[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 37 : บัคตัวที่สามสิบห้า เยี่ยมบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    20 เม.ย. 63



 

หลังจากเข้าสู่ช่วงปิดเทอมมา วันนี้เป็นวันที่เขาต้องทำเรื่องสำคัญที่ต้องทำประจำเมื่อมีวันหยุดยาว...

 

กลับบ้าน... หมายถึงบ้านที่เคยอยู่ตอนคุณพ่อคุณแม่มีชีวิตอยู่ กลับบ้านเพื่อกลับไปทำความสะอาดสถานที่แห่งความทรงจำ

 

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันช่วงเช้าเสร็จแล้ว เขาก็เดินทางกลับบ้านตัวเอง โดยที่มีเจ้าคุโรอิที่งอแงเซ้าซี้ออดอ้อนจนเขาต้องยอมพามาด้วย —ก็แพ้ของนุ่มนิ่มน่ารักนี่นา

 

จะว่าไปหลังจากวันที่ได้ไปเดินซื้อของกับคัตสึกิแล้วก็อิซึคุคุงกลับมาก็ถูกคุโรอิงอนเอา ง้อกันอยู่นานเลยกว่าจะยอมให้เข้าใกล้ แต่พอคืนดีกันแล้วก็เกาะติดเขามากกว่าเดิม เดินตามไปทุกที่เลย —ทำไมทำตัวไม่ค่อยเหมือนแมวเลยนะ?

 

ซื้อที่นอนแมวให้ตื่นเช้าขึ้นมาก็เห็นมันขึ้นมานอนกับเขาอยู่ดี คอนโดแมวกับของเล่นแมวก็มีเล่นบ้างแต่ส่วนใหญ่มาเกาะแกะเขาอยู่ดี ก็ไม่ได้มาก่อกวนหรือทำให้รำคาญอะไร แต่ชอบเข้ามาอ้อน(แอบเรียกร้องความสนใจ) เข้ามาเล่นด้วย(จนจะคิดว่าเป็นหมาแล้วนะ) แถมยังทำตัวเหมือนฟังที่เขาพูดรู้เรื่องด้วยตอนที่เขาขอไม่ให้มากวนตอนอัดคลิปก็ทำตามแต่โดยดี —แปลกแมวจริงๆ

 

 

.

.

.

.

 

ไม่นานก็มาถึงบ้านที่ไม่ได้กลับมาพักนึงแล้ว ไขประตูให้เปิดออกแล้วก้าวเท้าเข้าไป ...ดีที่ฝุ่นยังไม่เยอะมากเท่าไหร่

 

เขาเปิดประตูและหน้าต่างทุกบานแล้วเริ่มทำความสะอาด พยายามไม่นึกถึงความทรงจำอันแสนมีความสุขตอนที่ครอบครัวยังอยู่กันครบ เพราะถึงแม่จะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขแค่ไหน มันก็ยิ่งตอกย้ำเรื่องจริงที่ว่า...บ้านนี้เหลือเขาเพียงคนเดียว

 

แมวน้อยที่จับสัมผัสความรู้สึกเก่งก็เขามาปลอบเขา —นี่เขาอ่อนไหวง่ายขนาดที่ต้องให้แมวมาปลอบใจเลยหรอเนี่ย

 

เขาลูบๆขนคุโรอิอีกสองสามทีแล้วตัดสินใจทำความสะอาดต่อจนเสร็จ

 

เวลาล่วงเลยผ่านมาจนถึงเวลาอาหารกลางวัน ดีที่เขาทำข้าวกล่อง ทั้งของเขาและของคุโรอิมาด้วยก้อนน้อยสีดำแสนรู้เดินมาหาโดยไม่ต้องเรียก

 

จัดการอาหารตรงหน้าเรียบร้อยก็มาทำความสะอาดต่อ ตอนนี้เหลือแค่ห้องดนตรีห้องเดียวแล้ว มันเป็นห้องที่คุณแม่ชอบที่สุด จริงๆแล้วความสามารถด้านดนตรีเขาก็ได้คุณแม่เป็นคนสอนให้ ในห้องมีเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด แต่ที่เด่นที่สุดก็คงไม่พ้นแกรนด์เปียโนสีขาวตัวใหญ่กลางห้อง ที่มีฉากหลังเป็นหน้าตางบานใหญ่เต็มผนัง มองออกไปเป็นวิวสวนดอกไม้ที่คุณแม่ชอบ ท่านชอบดอกบีโกเนียที่สุด เพราะเป็นดอกไม้ที่คุณพ่อใช้ขอคุณแม่แต่งงาน —ภาษาดอกไม้ของบีโกเนียคือ ‘ความรักที่น่าทะนุถนอม’

 

หลังจากทำความสะอาดห้องนี้เสร็จ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปนั่งที่หน้าแกรนด์เปียโนตัวนั้น เอื้อมมือยกฝาครอบเปียโน(lid)ขึ้นแล้วพรมนิ้วไล่ระดับเสียง

 

อืม... เสียงยังดีอยู่ คราวที่แล้วที่มาทำความสะอาดก็พึ่งจูนเสียงเปียโนเสียงเลยไม่เพี้ยน แถมเขาดูแลอย่างดี ไม่ว่าจะสายเปียโน ซาวด์บอร์ด สะพานสาย ค้อนเคาะสาย หรือตัวห้ามสายก็ยังอยู่ในสภาพดี

 

เขาหลับตาลง วางนิ้วลงบนแป้นแล้วเริ่มเล่นเพลงโปรดของคุณแม่ —TalesWeaver OST: Reminiscence

 

 

ภาพความทรงจำที่พวกเราพ่อแม่ลูกอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน คุณแม่ดีดเปียโน คุนพ่อเล่นเชลโล่ แล้วก็มีเขานั่งฟังโยกหัวตามจังหวะเพลง ครอบครัวที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม มีความสุขมากจริงๆ

 

.

.

.

 

เวลาป่านนี้แล้วหรอเนี่ย คงต้องกลับคอนโดแล้วล่ะ หันไปมองหาคุโรอิก็เห็นมันหลับอยู่ที่เก้าอี้นวมตัวเก่าที่เขาเคยใช้นั่งฟังคุณพ่อกับคุณแม่เล่นดนตรี อดยกยิ้มเอ็นดูไม่ได้ เขาพยายามเลือนเก้าอี้แล้วลุกขึ้นอย่างเบาที่สุด เดินไปลูบหัวมันเบาๆ

 

คุโรอิลืมตาสีฟ้าแวววาวขึ้นมาสบกับเขา

 

“กลับกันเถอะ”

 

“เมี๊ยว...”

 

 

.

.

.

.

 

“เอ่อ...”

 

กลับมาถึงหน้าคอนโดของตัวเองก็เจอกับอาจารย์ประจำยูเอย์ทั้งสองคนยืนเถียงกับพนักงานรักษาความปลอดภัยของคอนโดอยู่

 

“อาจารย์ไอซาวะ? ออลไมท์ซัง? มาทำอะไรที่นี่หรอครับ?”

 

“หนุ่มน้อยคามินาริ?” ออลไมท์ร่างผอมที่ยืนอยู่ข้างอาจารย์ประจำห้องเอ

 

“คามินาริซัง! คนพวกนี้เขาจะขึ้นไปพบคุณ แต่ไม่ได้อยู่ในรายชื่ออนุญาตให้เข้าได้ ผมเลยห้ามไว้น่ะครับ เป็นคนรู้จักของคุณรึเปล่าครับ” หนึ่งในพนักงานรักษาความปลอดภัยผันมาถามเขา

 

“ครับ พวกเอาเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนผมเอง ให้ลงเป็นรายชื่ออนุญาตชั่วคราวไว้แล้วกันนะครับ” เขาเขาคิดนิดนึงก่อนตอบกลับไป

 

“รับทราบครับ ถ้างั้นเชิญทั้งสองคนเลยครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยตอบรับเขาแล้วหันไปพูดกับอาจารย์ไม่ได้รับเชิญทั้งสองคน

 

“ทางนี้ครับอาจารย์” เขาเดินนำอาจารย์ทั้งสองคนไปที่ห้องของเขา

 

คอนโดนี้ถึงไม่ใช่คอนโดหรูระดับมหาเศรษฐี แต่ก็ต้องมีเงินระดับนึงเลยจึงจะเข้ามาอยู่ได้ คอนโดแห่งนี้เน้นเรื่องความปลอดภัยเป็นพิเศษ จึงได้รับความไว้วางใจจากผู้อยู่อาศัยเป็นอย่างมาก

 

ลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นที่ห้องเขาอยู่ เขาก็เดินนำไปเปิดประตูห้องแล้วเชิญอาจารย์เข้าไปนั่งรอที่ห้องรับแขกส่วนเขาเดินเข้าครัวมาเตรียมนำ้ชากับของว่างเล็กน้อยทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ส่วนเจ้าก้อนน้อยคุโรอิก็ทำหน้าที่เฝ้าบ้าน(?) นั่งจ้องอาจารย์ทั้งสองคนไม่วางตาที่โซฟาฝั่งตรงข้าม —เหมือนตอนที่คัตสึกิบุกมานั่นล่ะ

 

“อาจารย์มาหาผมมีอะไรหรอครับ” หลังจากเสิร์ฟชากับของว่างแช้วนั่งลงเป็นที่เรียบร้อยแล้วเขาก็เอ่ยขึ้น

 

“เอ่อ... หนุ่มน้อยคามินาริ แล้วพ่อแม่เธอล่ะ” อดีตฮีโร่อันดับหนึ่งมองไปรอบๆห้องแล้วถามขึ้น แล้วก็ถูกอาจารย์ไอซาวะถองศอกเข้าให้

 

“พวกท่านเสียไปนานแล้วครับ...”

 

ได้ยินคำตอบของเขาออลไมท์ถึงกับเบิกตากว้างขอโทษขอโพย

 

“ผมไม่คิดมากหรอครับ ว่าแต่มาที่นี่มีเรื่องสำคัญอะไรรึเปล่าครับ?”

 

อาจารย์ไม่ตอบอะไรแต่ยื่นเอกสารให้หนึ่งฉบับ

 

‘แด่ผู้ปกครองหรือผู้ดูแล

ประกาศ: นโยบายแก่นักเรียนทุกคน

ขอความร่วมมือให้นักเรียนยูเอย์ทุกคนเข้าพักอาศัยในหอพักภายในอาณาเขตของโรงเรียนยูเอย์ตั้งแต่เทอมการศึกษาหน้าเป็นต้นไป’

 

 

“หอพัก...หรอครับ?”

 

“อ่า... เป็นมาตราการรักษาความปลอดภัยใหม่น่ะ ก็เพราะมีเกิดเรื่องขึ้นหลายอย่าง” อาจารย์ตาแห้งที่ปกติจะปล่อยผมยุ่งๆ แต่วันนี้ดันรวบผมมาอย่างเรียบร้อยผิดหูผิดตาอธิบายให้ฟัง

 

“ตามจริงวันนี้ต้องมาเยี่ยมแล้วก็ขอโทษผู้ปกครองเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กับขออนุญาตให้นักเรียนเข้าพักในหอพักของโรงเรียน” เสียงแหบๆง่วงๆอธิบายต่อ “แต่ในกรณีของเธอคงไม่ต้องคุยกับผู้ปกครองสินะ”

 

“ครับ ผมยื่นเรื่องเป็นผู้ปกครองของตัวเองไปตั้งแต่เข้ายูเอย์แล้วล่ะครับ” เขาพยักหน้าแล้วตอบกลับ

 

ตามกฎหมายจริงๆแล้วต้องรอให้บรรลุนิติภาวะก่อน แต่ว่าเขาเอาหลักฐานการทำงาน เงินเดือนพร้อมหลักฐานการเสียภาษีไปยื่นเรื่องเอาไว้ จะได้ไม่ยุ่งยากเวลาต้องตัดสินใจอะไร(จริงๆแอบยืมเส้นสายของเลขาคุณพ่อที่ตอนนี้เป็นประธานบริษัทไปใช้นิดหน่อยด้วย)

 

“ผมก็อยากเข้าพักหอพักอยู่นะครับ แต่ว่า... ผมมีงานที่ต้องทำอยู่น่ะครับ แบบว่าต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน...” ถ้าย้ายเข้าหอแล้วจะอัดคลิปลงยังไงล่ะ

 

จริงๆจะให้อัดก็อัดได้ แต่ว่ามันเสี่ยงที่จะถูกจับได้น่ะสิ แค่นี้ก็ถูกสงสัยมากพอแล้ว

 

“ทำงานอะไร?” อาจารย์ไอซาวะถาม ส่วนอดีตฮีโร่อันดับหนึ่งเอาแต่นั่งเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่

 

“บอกไม่ได้ครับ แต่ไม่ผิดกฏหมายแน่นอน” ยังไงก็บอกไม่ได้ แค่นี้ก็มีคนรู้ตั้งหลายคนแล้ว

 

“แล้วจะเอายังไง ถ้าเธอไม่ย้ายเข้าก็จะมีปัญหาในการเรียนต่อนะ”

 

“ปัญหาเรื่องการหาตัวสปายใช่มั้ยครับ”

 

“เธอรู้?” คราวนี้เป็นออลไมท์ที่ตกใจ ส่วนอาจารย์ตาแห้งทำเพียงเลิกคิ้ว

 

“ก็พอเดาได้ครับ” เขายักไหล่ “มีข้อเสนออื่นเพิ่มมั้ยครับ?”

 

“งั้น...” อาจารย์ประจำห้องเอส่งกระดาษให้เขาอีกแผ่น “นี่คือแปลนผังห้องพักของนักเรียนห้องเอ ฉันให้นายเลือกเอาเลย สองห้องพอมั้ย?”

 

“อีเรเซอร์!” เสียงท้วงดังขึ้นจากปากออลไมท์

 

เจ้าของฉายาอีเรเซอร์เฮดยกมือขึ้นปามแล้วเอ่ยขึ้น “ฉันไปจะไปคุยกับผู้อำนวยการเอง ยังไงห้องก็เหลืออยู่แล้ว”

 

เขารับกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ฝั่งหอพักชายมีห้องว่างอยู่แค่สองห้อง ชั้นสี่กับชั้นห้า แต่ไม่มีห้องว่างที่ติดกันสองห้อง ห้องที่ติดกับห้องของเขาก็ไม่ว่าง

 

“ย้ายห้องได้มั้ยครับ?” อาจารย์พยักหน้า “งั้นผมขอสลับห้องกับซาโต้คุง กับขอห้องว่างข้างๆ”

 

“ได้” อาจารย์ไอซาวะรับกระดาษคืนไปแล้วควักปากกาขึ้นมาเขียนแก้แปลน

 

“ทุกคนตกลงเข้ามาอยู่หอสินะครับ” จากที่ดูเมื่อสักครู่มีชื่อเพื่อนครบทุกคน แปลกใจนิดๆนะเนี่ย

 

“ใช่ เรามาหาเธอเป็นคนสุดท้าย” แก้แปลนเสร็จแล้วก็หันมาตอบพร้อมเก็บเอกสาร

 

“มีธุระแค่นี้ใช่มั้ยครับ?” ก้มลงมองเจ้าก้อนบนตักที่ขดตัวหลับพริ้มอยู่ ก็นึกขั้นได้ว่ายังไม่ได้เตรียมอาหารเย็นให้มันเลย

 

“อ่—“

 

“หนุ่มน้อยคามินาริ!” ขณะที่อาจารย์หน้าง่วงเตรียมเก็บของกลับอาจารย์ตัวผอมผมทองก็เรียกชื่อเขาขัดเอาไว้

 

“มีอะไรหรอครับอาจารย์ออลไมท์”

 

“ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ” เจ้าตัวคุกเข่าแล้วก้มตัวลง จนเขากับอาจารย์ยูเอย์ที่มาด้วยกับถึงกับตกใจ“ฉันขอโทษที่ปล่อยให้เธอถูกจับตัวไป... และขอบคุณที่ช่วยฉันเอาไว้”

 

“เรื่องที่ถูกจับไปมันเป็นเพราะผมอ่อนแอเอง ส่วนเรื่องช่วยคุณ...” เขาเว้นช่วง “ผมไม่ได้ทำอะไรเลย”

 

ถึงจะมีสายตาไม่เชื่อในคำพูดของเขาส่งมา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก —เรื่องนี้เขาไม่ได้โกหกนะ เขาไม่ได้ช่วยออลไมท์เอาไว้จริงๆ เขาแค่รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำให้เกิดขึ้น ถ้าเขาไม่ถูกจับไปจนต้องให้คนอื่นมาช่วย ออลไมท์ก็คงไม่ต้องเผยความลับแล้วอยู่ในสภาพนี้(ถึงแม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าการที่ออลไมท์ปิดปังเอาไว้จะเป็นเรื่องที่ถูกก็ตาม)

 

หลังจากพูดสิ่งที่อยากพูดจบหมดแล้วอาจารย์ก็กลับไป ก่อนที่จะเขาจะได้ปิดประตูห้องก็ถูกเรียกตัวเอาไว้

 

“คามินาริ...”

 

“ครับ?” อาจารย์ไอซาวะจะเรียกเขาทำไมนะ

 

“เก่งมาก” พอถูกชมพร้อมกับลูบหัวด้วยมืออุ่นๆ บวกกับรอยยิ้มจากคนยิ้มยากก็รู้สึกเขินๆขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

 

“ด...เดินทางกลับดีๆนะครับอาจารย์” ว่าเสร็จเขาก็ปิดประตูห้องแล้วรีบก้าวเท้าเข้าห้องนอน

 

 

 

อะไรกันนะวันนี้...

 

 

 

 

### มาแล้วค่าาาาาา คอมเมนท์ตอนที่แล้วเห็นเรื่อฮาเร็มมาเป็นกองทัพเลย อ่าเลือกยากจัง

 

ขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ แต่ตอนนี้แบตโทรศัพท์จะหมดแล้ว ขอลาไปก่อน บายค่าาาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1123 Jecelyn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:54
    อ๊อยยยยยยน้องเขินเเล้ววว!!! กรี๊ดดดดดจารย์อบอุ่นอะ!
    #1,123
    0
  2. #1047 Mamushi.;-; (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 14:17
    อาจารย์ไออบอุ่น อ่อนโยนจังเลยค่ะ สนใจมาเป็นแด็ดให้น้องเดนกิมั้ยคะ#เรือจารย์ไอ
    #1,047
    0
  3. #1030 MitsukiCarto (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 10:07
    เห็นน้องไม่มีคนดูแลแบบนี้เซนเซย์สนใจมาเป็นแด๊ดดี้ให้น้องมั้ยคะ~~
    #1,030
    0
  4. #943 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:06
    คิโรอินี่ใครปลอมตัวมาป่าววว
    #943
    0
  5. #869 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 17:43
    ไรท์เเต่งเก่งมาก รักฟิคเรื่องนี้เเบบไม่รู้ตัวเลยค่าาาา
    ตอนเเรกลงเรือฮิโรชิ ต่อมาเปลี่ยนลงเรือคัตจัง เเล้วก่เปลี่ยนมาลงเรือไอซาวะ ไม่ทันไรหลงไปลงเรือโทมุระ มาตอนนี้อยากกลับไปลงเรือไอซาวะต่อ. ลงมันมุกเรือเลยดีมั้ยหนิ.....
    อ้พบ่อยๆ นะคะไรท์ ต้องเเต่งให้จบนะคะ ห้ามทิ้งรีดน้าาาา จิตใจรีดนั้นช่างอ่อนเเอโดนเทมาหลายเรื่อง เเง่มๆ
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ!!!!!!!!! เเละเป็นกำลังใจให้หนุ่มๆ ด้วย น้องยิ่งอ่อนต่อโลกอยู่ 5555555555555
    #869
    0
  6. #716 malefactor (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:06

    เรืออ.ไอ~~~~
    #716
    0
  7. #696 Nongnaphatsakon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 21:17
    อุแง้งงงงงง ไรท์แต่งสนุกมากกก🥺
    รอนะคะะ ไฟท์ติ้งงง~💖
    มีเรือหลายลำเลือกไม่ถูกเลอะ--//ลงทุกเรือละกัน-!><
    #696
    0
  8. #695 JiNnnn (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:13
    เซนเซย์คะะ เรือเซนเซย์ค่ะะ
    #695
    0
  9. #694 Barnab_y (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 06:58
    อืมมมมม... ลงแม่มทุกเรือเลยแล้วกัน!!
    #694
    0
  10. #693 Pinkk88 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 02:56
    คา

    คาถาเงาแยกร่างงง

    จงลงเรือทุกลำซะ!!
    #693
    1
    • #693-1 localisois(จากตอนที่ 37)
      21 เมษายน 2563 / 15:08
      ใช้คาถาด้วยคน
      #693-1
  11. #692 FinFin2549 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 00:21

    มะ ไม่ได้นะ! เราต้องยึดมั่นในเรือชินโซและดาบิซามะ อย่าไขว้เขวสิ!
    #692
    0
  12. #691 PingMink (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:42
    เรือชินโซก็ดี เรือของจารย์ไอซาวะก็งาม~ เลือกไม่ถูกเบยยยยย
    #691
    0
  13. #690 Tery2006 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:20
    อยากให้น้องโป๊ะแตกกกก
    #690
    0
  14. #689 91250 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:06
    อยากเห็นของชินโซคะ
    #689
    0
  15. #688 sisinasi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:46
    เปลี่ยนอาชีพจากแมวเป็นหมาเถอะคุโรอิ¦>
    #688
    0
  16. #687 Matena_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:34
    อยากเห็นหน้าน้องตอนโป๊ะแตก~//ไรท์เลือกยากเราเชียร์ชินโซ---------
    #687
    0
  17. #686 MonthakanKasa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:31
    เรืออาจารย์เร็ว แรง แซงทางโค้งมาก
    #686
    0
  18. #685 Light_Star (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:27
    โดนเรืออาจารย์ไอซาวะกระแทกอย่างจัง!!!!
    #685
    0
  19. #684 Aprilis34 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:17
    ไอซาว่ากับออลไมท์จะเป็นหนึ่งในแฟนคลับน้องมั้ยนะ
    #684
    0
  20. #683 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 22:02

    ไรท์ เธอทำเราเลือกเรือไม่ถูก ฮึก... ทำไมเป็นคนบับเน้!! ฮรึกกก
    #683
    0
  21. #682 jiada (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:50
    น้องจะโป๊ะแตกไหมน้า//แมวนี่หล่อนมีพิรุธนะยะ!//อาจารย์คะ กินเด็กงี้ ระวังคุกเด้อ
    #682
    0
  22. #681 I-Hate-Exams (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:36
    ควัมลับไม่มีในโรคนะจ้ะ คามิคุง~
    #681
    0
  23. #680 primmi10 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:31
    สิ่งที่เรากลัวที่สุดก็หอพักนี้ละ น้องจะทำไงต่ออ่า
    #680
    0
  24. #679 CREAM048 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:29

    &#&#£สหวดสกกสกสไวำวปาฟไำยกปสใดสพไยหว//...
    #679
    0
  25. #678 gurengesan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 21:27
    อาระ~โป๊ะแน่ๆ//หมายถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ ฮิโตชิ เอ็นจิซั-----
    #678
    0