[SF/OS]🎁 The box of BTS #กล่องออลวี

ตอนที่ 18 : A BOX TWELVE KOOKV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 เม.ย. 62



A BOX TWELVE KOOKV

พล็อตจากแอค

 





ใครคะ แสดงตัวเดี๋ยวนี้!5555 //กราบ



 #กล่องออลวี

 #กล่องออลวี


เด็กชายวัยเจ็ดขวบเดินเต๊าะแตะมาหาแทยอนผู้เป็นแม่หญิงสาวที่กำลังนั่งถักผ้าไหมพรมลวดลายสวยงามอยู่ที่โซฟา


ม๊าฮะ เมื่อไหร่จะเอาลูกบอลออกจากท้องเหรอฮะ เสียงเด็กน้อยนามว่าแทฮยองเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย คุณแม่ของเขาอุ้มเจ้าลูกบอลมาตลอดและมันก็ใหญ่ขึ้นทุกๆวันเลยด้วย


โธ่แทฮยอง..นี่มันไม่ใช่ลูกบอลหรอกนะจ๊ะ น้องหนูกำลังอยู่ในนี้ต่างหากล่ะจ้ะเสียงหญิงสาวตอบขึ้นพร้อมๆกับขำออกมาเล็กน้อยให้กับลูกที่ไม่รู้ประสาของตัวเอง


ดวงตากลมโตของเด็กน้อยอย่างแทฮยองจ้องไปที่หน้าท้องนู้นป่องของคุณแม่ก่อนที่มือเล็กๆจะแตะลงเบาๆ


น้องเป็นเหมือนกับผมไหมฮะ


เหมือนจ๊ะ น้องเป็นผู้ชายเหมือนกับเราเลย


น้องชื่ออะไรหรอฮะ


จองกุกจ๊ะ แทฮยอง









 

หลายปีต่อมา


จองกุกอันนี้ๆแทฮยองเติบโตขึ้นจากเจ็ดขวบเป็นสิบขวบ มือเล็กยื่นของเล่นให้กับน้องชายตัวเองที่หน้าตาคล้ายกระต่ายวัยห้าขวบ มือขาวเล็กๆรับมันมาก่อนจะผลักมันไปตามแรงของตัวเอง


ทะ..แท...ปี้แท


หื้ม


ขี่หยั้งๆ


แทฮยองยิ้มออกมาก่อนจะหันหลังแล้วย่อตัวลง คนเป็นน้องเดินขึ้นไปเกาะคอพี่แล้วใช้ขาเล็กเกี่ยวเอว ร่างของคนเป็นพี่ไม่ลืมที่จะใช้มือจับขาน้องไว้ด้วย


ไปเย้ยย ไปเย้ยยเด็กน้อยจองกุกยิ้มออกมาพร้อมกับพูดเสียงเล็กอย่างมีความสุข แทฮยองยิ้มออกมากว้างๆก่อนจะพาน้องขี่หลังเดินไปทุกที่ภายในบ้าน บ้างครั้งก็วิ่งบ้างครั้งก็เดินแต่ส่วนใหญ่จะเดินมากกว่ากลัวน้องตก เห็นแบบนี้เจ้าแทก็รักน้องน้า


ระหว่างนั้นสายตาของผู้เป็นแม่ที่กำลังทำขนมอยู่มองมาที่เจ้าลูกสองคนนี้อย่างเปี่ยมไปด้วยความสุข มันดีแล้วแหละที่ทั้งสองคนรักกันแบบนี้ น่ารักจริงๆ..





 

ตกเย็นหลังจากเล่นจนเหนื่อย เด็กแสนซนทั้งสองคนก็นั่งดื่มน้ำอุ่นที่แทยอนทำให้อยู่ที่โต๊ะกินข้าวก่อนเข้านอน สองมือจับแก้วนมอุ่นๆก่อนจะดื่มลงคอ แทฮยองใช้มือเล็กเช็ดปากตัวเองก่อนจะเอ่ยถามผู้เป็นแม่ที่ยืนล้างจานอยู่


แม่ฮะ คืนนี้ผมนอนกับน้องได้ไหมฮะ


ได้สิจ๊ะลูกรัก


ขอบคุณฮะ


กลีบปากเล็กๆยิ้มกว้างออกมาก่อนจะหันไปมองหน้าเจ้าเด็กฟันกระต่ายตากลมโตน่ารัก แทฮยองก็เอื้อมมือไปเช็ดคราบนมสีขาวที่ติดอยู่รอบๆปากออก


จองกุกอิ่มยัง


อ่า!”


ป่ะขึ้นห้องกันเด็กน้อยจองกุกพยักหน้าก่อนจะโดนคนเป็นพี่อุ้มลงจากเก้าอี้พากันเดินเต๊าะแตะขึ้นบันไดไป


เมื่อเด็กๆขึ้นมาถึงห้องแทฮยองก็อุ้มร่างเล็กของน้องขึ้นเตียง น้ำหนักมันไม่ใช่ปัญหาเพราะเจ้ากระต่ายตัวเบามาก ย้ำเบามากๆ ก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมมาขึ้นเตียงอีกฝั่ง


นี่จองกุกห่มผ้าด้วยสิ


ร้อน..


งั้นพี่จะกอดกุกไว้นะ


แทฮยองพูดยิ้มๆแล้วล้มตัวนอนขยับเข้าไปใกล้น้อง แขนเล็กก็พาดลงตรงเอวเจ้าเด็กฟันกระต่ายมองใบหน้าของแทฮยองก่อนจะยิ้มออกมาบางๆแล้วเปลือกตาของทั้งคู่ก็ค่อยๆปิดลงจนสนิท..ภาพที่เจ้าเด็กน้อยสองคนกำลังกอดกันกลม ใบหน้าตอนหลับก็ยังน่ารักและมีความสุข...

 






-2ปีผ่านไป-


แทลูกไปรดน้ำต้นไม้ให้แม่หน่อยสิจ๊ะ


ได้ครับแทฮยองรับคำสั่งจากผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินออกมานอกบ้าน โดยมีเจ้ากระต่ายแสนซนเดินตามออกมา แทฮยองเปิดน้ำก่อนจะหยิบสายยางแล้วฉีดน้ำไปยังต้นไม้สีเขียว แต่จู่ๆเจ้ากระต่ายก็เดินมาข้างหน้าใช้มือขาวๆรองน้ำแล้วสาดใส่คนเป็นพี่ทันที


ย่าห์ จองกุกมันเปียกไหมห้ะจองกุกขำออกมาเล็กน้อย แทฮยองใช้มืออีกข้างปัดน้ำที่เสื้อของตัวเองออกแล้วล็อกเป้าหมายที่จองกุกก่อนจะฉีดน้ำจากสายยางใส่ตัวน้องจนเปียกไปครึ่ง


อ้ากก พี่แทมันเปียกนะ


ฮ่าๆ


จองกุกวิ่งเข้ามาใกล้พยายามจะแย่งสายยางมาจากพี่แต่กลับไม่สามารถสู้แรงของแทฮยองได้สักเท่าไหร่ เพราะคนพี่ตัวโตกว่า จากที่รดน้ำต้นไม้อยู่ดีๆก็กลายเป็นสงครามการแย่งสายยางขึ้นมาซะกัน ทั้งคู่เปียกปอนช่ำไปด้วยน้ำ รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าเด็กแสนซนทั้งคู่เสื้อตัวบางแนบไปกับลำตัวขาวเนียน


เวลาผ่านไปพลังงานก็เริ่มจะลดลงจากที่เล่นกันอยู่ตอนแรกบัดนี้กลับเหนื่อยล้าเต็มที พื้นปูนเปียกแฉะเต็มไปด้วยน้ำ ซึ่งผิดกับต้นไม้ที่บางต้นก็แห้งไม่ได้รับน้ำแต่อย่างใด..


โอเคสรุปคือไม่ได้มารดน้ำต้นไม้


เดี๋ยวก็เป็นไข้กันหรอก เดี๋ยวแม่ตีสักทีเลยดีไหม


ง่ะไม่เอาอย่าตีผมน้าแทฮยองรีบพูดออกมาทันทีเพราะเขากลัวคุณแม่ตี ตอนนี้ทั้งคู่อาบน้ำและกินข้าวเรียบร้อยแล้วเหลืออีกอย่างเดียวคือการส่งเข้านอน


มะ..ม๊าอย่าตีแท ตีผม...ตีผม


ช่วยเหลือกันจริงๆพี่น้องคู่นี้หนิเสียงหวานของแทยอนเอ่ยออกมาขำๆ ถ้าทำอะไรผิดกันจองกุกก็คงจะออกรับแทนตลอด ถามว่าทำไมน่ะหรอก็แค่ขู่ว่าจะตีแค่นี้ยังออกโรงปกป้องพี่มันเลย จองกุกเอ้ย


เมื่อผมนิ่มของทั้งคู่เริ่มแห้งหมาดๆ แทยอนก็สั่งเจ้าลูกชายจอมดื้อทั้งสองขึ้นไปนอน แทฮยองจูงมือเล็กของจองกุกขึ้นมายังห้องนอนตามเคยแต่แทนที่ทั้งคู่จะนอน เด็กน้อยกลับชวนกันเล่นตุ๊กตาหมีที่คุณแม่ซื้อให้มือเล็กของแทฮยองหยิบตุ๊กตาหมีขนาดเท่าตัวออกมาแล้วนั่งแหมะลงที่พื้น คนเป็นน้องก็มองด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรจนจองกุกตัดสินใจนั่งลงตาม


จองกุก นี่คือคุณหมีที่พี่ชอบที่สุดเลยรู้ไหมเสียงเล็กพูดขึ้นกับน้องชายตัวเองอย่างหนักแน่นพลางหันไปกอดตุ๊กตาหมีตัวนุ่มๆไปด้วย


ล..แล้วผม


จองกุกก็น้องชายพี่ไง คิกๆเด็กน้อยอยากได้ยินคำว่าชอบอย่างนั้นบ้าง ถ้าจะรักแค่คุณหมีก็รักไปเลยอย่ามายุ่งกับจองกุกเลยนะพี่แท


พี่ก็รักคุณหมีไปเถอะจองกุกพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปคลานขึ้นเตียงแล้วคลุมโปงหนีทันที คนเป็นพี่มองด้วยความไม่เข้าใจก่อนที่จะผละออกจากคุณหมีแล้วลุกไปขึ้นเตียงอีกฝั่งขยับกายเข้าไปใกล้น้องชาย


จองกุก..เป็นอะไรอ่า


ไม่มีเสียงตอบรับจากคำถามที่แทฮยองเอ่ยถามไปมือเล็กกระชากผ้าห่มของน้องออก ใบหน้ากระต่ายนั้นเหว๋อไปเตรียมเสียงจะด่าแต่ร่างของพี่ชายก็โผเข้ากอดก่อนทำให้เด็กน้อยปิดปากเงียบไป


อื้ม...นอนเถอะนะพี่ง่วงแล้วแทฮยองกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นใบหน้านอนซบอยู่ที่หัวไหล่บางของน้องก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆประกบกันจนสนิท


จองกุกนอนมองเพดานอย่างเหม่อลอยเมื่อเห็นร่างของพี่ชายนิ่งไป มือเล็กอีกข้างก็ขยับไปโอบเอวบางของพี่แล้วขยับตัวหันไปหาร่างบางของแทฮยอง กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะค่อยๆหลับลงไปตามๆกัน


พี่แทอ่า...


 

 



 

แทลูก แม่เอาลูกอมที่เราเอาไปซ่อนให้น้องไปแล้วนะแทฮยองที่กำลังนั่งเขียนการบ้านอยู่ก็ชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงแทยอนคนเป็นแม่เอ่ยบอก ก่อนที่ดวงตากลมจะหันไปจ้องน้องชายตัวเองที่กำลังนั่งแทะอมยิ้มสุดหวานที่เขาเป็นคนเอาไปซ่อนไว้


จองกุกเอาของพี่มาน้า


มั่ยยยน้องชายพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีจากการจับกุมของแทฮยอง เด็กน้อยทั้งสองคนกำลังวิ่งไล่จับกันเพราะอมยิ้มอันเดียว ขาเล็กของแทฮยองเริ่มอ่อนล้ามากขึ้นเรื่อยๆเนื่องจากวิ่งมานานเกินไปต่างจากจองกุกที่ยังคงวิ่งด้วยท่าทางที่สบายๆ


แฮ่กๆ ไม่เอาแล้วก็ได้แทฮยองหอบหายใจออกมาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ตัวเองในตอนแรก ใบหน้ายิ้มหวานของจองกุกค่อยๆเลือนหายไปเมื่อคนเป็นพี่ไม่ยอมเล่นต่อด้วย


พะ..พี่แท


เอาเถอะจองกุกเอาเลย เดี๋ยวซื้อใหม่


ดวงใจเล็กๆของเด็กน้อยจอนกระตุกวูบไปชั่วครู่ เขากลัวพี่ชายของตัวเองโกรธจริงๆถ้าเป็นอย่างนั้นได้มีร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ เด็กน้อยวิ่งตรงไปหาเกาะหลังพี่ชายของตัวเองแขนขาวก็กอดคอแทฮยองเอาไว้


อะไรล่ะ ไปเล่นไปพี่จะทำงานแทฮยองพูดกับน้องสายตายังคงจดจ้องอยู่ที่การบ้านมือเล็กก็ตวัดเขียนตัวหนังสือต่างๆนาๆลงไปในช่องคำตอบ


อ้าปาก


ทำไม


อ้า


แทฮยองถอนหายใจออกมาแต่ก็ทำตามคำสั่งน้อง ปากเล็กอ้าออกจองกุกดึงอมยิ้มออกจากปากตัวเองแล้วใส่มันเข้าไปในปากของพี่ ใบหน้าเล็กของแทฮยองอึ้งไปสักพักไม่คิดว่าจองกุกจะเอาลูกอมจากปากตัวเองมาใส่ปากเขา


หวาน..


ไม่โกรธผมนะเสียงเล็กกระซิบผ่านหูของคนเป็นพี่ก็ทำให้รอยยิ้มปรากฏแก่แทฮยอง อะไรมันจะน่ารักได้เท่าน้องเขาอีกไหมนะ


เจ้าตุ่ยเอ้ยยย><


ไม่ได้โกรธสักหน่อยน่าแทฮยองเอ่ยปากบอกก่อนจะเอามือบีบลงเบาๆที่แก้มตุ่ยๆของน้อง ภาพที่เด็กทั้งสองคนกอดและพูดคุยกันอยู่ในสายตาของแทยอนทั้งหมด ทุกอย่างมันมีความสุขได้แม้จะไม่มีพ่อก็ตามอย่างน้อยก็ดีแล้วที่คำว่า ไม่มีพ่อ ไม่ได้เป็นผลต่อเด็กทั้งสองคนนี้


ตราบใดที่พี่น้องยังมีกันและกัน


รอยยิ้มมันก็ยังคงอยู่ตลอดไป





 

 

แม่น้องไปไหนครับ?”


วิ่งขึ้นไปอาบน้ำแล้วน่ะ


อะไรอ่ะ จองกุกไม่รอผมเลยนะเนี่ย แทฮยองพูดเสียงงอนๆก่อนจะเบะปากคว่ำออกมา แทยอนหัวเราะเบาๆแล้วเอื้อมมือไปยีผมนุ่มแล้วมองตามเจ้าร่างเล็กวิ่งขึ้นไปด้านบน


มีความสุขชะมัด..


ปึ้ง


แทฮยองเปิดประตูห้องน้ำออกมาก็เจอกับน้องชายตัวแสบกำลังนั่งเล่นน้ำในอ่างกับพี่เป็ดสีเหลือง


ไม่รอกันเลยนะจองกุก!”


คึๆ ก็พี่ช้าอ่าผมก็ไม่รอแล้วจองกุกตอบกลับคนเป็นพี่แล้วหันไปเล่นกับพี่เป็ดสีเหลืองที่ลอยอยู่ในน้ำหลากหลายตัว แทฮยองยิ้มออกมาแล้วปลดเปลืองเสื้อผ้าตัวเองเปิดฝักบัวชำระร่างกายเล็กน้อยแล้วเดินลงอ่าง น้ำภายในอ่างล้นออกมาข้างนอกเมื่อแทฮยองหย่อนกายลง มีเป็ดบางส่วนก็ร่วงออกไปนอกอ่างด้วยเช่นกัน


ผมว่าพี่อ้วนขึ้น น้ำล้นออกหมดเลย


ย่าห์มันก็เป็นเพราะจองกุกเหมือนกันแหละ


แทฮยองพูดก่อนจะตีแขนลงน้ำอย่างแรง จนกระเด็นไปโดนใบหน้าเล็กของคนเป็นน้องเข้า จองกุกร้องเสียงดังออกมามือเล็กก็กุมที่ใบหน้าเอาไว้


อ้ากกกก


จะ..จองกุกใจของคนเป็นพี่แทบร่วงลงพื้นเมื่อเห็นน้องกุมที่ใบหน้า แทฮยองเข้าไปใกล้ดึงมือน้องที่กุมหน้าออกแล้วลูบไล้ไปที่แก้มนุ่ม


จะ..จองกุกพี่ขอโทษ ใบหน้าของแทฮยองขยับเข้าไปใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ แต่จู่ๆใบหน้าที่แสดงความเจ็บปวดของจองกุกก็แปรเปลี่ยนเป็นขี้เล่นอย่างฉับพลัน


แฮร่! หยอกเล่งน้า


แทฮยองชะงักไปเมื่อรู้ว่าโดนน้องมันเล่นเข้าให้ซะแล้ว จองกุกยิ้มออกมาจนสุดสะใจเมื่อได้เห็นหน้าเหว๋อๆของพี่ตัวเอง นิ้วเล็กจิ้มไปที่แก้มนุ่มของแทฮยองก่อนจะพูดเสียงหวานตามมา


ง่า แกล้งเย่นเองน้า


เดี๋ยวเถอะ จะตีให้ลายเลยจองกุก!”




 

 

 

 

 

7 ปีผ่านไป



เมื่อกาลเวลาผ่านไปนานขึ้น ร่างกายของทั้งคู่ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเช่นกันแทฮยองสูงขึ้นใบหน้าเรียวคมชัดและดวงตาที่มีเสน่ห์ ส่วนจองกุกเจ้าเด็กกระต่ายที่หน้าเป็นกระต่ายยังไงตอนนี้ก็ยังคงความกระต่ายเอาไว้ส่วนสูงเริ่มเพิ่มขึ้นจนตอนนี้เท่าติ่งหูของแทฮยองแล้ว


บอกผมทีไอ้เด็กนี้มันแอบไปแทะเสาไฟฟ้ารึไง พึ่งแค่อายุ14เองนะ


จองกุกวิ่งร่ามาที่ห้องนอนของพี่ชายขี้เซาก่อนจะเปิดประตูเข้าไปอย่างวิสาสะ พร้อมกับกระโดดลอยตัวขึ้นสูงแล้วดิ่งลงมายังร่างของแทฮยองที่นอนหลับใหลอยู่


ปึก!


อึก!”


วู้ววว เป็นเช้าที่สดใสที่สุดเลยพี่แท และกรุณาลุกพาผมไปโรงเรียนได้แล้วววจองกุกพูดออกมาเสียงดังทั้งที่ยังคงนั่งทับแทฮยองอยู่ มือเล็กก็ยีที่หัวฟูๆของพี่ชาย


เหอะ มึงคิดว่าตัวมึงเบามากนักรึไง ลุกออกไปได้แล้วไอ้อ้วนเสียงทุ้มบ่นน้องเบาๆแต่ถึงอย่างนั้นจองกุกก็ยังไม่ลุกออกไปจากหน้าท้องแบนราบไร้ซิคแพค ดวงตากลมจดจ้องใบที่ใบหน้างัวเงียของคนเป็นพี่แทน


แม่ทำกับข้าวรออยู่ข้างล่างอะ ลุกได้แล้วพี่แทสายแล้วเนี่ย


ก็มีไอ้หมาอ้วนแบบมึงนั่งทับอยู่กูจะลุกได้ไหมเล่า


อะไรอะ! ผมไม่อ้วนนะใบหน้ากลมๆของจองกุกยู่ลง จนแทฮยองนึกหมันเขี้ยวเอื้อมมือไปบีบแก้มย้วยๆ


อะ..อันเอ็บนะอี้แอ


หึ ลุกออกไปได้แล้วไอ้ตูดหมึกแทฮยองละออกจากใบหน้าของน้อง จองกุกเบะปากใส่แล้วลุกออกมาให้คนเป็นพี่ได้มีอิสระ พร้อมกับยกแขนกอดอก


เร็วๆเลยครับคุณแทฮยอง


เออกายสูงของแทฮยองลุกจากที่นอนนุ่มของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป จองกุกถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเดินไปนั่งรอพี่ชายที่เตียงดวงตากลมก็สำรวจมองไปรอบๆ


ปกติตุ๊กตาหมีที่เคยเล่นกันตอนเด็กๆพี่มักจะเก็บหรือไม่ก็ตั้งไว้ข้างโต๊ะ แต่ตอนนี้มันกลับถูกแทนที่ด้วยกล่องเกมและจอยเกมต่างๆ เฮ้อพูดแล้วนึกถึงบรรยากาศเก่าๆขึ้นมาตอนที่คุณแม่เล่าให้เขาฟัง ยอมรับเลยนะเจ้ากระต่ายอย่างจองกุกยิ้มแบบไม่หุบเลยจริงๆ


เขาคงโชคดีมากๆแหละนะที่ได้พี่ชายเป็นแทฮยอง


 

 


 

จองกุกสอนเราหน่อยเพื่อนสนิทของจองกุกเอ่ยขึ้นเสียงใสพลางยื่นสมุดที่มีโจทย์ปัญหามากมายอยู่ในนั้น


เราสอนนายไปกี่รอบแล้วจีมิน


ไอ้ศัศให้สอนไอ้เวร


เอ้าไอ้ห่าด่ากูอีก จะให้กูสอนไหมเนี่ย


สอนเส่ไอ้สัส


จากเสียงใสๆที่ว่ากลับกลายเป็นน้ำเสียงกระชากถึงแม้จะยังไงพวกเขาก็เป็นเพื่อนกันอยู่ดี ที่เห็นพูดเพราะๆกันเมื่อกี้ล่ะก็มันแค่ด้านดีที่มีออกมาให้เห็นเพียงน้อยนิดเท่านั้นแหละ


ผัวะ!


อ้าวไอ้สัสตบหาพ่อมึงหรอไอ้กุก


กูบอกอยู่ไอ้สัสตรงนี้มันเป็นสองเขียนสี่หาแม่มึงหรือไงไอ้อ้วน!”


เห้อ เด็กสมัยนี้นี่มันหยะ...


ไอ้เหี้ยยย สองบวกสองได้ห้าหรอไอ้สัสจีมิน!!”


กูเขียนผิดไอ้เวร มึงใจเย็น มึงใจเย็น!!”


มากระทืบสักทีไอ้สัสอย่าหนี


โครตของโครตหยาบคายเลยจริงๆ- -+


เมื่อคลาสการสอนสุดโหดของจองกุกจบลงทั้งคู่ก็เดินลงมาจากอาคารชั้นเรียนทันทีเพราะเสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนพึ่งดังได้ไม่นานนี้ เจ้ากระต่ายเดินสะพายกระเป๋ามาคู่กับจีมินแต่ก็ยังไม่วายที่จะตีกันกลางโรงเรียนเหตุเพราะจู่ๆมองหน้ากันก็หมั่นไส้สะงั้น


เอ้า...


อ้ากก ไอ้สัสแขนกูแดงเพราะมึงเนี่ยย


โห่ไอ้อ้วนมึงก็เตะแทบเข้าลูกชายกูเลยนะ จองกุกหันไปมองจีมินพลางส่งสายตาอ้อยอิ่งให้หวังจะให้จีมินสงสาร แต่นั้นกลับยิ่งยั่วะจีมินเข้าไปอีก ใครสั่งสอนไอ้เพื่อนกระต่ายจอมกวนตีนแบบมันทำเนี่ย


ไอ้สัสทุเรศจีมินพูดขำๆก่อนจะออกแรงผลักกายของจองกุกให้ถอยออกไปอย่างหยอกล้อ แต่กลับกลายเป็นว่าร่างของจองกุกเซถอยหลังไปชนใครอีกคนอย่างแรง


อึก...ขะ..ขอโทษครับ


มึงกล้าดียังไงมาชนกูไอ้พวกเด็กเหลือขอกลุ่มแก็งค์ตรงหน้าจ้องมาที่จีมินและจองกุกด้วยสายตาน่ากลัว ก่อนที่ใครอีกคนจะกระชากจองกุกและจีมินไปยังหลังโรงเรียน


 

เสียงหมัดหนักๆกระทบลงที่ใบหน้าของทั้งสองคนแบบไม่มีการออมแรง ดูจากการแต่งตัวและการปักดาวที่ชุดนักเรียนมันก็คือรุ่นพี่ชั้นม.6ที่โรงเรียนของเขานี่แหละ


อึก!”


จะ..จองกุก!!!” จีมินตะโกนเรียกออกมาเมื่อมีรุ่นพี่อีกคนดึงร่างของจองกุกออกไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างแรงพร้อมทั้งอัดแรงเข้าที่กายของจองกุกอย่างจัง


อั่ก!” จีมินร้องเจ็บออกมาเมื่ออีกฝ่ายใช้มือจับแขนของจีมินออกห่างกันแล้วซัดหมัดเข้าที่สันกรามเล็กๆนี่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ดวงตาของทั้งคู่กำลังจะปิดลงพร้อมกับน้ำตาที่รินไหลลงมาด้วยความเจ็บ


พี่...แท


จองกุกนึกถึงใบหน้าของพี่ชายตัวเอง ป่านนี้จะเลิกเรียนที่มหาลัยรึยังนะ มาช่วยน้อง...มาช่วยผมที...ผมกับจีมิน...พี่ทะ...แท


ทำเหี้ยไรน้องกูไอ้สวะ!!” จู่ๆเสียงทุ้มตะคอกที่จองกุกคุ้นเคยมากที่สุดก็ดังขึ้น จองกุกถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจแล้วปิดตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน


เสียงเตะต่อยอย่างรุนแรงดังขึ้นโดยไม่มีการหยุดพักและมาพร้อมๆกับเสียงทุ้มที่สถบคำพูดอันหยาบคายออกมานับไม่ถ้วน จนไม่นานมันก็เงียบลงพร้อมๆกับร่างกายอันแสนระบมของจองกุกที่ถูกยกขึ้นเหนือพื้น


ไอ้กิ มึงอุ้มน้องคนนั้นแล้วพากลับบ้านเลยเดี๋ยวกูส่งที่อยู่ให้


อืม ไปเถอะน้องมันไม่ไหวแล้ว


แทฮยองอุ้มร่างช้ำของน้องชายขึ้นรถ ดวงใจของคนเป็นพี่แทบแตกสลายเมื่อเห็นน้องโดนซ้อมอยู่หลังโรงเรียน โชคดีจริงๆที่มีคนเห็นเหตุการณ์ไม่น่าไว้วางใจ ไม่งั้นจองกุกคงไม่รอด..


น้ำตาของลูกผู้ชายรินไหลอาบสองแก้มคนเป็นพี่ปัดมันออกลวกๆแล้วขับรถตรงดิ่งพาเจ้ากระต่ายน้อยกลับบ้าน โชคดีที่แม่ยังไม่กลับมาไม่งั้นมีบ้านแตกแน่ๆ


อย่างน้อยก็ให้น้องได้พักฟื้นสักหน่อย...ก็น่าจะโอเคแล้ว





 

ดวงตาช้ำๆของจองกุกค่อยๆเปิดขึ้นเด็กน้อยกระพริบตาเพื่อให้ภาพตรงหน้ามันชัดยิ่งขึ้นก่อนจะเบนสายตาไปมองคนที่กำลังนอนเฝ้าอยู่ด้านข้าง


พี่แท...


ใบหน้าเรียวที่เคยเนียนตอนนี้กลับมีรอยช้ำและแผลที่มุมปาก จองกุกเบ้หน้าและซี๊ดส์ปากด้วยความเจ็บเมื่อเขาพยายามจะเอื้อมไปหยิบกล่องพยาบาลมาทำแผลให้พี่ชาย แต่มันกลับไปกระทบโดนแผล


จะ..จองกุกอยู่นิ่งๆเดี๋ยวแผลที่ข้างตัวมันจะบวมหนักแทฮยองสะดุ้งตื่นมาก็พยายามจับคนเป็นน้องนอนลงทันที หากมันไปกระทบโดนจะทำให้ยิ่งหนักไปกว่าเดิม บอกเลยตอนนี้เขาทั้งกังวลและกลัวถ้าน้องเป็นอะไรไปเขาจะไม่ให้อภัยตัวเอง


แต่หน้าพี่มีแผล


อืม ลูกหลงนิดหน่อย วันพรุ่งนี้กูจะจัดการมันเอง


พี่แทไม่ต้องหรอก...พอแล้ว


แต่มันทำมึง มึงรู้ไหมใจกูแทบแตกตอนเห็นว่ามึงโดนกระทืบปางตายขนาดนั้น ฮึก


เวร...


น้ำตาเจ้ากรรมดันไหลมาตอนที่ไม่ถูกจังหวะเอาเสียเลย จองกุกชะงักไปก่อนจะลุกขึ้นมาอีกครั้งมือเล็กสั่นๆค่อยๆเลื่อนไปปาดน้ำตาบนใบหน้าให้กับแทฮยอง


อะ..อย่าร้อง พี่แทไม่เอาอย่าร้องจองกุกพูดเสียงสั่นแล้วดึงตัวพี่เข้ามากอดอย่างแนบชิด


ไม่ชอบ...


ไม่ชอบเลยที่เห็นพี่ชายต้องร้องไห้เพราะเขา


เขาสัญญาเขาจะทำให้ตัวเองแข็งแรงที่สุดจนดูแลพี่ชายของเขาได้


จะ..จองกุกอย่าเป็นอะไรไปนะ...กูรักมึง ฮะ ฮึก


ผมก็รักพี่


ผมจะดูแลพี่ให้ได้ แทฮยอง..

 





 

 

 

12 ปีผ่านไป


แทฮยองจากที่กลายเป็นเด็กปีหนึ่งตั้งแต่นั้น ตอนนี้ก็แปรเปลี่ยนไปเป็นประธานบริษัทส่งออกแอลกอฮอร์อย่างเต็มตัว จนถึงขั้นที่มีข่าวว่า คิมแทฮยองเด็กที่ไม่มีอะไรเลยแต่สามารถก่อตั้งบริษัทขึ้นได้ด้วยตัวเองทั้งหมด อีกทั้งยังเป็นบริษัทที่มีคุณภาพการจัดการที่ดี ยกให้ติดอันดับท็อปห้าของประเทศ  แต่กว่าจะมีวันนี้มาแทฮยองต้องห่างจากแม่และจองกุกน้องชายของตัวเองเพราะระยะทางไปกลับมันไกลเกินไปพอไปถึงฟ้าคงจะสางแล้วไม่ได้นอนผ่อนพักกันพอดี


จนแทฮยองตัดสินใจย้ายออกมาสร้างเนื้อสร้างตัวในตอนแรกๆแน่นอนว่าจองกุกไม่ยอม รายนั้นน่ะร้องไห้งอแงแต่แทฮยองสัญญาเอาไว้ว่าจะกลับมาเยี่ยมทุกๆเดือน


แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำตามสัญญาเลยเพราะงานที่บริษัทค่อนข้างจะยุ่งอยู่พอสมควร ถึงแม้จะมีโทรหากันบ้างแต่มันก็ไม่ได้ยาวนานอะไรนัก นี่มันก็ผ่านมาห้าเดือนได้แล้วที่ทางจองกุกยังไม่โทรหาเขาเลย


เจ้าน้องนั่นลืมเขาไปแล้วรึไงนะ


เห้อยังไงก็เถอะ จากที่คุยกับแม่จองกุกน่ะเริ่มจะออกเที่ยวเป็นประจำแล้วสิถึงแทฮยองจะส่งเงินให้ทุกเดือนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องเอาไปใช้ฟุ่มเฟือยแบบนั้นสักหน่อย


ครับแม่


(เห้อ แทเมื่อไหร่จะกลับบ้านแม่คิดถึง)


เดี๋ยวผมต้องดูอีกทีอะแม่ ที่นี้งานยุ่งมากๆเลยขอโทษด้วยนะครับ แล้วที่นู้นเป็นยังไงบ้างมีอะไรขาดไหมครับเดี๋ยวผมให้คนส่งไปให้


(ไม่ต้องหรอกแท แค่นี้มันก็เยอะเกินไปแล้วแม่เกรงใจเรา)


แม่ แม่เลี้ยงผมมานะแค่นี้ผมยังตอบแทนไม่หมดด้วยซ้ำ


(ฮ่าๆโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ยเรา แต่ยังไงก็เป็นเจ้าเด็กน้อยในสายตาแม่อยู่ดีล่ะ)


น่าแม่ก็ แล้วจองกุกล่ะครับ


(พึ่งออกไปจากบ้านเมื่อกี้นี่เอง)


ออกอีกแล้วหรอครับ


(อืม แม่พยายามห้ามแล้วแต่แม่ก็แพ้ลูกอ้อนน้องทุกที)


โห่ แม่ก็เหมือนกันแหละ คืนนี้เดี๋ยวผมไปรับน้องมานอนกับผมก็ได้ แม่ไม่ต้องห่วงนะกินข้าวพักผ่อนเยอะๆนะครับ


(จ้า แม่รักลูกนะ)


รักเหมือนกันครับ


แทฮยองกดวางสายก่อนจะเก็บมันเข้ากระเป๋ากางเกงตามเคย คิ้วสวยของประธานขมวดกันเป็นปมยังไงเขาก็ต้องออกไปตามจองกุกให้ได้ ถึงแม้จะไม่รู้หรอกว่าตอนนี้น้องมันเปลี่ยนไปยังไงบ้าง แทฮยองลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป ระหว่างทางก็บอกเลขาส่วนตัวเอาไว้ว่าให้เคลียร์งานเขาจะรีบกลับมาเซ็นต์



 

มือเรียวกดเปิดประตูรถแล้วเข้ายังภายใน โทรศัพท์หรูถูกเปิดขึ้นอีกครั้งร่างบางพิมพ์เบอร์โทรของจองกุกก่อนที่มันจะขึ้นสถานที่ที่เจ้าตัวอยู่ในตอนนี้


เทคโนโลยีชะมัด..


ตึ๋ง ตึ๋ง ตึ๋ง


เสียงจากโทรศัพท์และมีจุดวงกลมสีฟ้าปรากฏอยู่บนแผนที่ในหน้าจอ ซึ่งตอนนี้จองกุกกำลังอยู่ที่


สนามแข่ง


วอทเดอะ**


นี่มันเหี้ยไรเนี้ย จองกุกกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่แปลกใจเลยจริงๆตอนที่แม่บอกใบ้มาว่าน้องมีแผลเต็มตัวและที่ใบบ้าๆนั่นที่แทฮยองเจอเมื่อตอนที่เขาไปหา มันคือใบรับรองจากโรงพยาบาล


ถ้ามีหลายใบก็แสดงว่าเข้าหลายรอบเลยน่ะสิ...


แทฮยองถนอมร่างของจองกุกมาตั้งแต่เล็กๆแล้วทำไมจองกุกถึงต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงอยู่ในสนามแข่งรถบ้าๆนั่นด้วย!! แทฮยองทุบพวงมาลัยรถก่อนจะรีสตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างขับดวงตากลมก็จ้องมองที่แผนที่ในโทรศัพท์ไปด้วย คันเร่งถูกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนถึง120


ใบหน้าตอนนี้แทฮยองนั้นโกรธจัดแบบไม่มีเคยมีมาก่อน ถ้าไปถึงที่นั่นจองกุกจะต้องมีคำอธิบายที่ดีกว่านี้


 

 

ไม่เกินสิบนาทีแทฮยองก็มาถึงที่สนามแข่งรถ มือเรียวกระชากเสื้อสูทสีดำของตัวเองไปไว้เบาะข้างๆแล้วจัดเสื้อเชิ้ตบางสีขาวให้เข้าที่ก่อนจะเปิดประตูก้าวลงจากรถด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคืองเต็มทน


ขาเรียวก้าวฉับๆอย่างรวดเร็วเข้าไปในสนามแข่งที่ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนเสียงดังมากมาย แทฮยองมองหาคนใกล้ๆแล้วเดินเข้าไปถาม


ขอโทษนะครับ คุณเอ่อ..รู้จักคนที่ชื่อจองกุกไหมแทฮยองเอ่ยถามชายตัวเล็กร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา ชายคนนั้นทำหน้าอึ้งๆแล้วถามกลับ


คะ..คุณ...พี่แทฮยองใช่ไหมครับ?”


ห..หะรู้จักผมด้วยหรอ


ผมจีมินไงพี่


อ้าวหรอ อืมเปลี่ยนไปเยอะเลยหนิ


พี่มาหาจองกุกใช่ไหม


ใช่ เห็นบ้างไหม


แข่งอยู่ในสนามอะพี่จีมินพูดพลางเพยิดหน้าไปทางสนามแข่งที่มีรถสองคันกำลังเร่งเครื่องแข่งกันอย่างดุเดือด ใบหน้าเรียวเหว๋อไปกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก


ภาพตรงหน้านี่ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมามันคงจะน่ากลัวมากๆ


จีมิน ถ้าเสร็จแล้วบอกจองกุกออกไปหาพี่หน่อยนะ พี่จะรออยู่ที่รถข้างนอก


คะ..ครับจีมินรับคำอย่างตะกุกตะกักเมื่อเงยขึ้นไปมองใบหน้าที่นิ่งงันของอีกฝ่าย มันดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก...แต่ในอีกขณะหนึ่งก็รู้สึกถึงความเศร้าเช่นกัน





 

แทฮยองเดินออกมาจากสนามแข่งพยายามสงบสติอารมณ์ให้มันไม่พุ่งพล่านไปกว่านี้ ร่างบางทิ้งน้ำหนักลงที่หน้ากระโปรงรถของตัวเองก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเลื่อนไปพลาง


กึก..กึก


เสียงย้ำเท้าก้าวเข้ามาใกล้ๆ แทฮยองสูดหายใจก่อนจะเก็บโทรศัพท์ของตัวเองลงพร้อมกับเบนสายตาไปเจอกับน้องชายตัวเอง...ที่ไม่เหมือนเดิม

 

ใบหน้าเรียวคมสันกรามขึ้นเด่นชัดนั้นและดวงตาที่แต่ก่อนเคยกลมโต แต่ตอนนี้มันกลับคมกริบพร้อมเชือดเชือน คิ้วเรียงตัวกันได้สวยและจมูกที่โด่งๆขึ้นเป็นสันร่างกายก็หนาและแข็งแรงขึ้นแถมสูงกว่าแทฮยองอีก บอกทีนี่มันกระต่ายที่เขาจะมาปราบจริงๆน่ะหรอ


จองกุกปรายตามองพี่ชายตัวเองก่อนจะก้าวเท้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า แทฮยองพยายามรวบรวมสติแล้วเงยขึ้นไปประจันหน้ากับน้องชายตัวเอง


จองกุก


....


ออกจากบ้านไปทุกวันเพื่อมาแข่งรถที่นี้น่ะหรอ


“…”


มึงตอบกูสิไม่ใช่ให้เงียบ!!”


เออ!” จองกุกตะคอกกลับมาทำให้แทฮยองโกรธจนแทบจะร้องไห้ มือเรียวกำหมัดขึ้นแล้วต่อยไปที่ใบหน้าของน้องชายตัวเอง ใบหน้าคมหันไปตามแรงก่อนจะค่อยๆหันกลับมาจดจ้องที่แทฮยอง


น่ากลัว...


ตอนนี้จองกุกทั้งน่ากลัว...และดุร้าย


กูเป็นห่วงมึง มึงรู้ตัวไหม!! กูถนอมมึงมานะจองกุกไม่ใช่ให้มึงมาทำแบบนี้กับร่างกายตัวเอง


เป็นอะไรทำไมไม่บอก จะตายห่าอยู่แล้วก็ยังไม่พูด!!”


รำคาญว่ะ..


กึก...


สิ้นเสียงคำพูดแทงใจดำนั่นแทฮยองก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เขื่อนน้ำตาแตกทะลักลงมาจนไหลอาบใบหน้า แทฮยองยกมือเรียวปาดน้ำตาก่อนจะตีเข้ารัวๆที่อกแกร่งของน้องชายตัวเอง


จองกุกชะงักไปแต่ก็ยอมให้มือเล็กๆนั่นทุบตี


ทำไมมึงพูดแบบนี้จองกุก ฮึก กูเป็นห่วงมึง!!”


มึงน้องชายกูนะทำไมมึงถึงไม่พูด จองกุกทำไมมึงไม่พูด!!” จองกุกคว้าร่างของพี่ชายเข้ามากอดชิดแนบอก มือหนาก็กระชับที่เอวบางไปด้วย


ตอนนี้เขาทำตัวไม่ถูกจริงๆ ตอนแรกเขาจะทำเมินไปด้วยซ้ำที่ผ่านมาไม่เคยจะโทรหากันนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาน้อยใจมาถึงตอนนี้ แต่พอมาเห็นน้ำตาแล้วจองกุกแพ้..แพ้อย่างราบคาบเลยล่ะ


จองกุก ฮึก....ฮืออ ทำไมอ่ะ ฮึก


เงียบได้แล้วพี่แท ไม่ร้องแล้ว


ฮึก..ก็ดูสิ่งที่มึงพูด กะ..กูก็เจ็บเป็นนะเว้ยแทฮยองพูดเสียงอู้อี้ในอ้อมอกของจองกุก แต่ถึงอย่างนั้นแขนเล็กก็โอบกอดจองกุกไว้ด้วยเช่นกัน


ก็ที่ผ่านมาพี่ไม่โทรหาผมเลย พี่ไม่รักษาสัญญาที่พี่บอกจะมาเยี่ยม คนเป็นน้องมันก็ใจแป่วได้เหมือนกันไม่ใช่แค่พี่!” จองกุกพูดระบายออกมา ความน้อยใจคือสิ่งที่อึดอัดที่สุดสำหรับเขา มือหนาดันร่างเล็กออกจากอ้อมกอดแล้วเดินออกไป มือเรียวของแทฮยองคว้าปลายเสื้อของจองกุกไว้ได้ทันแล้วเอ่ยเสียงสั่น


อะ..อย่าไป..จองกุก อย่าไป อย่าไปนะ ขอโทษ! พี่ขอโทษ! ฮึก


แทฮยองสะอื้นแล้วล้มลงกับพื้นแต่จองกุกก็ยังคงไม่หยุดเดิน มันยิ่งทำให้แทฮยองใจจะขาด


จองกุกกัดริมฝีปากตัวเองแนบแน่น มึงมันโง่จองกุกทั้งที่บอกจะปกป้องแต่กลับทำให้แทฮยองร้องไห้ ในหัวคิดอยากจะเดินออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด แต่โทษทีใจมันไม่ได้แข็งพอ จองกุกหันหลังกลับแล้ววิ่งเข้ามาดึงร่างของแทฮยองขึ้นก่อนจะสวมกอดทันที


จะ จองกุก ฮึก ฮืออ อย่าไป อย่าไปนะ


ชู่วว ไม่ร้องแล้วพี่แท ไม่ไปแล้วๆ


จองกุกนิ่งงันไปชั่วครู่พยายามให้พี่ชายสงบสติอารมณ์ก่อนที่จะมานั่งคุยกันอย่างปกติอีกครั้ง  จองกุกหยิบบุหรี่ขึ้นมาพลางปรายตามองแทฮยอง


บุหรี่หรอ


อืม...ผมพี่เริ่มดูดมันตอนม.5


มึงนี่มัน...แทฮยองพูดก่อนจะปัดเจ้าบุหรี่แสนเหม็นลงบนพื้น จองกุกมองด้วยสีหน้างงๆถ้าปัดตกแบบนี้แสดงว่าแทฮยองไม่ได้ดูดบุหรี่


พี่ไม่ได้ดูดมันหรอ


อืม มันเหม็น ไม่ชอบ


พี่เปลี่ยนไปเยอะมากเลยนะพี่แทเสียงทุ้มของน้องพูดขึ้นก่อนจะเบนสายตาไปมองที่พี่ชายตัวเอง แม่งโครตสวย พอบวกกับแสงไฟอ่อนๆยิ่งทำให้ดูดีขึ้นไปอีก ดวงตากลมๆและจมูกโด่งน่ารักอีกทั้งแก้มนุ่มๆนั้นยิ่งอยากทำให้จองกุกฟัดมันไปเรื่อยๆ


อืม มึงก็เหมือนกันสูงกว่ากูอีก


พี่แม่งโครตสวย….สวยจนผมไม่คิดกันแค่พี่น้อง


บะ..บ้า พูดเชี้ยไรออกมา เมายาหรอมึงแทฮยองตอบกลับด้วยใบหน้าแดงซ่านยอมรับสักทีสิว่าก็เขินเหมือนกันแหละน่าที่น้องแซว


หึๆ


จองกุกหัวเราะในลำคอแล้วหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาแล้วใช้นิ้วคีบยาดูดแท่งยาวมาเม้มไว้ที่ปาก มืออีกข้างก็จุดไฟแช็กเตรียมจะมอดไหม้ม้วนบุหรี่


กูมีข้อเสนอให้มึง แต่มึงต้องเลิกบุหรี่จองกุกจองกุกเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะเก็บไฟแช็กแล้วหยิบเจ้าม้วนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดออกจากปาก ดวงตาคมกริบก็จ้องที่เรือนร่างบางของพี่ตัวเองไปด้วย


ทิ้งบุหรี่งี่เง่านั่น....แล้วมาดูดกูแทน...


หึ ข้อเสนอน่าสนใจชะมัด


ไม่รอให้แทฮยองทักท้วง จองกุกก็ปาซองบุหรี่และไฟแช็กตัวโปรดออกไปให้พ้นสายตาก่อนจะใช้มือยันที่กระโปรงรถกักตัวพี่ชายของตัวเองเอาไว้


เสนอมาแล้วก็ยินยอมด้วยนะครับ


หึ เจ้าเล่ห์ชะมัดแค่หยอกเล่น


สำหรับผมไม่มีคำว่าหยอกเล่น และพี่ก็จะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นเพราะพี่คือ ของผม


หากผ่านคืนนี้ไปเราจะไม่ใช่เพียงแค่พี่น้องกัน


อีก ต่อ ไป

END


ติดแท็ก #กล่องออลวี

 #กล่องออลวี

 #กล่องออลวี


เพราะนี่คือกล่องสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด


Talk กิี๊สสสสสสสสสสสสสสส 

ทำไม่ตรงตามพล็อต

ทำไม่ตรงตามพล็อต​

ทำไม่ตรงตามพล็อต​

ทำไม่ตรงตามพล็อต​


คือเขียนไว้เเล้วนะว่าจะไม่เรท แต่ทำไมมันต้องมาจบงี้ทุกทีอ่ะ ว้อยยยยยยยยยยย



T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #61 rollybay (@rollybay) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 11:59
    ซินเนอร์มากกกกก /กระโดดลงนรก
    #61
    0
  2. #57 TAEKOOKTAEKOOK (@Markbam9397MB) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 08:19
    มีต่อก็จะดีเด้ออ5555
    #57
    0
  3. #56 Iamjeonjk (@Iamjeonjk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 07:45
    นุ๋ว่ามันควรมีภาพต่อ ;-;
    #56
    0
  4. #55 Mashiata (@Mashiata) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 07:26
    น่ามีพากย์ต่อ555
    #55
    0
  5. #54 I'M HAPPY มากๆ (@0847394435) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 02:04
    หื้มร้ายกาจ
    #54
    0
  6. #53 Porsch01 (@Porsch01) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:31
    จะบ้าแล้วว น่ารักกกก อ้ากก
    #53
    0