[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 24 : บัคตัวที่ยี่สิบสอง คุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 416 ครั้ง
    8 เม.ย. 63



 

    หลายวันผ่านมาแล้วตั้งแต่เริ่มการฝึกงาน ทุกๆวันก็เหมือนเดิม ตื่นเช้า-ออกกำลังกาย-ฝึกใช้อัตลักษณ์-เดินตรวจตรารอบเมือง-ฝึกรอบเย็น-นอน จนมาถึงวันนี้ เขาสังหรณ์ไม่ดีมาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น


 

    ผ่านมาครึ่งวันก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ก็ยังเป็นกิจวัตรเดิมๆ จนเขาเริ่มคิดว่าลางสังหรณ์รอบนี้มันผิดพลาดรึเปล่า แต่ยังไม่ทันจบความคิดดี เมืองก็เกิดความวุ่นวาย


 

    ตึ๊ง!


 

    เสียงข้อความเข้าโทรศัพท์ของเขากับของโชโตะพร้อมกัน …ไลน์กลุ่ม?


 

    อิซึคุคุงส่งข้อความลงกลุ่มมาเป็นโลเคชั่น ไม่ไกลจากตรงนี้ซักเท่าไหร่ เขากับคนหัววสองสีหันมาสบตากัน โชโตะคุงตะโกนบอกเรื่องกับเอ็นจิซังแล้วก็ออกตัววิ่ง ส่วนเขาหันไปอธิบายรายละเอียดเพิ่มอีกเล็กน้อยกับเอ็นจิซังที่ยังคงไม่เข้าใจลูกชายของตัวเอง คนตัวใหญ่พยักหน้ารับ แล้วหันไปสั่งการกับไซด์คลิกของตัวเอง เขาจึงออกวิ่งตามโชโตะคุงไม่นานก็ตามทัน


 


 

    เราวิ่งจนมาถึงตรอกแคบๆที่อิซึคุคุงส่งมาให้ ในนั้นมีอิซึคุคุง อิดะคุง คนดีดูเหมือนจะเป็นโปรฮีโร่ แล้วก็... คนที่ท่าทางจะเป็นวิลเลินแต่ดูเหมือนนักฆ่ามากกว่า


 


 

   !!!


 

   พอได้สบตาเราทั้งคู่ก็ชะงัก ดวงตาคู่นั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ แต่เขาไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยเจอคนแบบนี้ด้วย จู่ๆก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา


 

    พอฝ่ายนั้นชะงักไป อิซึคุคุงก็ได้โอกาสโจมตีจนอีกฝ่ายต้องถอยร่นไป


 

    การต่อสู้หยุดลงชั่วขณะ เขาจึงตั้งสติแล้ววิ่งเข้าไปลากอิดะคุงกับโปรฮีโร่คนนั้นที่ขยับตัวไม่ได้ออกมาห่างจากพื้นที่อันตราย


 

    อัตลักษณ์เกี่ยวกับการหยุดการเคลื่อนไหว? —เขาแอบเห็นรอยแผลจากอาวุธมีคมขนาดเล็ก เช่น…มีด? หรือมันจะเป็นอัตลักษณ์ที่หยุดการเคลื่อนไหวด้วยเลือด? งั้นก็ต้องระวังไม่ให้เลือดออกสินะ


 

    เขาไม่พุ่งเข้าไปร่วมวงในทันที แต่รอจังหวะก่อน ยิ่งเหตุการณ์อันตรายเท่าไหร่ยิ่งต้องมีสติ เขาไม่อยากเข้าไปเกะกะอิซึคุคุงที่เข้าประชิดโดยมีโชโตะคุงสนับสนุนอยู่ —ใช้ไฟได้คล่องแล้วสินะ


 

    เอาล่ะ… เขาตัดสินใจช่วยสนับสนุนระยะกลาง ว่างกับดักไฟฟ้าไว้ตำแหน่งที่คาดว่าฝ่ายนั้นจะขยับไป นักฆ่าคนนั้นเหยีบโดนกับดักชะงักจนโดอิซึคุฟาดไปสองสามครั้งก็จับทางได้ แผนนี้จึงใช้ไม่ได้ผลอีก


 

    เสียดายนิดๆนะ ถึงจะรู้อยู้แล้วว่าวิธีนี้คงใช้ได้ไม่นาน แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ งั้นเริ่มแผนสอง


 

    เปิดกระเป๋าเก็บของเล็กๆที่ติดอยู่กับเข็มขัดคาดเอว หยิบของในนั้นขึ้นมาอันนีง —น็อตโลหะขนาดเท่านิ้วโป้ง


 

    ถ้าโจมตีระยะประชิดไม่ได้ ก็ต้องลองโจมตีระยะไกลดู —ซุ่มยิง


 

    เชาถอยตัวออกห่างโดยไม่ให้เป็นจุดสนใจ ลอบไต่ขึ้นตึกแถวๆนั้น สร้างแรงส่งตัวเองขึ้นไปข้างบนด้วยแรงยึดเหนี่ยวระหว่างประจุในเสี้ยววินาที จนไปถึงตำแหน่งที่ต้องการ —ดาดฟ้า เขาตั้งสมาธิทำใจให้ว่าง ลบตัวตนของตัวเอง


 


 

.

.

.


 

    นัยน์ตาสีทองทอประกายว่างเปล่า แขนเรียวยกขึ้นเล็งไปยังเป้าหมาย อัตลักษณ์กระแสไฟฟ้าถูกปล่อยออกมาเป็นประกายแสงไหลไปตามเรียวแขน รวมกันอยู่ที่วัตถุนำไฟฟ้าในมือ เมื่อรวมพลังไว้จนถึงจุดที่ต้องการแล้วก็ออกแรงดีดวัตถุนั้นส่งตรงไปยังเป้าหมาย… น็อตตัวนั้นปะทะกับหัวของผู้เป็นนักฆ่า การต่อสู้จึงจบลงในชั่วพริบตา


 

    คนอื่นๆในเหตุการได้เห็นแค่เพียงลำแสงประกายสีทองพุ่งวาบปะทะกับหัวของนักฆ่าฮีโร่เพียงเท่านั้น การต่อสู้ที่ผ่านมาดูด้อยประโยชน์ลงไปเมื่อเทียบกับการโจมตีเพียงครั้งเดียวของคนที่ยืนอยู่บนยอดตึก ผมสีทองสะท้อนกับแสงของดวงจันทร์สว่างไสว ดวงตาไร้อารมณ์ทอประกายเยียบเย็น แต่เพียงเจ้าของนัยน์ตาสีทองกระพริบลงหนึ่งครั้งความเยียบเย็นก็หายไปในทันที


 

    …เจ้าตัวยืนโบกมือหยอยๆ ส่งยิ้มให้กับคนที่ยืนอึ้งอยู่ข้างล่าง ทำเอาคนด้านล่างงงไปตามๆกันว่าที่เห็นเมื่อกี้คือเข้าใจผิดไปเองรึเปล่า


 


 

.

.

.

.


 

    เมื่อครู่ตอนเขาลบตัวตนรู้สึกเหมือนตัวตนจะหายไปจริงๆ ชักรู้สึกกลัวหน่อยๆแล้วสิ แต่ก็คงไม่ได้ใช้บ่อยๆหรอก


 

    พอเหตุการณ์สงบลงเขาก็กระโดดลงมารวมตัวกับเพื่อนๆด้านล่าง พอใกล้ถึงพื้นก็ปล่อยไฟฟ้าสร้างแรงระเบิดเล็กๆเป็นแรงต้านการกระแทกพื้น แล้วลงจอดอย่างสวยงาม


 

    เราพาตัวคนเจ็บทั้งหมดออกจากตรอกแคบๆไปข้างถนนใหญ่ เหมือนว่าจะมีแค่เขานะที่ไม่บาดเจ็บอะไรมาก


 

    —เอาจริงๆนะ คติข้อนึงที่เขายึดมาตลอดคือ ‘สิ่งแรกที่ฮีโร่ต้องปกป้องคือชีวิตตัวเอง’ ถ้าแค่ชีวิตตัวเองยักรักษาไว้ไม่ได้ แล้วชีวิตคนอื่นจะรักษาเอาไว้ได้ยังไง เขาไม่ใช่คนที่คิดแต่จะปกป้องคนอื่นจนต้องเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งโดยไร้ประโยชน์หรอก ปกป้องคนอื่นน่ะเป็นเรื่องที่ดี และเป็นหน้าที่ของฮีโร่ แต่ใช่ว่าจะต้องทิ้งชีวิตของตัวเองซะหน่อย


 


 

    โปรฮีโร่ที่เรียกไว้ตอนแรกก็มาถึง เข้ามาช่วยจับกุมวิลเลินคนนั้น —เหมือนว่าจะเป็นนักฆ่าฮีโร่ ชื่อสเตนอะไรนี่แหละแล้วก็กำลังจะพาคนเจ็บคนอื่นๆไปส่งโรงพยาบาล


 

    ในขณะที่กำลังจับสเตนเอาไว้ก็มีเงาดำๆ ขนาดใหญ่โฉบลงมาจากท้องฟ้าด้วยความรวดเร็ว ซึ่งเป้าหมายก็คือ… เขา!?


 


 

    ฟรึบ!


 

    เขาถูกคว้าตัวจนขาลอยจากพื้นแบบงงๆ ยังไม่ทันได้ตกใจ นักฆ่าฮีโร่ที่กำลังถูกจับเมื่อสักครู่ก็กระโดดขึ้นมาจัดการคว้าตัวเขาลงไป


 

    เหตุการณ์ผ่านไปอย่างรวดเร็วจนสมองตามไม่ทัน —อะไรนิ?


 


 

    เหล่าโปรฮีโร่และเพื่อนของเขากรูกันเขามาถามไถ่อาการ เขาส่ายหัวตอบทั้งที่ยังงง พอวางใจได้แล้วโปรฮีโร่ก็ไปจับกุมสเตนใหม่อีกครั้ง คราวนี้แน่นหนากว่าเดิม แล้วก็เก็บกู้ซากสัตว์ประหลาดที่หน้าตาดูจะเป็นตระกูลเดียวกับโนมุที่เจอตอนไปยูเอสเจกลับไปตรวจสอบด้วย


 

    เขา โชโตะคุง อิซึคุคุงทและอิดะคุง ถูกพาตัวไปที่โรงพยาบาล คนบาดเจ็บถูกส่งตัวเข้าไปรับการรักษา ส่วนเขาที่ไร้บาดแผลจนน่าแปลกใจก็ได้แต่รอหน้าห้องตรวจ


 

    หลังจากทำการรักษาเสร็จทุกคนก็ถุกย้ายตัวไปอยู่ที่ห้องพักรวม เขาเดินตามไปเงียบๆ จนพยาบาลปิดประตูห้องและทุกอย่างเงียบลง


 

    เหลือเพียงเหล่านักเรียนยูเอย์สี่คนในห้องพัก เขาทรุดตัวนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียง มองอาการบาดเจ็บของเพื่อนเงียบๆ ยังไม่ทันมีใครได้เอ่ยเริ่มบทสนทนาอะไรขึ้นมา เสียงสั่นจากโทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นมาขัดพอดี


 

    “ฉันขอตัวออกไปรับโทรศัพท์นะ คุยกันไปก่อนเลยก็ได้”


 

    เขาเดินออกมารับโทรศัพท์นอกห้อง เอนหลังพิงกำแพงข้างประตู แน่นอนว่าคนเดียวที่น่าจะโทรมาในเวลานี้คือฮิโตชิ


 

    “ว่าไง”


 

    “ยังมีหน้ามาว่าไง! นายไปฝึกงานที่เมืองโฮซุไม่ใช่รึไง ฉันเห็นในข่าวแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า” ในประโยคแรกที่คนหัวฟูทักมาเขาถึงกับต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหู พูดมาซะดังเชียว


 

    “ฉันไม่เป็นอะไรเลย แต่พวกเพื่อนๆห้องเอที่อยู่ด้วยกันน่ะสิ เละเทะเลยล่ะ” เขายักไหล่ตอบไปถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็น


 

    “นี่ยังแปลกใจอยู่เลยที่ตัวเองไม่มีแผลเลยซักนิด” เขาเสริม มันน่าแปลกใจจริงๆนั่นล่ะ


 

    “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ” อีกฝ่ายถอนหายใจอย่างโล่งอก


 

    “ว่าแต่นายเถอะ ฝึกกับอาจารย์เป็นไงบ้าง?”


 

    “ก็ดี แต่ก็โหดใช่เล่นเลยล่ะ”


 

    “น่าเสียดาย ฉันก็อยากไปฝึกอย่างนั้นด้วยเหมือนกัน อิจฉาชะมัด” เขาพูดติดตลก คลายความตึงเครียดลง


 

    “งั้นก็แค่นี้แหละ นายปลอดภัยดีฉันก็โล่งใจ”


 

    “อ่า… ไว้เจอกัน”


 

    “บาย” หลังจากพูดจบปลายสายก็ตัดสายไป


 

    ยังขี้เป็นห่วงอย่างกับคุณแม่ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว แผลนิดแผลหน่อยก็บ่นซะยาว …แต่ก็ดีใจนะที่ยังมีคนที่คอยห่วงน่ะ


 


 

    บนใบหน้าเนียนปรากฏรอยยิ้มสบายใจเป็นครั้งแรกของวัน…


 


 


 


 

.

.

.

.

.


 

    ถึงจะอยู่ภายในห้องแต่ก็ยังพอจะได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์จากนอกห้องอยู่บ้าง โดยเฉพาะกับห้องที่ภายในไร้ซึ่งเสียงพูดคุย


 

    หนึ่งนั่งอยู่เงียบๆกำลังทบทวนอะไรๆอยู่กับตัวเอง แต่ไม่ใช่กับสองคนที่เหลือที่ตั้งใจฟังเสียงจากนอกห้องจนถ้าเกิดเดินเอาหูไปแนบประตูได้คงทำไปแล้ว


 

    คนหัวสองสีกับคนที่มีรอยกระบนใบหน้าได้ยินบทสนทนาที่ดูมีความเป็นห่วงเป็นใย จนแทบจะเห็นภาพหลอนเป็นออร่าสีชมพูฟุ้งๆพร้อมกับดอกไม้ที่บานอยู่รอบตัว


 

    ทั้งสองคนอดที่จะรู้สึกอิจฉาปลายสายขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ จ้องตรงไปที่ประตูจนประตูแทบจะทะลุอยู่แล้ว


 

    จนกระทั่งคนที่ออกไปคุยโทรศัพท์เปิดประตูกลับเข้ามาในห้อง สายตาที่จ้องประตูอยู่ค่อยเบนออกแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


 

    แต่ในใจนั้น…


 


 

    ‘ไอหมอนั่นมันเป็นใคร!? อิจฉาโว้ยยย!!’


 


 


 


 


 


 

    ### มาแล้วค่ะมาแล้ว กว่าจะได้มาต่อคือเหนื่อยมาก งานเก่าพึ่งจะส่ง อาจารย์ก็สั่งงานใหม่มาถมที่อีกแล้ว


 

    ไรท์จะพยายามปรับเวลาทำงานกับเวลามาแต่งนิยายให้สมดุลกันนะคะ ถ้าสอบจบในวันที่สิบก็น่าจะคล่องตัวกว่านี้หน่อย


 

    ขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ วันนี้คงต้องลาไปปั่นงานกับอ่านหนังสือแล้ว บายค่าาาา

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 416 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,141 ความคิดเห็น

  1. #1111 Jecelyn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 11:31
    เอ๊ะสเตนกับน้อง? เอ๊ะๆๆๆๆๆ ยังไง?
    #1,111
    0
  2. #1017 MitsukiCarto (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 06:39
    เอ๊ะ สเตนซังกับน้องสปาร์คกันหรอ~
    #1,017
    0
  3. #866 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 03:29
    สเตนกับเดนจัง มีอะไรเกี่ยวข้องกันรึป่าวนะ?
    กรี๊ดๆ ชอบตอนน้องลบตัวตนมากมาย~
    #866
    0
  4. #416 เจ้าแห่งการ(ดอง)นิยาย (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 03:25

    ปมออกมาแล้ว

    #416
    0
  5. #398 มิโกะ ซากุระ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:53
    อุ้ย....อิจฉาล่ะสิ หุหุหุ
    #398
    0
  6. #347 nongfriend9559 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 16:40
    ซินโซเดนกิ บันไซ!
    #347
    0
  7. #346 ไอ้ครึ่งๆ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 07:13
    รักแรกพบระหว่าง สเตน และ เดนกิ~ //แอ็ก!! โดนถีบ
    #346
    0
  8. #345 sisinasi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 03:14
    สองคนที่จ้องประตูอะ ใจเย็นนะลูก
    #345
    0
  9. #344 COCOMILKZXZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 00:52
    ไฟต์ติ้งนะคะไรท์//ชูป้ายไฟ
    #344
    0
  10. #343 Light_Star (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 23:43
    ไรอ่าาา???เดนกิเป็นไรกับสเตนนนน
    #343
    0
  11. #338 skydown9 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:51

    ไรท์สู้ๆค่ะ!!//ยื่นกำลังใจให้
    #338
    0
  12. #335 91250 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:40
    ดูก็รู้ว่าตอนนี้ใครนำคิกๆ
    #335
    0
  13. #334 เวนีล่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:38
    ทำไมฉันสัมผัสได้ถึงซัมติงบางอย่างของเดนกิกับสเตนซัง.... //เป็นกำลังใจให้ไร์นะคะ
    #334
    0
  14. #333 nep7 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:36
    มันต้องมีอะไรซักกะอย่าง เดนกิคุง นายน่ากลัวใช่ย่อยย
    #333
    0
  15. #331 I-Hate-Exams (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:32
    หยุดนะ! สเตนเป็นพ่อของเจ้า //ไม่ใช่ละ
    #331
    0
  16. #330 Jenwaree_1037 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:28
    สเตนกับเดนกิสบตากันจนเกิดรักแรกพบ-- //โดนตบ
    #330
    0
  17. #327 Barnab_y (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:20
    สเตน? เดนกิ? สองคนนี้เกี่ยวอะไรกัน?
    #327
    0
  18. #325 loli48 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:17
    ยิ่งกว่า เรียลกัน... OoO
    #325
    0