[SF/OS]🎁 The box of BTS #กล่องออลวี

ตอนที่ 21 : A BOX ONE VKOOK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 เม.ย. 62




A Box One Vkook


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง










Talk : บุ้ อย่าลืมเล่นแท็ก #กล่องเจเค ด้วยน้าา


















แฮ่ก แฮ่ก


เสียงหอบหายใจของเด็กชายอายุเพียงแค่ 16 ปีดังขึ้นที่กลางป่าเงียบสงัด ใบหน้าเรียวเล็กเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ดวงตากลมโตช่ำไปด้วยน้ำตาแห่งความกลัว ขาเรียวทั้งสองขามีแผลที่ถูกกิ่งไม้ฉูดจนเป็นรอยถลอกมีเลือดสีแดงซิบออกมาบางๆ และรอยช้ำตามตัวเนื่องจากตกมาจากที่สูง


จองกุกใช้มือน้อยๆของตัวเองกุมตรงหน้าอกเอาไว้ด้วยความเจ็บ หัวใจเต้นแรงเกินกว่าที่เขาจะขยับตัวไหว ร่างเล็กตัดสินใจนั่งลงกับพื้นเพื่อพักฟื้นสักนิดก่อนจะออกเดินต่อ ตอนนี้พระอาทิตย์ก็เริ่มจะตกดินสิ่งรอบตัวค่อยๆมืดลงและอากาศที่เย็นขึ้น มันคงอันตรายมากแน่ๆหากอยู่กลางป่าแบบนี้คนเดียวตอนกลางคืน


 

ย้อนกลับไปเมื่อไม่นานมานี้


เอาล่ะนักเรียนขึ้นรถกันได้แล้วเราจะต้องรีบกลับ


ครับเสียงเด็กนักเรียนมากมายขานรับก่อนจะพากันขึ้นเพื่อกลับจากทัศนศึกษาค้นหาสิ่งแวดล้อม ณ ป่าแห่งนี้


จองกุกและจีมินเด็กชายทั้งสองคนกำลังขึ้นรถแต่จู่ๆด้ายแดงที่ข้อมือเล็กของจองกุกก็หล่นแล้วไปติดอยู่กับกิ่งไม้ปลายหน้าผา


ไอ้จีมมึงขึ้นรถไปก่อนเลย กูเก็บของแปบนึง


มึงมันอันตราย กูว่ามึงไปซื้อใหม่เหอะไอ้กุกอย่าเลย


ไม่ได้มึงอันนั้นมันของที่แม่กูให้มาก่อนที่ท่านจะเสีย” 


เสียงหวานของเด็กชายหันไปเอ่ยกับเพื่อนสนิท แววตาจดจ้องที่เพื่อนพยายามบอกว่าไม่ต้องกังวล จองกุกสูดหายใจก่อนจะค่อยๆก้าวเข้าไป กายบางย่อตัวลงให้ติดกับพื้นและพยายามเอื้อมมือไปหยิบด้ายแดงที่ติดอยู่กับปลายกิ่งไม้ ถ้าร่วงลงไปโอกาสรอดนั้นมีน้อยนิดเพราะมันสูงมาก


กึก..


จะ..จองกุก


เออไอ้จีมกูไม่เป็นไร


ครืน.....กึก...ตึ้ง!


จู่ๆไม้ก็หักสะบั้นออกจากกันทำให้เด็กชายที่กำลังเอื้อมไปเอาด้ายแดงก็เสียการทรงตัว ดวงตาเบิ่งกว้างด้วยความตกใจมือเล็กก็คว้าเกาะที่หินเอาไว้ ตอนนี้ร่างเล็กกำลังห้อยอยู่กลางอากาศ จองกุกเบี่ยงเบนสายตาพยายามไม่มองไปยังข้างล่าง


จองกุก!!”


จีมินช่วยกูด้วย จีมิน!!”


จีมินพยายามเอื้อมมือเข้าไปดึงมือของเพื่อนตัวเอง แต่กลับไม่ทันเพราะหินที่จองกุกกำลังเกาะอยู่มันหลุดออกไปจนทำให้ร่างของเพื่อนตัวเองลอยกลางอากศก่อนจะดิ่งสู่พื้นทันที


จีมิน... อ้ากกกก


จะ..จองกุก จองกุก!!!”


 

 

อ่าเรื่องทั้งหมดมันก็เป็นแบบนี้แหละ สรุปคือด้ายแดงก็ไม่ได้คืนแถมยังต้องมาเจ็บตัวดิ่งลงจากที่สูงตอนแรกนึกว่าไม่รอดแต่ก็ยังดีที่มีพุ่มไม้คอยรับน้ำหนัก


เฮ้อ...


เด็กชายหน้ากระต่ายถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยแล้วลุกขึ้นอีกครั้ง เขายังต้องออกเดินทางต่อไปตอนนี้บรรยากาศมันวังเวงเกินไป ขาเรียวก้าวไปตามทางพยายามใช้สายตาจดจ้องไปรอบๆที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิด


กรรซ์....


เสียงขู่คำรามดึงขึ้นข้างหลังของจองกุก ร่างเล็กหยุดนิ่งแล้วเบิ่งตากว้างทันทีหวังว่ามันคงจะไม่ช่วยสิ่งที่เขาคิด... ใบหน้าเล็กค่อยๆหันไปมองต้นตอของเสียงที่ข้างหลังดวงตากลมสั่นสะท้านเมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเสือตัวใหญ่ ดวงตาสีอัมพันแวววาวพร้อมกับเขี้ยวแหลมคม


เจ้าเสือคำรามออกมาเสียงดังจนนกที่อยู่แถวนั้นพากันบินหนีไปเป็นแถบๆ จองกุกกลืนน้ำลายอย่างลำบากหัวใจตอนนี้เต้นไม่เป็นจังหวะความกลัวมันพุ่งสูงสุดขีด


 “เหี้ย!”


สิ้นสุดคำด่าจองกุกก็รีบใช้แรงของตัวเองที่มีทั้งหมดวิ่งหนีเจ้าเสือตัวใหญ่ตัวนั้นอย่างไม่คิดชีวิต เสียงขู่คำรามอันน่ากลัวดังไล่หลังของเด็กน้อยมาอย่างติดๆ


อั่ก!” จองกุกสะดุดหินแถวนั้นจนล้มไปกระแทกกับหินอย่างแรง ใบหน้าเล็กเบ้ออกมาด้วยความเจ็บแต่ก็ยังคงพยุงตัวเองให้วิ่งต่อไปถึงแม้จะเจ็บมากก็ตาม เจ้าเสือตัวใหญ่วิ่งตามจองกุกมาได้ทันก่อนที่มันจะใช้กรงเล็บตัวเองตะปบไปที่แผ่นหลังเล็กของเด็กน้อยจนจองกุกกระเด็นไปชนต้นไม้อย่างแรง


ปึ้ง!!


ฮึก..อะ..เจ็บเด็กน้อยน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บไปทั่วตัว จองกุกพยายามลุกขึ้นเพื่อที่จะหนีเจ้าเสือน่ากลัวนั้นอีกครั้งแต่กลับไม่ทันเสียแล้ว เจ้าเสือกลับเดินตรงมายังจองกุกดวงตาคมกริบอันดุร้ายจดจ้องมาที่เรือนร่างของจองกุกอย่างหิวโหย


อะ..อย่า ฮึก..กลัว...กลัว


จองกุกถอยหลังกรูดทันทีจนแผ่นหลังเล็กติดกับต้นไม้ เจ้าเสือเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับเสียงขู่คำรามจนทำให้ดวงใจน้อยนิดเต้นแรงขึ้น จองกุกกัดปากตัวเองจนห่อเลือดแล้วหลับตาปี๋พร้อมรอรับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้น



.


.


.



เด็กชายงุนงงไม่ชั่วครู่แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นเสือตัวนั้นหายไปแล้ว...เจอกับผู้ชายใบหน้าคม คิ้วเรียงสวยรับกับจมูกโด่งๆและดวงตาคมกริบสีอัมพัน.. ผิวสีแทนและรูปสัดส่วนของร่างกายสมส่วน


คะ...คุณเป็นใคร


หึ ฉันควรต้องถามเธอมากกว่านะเด็กน้อยชายตรงหน้าพูดขึ้นเสียงทุ้มก่อนจะขยับเข้ามาแล้วใช้แขนกักจองกุกเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน


ผะ..ผมหลงทาง


หึ ไม่ได้รู้มาก่อนหรอว่าที่นี่มันฆ่าคนไปนับร้อยแล้ว โดยเฉพาะหญิงสาวคำพูดนั้นทำเอาจองกุกชะงักไป เจ้าเสือจดจ้องใบหน้าเล็กที่ราวกับกระต่ายตื่นตูมพลางแอบเลียริมฝีปากตัวเอง


กระต่ายน้อย เธอชื่ออะไร


จะ..จองกุก...จองกุกครับ


หึ ยินดีที่ได้รู้จักฉันคิม-แท-ฮยองเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นก่อนจะกดจมูกโด่งลงกับต้นคอของร่างเล็ก สูดดมความหอมจากกายของคนตรงหน้าด้วยความหลงใหล มือหนาก็เลื่อนไปบีบเอวบาง


อะ..ฮึก..อะ..อย่า..พะ..พี่เสือ










จิ้มๆๆ

คำใบ้ : กล่องจองกุก ภาษาอังกฤษ

ถ้าNcครั้งหน้าเอารหัสเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ดีมั้ยน้าา

หยอกเล่งน่ะ55555











2 ปีต่อมา


จองกุกนั่งถอนหายใจในบ้านพักตากอากาศยามเมื่อถึงใบหน้าคมๆนั้น ก็พลันทำเอาหงุดหงิดทันทีกะจะแค่ได้ฟันเขาแล้วทิ้งรึยังไงนะ บ้าบอที่สุด


เชื่อมั้ยหลังจากที่จองกุกสลบไปเขาก็ตื่นขึ้นมาอีกทีในโรงพยาบาลครูและเพื่อนๆมาเยี่ยม แต่กลับไร้ร่องรอยของแทฮยองคนนั้นมีคำถามมากมายที่ถามเข้ามานับไม่สิ้นสุดทันทีที่จองกุกตื่นขึ้น แต่คนร่างเล็กมีเพียงคำถามเดียวเท่านั้น


แทฮยองไปไหน...?


ไอ้คนที่จับเขาเอากลางป่าน่ะมันหายไปไหน


มันน่าน้อยใจไหมละ เหอะ


จองกุกพยายามสะบัดความคิดออกจากหัวแต่กลับไม่สามารถที่จะดึงไม่ออกได้เลยแม้แต่น้อย นี่มันก็ผ่านมาสองปีแล้วจองกุกยังคงเก็บเรื่องนั้นมาคิดอยู่ได้ตลอดเวลา มือเรียวเล็กลูบไปที่แผลเป็นจากการขบกัดของแทฮยองที่ต้นคอ มันยังคงติดตราตรึงร่างกายของเขาไปตลอดแน่นอน


ทางการแพทย์ยังคงสรุปให้จองกุกไม่ได้เลยว่ะแผลที่ได้มามันเป็นแค่การทาสีเล่น...? เนื่องจากตรวจแล้วไม่มีร่องรอยการช้ำภายในเลยแม้แต่นิดเดียว ภายนอกอาจมีรอยช้ำที่น่ากลัวแต่เมื่อตรวจภายในมันกลับดูปกติทุกๆอย่าง 


เรื่องมันก็น่าทึ่งเมื่อรุ่งเช้าของอีกวันรอยแผลน่ากลัวของจองกุกกลับหดหายไปเสียหมด ยกเว้นรอยที่ต้นคอทุกๆอย่างมันดูปกติคนตัวเล็กร่างกายแข็งแรงดีจนหมอให้กลับบ้านได้ ท่ามกลางความมึนงงของคุณครูและเพื่อนๆแต่ก็ตัดสินใจปล่อยผ่าน


หายไปไหนหะ!!!” จองกุกเดินออกไปที่นอกระเบียงแล้วตะโกนไปสุดเสียง ดวงตากลมโตพลางมองไปยังเบื้องล่างที่มีแต่ป่าใหญ่ อากาศเย็นสดชื่นแต่จองกุกนั้นไม่สดชื่นเอาเสียเลย


คิดจะเอาแล้วหนีหรอ!! หึ้ยยจำไว้เลยนะ จำเอาไว้เลย!!” ร่างเล็กฟึดฟัดด้วยความโมโหก่อนจะก้าวขาเรียวออกไปจากห้องตัวเองโดยไม่ลืมหยิบเงินไปด้วย


เครียดแบบนี้ต้องแก้ด้วยของกินเท่านั้นถึงจะหาย


คอยดูนะถ้าไอ้พี่เสือนั่นกลับมาเมื่อไหร่จะเอาแครอทตีปากเลยคอยดู


หึ ถ้าเจอแล้วจะตีปากเลยหรอเด็กน้อยเสียงทุ้มกระซิบขึ้นที่ด้านหลังทำเอาจองกุกสะดุ้งแล้วหันไปมองทันที คนตรงหน้านะ..นี่มัน..พี่เสือ..


ร่างหนาแต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำสนิทดวงตายังคงสีอัมพันไม่เคยเปลี่ยน ส่วนประกอบของใบหน้าทุกๆอย่างมันเหมือนกับที่เขาเจอกันในคืนแรก


ประธานครับ ทางนั้นส่งเอกสารมาแล้วจู่ๆชายชุดดำก็เดินเข้ามาพูดด้วยความนอบน้อมจนทำเอาจองกุกอึ้งไปอีกครั้ง อย่าบอกนะว่าพี่เสือนี่มันคนใหญ่คนโตน่ะ มาเฟียหรอ!!


ร่างหนาพยักหน้ารับคำของลูกน้องแล้วหันมาจ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าอึ้งๆอยู่ ริมฝีปากสีชมพูนั่นชักจะดึงดูดเกินไปทำให้แทฮยองอยากจะจับแล้วขย้ำตรงนี้เลยจริงๆ


หึ ว่าไงล่ะถ้าเจอจะเอาแครอทตีปากเลยงั้นหรอ


ระ..รู้ได้ไง!!”


คืนนี้จะให้ตีทั้งคืนเลยครับ จอน จองกุกเสียงทุ้มเอ่ยน้ำเสียงกวนๆพลางยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะถือวิสาสะอุ้มเจ้ากระต่ายน้อยไปที่รถ


ย่าห์ พะพี่เสือปล่อยผมนะ!!”


ก็บอกเองไม่ใช่หรอว่าจะตีปาก นี่ไงจะพาไปให้ตีทั้งคืนเลย


เจ้าเล่ห์!”


แค่กับหนูเท่านั้นแหละ จองกุก


-///-



Talk ยังจำกิจกรรมที่ไรท์ให้เล่นได้ไหมคะ ที่ว่าให้วางพล็อตแล้วไรท์จะนำไปสานต่อเป็นเรื่องราว กิจกรรมนี้ก็ยังเปิดในของกล่องเจเคน้าา ใครอยากอ่านจองกุกเคะแนวไหนก็วางพล็อตมาได้เลยจ้าา ที่สำคัญอย่าลืมไปเล่นแท็กด้วยนะคะ #กล่องเจเค


เม้นเป็นกำลังใจนะคะ รักน้า♥



































T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #60 rollybay (@rollybay) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:48
    อ่ย คิดภาพพี่ออกมาเป็นฉากๆเลยฮื่ออออออ
    #60
    0
  2. วันที่ 18 เมษายน 2562 / 07:44
    พี่เสือของน้องงงงง ฮืออ ใจไม่ดีเลยค่ะ ฮึด จกุกลูกแม่หนีไป๊
    #59
    0