ค่อยๆประครองใบหน้าของซอกจินเอาไว้ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยคำถามที่ถูกเก็บเอาไว้ในใจออกมา


เรา..เป็นอะไรกัน


เงียบ...


สิ้นเสียงติดสั่นของจองกุกทุกๆอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงันทันที ใบหน้าของซอกจินแสดงทีท่านิ่งเฉย ไม่ได้ตกใจ ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้คิดหนักหรืออะไรเลยสักนิด แต่ซอกจินกลับปัดมือของจองกุกออกแล้วเดินไปนั่งทำงานต่อโดยไร้คำพูดใดๆที่เอื้อนเอ่ยออกมา


ชัดเจนแล้วล่ะ..


ชัดเจนจริงๆ


 

จองกุกทนกับความอึดอัดไม่ไหว เจ้ากระต่ายแสนบอบบางตัดสินใจควากระเป๋าตัวเองแล้วเดินออกมาจากบริษัทโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น ขาเรียวก้าวเดินเข้ามินิมาร์ทแล้วซื้อขนมไปเยอะแยะมากมาย จองกุกไม่อยากกลับบ้าน เขาจะตรงดิ่งไปหาบ้านเก่าที่เขาเคยอยู่เมื่อตอนเด็กๆ


มือเล็กยกโบกแท็กซี่ก่อนจะบอกให้ตรงดิ่งไปยังบ้านเด็กกำพร้าทันที ระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนที่ดวงตากลมก็เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยรถและผู้คนมากมาย ไม่รู้สิ...แต่สิ่งที่คาใจมากที่สุดน่าจะเป็นเรื่องของซอกจินล่ะนะ


ความรู้สึกมันเริ่มมาตั้งแต่ที่เขาติดแจซอกจินออกไปแล้ว อยากอยู่ใกล้ๆอยากช่วยเหลืออยากดูแล อยากให้มีแค่เขาและแค่ซอกจิน แล้วยังไงมันชัดเจนแล้วไม่ใช่หรอความเงียบงันของพี่ชาย สุดท้ายแล้วมันก็มีเพียงแค่จองกุกเท่านั้นแหละที่คิดไปเองเสมอมา


 

เอี๊ยด กึก


เสียงรถแท็กซี่เหยียบเบรกเมื่อถึงจุดหมายปลายทาง จองกุกหยิบยื่นเงินให้แล้วลงจากรถพร้อมถุงขนมมากมาย เมื่อมองสำราญไปรอบๆก็มีหญิงแก่ที่ดูแลจองกุกมาตั้งแต่เด็กๆเดินออกมาแล้วเปิดประตูให้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข


จองกุก เข้ามาก่อนสิโตเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้แล้วหรอลูกเสียงแหบๆตามอายุของหญิงแก่เอ่ยทักขึ้น จองกุกยิ้มตอบรับแล้วเดินก้าวเข้าไปในบ้าน วางถุงขนมลงบนโต๊ะแล้วให้เด็กๆมาหยิบกันไปคนละห่อคนตัวเล็กยิ้มออกมาด้วยความสุขแล้วหันไปโอบกอดหญิงแก่ด้วยความคิดถึง


ผมคิดถึงคุณป้าจังครับ


โตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ยเรา สบายดีไหม


ผมสบายดีครับ แข็งแรงมากๆเลยด้วย


จ้าพ่อหนุ่มหล่อ คิกๆแล้วซอกจินล่ะไม่ว่างหรอลูก


เอ่อ...จองกุกนิ่งชะงักไปทันทีเมื่อคุณป้าถามไถ่ถึงพี่ชายอีกคน คนตัวเล็กกัดปากแล้วคิดอย่างหนักทันที


ทะเลาะกันใช่ไหม


มะ..ไม่ครับๆ ผมไม่เคยทะเลาะกับพี่จินป้าก็รู้ไม่ใช่หรอ


คิดว่าป้าอยู่กับเรามาสองสามวันรึไง ป้าอยู่กับพวกหนูมากี่ปีแล้วคิดว่าจะไม่รู้หรอว่าคิดอะไรยังไงกันน่ะ


คะ..คือจริงๆผมไม่ได้คิดกับพี่ซอกจินแค่พี่น้อง ผมล้ำเส้นมันเกินไป...สักวันเขาก็ต้องมีผู้หญิงดีๆสักคนใช่ไหมป้า


อย่าพึ่งคิดมากไปเลยจองกุกเอ้ย ซอกจินเขาไม่มีใครนอกจากหนูหรอกนะเพียงเขาแค่อยากจะทำบางอย่างให้เสร็จสิ้นก่อน


..บางอย่าง...บางอย่างที่ว่าคืออะไรหรอครับ


โอ้ยย ปวดหลังจังป้าไปนั่งก่อนนะจองกุกทำหน้าเสียดายทันทีที่ไม่ได้รับคำอธิบายต่อจากป้า ในหัวพลางคิดถึงสิ่งที่ป้าพูดเมื่อสักครู่อย่างแน่วแน่ หรือป้าแกอาจจะอำเล่น



ใบหน้าสวยยู่ลงตามความคิดอันน่าปวดหัวก่อนจะสะบัดมันทิ้งไปแล้วย้ายตัวเองไปสนามเด็กเล่นข้างๆบ้าน ขาเรียวเดินย่ำไปบนพื้นทรายรอบๆตัวก็เต็มไปด้วยเครื่องเล่นสำหรับเด็ก จองกุกเดินตรงมาที่ชิงช้าที่ตอนเด็กๆซอกจินเคยมานั่งตรงนี้ 


ริมฝีปากบางยิ้มบางๆแล้วนั่งลงบนชิงช้า เอนหัวไปยังโซ่ที่คล้องกับไม้แล้วหลับตารับสายลมพัดอ่อนๆเย็นสบาย เขาพยายามไม่คิดถึงมัน แม้ว่าทุกๆครั้งจะมีใบหน้าของซอกจินลอยเข้ามาก็ตาม



ทำไมพี่ต้องใจร้ายกับผมขนาดนี้...เสียงเล็กบ่นอุบอิบออกมาแต่ดวงตาก็ยังคงปิดพริ้มอยู่ จู่ๆเสียงทุ้มนุ่มก็ดังขึ้นข้างๆหูทำเอาจองกุกสะดุ้งแล้วลืมรีบตาทันที


พี่ไม่ได้ใจร้าย...


พะ..พี่ซอกจิน


ผิดที่หรือเปล่าเรา นี่มันที่ของพี่ไม่ใช่หรอจองกุกทำท่าทางก้างๆเก้งๆแล้วลุกออกจากชิงช้าทันที ร่างหนาก้าวเดินมานั่งชิงช้าที่ประจำแล้วดึงจองกุกให้ลงมานั่งทับที่ต้นขาแกร่งของเขาอีกด้วย ใบหน้าสวยเหวอไปทันที


พะ..พี่ซอกจิน!”


จองกุกร้องออกมาด้วยเสียงสั่นๆ เอวบางก็ถูกกอดจากข้างหลังด้วยท่อนแขนแข็งแรง มือเล็กพยายามแกะออกแต่มันกลับรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆจนคนตัวเล็กแทบหายใจไม่ออก


จมูกโด่งได้รูปกดลงที่ซอกคอเนียนๆของคนอายุน้อยกว่า สูดความหอมอ่อนๆจากกายของน้อง จองกุกขนลุกซู่ทันทีเมื่อลมหายใจร้อนๆรดรินซอกคอของเขา


ทะ..ทำอะไรของพี่


เป็นอะไรไหนบอกหน่อยสิ พี่เด็กน้อย


เปล่า...กุกแค่..แค่คิดมาก


อืม..คิดมากอะไร


กะ..ก็แค่ในอนาคตกุกอาจจะได้พี่สะใภ้...


พี่ซอกจินอาจจะได้แต่งงานกับคนดีๆ


ได้..ได้....ได้รักกับใครสักคนจริงๆจองกุกพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เบาและสั่นคลอน มือหนาจับปลายคางมนของอีกคนให้หันมาแล้วประกบริมฝีปากลงกับกลีบปากนุ่ม ลิ้นหนาไม่ได้รุกล้ำเข้าไปเพียงแต่ขบเม้มอย่างหนักหน่วงแล้วค่อยๆผละออกมา


พี่ไม่ได้มีใครนอกจากหนูเลยจริงๆนะ


พี่จะเคลียร์งานทุกอย่างให้เสร็จ แล้วเมื่อหนูเรียนจบพี่จะขอแต่งงานทันทีจองกุกนิ่งไปทันทีเมื่อน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมามันดูจริงจังจนไม่สามารถคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกได้เลยสักนิด ใบหน้านวลแดงซ่านขึ้นด้วยความเขินเพราะคำพูด


ตะ..แต่


ไม่มีคำว่าแต่ครับ พี่จองเราไว้แล้วนะตัวเล็ก


อะ..อื้อ


ทีแรกพี่กะจะรอเซอร์ไพรส์เราตอนเรียนจบ แต่ดูเหมือนกุกจะแพนิคกว่าที่คิด หึๆ


ก..ก็กุกใจหายเลยจริงๆนะที่พี่เดินไปไม่ตอบอะไรเลยสักนิด ถ้าจะแกล้งกันแบบนี้ย้ายไปนอนโซฟาเลยไป


พี่แก่แล้วนะ ไม่สงสารกันบ้างเลยหรอหื้ม


ก็พี่หื่นด้วยไง ไม่ต้องมาคุยกับกุกเลยนะ


ถ้าหนูไม่พูดยังไงคืนนี้พี่ ก็ต้องทำให้หนูเปิดปากอยู่แล้วล่ะครับ


พี่ซอกจิน!”


คึๆ


END ♥



นักอ่านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ไหนมาเม้นคุยกันหน่อย ไรท์คิดถึงงงง แงงงงอย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ 

//เช็ดน้ำตา









T
B
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

69 ความคิดเห็น