[SF/OS]🎁 The box of BTS #กล่องออลวี

ตอนที่ 12 : A BOX EIGHT GAV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 มี.ค. 62



A BOX EIGHT GAV



army, gif, and v image




อดีต..เป็นสิ่งที่เจ็บปวด ยิ่งนึกถึงมันทำเท่าไหร่ความรู้สึกของเรา...ก็จะแย่ลงไปเรื่อยๆ ประหนึ่งว่าถูกดูดลงเหวอันลึกและโดดเดี่ยว



พี่โตขึ้นอยากเป็นอะไรหรอ



อืม..ฉันอยากสร้างสร้างเพลงของฉันน่ะ อยากจะเป็นแรปเปอร์



เจ๋งมากเลยครับ



แล้วนายล่ะแทฮยอง



ผมเป็นอะไรก็ได้...ที่ได้อยู่ข้างพี่



เสียงเล็กเอ่ยหนักแน่น รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าเรียวหวาน มือขาวของยุนกิเอื้อมมือลูบหัวทุยๆของคนเป็นน้องแล้วดึงเข้ามากอด



แฟนใคร..น่ารักจัง



มินยุนกิไงครับ

 




น้ำตา....



พี่เป็นอะไร ทำไมสีหน้าเป็นแบบนั้น



พี่ทำเพลงไม่ผ่าน..มันยังตะกุกตะกักอยู่หน่อยๆ



ไม่เป็นไรนะพี่ยุนกิ ฝึกไปเรื่อยๆไม่ต้องฝืนตัวเอง ผมจะอยู่ข้างๆพี่ตรงนี้แหละ



ว่าจบทั้งสองร่างก็สวมกอดกัน  อีกคนกำลังเหนื่อยล้า...ส่วนอีกคนคอยเป็นพลังเติมเต็มให้..





เริ่มรินไหล....



พี่ทำไมไม่กินข้าว!!’



ก็ทำงานอยู่!!!’



‘…..’



อีกฝ่ายที่พยายามจะเอ่ยดุ แต่มินยุนกิกลับตะคอกใส่อย่างหงุดหงิด ใบหน้าสวยสะอึกไปกับคำพูดก่อนที่น้ำตาจะพุพลันลงมาอาบใบหน้าแทนความเงียบ



ผมแค่เป็นห่วง..อึก..ทำไม..



แทพี่ขอโทษ..



ร่างขาวพยายามจะปลอบแทนคำขอโทษที่ตะคอกแทฮยองไป มือหยาบจากการทำงานหนักดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด





เมื่อเราย้อน....



พี่ได้ออกอัลบั้มแล้วนะ



เย้!! เก่งจริงๆเลยแฟนผม



จะให้อะไรพี่ไหมครับคนดี



ไม่บอกครับ:)’



สิ้นประโยคริมฝีปากก็ประกบลงที่เดียวกันอย่างโหยหา มันเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันในค่ำคืนอันเร่าร้อน พลางมอบความสุขให้แก่กันและกัน คำสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเอ่ยออกมาในค่ำคืนนั้นและแน่นอน...คำสัญญาเป็นเพียงลมปาก

 




นึกถึงอดีต...



ฮัลโหลพี่ยุนกิ พี่กินข้าวยังให้ผมเอาเข้าไปให้ไหม



(ไม่ต้อง!!)



‘…’



(พี่อิ่มแล้ว)



สายโทรศัพท์ถูกตัดไปอย่างไม่คิดจะต่อบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น ดวงตากลมสั่นไหวด้วยความน้อยใจมือเรียวกำโทรศัพท์พลางมองย้อนกลับไปที่โต๊ะมีอาหารมากมายที่ยุนกิชอบ...และแทฮยองกำลังจะนำมันไปให้...



 

แสนเจ็บปวด....



พี่ผมได้ข่าวว่าพี่ไปรับรางวัลระดับประเทศมาด้วย ดีใจด้วยนะพี่ยุนกิของผม



อืม..



อ่ะนี่ ผมให้พี่นะเป็นของรางวัล



ปากเล็กพูดพร้อมยื่นกล่องนาฬิการาคาหลักหมื่นหรูหราให้ กว่าแทฮยองจะทำงานและเก็บมันมาได้ไม่ใช่เรื่องที่ง่าย เขาต้องอดข้าวในมื้อกลางวันไปเพื่อไม่ใช่เปลืองเงิน และยังหางานพิเศษทำจนเวลาแทบจะไม่มีให้ตัวเอง แน่นอนว่าคนตัวเล็กเต็มใจทำ...และเขาอยากจะให้คนรักของเขาได้ใส่...



เหอะ



เสียงทุ้มแค่นในลำคอก่อนจะรับกล่องนั้นมาวางมันลงกับโต๊ะแล้วเดินเข้าห้องไปโดยทิ้งท้ายคำพูดไว้ให้ร่างเล็กแทบน้ำตาตกใน



เก็บไว้ใส่เองนะโครตเห่ยเลยว่ะ....อ่อแล้วก็ไม่ต้องมากวนฉันจะนอน



รอยยิ้มที่กลีบปากเล็กหุบหายไปในทันที ทุกๆอย่างเปลี่ยนแปลง..แม้กระทั่งคนรักที่เปลี่ยนไป..ทั้งความสัมพันธ์และสรรพนาม

 





ราวกับว่า...



พี่ยุนกิ วันนี้แททำของชอบมาให้พี่ด้วยนะถึงแม้เหตุการณ์มันจะยังฝังอยู่ในใจของร่างเล็ก ยังไงแทฮยองก็ต้องยิ้มให้ยุนกิเสมอ วันนี้ก็เช่นกัน...



อ่ะ อ้าม...~มือเรียวตักกับข้าวของชอบป้อนยุนกิ แต่มือขาวกลับปัดช้อนออกจากอาหารมันกระจายออกไปคนละที่



ฉันชอบกินของพรรคนี้ซะเมื่อไหร่



ต่ำสิ้นดี



เสียงเข้มเอ่ยดุด่าอย่างต่อเนื่องด้วยถ้อยคำหยาบโลน แทฮยองได้แต่เพียงก้มหน้าลงสะกดน้ำตาไม่ให้ไหลตอนนี้ เมื่อไร้ร่างขาวที่อยู่ในห้อง มันก็พลันเอาน้ำตาไหลลงมาอย่างหนักมือบางปิดปากตัวเองไว้อย่างแนบแน่นไม่อยากให้มีเสียงสะอื้นไปรบกวนยุนกิ...


 




ตัวแทฮยองนั้น...



พี่เมื่อยไหม ผมนวดให้นะมือเล็กจับที่ไหล่แกร่งของมินยุนกิก่อนจะบรรจงค่อยๆนวด แต่คนร่างหนากลับปัดมือของแทฮยองพร้อมผลักคนตัวเล็กออกอย่างแรง จนร่างเล็กกระเด็นไปชนกับผนัง



ตึง!



พะ...พี่



อย่ามาแตะ...สกปรก



เหตุการณ์ทุกๆอย่างมันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ...รอยยิ้มที่ต้องมีให้ยุนกิทุกวัน...ขอโทษแทฮยองไม่สามารถปั้นยิ้มต่อไปได้อีกแล้ว

 





กำลังจะแหลก...



พะ...พี่ยุนกิ ผู้หญิงที่นัวเนียกับพี่คือใคร!!’



อย่ายุ่ง...



ผมไม่ชอบ!!’



ไม่ชอบก็เรื่องของนาย!!’



..อึก..



ฉันน่ะโครตรำคาญนายเลยรู้ไหมแทฮยอง!!’ 



เสียงเข้มตะคอกแทฮยองอย่างรุนแรงจนในที่สุดคนตัวเล็กไม่สามารถกั้นม่านน้ำตาได้อีกต่อไป ยุนกิไม่ได้ตกใจเลยสักนิด แทฮยองทรุดตัวลงกับพื้นมือเล็กเกาะขายุนกิไว้อย่างน่าสงสารก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงสะอื้น



ฮึก...ผะ..ผมขอ..อย่าทำแบบนี้...ฮึก...พี่!’



ออกไป กูรำคาญ!!’ 



ยุนกิสะบัดขาออกจากมือเล็กของแทฮยองที่เกาะอยู่ก่อนจะสวนแรงกลับไปทำเอาแทฮยองฟุ่บไปนอนกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวดที่ใบหน้า



โลหิตสีแดงสดค่อยๆไหลเต็มปากเล็กของแทฮยอง ความคาวของเลือดทำเอาแทฮยองอยากจะอ้วกออกมา มือเล็กค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาจากพื้นดวงตากลมที่พร่าไปด้วยน้ำตาจดจ้องใบหน้าของมินยุนกิเอาไว้



ทะ..ทำไม



คนร่างขาวไม่ได้พูดตอบแต่กลับใช้สายตาเหยียดแทฮยองแล้วเดินออกจากห้องไป



ความสัมพันธ์มันเริ่มจะขาดสะบั่นลงเรื่อยๆราวกับว่าเวลาความรักมันเหลือน้อยเต็มที แทฮยองไม่เข้าใจ...ทำไมยุนกิถึงเลือกที่จะทำแบบนี้กับแทฮยอง ทั้งที่เขาก็อยู่เคียงข้างมาตลอด....ทำไม..





 

 

ทุกๆอย่างมันเริ่มตั้งแต่มินยุนกิ...และคิมแทฮยอง..ที่มีซึ่งกันและกัน..มีความสุข...เรายิ้มให้กัน...เราบอกรักกันมาตลอด....แต่มันถึงจุดเปลี่ยนที่การกระทำเหล่านั้นมันหายไป



แบบไม่มีวันหวนคืน...มินยุนกิพุ่งสู่การเป็นแรปเปอร์ผู้มีชื่อเสียงตามที่ตัวเองต้องการ...แต่แทฮยองกลับกำลังดาวน์ลงเรื่อยๆ..จนไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรจะมีชีวิตต่อดีไหม




 

มือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวดหัวใจดวงนี้ที่มันเคยอิ่มเอมไปด้วยความสุข บัดนี้มันกลับเต็มไปด้วยน้ำตาและรอยร้าวที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ



ร่างเล็กบุกไปที่สตูดิโอของมินยุนกิเขาอยากจะพูดกับคนรักให้รู้เรื่อง แต่พอมาถึงภาพตรงหน้ามันก็ทำเอาหัวใจร้าวไปทั่ว ร่างกายของขาวของยุนกิกำลังสมสู่อย่างมีสุขกับหญิงสาวอีกคน ใบหน้าคมหันมามองแล้วกระตุกยิ้มพลางกระแทกตัวตนต่อไป



มินยุนกิไม่ได้เห็นหัวแทฮยองเลยสักนิด!



ร่างเล็กกระชากหญิงสาวออกมาจากอ้อมกอดของมินยุนกิแล้วผลักเธอออกไปจากห้องอย่างแรงทั้งที่ร่างเปลือยเปล่าและไม่ลืมที่จะล็อคประตูอีกด้วย



พี่อธิบายได้ไหมมันคืออะไร!!!’



หึ..แล้วไง



นายก็ควรจะพิจารณาตัวเองได้แล้วนะแทฮยอง



‘…’



ฉันน่ะโครตเบื่อนาย



...



ทั้งกาย..และใจเลยว่ะ

 






"ฮ่ะๆ.."




อ่า...เหตุการณ์ทั้งหมดย้อนเข้ามาในหัวของร่างเล็ก พลางบีบคั้นให้ใจมันเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาก็ไหลลงมาเรื่อยๆอย่างไม่มีวันสิ้นสุด มันผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว...แทฮยองยังไม่สามารถที่จะฟื้นตัวเองจากความเจ็บปวดอันแสนสาหัสแบบนี้ได้เลยสักนิด 



กายบางนั่งกอดเข่าตัวเองอย่างน่าสงสาร ข้างกายก็เต็มไปด้วยเม็ดยาระงับประสาทที่ถูกหว่านไปทั่วพื้น ร่างกายซูบผอมอย่างน่ากลัว ริมฝีปากก็เหือดแห้ง...ไร้ซึ่งสี เหอะ...มันช่างน่าขำสิ้นดี..



มือเล็กไร้แรงเอื้อมไปหยิบกรอบรูปที่พวกเขาเคยถ่ายด้วยกัน ปลายนิ้วเกลี่ยไปบนรูปอย่างเหม่อลอยก่อนที่มันจะเข้าสู่อ้อมกอดของแทฮยอง น้ำตายังคงรินไหลออกมาเรื่อยๆหยดแล้วหยดเล่า...




ร่างกายไร้แรงของแทฮยองล้มลงไปนอนกับพื้นพร้อมกับยังคงกอดรูปที่พวกเขาถ่ายด้วยกันเอาไว้อย่างแนบแน่น




ฮึก....คิดถึง...คิดถึง...มินยุนกิ




สกรีมแท็ก #กล่องออลวี

ด้วยค่ะ อยากฟังความคิดเห็นจากคุณ

ยุบแท็กทิ้งได้ไหม ไม่ค่อยมีคนเล่นเลยง่า~







T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #42 Vanesai (@Bee-Phinixo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 07:41
    อยากให้มีภาคต่อไป
    #42
    0
  2. #27 cakecandy111 (@cakecandy111) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:57

    ดราม่าอีกล้าวววววว~//ร้องจนไม่มีน้ำตา
    #27
    0
  3. #26 stitch60 (@stitch60) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:55

    สงสารน้อง~ ไรต์แต่งดีมากเรยค้ะ สู้ๆน้ะค้ะๆ ค่อยติดตามยุ่✌
    #26
    0
  4. #25 KimtaeAll (@KimtaeAll) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:42
    มาอย่างเจ็บๆ ;-;; แง้งงง น้อนแททททททท อยากกอดน้อง
    #25
    0