[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 35 : บัคตัวที่สามสิบสาม คำขอบคุณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 360 ครั้ง
    19 เม.ย. 63



 

เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกจั๊กจี้แถวๆคอ พลิกตัวหันไปดูก็ได้รู้ว่าตัวการคือหางของเจ้าก้อนที่เก็บมาเมื่อวันก่อน

 

แมวขนสีดำดูนุ่มฟูขดตัวอยู้างหมอน แกว่งหางไปมาผ่านคอเขา เขาหันไปมองนาฬิกา ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงพอดี ถึงจะสายกว่าปกติที่มีฝึกตอนเช้า แต่ก็หลับเต็มอิ่มชดเชยกับที่ไปเจอเรื่องวุ่นวายมา

 

บิดขี้เกียจเสร็จแล้วก็เข้าห้องนำ้ไปอาบนำ้ล้างหน้าแปรงฟัน ระหว่างแปรงฟันก็หยิบโทรศัพท์มาดู

 

แอปส่งข้อความในเครื่องแสดงจำนวนของข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเกินร้อย มีทั้งจากกลุ่มแชทและแชทเดี่ยวส่วนมากเป็นของเพื่อนห้องเอ... มีของอาจารย์ไอซาวะด้วยแฮะ

 

เลื่อนดูข้อความก็เป็นข้อความแสดงความเป็นห่วง เขาไล่ตอบทีละแชทๆจนครบหมด แล้วตั้งใจจะปิดหน้าจอโทรศัพท์ ยังไม่ทันได้กดก็มีข้อความตอบกลับมา

 

Shoto_soba : ปลอดภัยก็ดีแล้ว เดี๋ยวฉันแวะไปหาแล้วกัน

 

เขาพิมพ์ตอบกลับไปทันที

 

Denki_k : ไม่เป็นไร ไม่ต้องมาหรอกวันนี้มีธุระน่ะ

 

Shoto_soba : อ่า... ก็ได้

 

 

ตอบเสร็จก็วางโทรศัพท์แล้วไปทำอาหารเช้ากิน

 

 

ติ๊ง!

 

BakuBOOM! : เออ ดีแล้ว

 

 

ติ๊ง!

 

IZUKU_AllmightFC : ปลอดภัยดีใช่มั้ยครับๆๆ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ยครับ ตอนนี้อยู่ที่ไหน ให้ผมไปหามั้ยครับ

 

 

ติ๊ง!

 

Shota_Aizawa : อืม... ดี

 

 

 

โอเค... หลังจากต้องมานั่งตอบข้อความเป็นรอบที่สองก็ได้เวลาออกไปทำธุระสักที สิ่งที่เขาตั้งใจจะทำในวันนี้คือพาเจ้าแมวไปตรวจสุภาพแล้วก็ฉีดวัคซีนอะไรให้เรียบร้อย คนเราจะเลี้ยงอะไรซักอย่างก็ต้องใส่ใจใช่มั้ยล่ะ

 

จะว่าไปเขาก็ยังไม่ได้ตั้งชื่อให้มันเลยนะเนี่ย เซนส์การตั้งชื่อเขายิ่งแย่อยู่ด้วย...

 

“จะชื่ออะไรดี?” เขาหันไปถามเจ้าก้อนบนไหล่ที่ทำตัวว่าง่ายผิดวิสัยแมว

 

“เมี๊ยว~”

 

“งั้น... คุโรอิ?” เอาง่ายๆอย่างนี้เลยแล้วกัน

 

“เมี๊ยว!”

 

ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ไม่ชอบชื่อล่ะนะ แต่ไหงแมวถึงทำหน้าเอือมระอากับการตั้งชื่อแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย เขาคิดไปเองรึเปล่า?

 

 

 

.

.

.

.

 

หลังจากพาคุโรอิไปตรวจสุขภาพ แล้วก็ซื้ออุปกรณ์พื้นฐานในการเลี้ยงแมวไปเก็บที่บ้านแล้วก็ออกมาร้านสะดวกซื้อร้านประจำเพื่อซื้อวัตถุดิบทำอาหาร

 

 

“โชโตะคุง?”

 

เอาล่ะ... เขาคิดว่ามันต้องมีอะไรซักอย่างแล้วล่ะ กับการบังเอิญเจอเพื่อนผมสองที่ที่นี่เกือบทุกรอบเนี่ย

 

“สวัสดีเดนกิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

 

เจ้าของอัตลักษณ์สองอย่างทำท่าทำทางเหมือนกำลังยืนรอใครสักคน เมื่อเห็นเขาเจ้าตัวก็เผยยิ้มมุมปากออกมา

 

ทายทายพร้อมกับมองสำรวจเขาทุกซอกทุกมุมเสร็จ เพื่อนห้องเอผู้บังเอิญเจอกันบ่อย(จนน่าสงสัย)ก็ชวนเดินร้านสะดวกซื้อด้วยกันแถมยังช่วยถือตะกร้าด้วย จ่ายเงินเสร็จโชโตะคุงก็บอกว่าเอ็นจิซังอยากเจอเขาสักหน่อยชั่งใจคิดอยู่ไม่นานเขาเลยตัดสินใจจะไปหาฮีโร่อันดับสองกับโชโตะคุงด้วย

 

แต่ก่อนอื่นคงต้องเอาของที่เต็มไม้เต็มมือไปเก็บที่ห้องเสียก่อน เขาบอกให้โชโตะคุงกลับไปก่อน แต่เจ้าตัวยืนยันจะตามเขามาด้วย

 

เฮ้อ... เห็นท่าทางนิ่งๆ แต่ก็ดื้อเงียบนะเนี่ย

 

 

“เมี๊ยว!”

 

แค่เปิดประตูห้องก็ถูกก้อนขนนุ่มนิ่มสีดำกระโจนเข้าใส่ เหมือนจะบ่นว่ากลับมาช้า แต่พอโชโตะคุงเดินตามเข้ามาคุโรอิก็หันไปขู่เข้าให้

 

ปกติไม่ดุนี่นา?

 

แมวน้อยใช้ตาสีฟ้าดวงโตจ้องแขกไม่ได้รับเชิญอย่างไม่เป็นมิตร แล้วเดินเกาะติดเขาไม่ห่างเหมือนหวงเจ้าของ ...นี่แมวหรือหมากันเนี่ย?

 

 

 

สุดท้ายก็ต้องไปบ้านโชโตะคุงพร้อมด้วยก้อนขนบนไหล่...

 

บ้านทรงญี่ปุ่นขนาดใหญ่ปรากฎตรงหน้า จริงๆควรจะเรียกคฤหาสน์มากกว่า... บ้านตระกูลโทโดโรกิเป็นบ้านขนาดใหญ่สไตล์ญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมที่มีทุอย่างครบครัน ก็รู้ว่าบ้านรวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้.... เขาต้องลงคลิปกี่ร้อยคลิปถึงจะมีเงินพอจะซื้ออะไรแบบนี้ได้นะ?

 

แต่พอคิดดูอีกที บ้านใหญ่ขนาดนี้แต่อยู่กันแค่ไม่กี่คน อาจจะเหงากว่าก็ได้

 

“กลับมาแล้วครับ”

 

“ขออนุญาตครับ” เขากล่าวขออนุญาตก่อนจะเข้าไปในภายในตัวบ้าน

 

“ยินดีต้อนรับกลับจ้า อ้าวพาใครมาด้วยเนี่ย”

 

มีเสียงตอบรับดังมาจากห้องนั่งเล่น เป็นผู้หญิงผมสีขาวแซมแดง ดูดีๆแล้วก็หน้าคล้ายกับโชโตะคุงอยู่ไม่น้อย คงจะเป็นพพี่สาวหรืออะไรทำนองนั้น

 

“คามินาริ เดนกิ เพื่อนร่วมห้องของโชโตะคุงครับ” เขาโค้งทักทายอย่างมีมารยาท

 

“โอ้ ที่หนึ่งงานกีฬา คนที่โชโตะชอบพูดถึงบ่อยๆนี่นา แหม...” พี่สาวของคนหัวสองสีพูดพร้อมเหล่ตาไปทางน้องชายตัวเอง

 

“พี่!”

 

“โอเคๆ ว่าแต่พาเพื่อนมาทำอะไรหรอ?” เจ้าของเรื่อนผมสีขาวแซมแดงยกมือยอมแพ้แล้วถามกลับมา

 

“ตาแก่นั่นอยากเจอ”

 

แค่หลุดสรรพนามเรียกพ่อของตัวเองออกมา ลูกๆตระกูลโทโดโรกิก็เงียบลง ใบหน้าดูหนักใจอย่างเห็นได้ชัด

 

“อยู่ในห้องของตัวเอง ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีอยู่ ไม่เข้าไปยุ่งจะดีกว่านะ”

 

“แค่เข้าไปบอกว่าพามาแล้วแค่นั้นแหละ”

 

พี่น้องคุยกันอยู่แปปนึง แล้วก็ลากเขาไปหน้าห้องที่ใหญ่ที่สุดในบ้าน เคาะประตูบอกคนข้างในว่าพาเขามาแล้ว ด้านในก็มีเสียงกุกกักๆ ไม่นานก็เงียบลง

 

“เขามาได้” เสียงทุ้มเข้มของเจ้าของห้องดังขึ้น เว้นวรรคเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

 

“...แค่เขาก็พอ”

 

‘เขา’ ที่ว่านี่คือเขาใช่มั้ย?

 

เขาหันหน้าไปถามสองพี่น้องโทโดโรกิแล้วก็ได้การพยักหน้าเป็นคำตอบ

 

“ขออนุญาตครับ”

 

เขาเลื่อนประตูให้เปิดออกแล้วก้าวเข้าไป...

 

 

 

.

.

.

.

.

 

“โช-โตะ”

 

หลังจากส่งเพื่อนของน้องชาตัวเองเข้าห้องไปแล้ว หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีขาวแซมแดงเอ่ยเสียงลากยาวจนผู้เป็นน้องชายถึงกับขนลุกชัน

 

“มีอะไรครับ...”

 

“ชอบเขาหรอ”

 

“อ...อะไรนะครับ?”

 

“ชอบคามินาริคุงเขาหรอ”

 

“แค่กๆ...” คนหัวสองสีถึงกับสำลักชาที่กำลังดื่มอยู่เลยทีเดียว

 

คนเป็นพี่สาวยิ้มขำมองนองชายตัวเองด้วยสายตามีเลศนัย คนเป็นน้องทำหน้านิ่งเสหน้าหลบสายตาพี่สาวตัวเอง แต่ก็ไม่อาจปิดใบหูแดงๆของตัวเองได้อยู่ดี...

 

 


.
.
.
.

 

“เรียกผมมามีอะไรหรอครับ?”

 

ทันทีที่ปิดประตูห้อง เจ้าแมวน้อยที่ขดตัวอยู่บนไหล่เขาจนเขาเกือบลืมก็กระโดดลงพื้นอย่างแผ่วพริ้ว เดินไปนั่งลงด้านข้างเบาะรองนั่งที่ว่างอยู่แล้วจ้องเจ้าของห้องตาเขม็ง

 

ผู้เป็นเจ้าของห้องผายมือไปที่เบาะรองนั่งเป็นเชิงให้นั่งลง เขาพยักหน้ารับแล้วนั่งลง

 

“ฉันจะไม่อ้อมค้อม” อีกฝ่ายพูดด้วยสีหน้าจริงจังจนเขาต้องปรับอารมณ์ตาม “เธอเป็นคนที่ขว้างเหล็กเส้นเส้นนั้นไปช่วยออลไมท์ไว้ใช่มั้ย”

 

ถึงรูปประโยคจะเป็นคำถา แต่นำ้เสียงกับสีหน้าบ่งงบอกว่าเจ้าตัวมีความตั้งใจเกินครึ่ง

 

“ทำไมถึงคิดว่าเป็นผมล่ะครับ” เขาไม่ตอบคำถามในทันที่ แต่ถามคำถามกลับไป

 

“คิดว่าฉันรู้จักนิสัยของเธอมานานแค่ไหนแล้วละ” เจ้าบ้านโทโดโรกิจ้องเขาเต็มตา “คนอย่างเธอแค่นี้ทำได้อยู่แล้ว แล้วก็... ในบรรดาคนที่ฉันรู้จัก คงมีแค่เธอคนเดียวที่ทำผลงานใหญ่ขนาดนี้แล้วไม่คิดจะออกมารับชื่อเสียงหรือคำชมจากใคร”

 

“...”

 

“เธอจะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ?”

 

“ชื่อเสียงกับผมเป็นอะไรที่ห่างไกลกันมากเลยนะครับ” ถึงไม่ได้ยอมรับออกไปตรงๆ แต่ตอบอย่างนี้คงไม่ต่างกับการยอมรับ

 

“อย่างเรื่องโฮตารุน่ะหรอ”

 

!!!

 

พอได้ยินประโยคนี้เขาถึงกับสะดุ้ง แถมสะดุ้งแรงจนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเกือบหลุดขำ มุมปากกระตุกหงึกๆ

 

“มันคืออะไรหรอครับ?” เขาเบี่ยงสายตาตัวเองออกมาจากการจับจ้อง ถึงแม้ว่าในใจลึกๆจะรู้ดีว่ามันไม่ช่วยอะไรก็ตาม

 

“หึ... เธอจะไม่ยอมรับสักเรื่องเลยหรอ”

 

ฝ่ายนั้นทิ้งมาดจริงจังเท้าคางมองเขาด้วยรอยยิ้มแกนๆ

 

“ถึงยังไงฉันก็ไม่คิดจะบอกใครเรื่องนี้หรอกนะ งั้นช่างเรื่องนี้เถอะ”

 

“เฮ้อ...”. เขาเผลอถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งอก คุโรอิที่จับความรู้สึกของเขาได้ปีนขึ้นตักมาคลอเคลียกับเขาให้ผ่อนคลายขึ้น เขาลูบขนนุ่มนิ่มของมันอย่างเบามือ

 

 

“คามินาริ เดนกิ”

 

เขาเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงเรียก เจ้าของเสียงที่กลับมาจริงจังอีกครั้ง แล้วเริ่มเล่าเรื่องอะไรบางอย่าง

 

“ตัวฉันน่ะ อยากจะขึ้นเป็ฮีโร่อันดับหนึ่งมาตลอด แต่ก็รู้ตัวที่ว่าไม่มีทางจะเทียบเคียงออลไมท์ได้เลย... การที่ฉันให้กำเนิดโชโตะมาก็เพื่อเป็นเครรื่องมือในการขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง แทนตัวฉันที่ไม่มีวัททำสำเร็จ” เจ้าของอัตลักษณ์ไฟยกแก้วชาขึ้นมาจิบแล้วพูดต่อ “แต่ว่าตอนนี้ฉันกลับได้ตำแหน่งนั้นมาอย่างง่ายดาย ง่ายจนถึงขึ้นยอมรับไม่ได้... สิ่งที่ฉันใช้ความพยายามทั้งชีวิตในการไล่ตามกลับหล่นลงมาบนมือโดยที่ม่ต้องทำอะไรเลย”

 

“...”

 

“ในตอนนั้นฉันโมโหมาก ถึงขั้นอย่างพุ่งเข้าไปต่อยออลไมท์”

 

“...” เขายังคงนั่งฟังต่อไปเงียบๆ

 

“แต่พอได้มาคิดดู หากตอนนั้นออลไมท์ต้องตายไปเรื่องมันคงจะแย่กว่านี้ ถึงฉันจะโกรธแต่ก็ไม่ได้เกลียด...” คนที่ตอนนี้ได้กลายเป็นฮีโร่อันดับหนึ่งสูดหายใจเข้า “ขอบคุณ”

 

คนที่ได้รับคำขอบคุณจากท็อปฮีโร่ถึงสองครั้งอย่างเขาถึงกับอึ้ง ไมรู้ว่าควรจะมีปฏิกิริยายังไงกับสถานการณ์ตอนนี้

 

“ขอบคุณที่ช่วยออลไมท์เอาไว้ แล้วก็ขอบคุณที่ทำให้ฉันคิดอะไรหลายๆอย่างได้”

 

“ผมรับเอาไว้ไม่ไหวหรอกครับ”

 

คราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เรานั่งอยู่เงียบๆแบบนั้นพักนึง จนอีกฝ่าชวนให้อยู่กินอาหารเย็นด้วยกัน —อย่างไม่รู้จะทำยังไงให้เขายอมรับคำขอบคุณ

 

 

.

.

.

 

“คุยกันเสร็จแล้วหรอคะ?”

 

เสียงของผู้หญิงเพียงคนเดียวในบ้านโทโดโรกิตอนนี้ทักขึ้นเมื่อเขาและเอ็นจิซังเดินออกมาจากห้อง โชโตะคุงเมินพ่อตัวเองแล้วเข้ามามองสำรวจสภาพเขาจนพอใจ

 

“ทำอาหารเย็นเผื่อเขาด้วย” เสียงทุ้มตำ่ที่ให้ความรูสึกกดดันบอกกับลูกสาวของตัวเอง —นี่ลูกสาวคุณนะครับเ​อ็นจิซัง ช่วย่อนโยนหน่อยเถอะครับ

 

“เดี๋ยวผมช่วยครับ” เขาว่าแล้วก็เดินตามพี่สาวของเพื่อนตัวเงเข้าห้องครัวไป —ทิ้งให้พ่อลูกตระกูลโทโดโรกิปล่อยบรรยากาศมาคุใส่กันไว้ที่ห้องอาหาร

 

 

เขาช่วยเป็นลูกมือในการหั่นและล้างผัก ระหวางที่กลังทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาก็ถูกชวนคุย

 

“คิดว่าโชโตะเป็นยังไงบ้าง”

 

“เป้นยังไงหรอครับ?” เจ้าของผมสีขาวแซมแดงพยังหน้าตอบ “ก็เป็นคนเก่ง ในอนาคตคงเป้นฮีโร่ที่ดีได้แน่ครับ”

 

“โถ่.. ไม่เอาเรื่องแบบนั้นสิ อย่างหน้าตาล่ะเป็นไง”

 

“เพื่อนผู้หญิงในห้องก็ชมว่าเขาหน้าตาดีอยู่นะครับ”

 

“เฮ้อ...”

 

 

หลังจากนั้นก็ถูกชวนคุยเรื่องจิปาถะแทน ไม่นานอาหารเย็นก็เสร็จเรีบร้อย

 

เขาช่วยพี่ฟุยูมิ(ตอนแรกเขาจะเรียกว่าฟุยูมิซัง แต่อีกฝ่ายบังคับให้เขาเรียกแบบนี้)ยกอาหารมาจัดขึ้นโต๊ะ ทุกคนมาทานอาหารกันอย่างมีมารยาทไร้เสียงพูดคุย หลังจากเก็บล้างอะไรเสร็จแล้วจึงขอตัวกลับ ถึงแม้ว่าพี่ฟุยูมิจะบอกว่าค้างที่นี่ได้ก็ตามที

 

 

.

.

.

.

 

“ขอบคุณที่มาส่งนะ ขอโทษที่ทำให้ลำบาก” หลังจากที่เดินจนมาถึงหน้าคอนโดของเขา เขาก็หันกลับไปขอบคุณโชโตะคุงที่เดินมาส่ง —ทั้งๆที่เขายืนยันว่ากลับเองคนเดียวได้

 

“ไม่ลำบากเลย ฉันเต็มใจ” ทำไมคำพูดมันทะแม่งๆนะ

 

“งั้นกลับดีๆนะ”

 

“อือ” เจ้าตัวตอบแล้วหันตัวเดินกลับไปอย่างละล้าละลัง

 

 

“โชโตะคุง!” เขาตัดสินใจเรียกอีกคนที่เดินไปได้ระยะนึงแล้ว อีกฝ่ายหันกลับมามองเขา

 

“วันนี้ขอบคุณมาก ขอให้ฝันดีนะโชโตะคุง”

 

หลังจากบอกลาแล้วเขาก็หมุนตัวคว้าเจ้าคุโรอิขึ้นมาอุ้ม แล้วเดินขึ้นห้องของตัวเอง

 

 


.
.
.
.
 

เจ้าของเรือนผมสีขาวกับแดงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหน้าหลังจากที่แน่ใจว่าคนที่ตัวเองตั้งใจเดินมาส่งขึ้นห้องตัวเองไปแล้ว

 

สองขาที่ควรจะก้าวเดินกลับบ้านของตัวเองนิ่งค้างอยู่กับที่

 

ถูกบอกว่าขอให้ฝันดีด้วยล่ะ...

 

ต้องเป็นเพราะอัตลักษณ์จากซีกซ้ายของเขาแน่ๆที่ทำให้หน้าเขาร้อนขนาดนี้...

 

 

 

 

 

 

### มาดึกอีกแล้วค่ะทุกคน ตอนนี้มีคนเขินกับแค่คำบอกฝันดีด้วยล่ะ นี่แค่บอกฝันดีเองนะ!

 

เอาล่ะเหมือนว่าตอนนี้จะมีคนคืบหน้า(รึเปล่านะ?) ช่วงนี้เป็นช่วงนี้น้องเดนได้ปิดเทอม เพราะฉะนั้นก็จะมีอีเวนท์งอกขึ้นมา เอาเป็นว่าก็จะชิวๆแบบนี้บ่ะ ก็น้องเป็นคนแบบนี้นี่นา

 

ขอบคุณทุกคอมเมท์ทุกกำลังใจ วันนี้ขอลาไปก่อน บายค่าาาา

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 360 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1121 Jecelyn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:28
    เข้ากับพ่อสามีดีมากกกกกกก อ๊อยยยย
    #1,121
    0
  2. #1028 MitsukiCarto (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 09:37
    กลายเป็นที่ปรึกษาของคุณพ่อสามีไปซะละ5555
    โชจังเขินก็บอกมาเถอะ~
    #1,028
    0
  3. #823 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 16:50
    เรือแล่นแล้วจ้า โชโตะไปให้สุดเลยค่ะลูก! ไปค่ะ! 555555555
    #823
    0
  4. #748 Mikase Mizuki (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 09:52
    โทษอัตลักษณ์อีก -_-
    #748
    0
  5. #645 gurengesan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 15:56
    จู่ๆก็รู้สึกว่านิสัยแมวตัวนี้มันคล้ายๆกับใครบางคน. ......อืมมมม?......ใครกันน่ะ?......ช่างเถอะ
    #645
    1
    • #645-1 Neko_BloodTypeY(จากตอนที่ 35)
      18 กรกฎาคม 2563 / 10:37
      Dabi ซังรึเปล่านะ?
      #645-1
  6. #644 nongfriend9559 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 15:55
    ซินโซอย่าไปยอมนะลูกกกก!!
    #644
    0
  7. #643 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 13:46
    แหม่ ไม่ยอมรับเหรอจ๊ะ โชโตะคุง
    #643
    0
  8. #642 sasiwimon_n (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 11:48
    ทำไมคิดว่าดาบิเป็นแมว55555
    #642
    1
  9. #641 neeeeeeo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 06:33
    ต้าวโชววววววววววววววววว ละมุนมาก ใจละลาย~

    ต้าวแมวอ้วนหึงเจ้าของเหรอตัว~ ชอบแมวมากค่ะ แต่กลัวแมวมีอะไรแอบแฝง//แอบส่องอยู่มุมห้อง
    #641
    0
  10. #639 sisinasi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 02:25

    ฝันดีน้า~โชโตะ เดนกิ
    #639
    0
  11. #638 COCOMILKZXZ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 01:26

    รักษาสุขภาพด้วยนะคะไรท์ พักผ่อนบ้างน้าา
    #638
    0
  12. #637 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 01:18
    ใช่แมวแน่เร้อ~
    #637
    0
  13. #636 skydown9 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 00:04

    แมวนั้น..น่าสงสัย!!//พักผ่อนบ้างน่า~เป็นห่วงค่ะ:ถึงไรท์
    #636
    0
  14. #634 Android Wc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:09
    ยอมรับว่าช็อตของโชโตะคุงละมุนมากจังหวะนี้

    แต่เอ...ดจ้าก้อนน้อยขนฟูคงไม่ได้เป็นแมว...หรอกเนอะใช่มะหรือใครเขาจำแลงกายมา...

    ถ้าใครคนนั้นเป็นอย่างที่ผมเดา ผมจะกรี๊ดแต๋วแตกแน่ๆ
    #634
    0
  15. #633 Jenwaree_1037 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:59
    แมวที่ไม่ใช่แมว
    #633
    0
  16. #632 I-Hate-Exams (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:29
    ถ้าเราบอกฝันดีโชโตะคุง เขาจะเขินเราไหม //ทำหน้ามีความหวัง
    ปล.คุโรอิจังน่าสงสัยมาก ณ จุดๆนี้
    #632
    2
    • #632-1 Android Wc(จากตอนที่ 35)
      18 เมษายน 2563 / 23:12
      ว่าและว่าคุ้นๆว่าคุณคือใคร คุณคือคนที่เขียน Fic

      marvel นี่ ผมติดตามคุณอยู่นะ รออ่านอยู่ด้วย!

      ปล.เห็นคุณมาหลายเรื่องแล้วช่วงนี้ติดลมบนเหมือนกันสินะครับ
      #632-1
  17. #631 Tery2006 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:15
    แค่นี้ก็เขินแล้วหรอเด็กน้อย//ท่าทางล่อลวงเด็ก
    แค่ก!
    #631
    0
  18. #630 Kamikami0000 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:14
    กี้ดดดดดมันกะชุ่มกะชวยเหมินเรือบิลลลลลล
    #630
    0
  19. #629 91250 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:11
    -คนซื่อบื้อเอ้ยยยยย!!
    #629
    0
  20. #628 Light_Star (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:10
    ฮืออออโดนดาเมจอะ!!!
    #628
    0
  21. #627 wiwawow (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:10
    คุณพ่อสามีปลื้มลูกสะใภ้ค่ะ
    #627
    0
  22. #626 Aaaa12 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:09
    อย่าโทษอัตลักษณ์ข้างซ้ายสิโชโตะคุง
    #626
    0
  23. #625 Ladyname (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:09

    แค่คำว่าฝันดีสร้างดาเมจใส่ขนาดนี้เชียวรึ

    #625
    0
  24. #624 Chlamfankhaw (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 22:08

    ฝึกตอนเช้าช่วงแรกๆเขียนผิดเป็นเจ้าน้าา//เหมือนไรท์รีบ555
    #624
    0