[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 45 : บัคตัวที่สี่สิบสอง ตรอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 457 ครั้ง
    12 พ.ค. 63



 

ถูกลากมาล่ะ...

 

อยู่ดีๆก็ถูกหนึ่งเพื่อนร่วมชั้นหนึ่งรุ่นพี่ลากตัวไปฝึกงานด้วย โดยมีอดีตฮีโร่อันดับหนึ่งยืนโบกผ้าเช็ดหน้าส่งอยู่หยอยๆ ทั้งๆที่เขากำลังจะตอบตกลงไปช่วยงานฮีโร่แก๊งค์ออก้าเรื่องจัดการสอบซ่อมใบอนุญาตฮีโร่ชั่วคราวแท้ๆ

 

 

และแล้วเราทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่หน้าห้องที่ใหญ่ที่สุดในสำนักงานฮีโร่แห่งนี้ —ห้องทำงานของเซอร์ไนท์อาย

 

ก๊อกๆๆ

 

รุ่นพี่ตัวดีที่ลากเขามาเคาะประตูห้องอย่างอารมณ์ดี ทำเอาเขาอดเบ้ปากไม่ได้ สนุกกันจังเลยนะกับการแกล้งเขาเนี่ย

 

เมื่อผู้เป็นเจ้าของห้องอนุญาตพวกเราทั้งสามคนก็ก้าวเข้าไป...

 

 

ห๊ะ?

 

สิ่งแรกที่ได้เห็นเมื่อเปิดประตูเข้าไปคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกตรึงไว้ด้วยเครื่องอะไรซักอย่าง ที่มีแขนยื่นออกมาจั๊กจี้ที่เอวของผู้หญิงคนนั้น เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้อง... ผู้ชายวัยกลางคนท่าทางเนี้ยบที่สวมชุดสูทพร้อมแว่นกรอบเหลี่ยมยืนมองด้วยสีหน้าจริงจัง?

 

ทันทีที่เพื่อนหัวสาหร่ายผู้เป็นติ่งออลไมท์เห็นชายคนนั้นก็ทำหน้าแปลกขึ้นมา เป็นหน้าที่ดูเหมือน... ออลไมท์? —เป็นติ่งนี่ต้องถึงขั้นทำหน้าเหมือนได้เลยหรอเนี่ย....

 

เมื่อเจ้าของห้องได้เห็นสีหน้านั้นของอิซึคุคุงก็เกิดการพูดคุยโต้เถียงกันตามประสาติ่ง เขาละความสนใจจากเรื่องไร้สาระแล้วมองดูรอบห้อง.. เห็นได้ชัดว่าสองคนนั้นเป็นสุดยอดติ่ง เขาเบนสายตาไปสบกับดวงตากลมๆของรุ่นพี่อีกคนที่ลากเขามา รุ่นพี่โทกาตะยักไหล่เป็นเชิงว่าก็ไม่รู้สินะ

 

หลังจากเถียงกับเพื่อนหัวสาหร่ายเสร็จแล้ว เจ้าของชื่อฮีโร่เซอร์ไนท์อายก็หันมาสนคนที่ยืนเป็นส่วนเกินไร้ตัวตนตั้งแต่เข้ามาอย่างเขาจนได้

 

“สวัสดีครับ คามินาริ เดนกิครับ” เขาแนะนำตัวพร้อมโค้งตัวตามมารยาท ถึงแม้เขาจะถูกบังคับให้มาแต่เมื่อมาแล้วก็ควรจะทำตัวให้ดีหน่อย

 

“หืม... เธอเองหรอ?” อีกฝ่ายทำท่าครุ่นคิด เขาเอียงคอด้วยความสงสัยระหว่างที่สบตาเพื่อนอคำตอบ

 

“อะแฮ่ม... โอเค เอาเอกสารมาสิ” อีกฝ่ายหลบตาเขาแล้วพูดขึ้น

 

เขาหันไปมองรุ่นพี่ ตัวเขาถูกลากมาทั้งที่ยังงงๆ เอกสารอะไรนั่นเขาไม่มีสักฉบับ เมื่อรู้ตัวรุ่นพี่โทกาตะจึงหยิบเอกสารที่เขียนข้อมูลที่ระบุไว้ว่าเป็นของเขาขึ้นมายื่นให้เจ้าของสำนักงานฮีโร่แห่งนี้อย่างไม่รู้สึกรู้สาที่ทำอะไรลงไปตามอำเภอใจ ทำเอาเขาต้องหันไปมองค้อนให้วงใหญ่

 

เซอร์ไนท์อายเซ็นเอกสารพร้อมประทับตาอย่างลื่นไหล ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นของเขาอย่างอิซึคุคุงยืนมองอ้าปากค้างเพราะหลังจากคุยกันตั้งนานตัวเองก็ยังไม่ได้รับการยอมรับแต่เขากลับได้รับทันทีทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไร —นี่เป็นอคติหรือความลำเอียง? ติ่งออลไมท์เหมือนกันควรจะเข้ากันได้สิ เขานี่ไม่เคยรู้จักไม่เคยเกี่ยวข้องกัน แถมไม่ได้ติ่งออลไมท์ด้วยทำไมถึงได้รับการยอมรับง่ายแบบนี้นะ?

 

 

หลังจากที่เขาได้รับการยอมรับอะไรเรียบร้อยแล้ว ทุกๆคนนอกจากอิซึคุคุงก็ถูกไล่ออกมารอนอกห้องเขาที่รอจนเบื่อไม่มีอะไรทำ เมินเสียงโครมครามในห้องแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คอะไรๆ มีข้อความจากเพื่อนๆส่งมาหลายคน เขาตอบกลับไปทีละคนๆอย่างใจเย็น

 

 

ครืด... ครืด...

 

ขณะที่เช็คข้อความเสร็จแล้วกำลังจะกดปุ่มปิดหน้าจอโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าดังชึ้นขัดจังหวะ ดีที่ปิดเสียงแลเวเปิดระบบสั่นเอาไว้จึงไม่ได้รบกวนรุ่นพี่กับพี่สาวอีกคนที่ถูกไล่ออกมายืนนอกห้องด้วยกัน สองคนนั้นเอาหูแนบประตูแอบฟังคนข้างในอย่างตั้งใจโดยไม่กลัวเสียมาด เขาจึงเดินถอยออกมาห่างๆเพื่อรับโทรศัพท์จากเพื่อนสนิท

 

“ฮัลโหล?”

 

“ว่าไง หายไปเลยนะ” อีกฝ่ายหยอกล้อกลับมา หลังจากที่อยู่ดีๆเขาถูกลากตัวไปต่อหน้าต่อตาคนหัวม่วง ในระหว่างที่กำลังคุยกันเรื่องการฝึกงานของสาขาฮีโร่ที่หน้าห้องเรียน หิ้วตัวเขาไปต่อหน้าต่อตาคุณเพื่อนสนิทที่ได้แต่ยืนปากหวองุนงงอยู่เป็นนาที

 

“โดนหิ้วมาที่ที่ฝึกงานของฮีโร่เซอร์ไนท์อาย พึ่งได้รับการอนุมัติเมื่อกี้นี้เลย” เขาพูดอย่างเหนื่อยใจ “นี่ยังไม่หายงงเลย เฮ้อ...”

 

 

คุยไปคุยมาก็ติดลม กว่าจะคุยกันจบคนอื่นๆก็กลับเข้าห้องไปดูความสำเร็จของผู้สืบทอดวันฟอร์ออลที่ทำให้อดีตคู่หูของอาจารย์ตัวเองยอมรับตัวเองเข้าฝึกงานแล้ว

 

เขาเดินตามเข้าไปแสดงความดีใจกับคนที่คนที่ทำห้องเละเทะแต่ดันไม่ทำให้โปสเตอร์ออลไมท์เป็นรอยยับแม้แต่แผ่นเดียว... พลังติ่งสุดยอด เขาเหมือนจะเห็นเหตุผลที่คนเป็นโปรฮีโร่ยอมรับในตัวเพื่อนร่วมชั้นของเขาขึ้นมาตงิดๆ —คงไม่ใช่เหตุผลไร้สาระแบบนี้หรอกมั้ง...?

 

 

.

.

.

.

 

ในที่สุดเรื่องวุ่นวายในการรับเข้าฝึกงานก็จบลง ถึงแม้เขาจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมต้องลากเขามาด้วยแต่อย่างน้อยมันก็คงเป็นประสบการณ์ในการทำงานงานฮีโร่ได้ล่ะนะ —ไม่มีใครยอมเปิดปากอธิบายสักคนเดียว

 

พวกเรา —เขา อิซึคุคุง และรุ่นพี่โทกาตะ ออกมาเดินตรวจตารอบๆเมือง ส่วนเซอร์ไนท์อายจะแยกไปกับรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้น(คนที่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้รู้ชื่อ) เพราะพวกเราเป็นมือใหม่ เลยให้ออกมากับรุ่นพี่โทกาตะที่มีประสบการณ์มากกว่า ก่อนที่จะแยกกันมาโปรฮีโร่ผู้ได้รับหน้าที่เป็นผู้ให้ความรู้ในการฝึกงานกับนักเรียนฮีโร่จากยูเอย์อย่างพวกเราได้อธิบายงานคร่างๆ และแนะนำบุกคนอันตรายที่ควรระวังให้เราดูแต่เนื่องจากเขายืนอยู่ด้านหลังรุ่นพี่จึงมองได้ไม่ชัดเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย —แม้ลางสังหรณ์จะร้องเตือนอะไรบางอย่าง แต่เพราะมันไม่ได้เตือนถึงความเลวร้ายระดับนั้นเขาจึงไม่ค่อยได้สนใจ

 

 

.

.

.

 

หลังจากเดินมาได้สักพัก เพื่อนหัวสาหร่ายของเขาก็ถูกเด็กคนนึงที่วิ่งออกมาจากตรอกแคบๆชนเข้า จนเด็นคนนั้นลมลงไปกองอยู่กับพื้น เขาจึงเดินเข้าไปอุ้มเด็กคนนั้นให้ลุกขึ้นมา

 

ทันทีที่เด็กคนนั้นลุกขึ้นมายืนได้เรียบร้อยแล้วเขาก็มองสำรวจหาบาดแผล เห็นว่ามีแค่เศษฝุ่นที่ติดตามกระโปรงเท่านั้น

 

หลังจากปัดฝุ่นพวกนั้นออกเสร็จเขาก็ตั้งใจจะลุกขึ้นยืน แต่กลับถูกมือเล็กๆของเด็กคนนั้นดึงเอาไว้ก่อน

 

“พี่...เดนกิ?”

 

หลังจากที่ชื่อของเขาหลุดออกมาจากปากของเด็กที่เขาไม่คุ้นหน้า เขาก็ก้มลงไปมองชัดๆ

 

 

ดวงตาต่างสีทั้งสองคู่สบกัน ฉับพลันเหมือนเจ้าของดวงตาประกายเช่นเดียวกับเส้นผมก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์ ภายในหัวมีภาพความทรงจำที่ไม่ปะติดปะต่อฉายขึ้นมา เป็นภาพที่เจ้าของเรือนผมสีทองอุ้มเด็กผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ภาพที่เด็กหนุ่มผมสีทองคนนั้นย่อตัวลงลูบหัวอีกฝ่ายที่หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ ภาพของเด็กหนุ่มกับเด็กน้อยคนนั้น...

 

พริบตาที่เหมือนเจ้าของนัยน์ตาสีทองจะนึกอะไรได้ก็ถูกขัดด้วยเสียงทุ้มตำ่ที่แหบนิดๆของผู้มาใหม่ใบหน้าครึ่งล่างถูกปิดด้วยหน้ากากปากนกอันใหญ่ทำให้สีหน้าถูกบดบังไปกว่าครึ่ง

 

“กลับกันเถอะเอริ” แต่หลังจากที่หันสายตามาสบกับเขาก็ชะงักไป ทำไมเขารู้สึกคุ้นเคยแปลกๆอีกแล้วนะ ทั้งๆที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำเลยแม้แต่น้อย

 

“เธอ...” ถึงจะไม่ได้พูดชื่อ แต่รู้สึกได้เลยว่ากำลังหมายถึงเขา แต่คนพูดกลับเปลี่ยนใจไม่พูดกับเขาต่อ หันไปพูดกับเด็กผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าเอริและพวกเราทั้งหมดแทน “ต้องขอโทษแทนลูกสาวผมด้วยนะครับคุณฮีโร่ บางทีเธอก็ชอบเล่นเพลินจนทำตัวเองเจ็บตัว เป็นเด็กเจ้าปัญหาจริงๆ”

 

เขาอุ้มเด็กที่ชื่อเอริขึ้นมากอดไว้แล้วใช้มือข้างที่ว่างอยู่ลูบหัวตามความเคยชิน —ความเคยชินหรอ? เคยชินจากอะไร? เขาเคยทำแบบนี้งั้นหรอ? ทำไมภาพในหัวมันเลือนลางทับซ้อนกันจนมองแทบไม่รู้เรื่องผู้ชายที่ถูกเงามืดบังอยู่ด้านหลังของเอริในความทรงจำคือใคร?

 

ป...ปวดหัว

 

พอพยายามนึกถึงความทรงจำส่วนนั้น —ส่วนที่หายไป ก็เกิดปวดหัวขึ้นมา เสียงการเถียงกันของอิซึคุคุงกับผู้ชายผมดำคนนั้นไม่ได้ดังเข้าหูเขาเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อ

 

“ห...หืม มีอะไรหรอเอริจัง?”

 

“พี่ชาย...” เด็กสาวตัวน้อยในอ้อมแขนเรียกแล้วหันไปมองทางผู้ชายผมดำคนนั้นเป็นเชิงให้เขาหันไปมองตามด้วยท่าทางขลาดกลัว เขากระชับอ้อมแขน

 

“เอาล่ะ... ฮีโร่แบบพวกคุณนี่เอาแต่มองด้านเดียว...”

 

“มันเป็นเรื่องที่น่าอาย... ผมไม่อยากคุยในที่สาธารณะ ช่วยตามผมมาหน่อยได้มั้ย?”

 

หลังจากจบประโยค ชายผมดำคนนั้นก็เดินนำเข้าไปในตรอกลึก เพื่อนร่วมห้องกับรุ่นพี่ร่วมสาขามองหน้าปรึกษากันเล็กน้อย แล้วเดินมาขนาบข้างเขาเยื้องไปด้านหน้าราวกับจะปกป้องแล้วส่งวายตาให้เขาเดินตามเข้าไป ถึงแม้ว่าจะดูไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก แต่เราไม่ได้มีทางเลือกอะไร

 

หลังจากเดินตามเข้าไปจนอยู่ภายใต้เงามืดของตึกแล้วฝ่ายนั้น —หัวหน้ากลุ่มสัจธรรมแห่งความตายทั้งแปด ชิซากิ ที่เขาพึ่งนึกได้ว่าเห็นผ่านๆจากที่เซอร์ไนท์อายที่พึ่งอธิบายก่อนออกมาเดินรอบเมือง... มิน่าล่ะสองคนนั้นถึงได้ดูกังวลลุกลี้ลุกลนขนาดนั้น(ไม่ใช่ความผิดเขานะที่ไม่ได้นึกออกตั้งแต่แรก ผิดที่รุ่นพี่นั่นแหละที่ตัวสูงยืนบังหมด)

 

“คือแบบนี้ ช่วงหลังๆ ฉันค่อนข้างเป็นห่วงเอริ... ไม่ว่าผมจะพูดอะไรหล่อนก็จะต่อต้านฉัน” ชิซากืคนนั้นเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง พูดออกมาพร้อมกับเดินเขาไปลึกขึ้นเรื่อยๆ “เด็กๆเป็นสิ่งเข้าใจยาก โดยเฉพาะช่วงเวลาที่พวกเขาต้องตระหนักอย่างจริงจังว่าพวกเขาอยากจะเติบโตมาเป็นคนแบบไหน...”

 

นำ้เสียงที่พูดออกมาเริ่มกดลงตำ่และเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ ฉับพลันที่กล่าวจบจิตสังหารรุนแรงก็ถูกปล่อยออกมา... เขาสังเกตุเห็นว่าเจ้าตัวกำลังจะถอดถุงมือออก

 

เด็กสาวตัวน้อยในอ้อมกอดเขาสั่นกลัว แต่ท่าทางยังคงลังเลว่าจะสะบัดตัวให้หลุดจากอ้อมกอดเขาดีหรือไม่

 

เขาตัดสินใจเดินก้าวเข้าไปทั้งที่ยังอุ้มเด็กน้อยอยู่ —จิตสังหารข้นคลั่กที่อีกฝ่ายปล่อยออกมาทำให้เพื่อนของเขาขยับตัวไม่ได้ แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกแย่ แต่กลับกันส่วนลึกในจิตใจกลับบอกว่านี่เป็นเรื่องปกติของคนคนนี้... นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็นเมื่อเข้าไปเผชิญหน้า

 

—เขา... ต้องแก้สถานการณ์ในตอนนี้ก่อน ก่อนที่ว่าที่ฮีโร่ทั้งสองจะรับจิตสังหารขนาดนั้นไม่ไหว

 

“ผมว่าเธอคงจะเจ็บขาน่ะครับ ขอให้ผมอุ้มไปส่งได้มั้ยครับ?” เขาเปิดปากพูดเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พวกเราทั้งสามคนก้าวเข้าสู่สถานการณ์อันตรึงเครียด คนทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้ต่างตกใจกับสิ่งที่เขาเอ่ยขึ้นมาสองว่าที่ฮีโร่ที่เอาตัวมากันเขาไว้พยายามจะห้ามปรามอย่างไร้เสียง

 

—ลางสังหรณ์บอกกับเขาว่าควรจะก้าวเข้าไป หากตามไปแล้วจะได้รู้ความจริงบางอย่าง ภาพที่ปรากฏขึ้นมาในหัวแบบขาดๆหายๆ ความทรงจำที่เขาเคยสงสัยว่ามันหายไปไหน แล้วอีกอย่าง... เขาก้มลงมองเด็กน้อยในอ้อมแขน เขาทำใจปล่อยเธอไปคนเดียวไม่ได้จริงๆ ถึงจะรู้ว่ามันอันตรายมากแค่ไหน แต่เขาเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง ที่บอกว่า หากเป็นเขา... หากเป็นเขาที่ตามไปเรื่องจะจบได้โดยง่ายฝ่ายฮีโร่จะไม่ต้องปะทะกันให้ตายเปล่า และเอริจังคงจะไม่ต้องเผชิญหน้ากับความหวาดกลัวโดยลำพัง

 

“อ่า... เธอเองหรอ ได้สิ งั้นตามฉันมา” อีกฝ่ายเหลือบสายตามาสบกับเขาแล้วเอ่ยอนุญาตออกมาอย่างง่ายดายจนขนาดตัวเขาเองยังต้องแปลกใจ

 

หลังจากได้รับคำอนุญาตที่น่าแปลกใจแล้ว เขาก็หันไปสบตาแล้วก็พูดออกมาทั้งรอยยิ้มปลอบประโลมโดยไร้เสียง กับว่าที่ฮีโร่ที่มาจากโรงเรียนเดียวกันทั้งสองคนที่ยังคงตื่นตระหนก

 

‘เรื่องนี้ผมตัดสินใจด้วยตัวเอง ฝากขอโทษเซอร์ไนท์อายด้วยนะครับ’

 

แล้วรีบสาวเท้าก้าวตามหัวหน้ากลุ่มสัจธรรมแห่งความตายทั้งแปดเขาไปในเงามืด....

 

 

.

.

.

.

 

เมื่อเข้ามาในฐานทัพลับของกลุ่มผู้มีอิทธิพลในโลกใต้ดิน สิ่งแรกที่ได้พบคือระเบิดมนุษย์... ใช่ ระเบิดมนุษย์แบบที่ร่างแตกกระจายเลือดสาดไปทั่วทุกทิศ เป็นผลอันเนื่องมาจากการทำงานพลาดของลูกน้องที่ปล่อยให้เอริจังหนีออกจากที่นี่ไปได้ ยังดีที่เขาใช้ตัวบังแล้วปิดหูของเอริทัน ไม่อย่างนั้นคงจะผวาไปอีกนาน

—จริงๆแล้วก่อนที่เขาจะได้เข้ามาในนี้ เขาถูกยึดโทรศัพท์และให้กินยาบางอย่าง... ที่เจ้าของชื่อชิซากิคนนั้นบอกว่ามันคือยาสลายอัตลักษณ์ชั่วคราว แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไร ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ก็ต้องยอมกินเข้าไปแต่โดยดี...

 

หลังจากระบายอารมณ์เสร็จแล้ว ผู้มีศักดิ์เป็นหัวหน้าใหญ่ในที่แห่งนี้ก็เหมือนนึกขึ้นได้ว่ามีคนนอกอย่างเขาตามเข้ามาด้วย

 

“เธอ...” เหมือนกับที่เขาสบตาอีกฝ่ายแล้วชะงัก อีกฝ่ายก็เหมือนกัน เจ้าชองชื่อชิซากิยื่นมือมาตรงหน้าเขา ตัวเขาหลับตาหดคอหลบมือนั้นตามสัญชาตญาณ

 

เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นมือข้างที่ไม่เปื้อนเลือดของอีกฝ่ายชะงักหยุดค้างที่เหนือหัวเขา ท่าทางลังเลว่าควรจะวางมือนั้นลงบนหัวเขาดีรึเปล่า เขาได้แต่เอียงคอเป็นเชิงถามอย่างสงสัย —จะสลายร่างเขาหรือแค่จะลูบหัวกันนะ

 

“คุณหนู... ในเมื่อเข้ามาแล้วเราคงปล่อยให้กลับไปไม่ได้” คุณหนู? ...ถึงจะยังสงสัยแต่เขาก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย อีกฝ่ายจึงหันไปพูดกับลูกน้องของตัวเองที่ยืนอยู่ด้วยกัน “โครโน่ พาคุณหนูไปที่ห้องเอริ”

 

คนใต้หน้ากากนกที่ถูกเรียกว่าโครโน่ดูไม่ได้แปลกใจเมื่อเห็นหน้าเขา ไม่แปลกใจที่เห็นภาพเขาอุ้มเอริจังเดินตามหัวหน้าของตนเลยแม้แต่น้อย

 

—ดูท่าความสงสัยของเขาอาจจะได้รับคำตอบในเร็วๆนี้ก็ได้

 

 

 

 

 

 

 

### ขอโทษที่มาลงให้ช้าขนาดนี้ พอดีมีหลายๆอย่างในบ้านที่ต้องจัดการ มันยุ่งๆจนไม่ว่างไปอ่านเรื่องหลักต่อเลย บวกกับพอไปแต่งเวอร์ชั่นดาร์กแล้วดันเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน คาร์แรคเตอร์ในหัวดันปนกันจนต้องมานั่งเรียบเรียงทั้งโปรไฟล์แล้วก็พลอตตัวละครใหม่ให้เรียบร้อย (จริงๆแล้วไรท์เป็นคนที่ชอบนิยายแนวดาร์กมาก แต่พอดีด้วยนิสัยหรือการใช้ชีวิตของไรท์ไม่ได้มีความดาร์กอะไรขนาดนั้น เลยต้องบิ้วอารมณ์หนักหน่อย แต่พอบิ้วเสร็จแล้วดันดาวน์ตามนิยายที่ตัวเองเขียนเฉยเลย งงตัวเองจริงๆ)
 

พึ่งสังเกต… ต้องขอบคุณทุกคนจริงๆที่มาถึงจุดที่มีคนเฟบเฉียดพันคนได้ นักเขียนมือใหม่ที่ไม่เคยมีผลงานฟิคมาก่อนเลยอย่างไรท์รู้สึกปลื้มใจมากจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้มาไกลถึงจุดนี้

หลังจากนี้อาจจะไม่ได้มาบ่อยเหมือนช่วงก่อนหน้านี้ แต่จะพยายามมาลงให้นะคะ

ต้องขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจจริงๆค่ะ

 

ปล. อุส่าห์มาอัพนิยายในรอบหลายวันแท้ๆ ดันติดเด็กดีปิดปรับปรุงระบบเฉย นี่พอเปิดปุ๊ปก็มาลงให้เลยนะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 457 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1131 Jecelyn (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:41
    มันต้องมีใครลบความทรงจำน้องเเน่ๆอะ!
    #1,131
    0
  2. #1038 MitsukiCarto (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 12:42
    หมอนี่ทำอะไรกับความทรงจำน้องแน่ๆเลยอ่ะ สงสัยตั้งแต่สเตนซังละ
    #1,038
    0
  3. #949 prajaree2003 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 13:16

    อ่านกี่ที่ๆก็ไม่เบื่อออ
    #949
    0
  4. #946 Galaxy J (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 16:30

    มาทำให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ไม่ได้นะคะ

    ค้างมากกกก มาต่อเร็วๆนะ
    #946
    0
  5. #945 kaohomkk1234 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 10:02

    รอไรท์อยู่นะคะ
    #945
    0
  6. #937 prajaree2003 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 20:30

    ขอบคุณมากกที่มีเรื่องนี้ให้อ่านนน
    #937
    0
  7. #936 Valkyriaz (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 02:02
    นี่อ่านรวดเดียวจบเลย นิยายไรท์ทำให้เรารักเดนกิคุง!! น้องน่ารักมากๆๆ ไรท์แต่งดีมากๆเลยค่ะ น้องเป็นใครกันแน่! รอติดตามๆ
    #936
    0
  8. #930 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 02:28
    มาต่อไวๆ นะคะไรท์
    รีดรักเรื่องนี้ ทั้งเนื้อเรื่อง ถาษา การบรรยาย ดีงามไปหม้ดดดด~ น่าติดตามเกินปัยยยย รักน้องงง รักไรท์~~

    ถวายตัวละหัวใจจนกว่าฟิคนี้จะจบอย่างสมบูรณ์เลยเจ้าค่าาา
    #930
    0
  9. #929 Mebal (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 03:22
    สู้นะคะคุณไรท์ เราว่าแต่งทีละเรื่องก่อนก็ได้นะคะจะได้ไม่ตีกัน แต่ไรท์เก่งอยู่แล้ว
    #929
    0
  10. #906 404ace (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 15:04

    จะรอตอนต่อไปนะคะ! ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #906
    0
  11. #905 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 23:25

    มีใครจะหารเงินค่าจ้างนักสืบกับเรามั้ยคะ ลุ้นเหลือเกิน อมกกกก

    #905
    0
  12. #903 B-cuzimlazy (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:21
    คิดถึงไรท์มากมากมากๆๆเลยค่ะ (♡˙︶˙♡) ดูแลตัวเองด้วยนะคะ เรารอได้ค่ะมปร
    #903
    0
  13. #902 gurengesan (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 17:32
    น่าสงสัย คุณหนู? พี่เดนกิ?หรือว่าเดนกิ(อาจ)จะเคยเป็นหนูทดลอง.....ไม่น่าใช่.....ตั้งแต่สเตนแล้วคราวนี้ก็ชิซากิ(กับเอริ)แสดงว่าต้องสนิทกันมากชิซากิถึงกับปล่อยให้มาด้วยแล้วอาจจะเกิดอุบัติเหตุ?ไม่ก็โดนล้างไม่ๆน่าจะเป็นโดนปิดผนึกความทรงจำ?ไม่แน่พ่อแม่จองเดนกิอาจจะ(เคย)มีส่วนร่วมเกี่ยวกับการทดลองบางอย่างก็ได้.....

    #รู้สึกอยากเป็นนักสืบบ5555
    #902
    0
  14. #900 Aprilis34 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:59
    ไรท์come back!
    #900
    0
  15. #899 Jenwaree_1037 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:46
    เรียกว่าแบล็ตอัพได้รึป่าว ตั้งแต่สเตนละ
    #899
    0
  16. #898 Chlamfankhaw (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 09:18

    คุณหนูว่ะแกรรรร คุณหนูแหละะะ//พึมพัมคนเดียวเหมือนคนบ้า
    #898
    0
  17. #897 I-Hate-Exams (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 07:26
    คิดถึงจังครับ~ ขอจุ๊บเหม่งให้หายคิดถึงที!
    #897
    0
  18. #896 Barnab_y (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 06:56

    มีแบล็คใหญ่นะเราว์~~
    ก็ว่า..สงสัยมานานแล้ว เพราะมีอยู่ตอนหนึ่งที่เดนกิเคยไว้ว่าความทรงจำของนางขาดหายไปบางช่วงอ่ะ อื้มๆๆๆ ที่แท้....
    #896
    0
  19. #895 ไอ้ครึ่งๆ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 06:12
    ผมคิดถึงไรต์จังครับ.....รักที่สุด ผม//กระโดดกอด

    (づ ̄ ³ ̄)づ
    ไรต์//กระโดหลบ 〜(꒪꒳꒪)〜
    #895
    0
  20. #894 sisinasi (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 05:05

    สงสัย~
    #894
    0
  21. #893 G-38394401 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 04:31

    อ่า~เส้นใหญ่เเน่ ๆ ....
    #893
    0
  22. #892 Natnicharhor (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 01:10
    อยากรู้อะ ทำไมถึงเรียกว่าคุณหนูอะคะ!!!
    #892
    0
  23. #891 COCOMILKZXZ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 01:04

    ตั้งตารอปมแล้วค่ะ อยากรู้หนักมาก
    #891
    0
  24. #890 nep7 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:49
    ไรอ่ะะะ อยากรู้แล้วฮืออ
    #890
    0
  25. #889 Light_Star (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 00:13
    คือ...เราอาจจะไม่เคยเขียนนนิยายนะ..แต่เราอยากให้ไรต์โฟกัสเรื่องใดเรื่องหนึ่งก่อนก็ได้...คือแบบเราก็เห็นไรต์ท่านอื่นเคยบอกมาเหมือนดันการเขียนหลายๆเรื่องกันมันยากอะ เพราะต้องบิ้วอารมณ์ตาม แล้วแบบที่ไรต์เขียนอยู่มันคนละแนวเลย..แบบมันหนักไปสำหรับไรต์อะ..ไม่อาจให้มันหรักไปกลัวจะไปกระทบธุระอื่นก็ได้...เขียนไปทีละเรื่องดีกว่ามั้ยคะกลัวมันลำบากไปอะ...//เป็นความคิดเห็นส่วนตัวแล้วแต่ไรต์เลยนะ...// ตอนนี้ค้างมากกกน้องไปเกี่ยวไรเนี่ยยยย หรือตอนเด็นน้องเคยไปอยู่ เป็นหลายหรอ

    หรือพ่อแม่น้องรู้จัก....คิดดด
    #889
    0