[SF/OS]🎁 The box of BTS #กล่องออลวี

ตอนที่ 13 : A BOX NINE KOOKVMIN [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    29 มี.ค. 62




A BOX NINE

พล็อตจากคุณ : อิมแจบอม

 

 

 

 



KOOKVMIN


 

Talk : ถ้าแต่งไม่สนุกยังไงขอโทษด้วยนะคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยมีสมาธิเลย



 


คิม แทฮยอง เป็นเพียงเด็กหนุ่มมัธยมปลายทั่วไปใช้ชีวิตปกติธรรมดา ตอนช้าตื่นไปเรียน ตกค่ำก็หางานทำ เลิกงานตีสองก็ต้องตื่นไปโรงเรียนตอนหกโมงเช้า แทฮยองได้นอนเพียงวันละห้าชั่วโมงเท่านั้น อืมม...พวกคุณอาจจะสงสัยว่าครอบครัวของแทฮยองไปไหน คนตัวเล็กสูญเสียครอบครัวตั้งแต่อายุสิบสองแต่ก็ได้ความช่วยเหลือจากญาติๆจนเติบโตขึ้นมาได้ทุกวันนี้ แทฮยองตัดสินใจขึ้นมาทำงานที่เมืองและส่งเสียตัวเองเรียนตั้งแต่มอสามจนถึงชั้นมอหกในปัจจุบัน


แทฮยองเลือกทำงานที่ไนต์คลับในตอนแรกๆผู้จัดการยังไม่อนุมัติเพราะอายุยังไม่ถึง แต่คิมแทฮยองคนนี้ก็ใช้ลูกอ้อนทุกทางจนเขาถึงได้มาทำงานในไนท์คลับแห่งนี้


มือเรียวแกะกระดุมปลดเปลืองเสื้อนักเรียนของตัวเองออกจากนั้นสวมเสื้อเด็กเสิร์ฟที่ทางร้านจัดมาให้ใส่เข้าไปแทน ถึงแม้จะง่วงแค่ไหนแทฮยองก็ต้องฝืนเพราะเงินนั้นสำคัญในการเรียน


แทฮยอง เอาแก้วนี้ไปเสิร์ฟที่โต๊ะวีไอพีสามหน่อยจ้า


ครับผม

เสียงเล็กรับคำเดินไปหยิบแก้วน้ำหลากสีใส่ถาดจากนั้นก็เดินนำไปให้ที่โต๊ะวีไอพี ดวงตากลมสอดส่องผ่านความมืดจนกระทั่งเจอโต๊ะนี้อยู่ที่มุมโต๊ะ พนักงานเสิร์ฟตัวเล็กไม่รอช้าเดินถือถาดเข้าไปแล้ววางน้ำลงที่โต๊ะทันที


ดวงตาคมกริบดั่งเสือจากแขกวีไอพีสองคนจ้องมาที่แทฮยองจนร่างเล็กขนลุกซู่ขึ้นมา แทฮยองหลบสายตาแล้วรีบขอตัวเดินออกมาทันที


ขนลุกชะมัด...

 


เมื่อถึงเวลาเลิกงานแทฮยองรีบเปลี่ยนชุดแล้วกล่าวลาพี่ๆในร้านแล้วเดินออกมาทันที เพราะความง่วงเริ่มรุกล้ำเข้ามาเรื่อยๆ ปากเล็กหาววอดๆออกมาเป็นรอบที่ล้านแปดแต่ยังไงก็ต้องฝืนตัวเองไว้


ระหว่างที่ขาเรียวกำลังก้าวเดิน จู่ๆก็มีชายสองคนเดินมาดักหน้าแทฮยองเอาไว้ ความง่วงตะกี้นี้หายเป็นปลิดทิ้งทันที ร่างเล็กกลั้นหายใจแล้วรีบก้าวขาผ่าน แต่ไม่ทันไรก็โดนกระชากแขนอย่างแรงจนตัวเองถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของใครสักคน


ปล่อยกู ไอ้เหี้ย!! ปล่อยๆๆเสียงเล็กตะโกนขึ้นอย่างตกใจ มือบางก็พยายามปัดป่ายทุบตีไปทั่วอย่างไม่ลดละ


ไอ้ห่านี่อย่าแกล้งเด็กเสียงทุ้มของชายอีกคนพูดขึ้น แขนแกร่งที่โอบรัดแทฮยองไว้ก็คลายออกชายตรงหน้าขำออกมานิดๆแล้วหันไปพูดกับอีกคน


โทษที...เด็กแม่งน่ารักเกิน


พวกคุณเป็นใครแทฮยองเอ่ยถามพลางก้าวออกมารักษาระยะห่างเล็กน้อย ถ้าเกิดอะไรขึ้นเขาจะได้วิ่งหนีทัน


ฉันปาร์คจีมิน


ส่วนฉันจอนจองก-”


ไม่ได้ถามชื่อ ถามว่าเป็นใคร


กวนตีน...จองกุกพูดขึ้นอุบอิบจนแทฮยองหันขวับมองหน้าทันที


ใจเย็นหนูน้อยพวกเราไม่ได้ทำอะไรหรอกเสียงทุ้มของจีมินเอ่ยขึ้น แต่แทฮยองยังคงเถียงขึ้นสุดตัว


ไม่ได้ทำบ้าอะไรล่ะ ก็ลุงคนนั้นเขายังจับผมเข้าไปกอดอยู่เลย!” จีมินขำออกมานิดๆกับสิ่งที่แทฮยองพูด จองกุกหน้าเหว๋อไปสักพักเมื่อได้ยินคำว่าลุงจากปากเด็กคนนี้


หน้ากูแก่ขนาดนั้นเลยหรอวะ...


ยินดีที่ได้รู้จัก เด็กน้อยปาร์คจีมินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆที่มุมปากไม่น่าไว้วางใจ


อ๋อ พอดีผมไม่อยากรู้จักแทฮยองชะงักไปสักพักก่อนจะพึ่งนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป สกิลความปากหมาของแทฮยองนี่ที่หนึ่ง จะไม่รอดเพราะปากนี่แหละหน่า


หึ ไหนมาดูกันฉันจะสามารถสยบปากร้ายๆของเธอด้วยปากของฉันได้ไหมจีมินพูดก่อนจะค่อยๆก้าวขาเข้ามาใกล้คนร่างเล็ก แทฮยองสะดุ้งก่อนจะรีบถอยหนีอย่างรวดเร็วก่อนจะหมุนตัวแล้วรีบสับขาวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว


หึ


จีมินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองแผ่นหลังเล็กวิ่งหนีไปจนสุดสายตาแล้วหันมามองหน้าเพื่อนสนิทของเขาอีกครั้ง ใบหน้ายู่ๆทำเขาหลุดขำออกมา


หัวเราะเหี้ยไรไอ้สัสมิน


โดนเด็กทักว่าลุงนี่หน้ามึงบูดขนาดนี้เลยหรอวะ


สัสกูก็อายุ23เท่ามึงไหม.....เจอแน่แทฮยอง





วันถัดมาแทฮยองมาทำงานที่ไนท์คลับตามเดิม เพียงแต่ว่าคนตัวเล็กดูระแวงกว่าทุกวันเสียวจะเจอเจ้าลุงสองคนนั่นอีกน่ะสิ โอ้ยจะบ้าตาย


แทสองแก้วนี้โต๊ะวีไอพีสามจ้าแทฮยองตะหงิดๆกับโต๊ะที่ตัวเองต้องไปเสิร์ฟแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องทำ ร่างเล็กหยิบแก้วในถาดตามเดิมแล้วเดินไปยังโต๊ะวีไอพีสาม

 

ปากเล็กสวดมนต์อยู่อุบๆอิบภาวนาให้ไม่ต้องเจอ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อดวงตากลมเห็นจีมินและจองกุกกำลังนั่งกันอยู่อย่างสบายๆ ใจเล็กเต้นไม่เป็นส่ำทันที แทฮยองยืนทำใจสักพักก่อนจะรีบเดินเข้าไปเสิร์ฟ มือเล็กหยิบแก้วสีอัมพันลงกับโต๊ะอย่างว่องไวแล้วเตรียมที่จะออกมา แต่กลับมีเสียงเข้มเอ่ยเรียกเอาไว้ก่อน


แทฮยอง


คะครับ...แทฮยองค่อยๆหันมามองเจ้าของเสียง จองกุกปรายตามองก่อนจะเอ่ยเสียงนิ่งๆ


หยิบให้หน่อย


มีมือไม่หยิบแดกเองวะ


ร่างเล็กได้แต่คิดไว้ในใจ...แทฮยองกรอกตามองบนก่อนจะหยิบแก้วน้ำแล้วยื่นให้กับร่างหนา แต่เจ้ากรรมดันหล่นทับ แทฮยองจู่ๆก็เสียหลักถลาล้มลงไปข้างหน้าทับกับร่างของจองกุก น้ำสีอัมพันที่ถือมาด้วยก็สาดกระจายตามแรงโน้มถ่วงก่อนที่มันจะกระทบลงบนเสื้อเชิ้ตของจองกุกจนเปียกปอนไปหมด


ขะ..ขอโทษครับแทฮยองรีบลุกขึ้นมาก้มโค้งลงอย่างรู้สึกผิด มือเล็กสั่นๆหยิบผ้าขึ้นมาแล้วรีบเช็ดไปตามอกแกร่งของจองกุก


ใบหน้าคมของจองกุกหันมามองจีมินก่อนที่ทั้งคู่จะแสยะยิ้มพร้อมๆกัน ดวงตาคมของทั้งคู่จ้องมองมาที่เจ้าเด็กน้อยที่ยังไม่ประสา แทฮยองก็มัวแต่ก้มหน้าก้มตาเช็ดจนไม่รู้เลยว่ามีเสือสองตัวจ้องจะกินกวางน้อย


เธอรู้ไหม เสื้อตัวนี้มันเท่าไหร่จู่ๆจองกุกก็พูดขึ้นมา มือเล็กที่กำลังซับความเปียกให้ก็หยุดแล้วเงยหน้าขึ้นมามองอย่างเกรงๆ


มะ..ไม่รู้


แสนสองราคาที่ร่างหนาพูดออกมาทำเอาแทฮยองช็อกไปชั่วครู่ ชีวิตนี่มันจะกลั่นแกล้งเขาเกินไปแล้ว ใบหน้าเล็กซีดลงอย่างหนักจนจีมินและจองกุกต่างพากันขำออกมาเล็กน้อย


เพราะงั้น...เธอต้องชดใช้มันนะแทฮยองจีมินพูดพร้อมเลียริมฝีปากล่างไปพลาง ทั้งสองคนมองหน้ากันอย่างรับรู้ว่ากำลังคิดอะไรกันอยู่


แล้วผมต้องทำยังไง


ย้ายมาอยู่กับพวกฉัน


เดี๋ยว...มันต้องขนาดนั้นเลยหรอ คือแทฮยองยอมไปนั่งล้างจานสองสามชั่วโมงต่อวันยังดีกว่าเลยเชียว


และนายต้องมาจัดการเอกสาร เดี๋ยวฉันจะสอนให้จีมินพูดก่อนจะหยิบแก้วน้ำสีอัมพันขึ้นมาดื่ม


ฉันให้นายเลือกจองกุกพูด


งั้นเดี๋ยวผมจะไปที่บ้านคุณทุกวัน...ได้ไหม


ไม่ได้!! พรุ่งนี้นายต้องย้ายของมาที่บ้านของพวกเราทั้งหมด


 


แล้วจะให้กูเลือกทำไมในเมื่อพวกลุงก็คิดกันเอาเองแบบนี้นี่ไง


เฮ้อ จะรอดไหมเนี่ย

 




วันต่อมา


ขาเรียวเดินกลับมายังห้องพักของตัวเองวันนี้แทฮยองไม่ได้ไปทำงานเพราะที่คลับหยุดหนึ่งวัน คืนนี้แทฮยองจะได้มีเวลาติวหนังสืออย่างเต็มที่ แต่สิ่งที่แปลกไปคือมีรถคันใหญ่จอดอยู่ที่หน้าห้องพักของเขา พอเดินเข้าไปก็พบว่าของทุกๆย้ายกำลังเข็นขึ้นรถไปเกือบจะหมด


ขอโทษนะครับ นี่มันเรื่องอะไรหรอ


คุณจีมินกับจองกุกสั่งให้มาเก็บของไปน่ะครับ


เมื่อได้ยินดังนั้นแทฮยองก็ยิ่งช็อกกว่าเดิม ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ถ้าจะมาย้ายกันก็น่าจะบอกกันบ้าง แทฮยองเดินออกมายืนหน้ามุ้ยอยู่หน้าห้องพักตัวเอง


เลิกทำหน้ามุ้ยสักทีเสียงทุ้มเข้มดึงขึ้นทำเอาแทฮยองหันไปมองทันที ก็พบกับเจ้าของตัวการที่สั่งให้มาย้ายของบ้านเขานี่แหละ..จอน จองกุก


นี่ลุง


อะไรนะ


เปล่าครับ พี่จะให้ผมไปวันนี้เลยจริงๆหรอ


อืม ไปขึ้นรถได้แล้วจีมินรออยู่ในนั้น


ร่างหนาพูดตัดบทแล้วเดินกลับไปทันที แทฮยองนิ่งไปสักพักก่อนจะเดินตามไป รถหรูราคาแพงสีดำสนิทจอดอยู่ตรงหน้าแทฮยอง มือเล็กเปิดประตูฝั่งคนนั่งก็เจอกับจีมินที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว


คือจะให้นั่งหลังคารถไปหรอจองกุก พี่ตอบผมหน่อยโว้ยยย


อ่าว มีแค่สองที่นั่งแล้วจะให้ผมนั่งไหนอะเสียงเล็กเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ มันก็จริงๆไหมละเอารถมารับแต่นั่งได้แค่สองคน ดวงตาคมปรายตามองแทฮยองก่อนที่มือหนาจะกระชากร่างบางให้เข้ามาใกล้แล้วยกแทฮยองอุ้มนั่งตักพร้อมกับปิดประตูเสร็จสรรพ


คือให้ผมนั่งรถโดยสารไปก็ได้


เงียบน่าจีมินพูดพลางสอดมือเข้าไปกอดเอวบางของแทฮยองเอาไว้ จนร่างเล็กขนลุกเล็กน้อยน้ำหนักของคนบนร่างไม่ได้เป็นผลกับจีมินเลยสักนิด กลิ่นน้ำหอมสดชื่นลอยมาเตะจมูกโด่งทำให้จีมินอยากจะดมมันเพิ่มขึ้นไปอีก ล้อรถหรูค่อยๆเคลื่อนไปตามถนนดวงตากลมของแทฮยองจ้องมองไปตามทางที่จองกุกขับผ่านอย่างเพลิดเพลิน


ไอ้มิน ทางฝั่งนู้นมันแจ้งมา


ว่าไง


มีคนเอาข้อมูลเราไปขายว่ะ


บอกลูกน้องยัง


บอกแล้ว กูให้เอาตัวมันมาให้เร็วที่สุด


หึ


บทสนทนาของทั้งสองคนดังขึ้นในรถจนทำให้อีกคนที่ฟังอยู่อย่างแทฮยองจู่ๆก็ขนลุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ถ้าจีมินกับจองกุกเป็นมาเฟียเรื่องฆ่าคนก็คงจะธรรมดา..


แต่พอดีแทฮยองมันใจไก่ไง ถ้าเห็นแบบนั้นจริงๆเขาก็คงไม่หลับไม่นอนแน่ๆ


 

 

 

ไม่นานรถก็เข้ามาจอดยังบ้านหลังใหญ่ มีการ์ดชุดดำยืนอยู่เต็มไปหมดจนแทฮยองเริ่มที่จะกลัวขึ้นมาจริงๆ มือเล็กเปิดประตูแล้วค่อยๆย้ายตัวเองออกมาจากตักของร่างหนา จีมินและจองกุกเดินนำเข้าบ้านไปอย่างชิวๆก่อนที่ขาเรียวเล็กของแทฮยองจะก้าวตามเข้าไป ภายในบ้านตกแต่งเป็นสีขาวทองสลับกันอย่างหรูหรา มันดูกว้างจนสามารถที่จะกลิ้งไปมาก็ยังได้


สาบานเลยจริงๆแทฮยองพึ่งเคยเจอบ้านที่หรูแบบนี้ด้วยตาตัวเองครั้งแรก


แทฮยอง ตามฉันมาจีมินเอ่ยเรียกคนตัวเล็กอย่างแทฮยองให้เดินตามขึ้นไปยังห้องทำงานของพวกเขาทั้งสองคน เมื่อมาถึงร่างเล็กก็นั่งลงที่โซฟาก่อนที่จีมินจะวางปึกแผ่นกระดาษมากมายลงตรงหน้า


หน้าที่ของเธอ...ตรวจตัวเลขแล้วคิดเปอร์เซ็นมันออกมาทั้งหมด ทำได้ใช่ไหมแทฮยองพยักหน้าพลางกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก มือเล็กค่อยๆหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาดูทีละแผ่น มันเต็มไปด้วยตัวเลขและภาษาอังกฤษทั้งหมด


ชิบหาย....


แทฮยองสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะเริ่มลงมือคิดคำนวณเปอร์เซ็นต่างๆ เหตุด้วยเพราะตัวเลขที่เยอะเกินไปทำให้คนตัวเล็กต้องคิดมันซ้ำๆหลายรอบ ข้อมูลที่คิดออกมาจะได้ไม่ผิดพลาดจนเกินไป


จีมินกับจองกุกนั่งมองร่างเล็กทำงานอย่างตั้งใจ ก่อนที่เจ้าสองคนนี้จะหันไปทำงานของตัวเองบ้าง มือหนาของจีมินตวัดลายเซ็นลงบนกระดาษหลากหลายแผ่นก่อนที่จะส่งให้จองกุกเพื่อที่จะเซ็นต่อไปอีกช่อง ที่จริงพวกเขาไม่จำเป็นต้องมาทำงานแบบนี้ก็ได้ แต่ถ้าไม่ทำชีวิตมันก็ว่างเกินไป ทุกครั้งที่ทำงานจะไม่มีการพักคั่นกลางใดๆเกิดขึ้นนอกจากจะทำให้เสร็จจบภายในวันเดียว พวกเขาถึงจะได้พักกันอย่างเต็มที่


เป็นเวลานานกว่าชั่วโมงแล้วที่แทฮยองนั่งจมปุ๊กอยู่ตรงนั้นคำนวณเลขไปเท่าไหร่ๆก็ลืมตลอด ทำให้แทฮยองต้องคิดใหม่หลายๆรอบร่างเล็กถอนหายใจออกมาเหนื่อย ความปวดที่ขมับยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเนื่องจากความเครียด คิ้วสวยขมวดกันจนเป็นปม


ร่างหนาของจองกุกลุกจากเก้าอี้หรูแล้วเดินเข้ามาหาแทฮยองที่กำลังนั่งเครียดอยู่ ไม่แปลกเลยที่คนตัวเล็กจะเครียด เพราะตัวเลขที่เยอะมันทำให้สับสนได้


ไม่ได้ตรงไหนจองกุกเอ่ยถามก่อนจะนั่งลงที่โซฟาข้างๆแทฮยอง


ผมคำนวณแล้วลืมตลอดเลยครับ


ไม่แปลกที่จะลืม นายควรจะเอายอดที่รวมอยู่ตรงนี้มาบวกกันแล้วคิดเป็นเปอร์เซ็นอีกทีนึง


ขอบคุณครับเมื่อได้รับคำแนะนำจากจองกุกแทฮยองก็เริ่มลงมือทำตามที่ร่างหนาบอกทันที  ดวงตาคมมองคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูแล้วเอื้อมมือไปยีผมนุ่มนั้นเบาๆแล้วลุกกลับไปยังที่ทำงานของตัวเอง จีมินที่มองอยู่ก็ยิ้มออกมาให้กับความตั้งใจของแทฮยองเช่นกัน

 




ชีวิตประจำวันของแทฮยองดำเนินไปเรื่อยๆเขาก็ยังคงต้องมานั่งทำเอกสารที่ห้องทำงานของทั้งคู่ตามเคย เพียงแต่ว่าคนตัวเล็กไม่ต้องขอความช่วยเหลือจากจีมินและจองกุกอีกเพราะการทำเอกสารจนชินทำให้คนตัวเล็กเก่งด้านการคิดมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงแรกๆของการทำงานแทฮยองเครียดไมเกรนขึ้นหัว จนจองกุกต้องอุ้มมานอนพักที่ห้องก่อน 


อีกสิ่งหนึ่งที่พัฒนาขึ้นอีกก็คือความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา ความเกรงใจที่เคยมีในช่วงแรกมันก็ค่อยๆหายไปเรื่อยๆ ทุกวันนี้เล่นกันอย่างกับเพื่อน ลองนึกภาพผู้ชายสองคนอายุยี่สิบสามวิ่งไล่จับกับเด็กอายุสิบแปดอย่างแทฮยองไปทั่วบ้าน


หมดกันมาเฟียกู //กุมขมับ

 

 พี่เอารีโมตมาผมจะดูการ์ตูน!!” แทฮยองกับจองกุกกำลังแย่งรีโมตกันอยู่ที่โซฟา มือหนาโยนรีโมตข้ามหัวแทฮยองไปให้กับจีมิน ก่อนที่เจ้าตัวจะเก็บมันซุกไว้ข้างๆ


อย่าคิดว่าไม่เห็นนะ


พี่จีมินเอารีโมตมานะ เอามาๆๆมือเล็กพยายามแย่งรีโมตสุดที่รักคืนมา คนตัวเล็กลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะโถมตัวลงใส่จีมินแล้วใช้มือเล็กๆสอดแทรกเข้าไปหยิบรีโมตมาได้สำเร็จ


ได้ล่ะ!!” แทฮยองรีบถอยหลังออกมาแล้วชูรีโมตเป็นเชิงว่าชนะแล้วให้แก่จีมินและจองกุกดู ทีแรกทั้งสองคนกะว่าจะไม่วิ่งแล้วเพราะปวดขา


เจ้าลุงเอ้ย


แทฮยอง!” ทั้งคู่สับขาวิ่งตามแทฮยองไปทั่วบ้านเมื่อเสียงเล็กพูดคำว่าลุงออกมา เราตกลงกันไว้แล้วว่าถ้าพูดอีกแทฮยองจะถูกทำโทษ


ไม่ปงไม่ปวดมันแล้วขาอะ


อ๊ะ พวกพี่อย่าดักผม~จีมินวิ่งมาดักทางแทฮยองไว้ข้างหน้า คนตัวเล็กหันซ้ายขวาก่อนจะรีบวิ่งไปอีกทางแต่ได้ไม่เท่าไหร่ก็โดนเงื้อมือหนาของจองกุกดึงเสื้อเอาไว้


พี่กุกอย่าทำผมม


เมื่อกี้เราพูดว่าอะไร


ผมแค่บอกว่าพวกพี่หล่อมาก


แถ..จองกุกพูดอย่างติดตลกก่อนจะอุ้มแทฮยองขึ้นบ่า มือหนาฟาดลงที่ก้นนุ่มนิ่มอย่างแรงจนแทฮยองร้องออกมา


เพี๊ยะ!


อ๊า! เจ็บนะพี่กุก!!” ใบหน้าสวยมุ่ยลงทันที แต่ในมือก็ยังคงกำรีโมตเอาไว้ไม่ห่างกาย จองกุกเดินมาที่ห้องรับแขกอีกครั้งแล้ววางร่างเล็กลงที่โซฟา ร่างหนาของจีมินเดินตามเข้ามาแล้วก็นั่งลงที่โซฟาบ้างเช่นกัน


ปล่อยรีโมตมาให้พี่ได้แล้วแทฮยอง จีมินแกล้งกดเสียงต่ำลงพร้อมกับดวงตาเรียบนิ่ง แทฮยองผวาไปกับการกระทำของจีมิน มือเล็กวางรีโมตลงกับโซฟาแล้วลุกทำท่าจะเดินออกไป แต่จีมินคว้าแขนเล็กเอาไว้แล้วดึงลงมานั่งที่ตักแกร่ง


พี่หยอกเล่นเองครับ งอนพี่เลยหรอหื้ม?” จีมินพูดกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงทุ้ม มือหนาก็เกี่ยวรัดเข้าที่เอวบางตามความเคยชินก่อนจะกดจมูกโด่งลงที่แก้มนุ่มนิ่มของร่างบาง


ก็พี่ทำแบบนี้ผมก็กลัวไหมเล่าปากเล็กยู่ลงอย่างน่าหมั่นเขี้ยว





ก็อกๆ


นายครับ เรียบร้อยแล้วครับระหว่างที่กำลังหยอกล้อกันอยู่ก็มีเสียงทุ้มต่ำของลูกน้องเข้ามาบอกผู้เป็นนายอย่างจองกุกและจีมิน ใบหน้าคมของสองเจย์มองหน้ากันแล้วพยักหน้าเชิงรับรู้


แทขึ้นไปนอนก่อน เดี๋ยวพวกฉันมา ห้ามลงมาข้างล่าง..เด็ดขาดจองกุกพูดก่อนจะลุกขึ้นแล้วอุ้มแทฮยองลงจากตักของจีมิน


ตะ...แต่


อย่าดื้อจองกุกดุเสียงเข้มเล็กน้อยจนแทฮยองตัดสินใจเดินออกมาจากห้องแล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที ถึงจะอยากรู้มากว่าพวกเขาจะทำอะไรกันก็เถอะ





Part Taehyung


อยากรู้....อยากรู้..อยากรู้


โอ้ยยยคำว่าอยากรู้มันสถบอยู่ในใจผมมาพันคำแล้วเนี่ยย อยากจะใส่ใจเรื่องของคนอื่นไม่คงไม่ผิดใช่ไหมครับ ฮ้ะ...ไวเท่าความคิดผมก้าวลงจากเตียงแล้วค่อยๆย่องลงไปชั้นล่างของบ้านอย่างเงียบที่สุดตอนนี้มันทั้งเงียบอีกทั้งการ์ดหน้าบ้านก็ยังไม่มี ถ้าไม่ได้พากันออกไปข้างนอกงั้นก็แสดงว่าอยู่หลังบ้านแน่ๆ ปลายเท้าของผมค่อยๆย่องไปกับพื้นเรื่อยๆช้าๆ


ไม่นานนักผมก็มาถึงที่สวนหลังบ้าน บอกเลยครับสายลับเท่าไหนก็ไม่เท่าผมหรอกเพราะความอยากใส่ใจมันทำได้ทุกอย่างจริงๆ


ผมตัดสินใจย่องไปแอบอยู่ข้างๆกำแพงแล้วยื่นหน้าออกไปเล็กน้อยเพื่อให้เห็นสิ่งที่พวกเขาจะทำกัน ดวงตากลมของผมจดจ้องด้วยความใส่ใจขั้นสุด


ร่างหนาที่คุ้นเคยทั้งสองคนบรรจงใส่ถุงมือสีดำอย่างแนบแน่น ก่อนที่จีมินจะหยิบมีดสั้นแหลมคมกริบออกมา ส่วนจองกุกก็เลือกที่จะหยิบโซ่สีดำสนิทเส้นใหญ่ ผมรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดาอย่างเรา พวกเขาเป็นถึงขั้นมาเฟียระดับโลกกฎหมายก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ ทำไมโลกที่ผมรู้จักกับโลกที่พวกเขาพยายามกีดกันมันถึงได้แตกต่างกันแบบนี้


แต่จู่ๆเมื่อการกระทำของจองกุกและจีมินเริ่มต้นขึ้นมันก็ทำให้ผมใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงตาเบิ่งกว้างขึ้นกับการกระทำตรงหน้า มือเล็กถูกยกมาปิดปากตัวเองไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกไป


จีมินจับชายที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมาปลายมีดค่อยๆเลื่อนผ่านที่คอเป็นแนวยาวเมื่อมาถึงตรงกลางแรงกดก็เพิ่มมากขึ้นจนเลือดสีแดงสดเริ่มปริออกมา คราวนี้จองกุกก็ใช้โซ่คล้องที่คอของชายคนนั้นก่อนจะออกแรงมัดกันอย่างแรงจนคนถูกกระทำดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด


อื้ออๆๆๆ!!!!”


หึ คนสารเลวอย่างมึงไม่ควรอยู่เลยนะเนี่ยจีมินเอ่ยเสียงเข้มก่อนจะย้ายมาปั่กปลายมีดแหลมที่ชโลมไปด้วยเลือดเข้าที่หน้าอกข้างซ้ายของชายคนนั้นก่อนจะค่อยๆหมุนมีดเป็นวงกลม เนื้อภายในร่างกายคงบดสลายเป็นชิ้นๆด้วยน้ำมือของจีมิน โลหิตสีแดงฉานไหลย้อนลงมาจนเปรอะเปื้อนไปทั่ว


ผมไม่สามารถที่จะทนดูมันได้อีกต่อไป กลิ่นคาวเลือดจนมาเตะจมูกจนแทบจะอ้วกออกมาเท้าเล็กของผมตัดสินใจถอยหลังและย่องหนีขึ้นไปบนห้องตามเดิมถึงแม้ร่างกายมันจะสั่นจนกระทั่งไม่มีแรงเดินแล้วก็เถอะ


จู่ๆความกลัวมันก็พุ่งสูงขึ้นจนน้ำตาไหลออกมาอาบใบหน้า ผมรีบวิ่งเข้าที่นอนแล้วคลุมโปงทันที ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างมันยังคงจำติดตาแม้แต่กลิ่นเลือดอันแสนคาวก็ยังคงไม่หายไปเช่นกัน


อึก...


End part Taehyung


 

จองกุกกับจีมินหลังเสร็จสิ้นภารกิจก็ขึ้นมายังห้องนอนของตัวเองที่มีแทฮยองอยู่ก่อนแล้ว มือหนาเปิดประตูเข้าไปก็เจอร่างเล็กนอนคลุมโปงอยู่ ทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะนั่งลงที่ข้างเตียงนุ่ม จีมินค่อยๆดึงผ้าห่มออกมาก็เจอกับใบหน้าของแทฮยองที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยแก้มนวลนิ่มของร่างบางทันที แทฮยองยู่ลงหน้าเมื่อโดนรบกวนก่อนที่ดวงตากลมจะค่อยๆเปิดขึ้น ไวเท่าความคิดแทฮยองปัดมือของจีมินออกแล้ววิ่งลงเตียงไปอยู่อีกฝั่งทันที


แทฮยอง...?” จีมินมองร่างเล็กด้วยความไม่เข้าใจ แต่จองกุกกลับตรงกันข้ามเขาพอจะรู้แล้วว่าคนตัวเล็กคงต้องไปแอบเห็นอะไรมาแน่ๆไม่งั้นคงไม่กลัวพวกเขาจนตัวสั่นขนาดนี้


ฉันเคยบอกนายแล้วใช่ไหม ว่า ห้าม ลง มาเสียงจองกุกพูดอย่างช้าๆชัดๆทีละคำจนแทฮยองเริ่มใจแป่วขึ้นมาทันที กายบางสั่นสะท้านไปทั่วยามเมื่อจ้องดวงตาเสือผู้ดุร้าย


หึ ไม่คิดเลยนะว่านายจะขัดคำสั่งขนาดนี้...คิม..แท..ฮยองจีมินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบก็จ้องมายังร่างของแทฮยอง ขาแกร่งค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ๆ


อะ..อย่า...อย่า....พี่จีมิน!!”





0.0

ฉันปล่อยให้เธอค้างคา~~

อีกแล้ววว~~


ติดแท็กสั่งฟิคได้นะคะ #กล่องออลวี

แล้วฉันจะดองงง~

หยอกเล่นนน

ไรท์ทำของทุกคนใจเย็นๆกันนะคะT^T









T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #66 PpanitaA (@PpanitaA) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 20:03
    ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้​ ขอบคุณ​ไรท์นะคะที่แต่งเรื่องดีๆแบบนี้ขึ้นมาม​ สู้ๆน้าาา
    #66
    1
    • #66-1 Jaruad_prayfah (@Sky_loose) (จากตอนที่ 13)
      24 สิงหาคม 2562 / 22:07
      ขอบคุณมากๆนะคะ
      #66-1
  2. #45 KooKV dn (@0869443122psu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:07
    คูมไรท์สู้ๆๆๆ เราจะรอน้าาา
    #45
    1
    • #45-1 Jaruad_prayfah (@Sky_loose) (จากตอนที่ 13)
      3 เมษายน 2562 / 15:59
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะ><
      #45-1
  3. #34 Iamjeonjk (@Iamjeonjk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 09:14
    อะไรง่ะ งุ้ยยยย
    #34
    0
  4. #29 Teddy_BB (@Teddy_may12) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 23:17
    แงงงงง ค้างง่ะคูมไรท์ รอนะคะ
    #29
    0