[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 46 : บัคตัวที่สี่สิบสาม อดีต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 346 ครั้ง
    14 มิ.ย. 63



 

    —ทางฝั่งฮีโร่... สองว่าที่ฮีโร่จากสำนักงานเซอร์ไนท์อายเดินกลับไปหน้าหัวหน้าของตนด้วยอารมณ์หลากหลาย แต่แผ่ออกมาจนคนรอบตัวสัมผัสได้คือความรู้สึกผิดหวัง... ผิดหวังในความอ่อนแอของตัวเอง ที่นอกจากจะช่วยเด็กสาวที่ตัวเองได้พบไม่ได้ ยังต้องเสียเพื่อนร่วมทีมไปหนึ่งคนเพื่อให้ตัวเองได้กลับมาครบสามสิบสอง


 

    สมเพชในความไร้ความสามารถของตัวเอง ที่ทำให้เขาคนนั้น —คามินาริ เดนกิคนนั้น... ต้องใช้ตัวเองในการแลกเปลี่ยน พวกเขาทำตัวได้ไม่สมกับเป็นฮีโร่เลย —ไม่ควรเรียกว่าเป็นว่าที่ฮีโร่ด้วยซำ้...


 


 

    ในการประชุมวางแผนรับมือกับกลุ่มสัจธรรมแห่งความตายทั้งแปด เหตุการณ์การพบผู้เป็นลูกสาวของหัวหน้ากลุ่มวายร้ายและเป็นผู้ต้องสงสัยว่าจะเป็นปัจจัยหลักในส่วนผสมของยาสลายอัตลักษณ์ออกมาพยายามขอความช่วยเหลือก็ใหญ่พอแล้ว แต่การที่มีนักเรียนยูเอย์คนหนึ่งยอมเสี่ยงตัวเองตามเด็กคนนั้นเข้าไปในฐานทัพของวายร้ายนี่เป็นเรื่องใหญ่กว่า แถมนักเรียนคนนั้นยังเปฌนถึงตัวท็อปและอันดับหนึ่งในงานกีฬายูเอย์


 

    บรรดาโปรฮีโร่ในที่ประชุมและนักเรียนฮีโร่ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ต่างกังวลกระวนกระวายร้อนรนใจกันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะเพื่อนร่วมชั้นและอาจารย์ประจำชั้นที่ดูตื่นตัวมากเป็นพิเศษ จนผู้เป็นอาจารย์เกือบเสียความเยือกเย็น เค้นสมองช่วยคิดช่วยวางแผนกันอย่างเต็มที่


 

    ไม่นานข่าวเรื่องการถูกจับตัวไปของนักเรียนปีหนึ่งตัวท็อปของโรงเรียนฮีโร่ชื่อดังอย่างยูเอย์ ถึงแม้จะปิดคนทั่วไปได้ แต่ไม่สามารถปิดจากนักเรียนภายในโรงเรียนได้


 

    ชินโซ ฮิโตชิ —นักเรียนยูเอย์จากสาขาสามัญ ผู้เป็นเพื่อนสนิทของคามินาริ นักเรียนยูเอย์ที่หายตัวไป ตีหน้านิ่งกลบเกลื่อนความกังวลใจ แต่กลับเผลอหลุดความเหม่อลอยเดินชนเสาชนโต๊ะไปหลายรอบ ทุกวันหลังจากเลิกเรียน เจ้าของผมยุ่งฟูสีม่วงเดินเข้าออกหอพักของนักเรียนห้องเอเป็นว่าเล่นโดยไม่สนใจสายตาของใครและเพราะเป็นคนที่สนิทที่สุด รู้จักกันดีที่สุด ได้รู้ความลับแทบทุกเรื่อง และเป็นคนเดียวที่ได้ถือครองกุญแจของห้องห้องนั้น จึงไม่มีใครสามารถเข้ามาขัดได้


 

    ถึงจะเคว้งไปแต่ในฐานะที่เป็น ‘เพื่อนสนิท’ ก็ยังมีเรื่องต้องทำอยู่...


 

    เรื่องตัวตนในโลกออนไลน์ของเพื่อนในฐานะยูทูบเบอร์ชื่อดังเขาจำเป็นต้องช่วยจัดการให้ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เพื่อนตัวดีของเขาจะได้มากลับมา เขาจึงต้องลงคลิปสำรองประวิงเวลาไปก่อน แต่ถ้าคลิปไม่พอจริงๆหรือเจ้าตัวกลับมาช้าเกินไปก็คงต้องประกาศชี้แจงแทนเจ้าตัว


 

    เขาเชื่อว่าคนอย่างเดนกิต้องไม่เป็นอะไร เพื่อนสนิทของเขาเป็นคนเก่งและฉลาดแค่ไหนเขารู้ดี ถึงแม้จะซื่อบื้อไปหน่อย แต่ยังไงก็ต้องเอาตัวรอดกลับมาได้อยู่แล้ว ระหว่างนี้หน้าที่ของเขาก็คือ เตรียมสถานที่ไว้ให้หมอนั่นได้กลับมาอยู่ได้อย่างสบายใจ...


 

    —ทั้งต้นไม้... ทั้งเครื่องดนตรี... ทั้งเรื่องเรียน และเรื่องโฮตารุ...


 

    เขาจะดูแลให้เอง ไปทำสิ่งที่อย่างทำเถอะ


 


 


 


 


 

.

.

.

.


 


 

    ขณะที่ฟากของฮีโร่กำลังวุ่นวายกลับเรื่องวางแผนจัดการ และรับมือ รวมถึงการเข้าไปช่วยเหลือนักเรียนฮีโร่คนสำคัญที่ถูกพาตัวไป... นักเรียนคนต้นเรื่องที่ถูกพาตัวมากลับใช้ชีวิตอย่างสุขสบายผิดกลับที่คนอื่นๆกังวล


 

    ตั้งแต่คามินาริ เดนกิ ก้าวเข้ามาในฐานทัพของกลุ่มสัจธรรมแห่งความตายทั้งแปด งานหลักที่เขาได้รับคือการดูแลเอริจังที่ทำเหมือนรู้จักเขามานาน การใช้ชีวิตในนี้ถือว่าสะดวกสบายมาก นอกจากข้อห้ามติดต่อกับโลกภายนอกและห้ามออกจากห้องแล้ว ถ้าอยากได้อะไรพอพูดขอไปไม่นานมันก็จะมาอยู่ในมือเขาอย่างง่ายดาย... —ถูกตามใจจนเกือบเสียคนแล้วนะเนี่ย


 

   การใช้ชีวิตสะดวกสบายจนเกือบทำเขาเสียคนนั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาลืมเหตุผลในการก้าวเข้ามาในฐานทัพแห่งนี้...


 

   เขาเริ่มจากการค่อยๆคุย ค่อยๆถามคนนั้นคนนี้ที่มีท่าทีเหมือนว่ารู้จักเขามาก่อน—แถมตอนที่คุยกันยังมีความรู้สึกผิดเจืออยู่ในนำ้เสียงเล็กน้อยด้วย… จนได้ข้อสรุปมาว่าเขาเคยอยู่ที่นี่มาก่อนจริงๆ น่าจะเป็นช่วงตรงกับที่ความทรงจำของเขาหายไป แต่เขายังหาสาเหตุที่เขาเคยมาอยู่ที่นี่และลืมเรื่องราวในตอนนั้นทั้งหมดไปไม่ได้


 

    น่าแปลกที่คนที่รู้จักเขาเป็นระดับสูงในองค์กรทั้งนั้น แถมพอถามว่าทำไมเขาถึงได้จำเรื่องอะไรของที่นี่ไม่ได้เลยก็ออกอาการแปลกๆ แล้วก็นิ่งเงียบ ไม่ก็เปลี่ยนเรื่องกันทั้งนั้นเลย สุดท้ายก็คงต้องไปถามกับบอสใหญ่ของที่นี่เอาเองสินะ...


 


 


 


 


 

.

.

.

.


 


 

    “...”


 

    “คุณหนู...”


 

    “...ครับ”


 

    “คงสงสัยสินะว่าทำไมพวกเราถึงดูคุ้นเคยกับเธอดี”


 

    หลังจากทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบมานาน ในที่สุดก็มีคนเปิดบทสนทนาขึ้นมา


 

    ในห้องรับรองที่ดูหรูหราเป็นทางการ พื้นที่กว้างขวางกลับมีคนเพียงสองคนในห้อง ทั้งคู่นั่งอยู่คนละฝั่งของโซฟาหนังตัวเรียบหรู ชายหนุ่มผมสีทองว่าที่ฮีโร่พยักหน้าตอบคำถามจากชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้าม


 

    แก้วชาราคาแพงบนโต๊ะถูกทิ้งไว้จนชืดโดยไม่มีใครแตะต้องมัน


 

    แม้บรรยากาศในห้องและรอบตัวคนอายุมากกว่าจะดูกดดันและน่ากลัว แต่คามินาริ เดนกิ กลับไม่ได้รู้สึกกลัวอย่างที่คิด


 

    “ความจริงแล้ว... ตอนที่เธอยังเด็ก เธอเคยมาอยู่ที่นี่ช่วงหนึ่ง...”


 

    ผู้เป็นเจ้าของห้องเริ่มเล่าเรื่อง เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยนำ้เสียงราบเรียบราวกับกำลังอ่านหนังสือประวัติศาสตร์หน้าชั้นเรียน


 


 


 

    ในตรอกเงียบงันขัดกับย่านการค้าฝั่งตรงข้าม เด็กหญิงตัวน้อยสะดุดล้ม ผู้ปกครองที่เดินมาด้วยกันหันกลับมามอง แต่ไม่ได้มีถ้อยคำปลอบใจใดๆหลุดออกมา มีก็แต่เพียงสายตาที่หันมามองอย่างสมเพชเท่านั้น ขณะที่เด็กน้อยพยายามกลั้นนำ้ตาแล้วยันตัวลุกขึ้นมา ก็มีมือขาวเนียนยื่นมาตรงหน้า


 

    “เจ็บตรงไหนรึเปล่า ลุกขึ้นไหวมั้ย?”


 

    เด็กสาวตัวน้อยเงยหน้าขึ้นไปมองเจ้าของมือที่ยื่นมาให้ ทั้งที่ในตรอกถูกเงาตึกทาบจนมืดขนาดนี้ แต่ดวงตาสีทองพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนกลับสว่างไสวเรืองรองในสายตาของเด็กสาว


 

    —สมองยังไม่ทันรับรู้ได้เต็มที่ มือก็เผลอเอื้อมไปหาความช่วยเหลือนั้นแล้ว


 

    ชายในชุดสีดำกลืนกับเงาตึกที่ทาบลงมาได้แต่ยื่นมองด้วยอารมณ์หลากหลายที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่เข้าใจหัวหน้าองค์กรผู้เลือดเย็นเกิดความลังเลขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ มือที่จะยื่นไปทำลายทุกอย่างที่เข้ามายุ่งเกี่ยวกลับชะงักค้างอยู่ข้างตัว ยิ่งเมื่อได้สบนัยน์ตาสีทองเป็นประกายไร้เดียงสา ความอยากช่วยเหลือผู้อื่นโดยไม่แบ่งแยก เป็นสิ่งที่คนในเงามืดอย่างเขาโหยหามาตลอดชีวิต ส่วนลึกของจิตใจก็เกิดกลุ่มก้อนความโหยหาความต้องการบางอย่าง —อยากจะเก็บมาไว้ข้างตัว


 


 

     เด็กชายใจดีถูกเชื้อเชิญโดยชายในชุดสีดำ เด็กหญิงตัวน้อยมองตามด้วยความหวั่นใจ


 

    —จะได้อยู่ด้วยกันกับพี่ชายใจดี แต่ว่า... มันจะทำให้พี่ชายต้องเดือดร้อนรึเปล่านะ


 

    คำตอบที่ได้กลับมาเป็นเพียงรอยยิ้มอ่อนโยนของคนถูกเรียกว่าพี่ชาย... และสายตาเย็นยะเยือกของผู้มีศักดิ์เป็นผู้ปกครอง


 


 

    หลังจากนั้นเด็กชายเจ้าของนัยน์ตาสีทองที่เปล่งประกายราวกับลูกแก้วก็ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มสัจธรรมแห่งความตายทั้งแปด เข้ามาในฐานะที่เรียบง่ายอย่าง ‘เลี้ยงเด็ก’ แต่กลับเป็นหน้าที่ที่ยังไม่มีใครสามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบแบบนี้ ส่วนใหญ่จะทำผิดพลาด หรือเผลอปล่อยให้เด็กที่เลี้ยงอย่างเอริหนีไปจนโดนเก็บกันหมด


 

    เด็กชายตัวน้อยที่ไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่ใครๆคิด ดวงดาสีทองทอประกายฉลาดเฉลี่ยว นอกจากช่วงเลี้ยงเอริจังแล้วยังช่วยเสนอแนวคิดที่เป็นประโยชน์ต่อการทำงานได้ด้วย


 

    บรรดาผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มที่มีโอกาสได้เข้ามาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นต่างก็ชอบใจในตัวเด็กคนนี้มาก


 

    สมาชิกหน้าใหม่ของกลุ่มไม่ได้คิดมากอะไรให้วุ่นวายกับเรื่องที่เข้ามาอยู่กับกลุ่มวายร้าย กลับคิดว่ามันเป็นงานพาร์ทไทม์เลี้ยงเด็กระหว่างปิดเทอมเท่านั้น


 

    คืนวันผ่านพ้น เวลาล่วงเลยผ่าน จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน ภายใต้สายตาอีกคู่ผู้หลงใหลในดวงแก้วสีทอง ที่ทำเพียงแค่คอยเฝ้ามองตลอดมา วันหนึ่ง... ก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้


 


 

    บรรยากาศแปลกๆเกิดขึ้นภายในฐานทัพ ถึงสภาพสิ่งปลูกสร้างหรือผุ้คนไม่ได้เปลี่ยนไป แต่กลับรู้สึกได้ถึงความโหวงเหวงเหมือนขาดอะไรบางอย่าง.... กระทั่งได้พบว่า เด็กชายตัวน้อยที่ปกติจะคอยสร้างบรรยากาศผ่อนคลายในฐานทัพหายตัวไปโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว


 

    หัวหน้าเรียกประชุมทุกคนทันทีที่รู้เรื่อง สั่งการให้แยกย้ายกันไปตามหา แต่ยังไม่ทันจะได้สืบหาก็ดันมีจดหมายอธิบายเรื่องราวส่งมาให้ —จดหมายข่มขู่ที่มีเด็กชายที่ทุกคนกำลังพยายามตามหาเป็นตัวประกัน


 


 

.

.

.

.


 

    สภาพตอนนั้นที่กลุ่มสัจธรรมแห่งความตายทั้งแปดได้เข้าไปเห็น คือโกดังล้างห่างไกลจากตัวเมืองที่เต็มไปด้วยศพนอนเกลื่อนกลาดนองเลือพอยู่เต็มพื้น —มีคนอื่นมาถึงก่อนพวกเขา


 


 

    “ในเมื่อพวกแกดูแลเขาไม่ได้ก็เลิกยุ่งเกี่ยวกับเขาซะ” เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้นอย่างไม่เป็นมิตรเมื่อพวกเขาก้าวเท้าผ่านธรณีประตู


 

    ส่วนลึกที่สุดในสถานที่อโคจรแบบนี้มักจะเป็นห้องที่มีความสำคัญ เจ้าของเสียงค่อยๆก้มตัวลงช้อนร่างเล็กๆที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาด้วยความระมัดระวัง เจ้าของเรือนผมสีทองที่มักจะคอยเป็นรอยยิ้มให้คนรอบตัวอยู่เสมอบัดนี้ไม่เหลือรอยยิ้ม เส้นผมกับเสื้อผ้าต่างยุ่งเหยิงยับยู่ยี่ เมื่อมองจากสภาพห้องนี้แล้วก็เดาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ไม่ยาก


 

    “ขอให้รู้ไว้ด้วยว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะพวกแก …อย่ามายุ่งกับเขาอีก”


 


 

    แสงจากดวงจันทร์ส่องลอดผ่านหน้าต่างมากระทบใบหน้า ภาพที่ปรากฏคือใบหน้าของคนที่ไม่ว่าใครในโลกใต้ดินหรือแม้กระทั่งฮีโร่เองก็ต้องรู้จัก —นักฆ่าฮีโร่ เสตน


 

    ทันทีที่พูดจบนักฆ่าฮีโร่ผู้โด่งดังกก็กระโจนออกนอกหน้าต่างหายไปในความมืดพร้อมกับร่างใต้วงแขน


 


 


 

    “…หลังจากนั้นพวกเราก็ทำข้อตกลงจะไม่ไปยุ่งกับเธออีก นอกเสียจากว่าเธอจะเป็นคนตัดสินใจก้าวเจ้ามาเอง” หลังจากการเล่าเรื่องอันยาวนาน แก้วชาตรงหน้าที่ถูกลืมจนเย็นชืดก็ถูกยกขึ้นมาจิบแก้กระหาย


 

    “เรื่องความทรงจำของเธอ ฉันคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเธอช็อคกับเหตุการณ์นั้นก็เลยลืมไป หรือไม่ก็คงเป็นนักฆ่าฮีโร่คนนั้นใช้อัตลักษณ์ของใครสักคนลบไปก็ได้”


 

    เมื่อได้รับรู้ความจริงทั้งหมด เจ้าของเรือนผมสีทองที่นั่งตั้งใจฟังอย่างเงียบๆมาตั้งแต่ต้นก็ก้มหน้าครุ่นคิด  สมองของเขาก็เริ่มหมุนเร็วรี่เพื่อประมวลข้อมูลมหาศาลที่ได้รับมา


 

    สรุปคือความทรงจำที่หายไปช่วงนั้นเป็นเพราะเขาเข้ามายุ่งกับเรื่องของพวกวายร้ายนี่เอง ที่คุ้นเคยกับเสตนซังก็เพราะแบบนี้สินะ… อยากลองไปคุยกับเจ้าตัวจังเลย แล้วที่ดาบิซังหายไปจะเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยรึเปล่า? ถึงจะได้ข้อมูลมาแล้วแต่เหมือนยังมีจุดที่น่าสงสัยอยู่


 

    —ว่าแต่ทำไมตอนได้ฟังสถานการณ์ตอนเจอกับมันฟังดูคุ้นๆจังเลยนะ…


 


 

   อ๋า…


 

    “เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” คู่สนทนายกยิ้มมุมปาก “แต่ก็ไม่ได้เกลียดเธอที่เป็นแบบนั้นหรอกนะ…”


 

    “…” เงยหน้าขึ้นมามองอีกคนที่เปลี่ยนอารมณ์อย่างงงงวย


 

    “แต่เหมือนเดิมแม้กระทั่งสถานการณ์ที่เจอกันเนี่ย… สุดยอดจริงๆ”


 


 


 

    —เรื่องนี้เขาก็คิดว่ามันเป็นความบังเอิญที่มากเกินไปหน่อยจริงๆ…


 


 


 


 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 346 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1139 nunglover (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2564 / 20:40
    ไรท์ กลับมาต่อเถอะ~~!!
    #1,139
    0
  2. #1138 Gigfyglnigyfhhgd (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 01:08

    ไรท์ สนุกมากกกกก รีบกลับมานะคะ อยากอ่านต่อไม่ไหวแล้ว
    #1,138
    0
  3. #1137 windycarin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 12 เมษายน 2564 / 17:04
    ไม่รู้ทำไมเราอ่านข้อความตัวเอียงกี่รอบก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ใครก็ได้ช่วยสรุปย่อๆให้เราหน่อยได้โปรด
    #1,137
    0
  4. #1135 TeerakanMai (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 23:00

    รออออออออออออออออออออออออรอคะ
    #1,135
    0
  5. #1134 Jeen000ns (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 17:52

    สนุกมากต่อไวๆน้าาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png

    #1,134
    0
  6. #1132 Jecelyn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:54

    กรี๊ดดดด น้องเคยเจอกับพวกเขามาก่อนจริงๆด้วย! มันเป็นความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนจริงๆ! ดือออออออ
    #1,132
    0
  7. #1088 prajaree2003 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 22:37

    เธอจ๋ายังอยู่ไหมเอ่ย~~~
    #1,088
    0
  8. #1087 Ikuro-ner (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 15:57

    ค้างงงงง
    #1,087
    0
  9. #1086 -SleepPing- (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 12:58

    64 เเล้วนะรอน๊าาา
    #1,086
    0
  10. #1084 Wolf25701 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 13:26
    สนุกมาก ตอนแรกก็คิดว่าจะมาอ่านเล่นๆดันติดซะแล้วสิ ไรท์กลับมารับผิดชอบเราด้วยนะ มาต่อที
    #1,084
    0
  11. #1083 MiniJack.com (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 12:30
    สนุกมากเลยค่ะ ไรท์ มาต่อเรื่องเร็วๆน้าาาา รออยู่
    #1,083
    0
  12. #1078 Don't disappoint (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 16:55
    ไรท์ เราโคตรติดเลยอ่ะ ตอนแรกก็ยอมรับแหละว่าหลงเข้ามาแบบ หลงอ่ะกดพลาด แต่พออ่านคำโปรยกับเห็นจำนวนตอนเท่านั้นแหละ เรารีบกดอ่านอย่างไวเลย และมันก็ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆด้วย เราโคตรชอบเรื่องนี้เลยอ่ะ โดยส่วนตัวแล้วเราเมนน้องอยู่แล้วนะ แบบน้องในอนิเมะน่ารักมาก แต่พอมาอยู่ในนิยายเรื่องนี้กลับสุขุมเยือกเย็นสุดๆเลย เราชอบทั้ง2เวอร์มาก เอาจริงๆอยากจะเล่าเรื่องราวให้มากกว่านี้อีกนะ ทั้งความรู้สึกตอนอ่าน ความชอบภาษาเขียน ความพล๊อตที่แบบ เกิ้นนน สนุกเกินอ่ะ ไหนจะความเทพมากๆนั่นอีก ถึงเราจะไม่ได้เม้นท์ทุกตอนแต่เราอยากจะบอกไรท์มากนะว่าไรท์เป็นคนแต่งนิยายสนุกอ่ะ เดี๋ยวเราขอไปอ่านเรื่องอื่นๆไรท์นะ ปล.ไรท์วาดภาพสวยมาก
    #1,078
    0
  13. #1052 25-ploy (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 20:07

    สนุกมากๆ ไรต์กลับมาแต่งต่อเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวจะไปเผาบ้านไรต์แล้วลากไรต์มาแต่งนิยายต่อให้ได้ (พูด(พิมพ์)เล่นน้าาาเราไม่เผาหรอกเดี๋ยวรีดคนอื่นเผาแทนเราให้ เรารู้เราเก่ง)

    #1,052
    0
  14. #1049 No__ah (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 17:08
    ไรท์ค้าบบบบบบ~~~~~
    #1,049
    0
  15. #1046 Mamushi.;-; (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 03:45

    คือแบบนี่เพิ่งเข้ามาอ่าน อ่านติดลมจนถึงเวลานี้ พอจะอ่านตอนต่อไปคือไม่มี น้ำตาจะไหล รออยู่นะคะ
    #1,046
    0
  16. #1043 Wrks (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:47

    ยังอยู่ไหม ยังไม่ได้ทิ้งไปใช่ไหมมมม QvQ
    #1,043
    0
  17. วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:02

    ......
    #1,040
    0
  18. #1039 MitsukiCarto (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:56

    โอ้... เคยอยู่กินด้วยกันมานี่เอง
    รอไรท์นะคะ!~ ได้โปรดมาต่อเถอะค่ะพลีสสสสสสสส~
    #1,039
    0
  19. #991 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 15:45
    ยังรออยู่นะคะไรท์ มาอัพต่อไวๆ นะคะ สนุกเกินนนนน น้องเอ้ยยยย ปักธงรัวๆ
    #991
    0
  20. #986 ลัทธิหัวเหลือง (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 23:19

    ง้าาาาาาาา อ่านหลายรอบเเบ้ว มันคาจัยยยยยย อัพเถอะนะค้าบ

    #986
    0
  21. #985 rujji123 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 18:48
    อ่านรวดเดียวเลยอะะ~~ สนุกมากๆ!! ((๐(>◇<)๐))
    #985
    0
  22. #983 Whan3523 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 19:20

    สนุกมาก มาต่อเร็วๆนะคะ
    #983
    0
  23. #982 sa5sa5sa (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 12:51

    อ่านทีเดียวเลยครับชอบเรื่องนี้มากเลย แต่งสนุกมากเลยครับ!><

    เป็นกำลังใจให้นะครับ^_^
    #982
    0
  24. #980 bornthisblues (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 22:46
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมากๆค่ะ!
    #980
    0
  25. #979 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 04:50
    อ่านซ้ำรอบที่ร้อย เเง่งงง รักเรื่องนี้
    เเอบอ่านเม้นอื่นมา....เริ่มฉุกคิดบ้าง .....ผ้ายับยู่ยี่.....คิดดีไม่ได้เลย ไม่มั้ง ...คงไม่มั้ง....
    #979
    0