[fic my hero academia/BNHA] What if I’m Kaminari

ตอนที่ 15 : บัคตัวที่สิบสี่ ความลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 425 ครั้ง
    29 มี.ค. 63



 

“…สิบหก สิบเจ็ด สิบแปด” เจ้าหน้าที่ยืนนับจำนวนนักเรียนที่ออกมารวมตัวกันด้านนอกเรียบร้อยแล้ว “นอกจากเด็กที่ขาหักนั่นแล้วหายไปไหนคนนึงนะ”

 

“เดนกิ …คามินาริ เดนกิหายไปครับ!” เด็กหนุ่มผมแดงหันสายหันขวามองหาเพื่อของตนก็เอ่ยขึ้น สร้างความแตกตื่นในหมู่นักเรียน

 

โดยเฉพาะเหล่าคนที่กังวลและเป็นห่วงมาตลอดการต่อสู้ อย่างคนผมสองสีกับมือระเบิด ส่วนคนหัวนกเพียงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมีคนพูดสิ่งที่ตัวเองอยากจะทักตั่งแต่ออกมาจากโดม

 

“มีใครพอรู้บ้างมั้ย?” เจ้าหน้าที่คนนั้นหันมาถามทุกคน แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อโปรฮีโร่

 

“หนูค่ะ” เด็กสาวที่มีอัตลักณษ์กบยกมือขึ้น “ล่าสุดหนูเห็นเขาเข้าไปช่วยอาจารย์ไอซาวะ แล้วอยู่แถวนั้นกับมิโดริยะจังค่ะ”

 

เจ้าหน้าที่คนนั้นพยักหน้ารับ หันไปคุยโทรศัพท์ซักพัก แล้วหันมาบอกทุกคนว่ารู้แล้วว่าอยู่ที่ไหน ให้ทุกคนไม่ต้องกังวล

 

 

‘หวังว่าจะปลอดภัยดีนะ…’ เสียงความคิดของหลายๆคนดังขึ้นพร้อมกัน

 

 

 

 

.

.

.

.

 

 

บรรยากาศในห้องที่เขาอยู่ตอนนี้มาคุอย่างบอกไม่ถูก ในห้องพยาบาลมีเขา อิซึคุ ออลไมท์ร่างฟีบ อาจารย์ไอซวะที่นอนอยู่ แล้วก็อาจารย์ห้องพยาบาล —รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ล

 

นั่งกันเงียบๆ ไม่ใครพูดออกมาสักที ต้องให้เขาเป็นคนเปิดอีกแล้ว?

 

“มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมหรอครับ?” เอียงคอถามไปด้วยความข้องใจ ไม่มีอะไรจะได้กลับ ฮิโตชิโทรมาตามหลายสายแล้วนะ

 

“แค่กๆ อะแฮ่ม!…หนุ่มน้อยคามินาริ เรื่องในวันนี้น่ะ คือ…” ในที่สุดก็เริ่มแล้วสินะ

 

เขาได้ฟังความจริงทุกๆเรื่องจากปากออลไมท์ ทั้งเรื่องที่บาดเจ็บสาหัสจนใช้พลังนานไม่ได้ จนถึงเรื่องที่อิซึคุคุงได้รับสืบทอดพลังมา แล้วก็ขอให้เขาเก็บเป็นความลับ

 

เขาพยักหน้าตกลงเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ มิน่าล่ะ อิซึคุงถึงพุ่งเข้าไปช้วยออลไมท์จากโนมุตอนนั้น ทั้งๆที่ตอนที่อาจารย์ไอซาวะเกือบถูกอัดจนเละยังไม่ออกมาช่วยเลยแท้ๆ น่าสงสารอาจารย์ไอซาวะจริงๆ สอนมาตั้งหลายวัน แล้วก็ช่วยปกป้องไว้แท้ๆเลย อ่า… พูดถึงอาจารย์ไอซาวะแล้วก็—

 

“ว่าแต่อาการของอาจารย์ไอซาวะเป็นไงบ้างครับ?”

 

“ก็ไม่ได้สาหัสมาก แขนหัก กระดูกขาร้าว หัวกระแทกอย่างแรง แล้วก็ใช้อัตลักษณ์เกินตัวไปหน่อย แต่รักษาไปแล้วไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไม่นานก็ฟื้น” คราวนี้รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลเป็นคนตอบหลังจากเงียบมานาน

 

“ครับ …อิซึคุคุงก็ไม่เป็นอะไรมากแล้วใช่มั้ย งั้นฉันกลับแล้วนะ” ตอบอาจารย์รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลแล้วก็หันไปพูดกับอิซึคุคุง

 

“คะ…ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ” นำ้เสียงติดขัดของคนหัวสาหร่ายตอบกลับมาพร้อมกับหูแดงๆ

 

เมื่อหมดธุระแล้ว เขาก็หันไปโค้งตัวขอบคุณอาจารย์ แล้วเตรียมจะออกจากห้อง

 

หมับ!

 

“อะ โอ้ย” จู่ๆก็ถูกคว้าแขนเข้าเต็มมือ เกือบลืมไปแล้วเหมือนกันนะเนี่ยว่าตัวเองก็บาดเจ็บเหมือนกัน ทำตัวชิวเกินไปสืนะเรา

 

“เธอเองก็ต้องรักษาเหมือนกันนะ ฉันสังเกตมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว …กระดูกร้าวสินะ” อืม…สมเป็นหมอจริงๆ

 

“คงเป็นตอนวิ่งเข้าไปลากอาจารย์ไอซาวะออกมาละมั้งครับ” เขาโคลงหัวตอบอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ ตอนที่ฝึกพื้นฐานการต่อสู้ยังเป็นหนักว่านี้อีก ช่วงนั้นทำเอาคิดหนักเลยว่าจะเรียนต่อดีมั้ย แต่สุดท้ายก็ยอมเรียนต่ออะนะ

 

“นี่กล้าใช้คำว่าลากกับฉันเลยหรอ” เสียงแหบๆดังขึ้นจากเตียงที่อยู่หลังม่าน พร้อมกับม่านที่เปิดออก

 

“อาจารย์ไอซาวะ ฟื้นแล้วหรอครับ” เดาได้ไม่ยากเลยว่าใคร เจ้าของเสียงลุกขึ้นมาจากเตียง

 

“ต้องขอบคุณเธอด้วยล่ะนะ” ว่าแล้วก็เดินเข้ามาขยี้หัวเขา เอาอีกแล้วไง ชอบมาขยี้หัวเขาตลอดเลย

 

“หัวยุ่งหมดแล้วนะครับ” เอามือลูบผมตัวเองปอยๆ

 

“เธอก็ให้คุณป้าเขารักษาไปเถอะ แล้วค่อยกลับบ้านไปพัก”

 

 

.

.

.

.

 

หลังจากให้รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลรักษาให้แล้วเขาก็กล่าวขอบคุณพร้อมกับบอกลา โดยมีสายตาเสียดายของใครหลายคนมองตามมาด้วย

 

ออกมาแล้วเขาก็ควักโทรศัพท์ออกมา สายไม่ได้รับจากฮิโตชิเกือบห้าสิบสาย เขารีบกดโทรกลับทันที ไม่นานปลายสายก็รับ

 

“ฮัลโหล นายเป็นไงบ้าง โทรไปตั้งหลายสายทำไมไม่รับ บาดเจ็บรึเปล่า” รัวมาเป็นชุดเลยทีเดียว

 

“ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นในการฝึกนอกสถานที่เฉยๆ ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก”

 

ถามไถ่อาการจนพอใจแล้วฮิโตชิก็วางสายไป ก่อนวางก็ไม่ลืมกำชับให้เขาพักผ่อนให้มากแล้วพรุ่งนี้จะแวะมาหา —เหมือนคุณแม่เลยจริงๆ

 

ในขณะที่กำลังจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าก็มีสายเรียกเข้ามา

 

“เอจิโร่คุงหรอ มีอะไรรึเปล่าครับ?” ที่ให้เบอร์ไปตอนนั้นสินะ

 

“อ่า …เอ่อ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่อยากจะรู้น่ะ ว่าปลอดภัยดีมั้ย”

 

“ครับ ปลอดภัยดี แล้วเอจิโร่คุงล่ะ”

 

“ก็ดี …ไม่ได้บาดเจ็บอะไร สบายมาก!” อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างร่าเริง สบายใจแล้วสินะ

 

“งั้นถ้าไม่มีอะไรจะวางสายแล้วนะ”

 

“อืม ดูแลตัวเองด้วยล่ะ …เป็นห่วง” ช่วยท้ายประโยคเสียงก็เบาลงไป ทำไมคนอื่นชอบพูดกับเขาแบบนี้นะ ถ้าให้ให้ได้ยินก็น่าจะพูดให้เต็มเสียง แต่ถ้าไม่อยากให้รู้ก็ไม่ต้องพูดก็ได้นี่นา แปลกคนจริงๆ —ถึงมันจะแอบรู้สึกแปลกๆกับคำว่าเป็นห่วงเสียงเบาๆนั่นก็เถอะ

 

“โอเค บาย” แล้วเขาก็กดวางสายแล้วออกเดินต่อ ถ้ายังโทรกันมาแบบนี้เรื่อยๆ แล้วเมื่อไหร่เขาจะเดินถึงบ้านกันนะ

 

ความคิดยังไม่ทันจะจบดี โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง —อะไรอีกเนี่ย”

 

“ฮัลโหล”

 

“อ่า เป็นอะไรรึเปล่าเดนกิ พอดีเห็นว่าไม่ได้กลับมาพร้อมกับพวกเราน่ะ” เสียงทุ้มดังออกมาจากปลายสาย

 

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอก แล้วโชโตะคุงล่ะ”

 

“สบายดี แล้วคนอื่นๆก็ไม่มีใครเป็นอะไร ไม่ต้องห่วง”

 

“งั้นความเป็นห่วงของฉันก็ไม่จำเป็นหรอเนี่ย น้อยใจนิดๆนะเนี่ย” ไม่อยากให้บทสนทนาตรึงเครียดเกินไป เลยปล่อยมุกเล็กน้อย

 

“ไม่หรอก ฉันดีใจนะที่นายเป็นห่วง ฉันก็เป็นห่วงนายเหมือนกัน” เสียงทุ้มตอบกลับมานิ่มๆ

 

ตอนเขาเล่นไปก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะ ทำไมพอโดนเล่นกลับดันรู้สึกวูบๆเนี่ย หรือเป็นเพราะวันนี้เหนื่อยเกินไปกันนะ

 

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วจะวางแล้วนะ บาย” แล้วเขาก็ชิงวางสายซะดื้อๆ

 

 

หวังว่าจะไม่มีใครโทรมาแล้วนะ เฮ้อ…

 

 

…ตั้งแต่อยู่ห้องหนึ่งเอมาก็มีแต่เรื่องวุ่นวายตลอดเลย ย้ายไปอยู่สาขาสามัญกับฮิโตชิเลยดีมั้ยเนี่ย —ว่าไปนั่น

 

 

.

.

.

.

 

หลังจากเรื่องวุ่นวายเมื่อวาน วันนี้ก็ยังต้องมาโรงเรียน เหนื่อยจริงเลยนะเนี่ย การเป็นนักเรียนสาขาฮีโร่เนี่ย เมื่อเช้าฮิโตชิก็มารับถึงหน้าห้องพร้อมเทศนาตลอดทาง รู้สึกหูดับกันไปข้างนึงเลย

 

ถึงห้องเรียนช้ากว่าปกตินิดหน่อย ในห้องมีโทโคยามิคุงกับมาชิราโอคุงนั่งอยู่ก่อนแล้ว แต่บรรยากาศดันเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่เลยนี่สิ

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ โทโคยามิคุง มาชิราโอะคุง”

 

“อรุณสวัสคามินาริ” โทโคยามิคุงพยักหน้ารับ. นขณะที่มาชิราโอะคุงทักกลับมา

 

“บอกให้เรียกว่าเดนกิไง จะได้สนิทๆกัน โทโคยามิคุงด้วยนะ” มาชิราโอะคุงขานรับในลำคอ ส่วนโทโคยามิซังตอบกลับมา

 

“งั้นเรียกฉันว่าฟุมิคาเงะก็ได้”

 

“โอเค ฟุมิคาเงะคุงกับมาชิราโอะคุง เมื่อวานปลอดภัยดีสินะ ฉันกลับมากับออลไมท์ก่อนเลยไม่ได้ไปรวมตัวด้วยเลยขอโทษนะ”

 

“ไม่เป็นไร พวกเราก็เป็นห่วงนายอยู่เหมือนกัน ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ” มาชิราโอะคุงตอบกลับมา แปลกใจจริงๆที่คนเงียบๆอย่างเขาจะตอบมายาวขนาดนี้

 

“ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วงนะครับ”

 

คุยเล่นกันต่ออีกนิดหน่อย สมาชิกคนอื่นๆ ของห้องเอก็ทยอยเข้ามา วุ่นวายกันเชียว โดยเฉพาะตอนอิซึคุคุงเข้ามาก็มีคนเข้าไปถามไถ่กันเยอะเลย ป็อปปูลาร์จริงๆ แต่ก็ดีแล้ว ตรงที่เขาจะได้เงียบๆหน่อย

 

แต่โลกใบนี้คงไม่อยากให้เขาได้สงบสุขเท่าไหร่ พอเขาเสหน้าออกไปมองหน้าต่าง โต๊ะเขาก็โดนตบดังปัง —ทั้งห้องเงียบกริบ ถึงเขาจะชอบความเงียบก็เถอะ แต่ถ้าเงียบแบบเขาเป็นจุดสนใจอันนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ

 

“เฮ้ย! แกน่ะ เมื่อวานหายหัวไปไหนฟะ!” คนหัวทุเรียนถามเสียงไม่เบา เรียกโวยวายเลยน่าจะง่ายกว่า

 

“เมื่อวานฉันกลับมาก่อนน่ะ ว่าแต่คัตสึกิปลอดภัยดีใช่มั้ย?” ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ ว่าระดับนั้นคงไม่เป็นอะไรไปง่ายๆวิลเลินที่ถูกพ่อหัวร้อนคนนี้จัดการไปยังน่าเป็นห่วงกว่าอีก

 

“เหอะ ระดับฉันแล้วแกไม่ต้องเป็นห่วงหรอก!”

 

“จ้าๆ ไม่ห่วงก็ไม่ห่วง นั่งที่ได้แล้วมั้งอาจารย์มาแล้วนะ” จบประโยคเขาก็ชี้ไปหน้าห้อง อาจารย์ไอซาวะที่มีผ้าพันแผลตามตัวนิดหน่อยยืนอยู่หน้ากระดานดำ —เห็นสภาพนี้แล้วรู้สึกดีเลยที่เข้าไปช่วยไว้ ถ้าบาดเจ็บหนักแล้วผ้าพันแผลเยอะกว่านี้ คงเหมือนมัมมี่ สยองน่าดูเลย

 

 

อาจารย์เข้ามาโฮมรูม พูดถึงเรื่องอีเว้นท์ถัดไปที่จะเกิดขึ้น —กีฬาสี

 

ไม่รู้ว่าจะสละสิทธิ์ได้มั้ย รู้สึกขี้เกียจจริงๆ อยู่ห้องนี้แล้วมีแต่เรื่องวุ่นๆ

 

 

.

.

.

.

 

เรียนจนหมดคาบสุดท้าย ทุกคนก็เก็บของเตรียมกันจะกลับบ้าน แต่หน้าห้อวดันมีฝูงชนออกันเต็มจนไม่มีที่ให้ออก—วุ่นวายอีกแล้ว

 

กลุ่มคนตรงนั้นมาประกาศสงครามกับห้องเอ เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะ กะว่าจะนอนรอความวุ่นวายจบแล้วค่อยกลับบ้าน แต่ดันชะงักกับเสียงคุ้นๆ ที่พูดท้าทายออกมา —ฮิโตชิ?

 

เงยหน้าขึ้นมาดูก็ใช่จริงด้วย มาประกาศสงครามทำไมนะ เขาไม่ได้ตั้งใจฟังว่าเมื่อกี้ก็งง เพราะฮิโตชิสาวเท้าเข้ามาหาเขา ดึงให้ลุกขึ้น หยิบกระเป๋าที่เก็บอุปกรณ์การเรียนลงไปหมดแล้วมายื่นให้เขาที่รับมางงๆ พร้อมโอบเอวเขาลากออกไปจากห้อง —อะไรอีกเนี่ย

 

 

เดินออกมาพอพ้นฝูงชนเขาก็ถฮิโตชิ คนหัวม่วงเล่าว่ามาประกาศสงครามกับห้องเอเพราะหมั่นไส้ ไม่ต้องสนใจก็ได้แล้วก็ชวนเขาไปฝึกสำหรับงานกีฬา —เปลี่ยนเรื่องเฉย แต่ก็ช่างเถอะ ถึงจะไม่ค่อยอยากไปวุ่นวาย แต่คราวนี้ไม่ได้มีแค่ห้องเอ แถมฮิโตชิก็ลงแข่งด้วย คงไม่วุ่นวายอะไรขนาดนั้นมั้ง

 

 

 

 

.

.

.

.

 

ช่วงวันที่ปล่อยให้ฝึกซ้อม เขาก็อ่านหนังสือ —ใช่ อ่านหนังสือ ก็อัตลักษณ์ของเขาเกี่ยวกับทฤษฎีซะส่วนใหญ่ แต่เขาก็ฝึกควบคู่กับการฝึกร่างกายแล้วก็การข้ามขีดจำกัดอัตลักษณ์ไปด้วย

 

ในการฝึกร่างกาย ส่วนมากฮิโตชิจะเข้ามาฝึกด้วยเป็นครั้งคราว เขาแนะนำให้ฝึกเองแหละ ถึงอัตลักณษ์ของฮิโตชิจะแกร่ง แต่ก็ควรฝึกร่างกายไปเผื่อจะเจอกับพวกที่ไม่หลงกลง่ายๆด้วยไง

 

ฝึกไปฝึกมาเขาก็ได้วิธีประยุกต์อัตลักษณ์ใช้เพิ่มขึ้น ขีดจำกัดก็มากขึ้น ฮิโตชิก็ดูจะพัฒนาขึ้นเหมือนกัน

 



 

 

.

.

.

.

 

 

และแล้วก็มาถึงวันกีฬาของยูเอย์…

 

 

 

 

 

### ขอโทษจริงๆค่ะที่มาช้า วันนี้มีหลายๆเรื่องเกิดขึ้น เลยมาลงช้าขนาดนี้

//กราบรีดเดอร์แบบเบญจางคประดิษฐ์

เพราะด้นสดเลยไม่มีพลอทในหัวระยะยาวซักเท่าไหร่ แถมช่วงนี้สมองก็ไปเพราะทำงานอีก พวกงานเดี่ยวน่ะไรท์ไม่มีปัญหา แต่พวกงานกลุ่มต้องคุยกับคนเยอะๆชอบมีปัญหาตกลงกันไม่ได้ทุกที

เหมือนไรท์มาบ่นเลย555 ก็ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณทุกคอมเมนท์ทุกกำลังใจ อาจจะเบื่อที่ไรท์ขอบคุณทุกท้ายตอน แต่ว่าไรท์ก็อยากขอบคุณจริงๆ

แล้วก็อยากจะขออภัยล่วงหน้าถ้าช่วงนี้มีวันไหนหายไปทั้งวัน เพราะจะสอบปลายภาค(ออนไลน์)ในอีกไม่กี่วันแล้ว

ทุกคนก็ดูแลสุขภาพกันด้วยนะ บายจ้าาา

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 425 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,140 ความคิดเห็น

  1. #1103 Jecelyn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 09:51
    มีเนียนเเอบกอดเอวนะเนี่ย~
    #1,103
    1
    • #1103-1 TeerakanMai(จากตอนที่ 15)
      21 มีนาคม 2564 / 13:46
      เจอกันบ่อยจริงๆคะ
      #1103-1
  2. #1069 Don't disappoint (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 12:56
    เนียนเชียวนะมือหน่ะ
    #1,069
    0
  3. #1008 MitsukiCarto (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 03:22
    แมวม่วงสายเนียน~
    #1,008
    0
  4. #810 bigbowka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 07:39
    รู้แหละว่าอาจารย์ก็เอ็นดู
    #810
    0
  5. #332 เจ้าแห่งการ(ดอง)นิยาย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 22:35

    ทีนี้งานหยาบก็จะตกมาอยู่ที่น้องเดกุแล้วสิ555

    #332
    1
    • #332-1 G-38394401(จากตอนที่ 15)
      10 พฤษภาคม 2563 / 23:46

      นั้นสิ อิซึคุคุง โดนเข้าให้เเล้ว555+
      #332-1
  6. #173 nub555 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 12:54
    ข่อมคับ
    #173
    0
  7. #172 ไอ้ครึ่งๆ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 06:29
    ฮิ-โต-ชิ-คุงงงงงงงง
    #172
    0
  8. #171 Grassy-Lands (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 04:07
    ฮิโตชิคุงเนียนมากเลยครับ
    #171
    0
  9. #170 โยชิน่อน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 00:38

    ฮิโตชิเนียนเลยนะะะะะะะะ

    #170
    0
  10. #169 pcp9550 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 23:43

    สนุกมาก:) มาต่อเร็วๆน้าาา
    #169
    0
  11. #168 Barnab_y (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 23:35
    ฮิโตชิ แกมันเนียน แกกล้าดียังไงถึงมาโอบเอวน้องกิกันห้ะ!? แกเป็นเป็นอะไรกับน้องกิของฉันกันห้ะ!?

    หึ ตอนนี้แกมันก็เป็นแค่ 'เพื่อนคิดไม่ซื่อ'

    ปล. หมั่นไส้ฮิโตชิมานานและ
    #168
    0
  12. #167 sao001 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 23:27
    สๆู้คับ
    #167
    0
  13. #166 นภพรรษภรณ์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 23:27
    อุ้ยตายมีคนเนียนโอบเอวแหละ//เอามือปิดปากพร้อมกับส่งสายตาว่าฉันรู้ฉันเห็น
    #166
    0
  14. #163 Winterrin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 23:13
    อยากขอบคุณ คุณคนเขียนเหมือนกันค่ะที่เขียน เรื่องสอบก็สู้ๆนะคะ
    #163
    0
  15. #159 มิยู♥️ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:54
    สนุกมากค้า
    รอน้าาา
    สู้ๆน้าาไรท์
    #159
    0
  16. #155 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:37

    หุหุ รอตอนต่อไป สู้ๆเด้อทั้งนิยายละการสอบ
    #155
    0
  17. #154 Jenwaree_1037 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:36
    เมื่อไหรจะรู้ตัวสักทีน้าาา
    #154
    0
  18. #153 Light_Star (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:23
    สนุกกกก รออ่านน้าาา อยากเห็นน้องโชว์เทพพ
    #153
    0