[TonySteve] After War

ตอนที่ 7 : ตอนพิเศษ If ถ้าเกิดว่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 ก.พ. 61

คนเรา มักจะรู้สึกตัวเวลาที่มันสายไปแล้ว...

ถ้าไม่เกิดเรื่อง ถ้าไม่เกิดการศูนย์เสีย..ก็คงไม่รู้สึกตัว

ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น





ถ้าฉันเข้าใจอะไรมากกว่านี้

ถ้าฉันจะใจเย็นลงสักหน่อย

ถ้าฉันมีเหตุผลมากกว่านี้

ถ้าฉันยอมฟังในนายในตอนนั้น ถ้าฉันเชื่อนายตั้งแต่แรก









ฉันคงไม่ต้องเสียนายไป



'สตีฟกำลังจะตายโทนี่ ได้โปรด เขาอยากเจอคุณ'

น้ำเสียงสั่นไหวของวันด้าดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่สตีฟให้เขามา ความคิดที่จะพูดจิกกัด แดกดัน ในตอนแรกมลายหายไป ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขารีบไปหาสตีฟทันทีที่ได้ตำแหน่งมา

ตลอดทาง โทนี่เอาแต่คิดในใจอย่างสิ้นหวังว่าพวกนั้นโกหก พวกนั้นแค่ต้องการแกล้งเขาแค่นั้นเอง

ร่างของไอรอนแมนร่อนลงตรงหน้าเซฟเฮาส์ของคลิ้นท์ ที่ที่พวกเขาเคยมากบดานตอนที่เกิดเรื่องอัลตรอน

เขายืนอยู่หน้าประตูบ้าน แค่การเปิดประตูเข้ายังเป็นเรื่องยากสำหรับเขา เขาเพิ่งรู้ว่ามือของเขาสั่นแค่ไหนก้ตอนที่ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ความหวาดกลัวมากมายเกาะกุมจิตใจของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

แกร๊ก

แซมยืนอยู่ตรงหน้าเขา 

"เขาอยู่ข้างบน... ตามมาสิ" แซมพูดกับเขาเสียงนิ่งๆ

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป.. ไม่สิ เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไปมากกว่า ได้แต่เดินตามแวมขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน

แซมเปิดประตูห้องๆหนึ่ง ข้างในมีวันด้านั่งร้องไห้อยู่บนโซฟาข้างๆเจ้ามนุษย์มดนั่น คลิ้นท์นั่งน่านิ่งไม่พูดไม่จา เดาว่าเจ้าตัวยังคงไม่หายโกรธเขา นาตาชานั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยและจับมือของสตีฟที่นอนหลับใหลอยู่บนนั้น

"ไง" เธอหันมาทักเขา

"เกิดอะไรขี้นกับเขา" ในที่สุดโทนี่ก็หาเสียงของตัวเองเจอ  เชื่อเถอะ สภาพสตีฟตอนนี้แย่มาก ทั้งแขนและไหล่ทั้งสองข้างเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ยังไม่รวมถึงบริเวณใต้ผ้าห่มนั่นอีก เอาเป็นว่าทั้งตัวสตีฟมีแต่ผ้าพันแผลยังจะบรรยายง่ายกว่า นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น!!!

"เกิดเหตุระเบิดที่เมืองใกล้ๆนี่ ตอนนั้น ฉัน สตีฟ วันด้า แล้วก็แซมออกไปซื้อเสบียงพอดี ตอนนั้นพวกเราก็พยายามช่วยเท่าที่จะทำได้แล้ว แต่มีเด็กติดอยู่ใต้ซากตึก สตีฟพยายามเข้าไปช่วย แต่..." คลิ้นท์พูดแค่นั้น เขาไม่อยากอธิบายอะไรต่อ ไม่อยากแม้แต่จะคิดถึงเรื่องตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ

"ซากตึกดันเกิดถล่มลงมาพอดี เด็กปลอดภัยแต่ไม่ใช่กับสตีฟ" แซมพูดต่อ น้ำตาคลอแทบจะไหลออกมา สตีฟเป็นเหมือนแสงสว่างของทีม สตีฟเป็นทุกอย่างของพวกเราทุกคน เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องนี้เป็นความจริง อยากให้มันเป็นแค่ฝันร้าย ถึงแม้ว่ามันจะเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาเองเลยก็ตาม

" ตอนที่ตึกตกลงมา โครงเหล็กที่ขาดแทงเกือบจะทะลุตัวเขา ดดนอวัยวะสำคัญหลายส่วน แต่ก็ไม่ทำให้ตายตรงนั้นเลย ต้องขอบคุณที่เขาไม่ได้เป็นคนธรรมดาเหมือนพวกเรา สารซุปเปอร์โซลเยอร์ช่วยเขาไว้จนถึงตอนนี้...แต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้ไปอีกนานแค่ไหน... อาจจะพรุ่งนี้ อาทิตย์หน้า เดือนหน้า นานกว่านั้น..หรือไม่ก็แค่วันนี้... " นาตาชาพูดขึ้นเสียงเรียบ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกอะไร... ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้สึกผูกพันกับสตีฟ แต่เธอแค่ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น ก็เท่านั้นเอง ทุกคนรู้ดี

โทนี่เงียบ ต่างกับในใจของเขาที่เหมือนกับมีเข็มนับพันมากระหน่ำแทงหัวใจเขา ราวกับว่ามีใครควักหัวใจเขาออกมาขยี้

มันเจ็บเกินคำบรรยาย

เขาอยากจะช่วยชีวิตสตีฟ อยากเป็นคนที่โดนแบบนี้แทน อยากจะช่วยต่อลมหายใจที่รวยรินนี้ต่อไปอีก แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย... ทำไม่ได้เลยสักอย่าง

"อืม..." เสียงคนบนเตียงเรียกร้องความสนใจากทุกคนในห้อง

"สตีฟ เป็นไงบ้าง" นาตาชาถาม

"โทนี่...ล่ะ" สตีฟไม่ตอบคำถามของนาตาชา แต่กลับถามถึงโทนี่แทน นั่นยิ่งเหมือนเป็นการซ้ำเติมความรู้สึกแย่ๆของโทนี่

'ทำไมสตีฟ...ทั้งๆที่ฉันทำร้ายนายไปมากมายขนาดนั้น นายจะยังนึกถึงฉันอีกทำไม...'

"ฉันอยู่นี่สตีฟ.. ฉันมาหานายแล้ว" โทนี่เดินไปที่เตียง เขานั่งลงข้างๆลำตัวของสตีฟ

เจ้าตัวยิ้มออกมา... สตีฟยิ้มให้กับเขา... รอยยิ้มที่สวยงาม รอยยิ้มที่เขาเคยทำลายมัน...

"ฉันขอ..โทษ...นะ" คนบาดเจ็บพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง ในตอนนี้ ราวกับกำแพงของโทนี่ได้พังทลาย น้ำสีใสไหลล้นออกมาจากดวงตาสีเปลือกไม้ เพียงเพราะคำขอโทษเพียงคำเดียว

"ขอโทษ...ที่ปิดบังนายเรื่องโฮเวิร์ดกับมาเรีย" ลูกแก้วสีฟ้าสดใสก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเช่นเดียวกัน


"อึก...ขอโทษที่ฉันปล่อยให้นายแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว.."

"ขอโทษนะ ที่ฉันทำให้พวกเราทุกคนต้องมาเป็นแบบนี้..." 

"ฮึก..ขอโทษนะ.. ที่วันนั้นฉันเลือกที่จะทิ้งนายไป"

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากของคนที่เป็นเหมือนหัวใจของคนทั้งทีม ทำให้แม้แต่นาตาชาที่เข้มแข็งที่สุดยังต้องหลั่งน้ำตา...

สตีฟไม่เคยโทษใครจริงๆเลยสักครั้ง เขาโทษตัวเอง.. คิดว่ามันเป็นความผิดของตัวเองมาโดยตลอด...

คนที่เหลือขอตัวออกไป เนื่องจากทนไม่ได้ในสถานการณ์แสนเจ็บปวดนี้ เหลือเพียงแซมกับนาตาชาที่ยังคงอยู่

"มันไม่ใช่ความผิดนายเลยสตีฟ...มันไม่ใช่ความผิดของนาย..." โทนี่เอ่ยปากพูดทั้งน้ำตา

เขาเอื้อมมือไปประคองใบหน้าของคนที่เขารักสุดหัวใจ มืออีกข้างเช็ดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนบนแก้มขาวๆนั่นอย่างเบามือ

"ฮึก..ถ้าฉันไม่งี่เง่าแบบนั้น.. ถ้าฉันไม่เอาแต่ความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้ง.. ฮึก..พวกเราคง.. นายคง..." 

"นายคงไม่เป็นแบบนี้..." โทนี่ร้องไห้ออกมาอย่างหมดท้า ในใจเอาแต่โทษตัวเอง

ถ้าเขาไม่ทำให้เรื่องราวมันไปกันใหญ่ตั้งแต่ตอนนั้น ถ้าเขาเลือกปล่อยไอ้ฆาตกรนั่นไป... ถ้าเขาจะหยุดฟังคำพูดของสตีฟสักนิด...

มันคงไม่จบแบบนี้

"ฉันขอได้ไหมโทนี่..." สตีฟสบตาโทนี่

"ได้ อะไรก็ได้สตีฟ บอกฉัน ฉันทำให้นายได้ทุกอย่าง" โทนี่พูดทั้งน้ำตา

เขายอมแล้ว...ยอมทุกอย่าง...

"ขอร้อง ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว... ฝากบัคกี้ด้วยนะ" แววตาคนฟังฉายแววเจ็บปวดมากกว่าเดิม

นายคงรักหมอนั่นมากสินะสตีฟ...

"ฟังฉันก่อนโทนี่!!" สตีฟเค้นเสียงพูด

เขารู้ว่าโทนี่คิดอะไรอยู่ โทนี่กำลังเข้าใจผิด

"ฉันรักนาย..โทนี่ รักนายมากเท่าที่คนๆนึงจะรักใครสักคนจะรักได้... แต่โทนี่ บัคกี้เป็นเพื่อนรักของฉัน เขาเป็นเหมือนครอบครัวอีกคนนึงของฉันโทนี่ ฉันทิ้งเขาไม่ได้จริงๆโทนี่ แม้ว่าฉันจะรักนายไม่น้อยไปกว่าเขาเลยโทนี่... ฮึก...บัคกี้เป็นเพื่อนฉัน..แต่นาย.. แต่นาย.."

โทนี่ก้มลงไปกอดสตีฟ

"พอแล้วสตีฟ พอแล้ว... ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว.." เขาแจ้งแก่ใจแล้วว่าที่ผ่านมามีแต่เขาที่คิดไปเองตลอด.. สตีฟรักเขา.. สตีฟยังรักเขาอยู่!!

"เขาไม่เหลือใครแล้วโทนี่.. ได้โปรด ทุกๆคน ฉันขอร้อง อย่าทิ้งบัคกี้.. เขาไม่เหลือใครแล้วจริงๆ" สตีฟพยายามยกมือขึ้นกอดตอบโทนี่

"เขายังมีนายอยู่ไงสตีฟ นายไม่ไดก้จะตายซะหน่อย" โทนี่พยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุด 

"...ไม่หรอกโทนี่..ฉันรู้ดี.. ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว..." สตีฟยิ้ม ทั้งๆที่น้ำตายังไหลอาบอยู่บนใบหน้า

"ไม่!! สตีฟ.. ฉันขอร้อง ฮึก..ได้โปรด...ฉันอยู่ไม่ได้สตีฟ..ฮึก..ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย..." โทนี่ปล่อยโฮออกมา เขาทนไม่ได้ เขาไม่อยากให้สตีฟตาย ไม่อยาก.. ถ้าจะมีใครสักคนต้องตายจากไป ขอให้เป็นฉันเองซะยังดีกว่า..

"...ฉันขอโทษ.." เสียงของคนเจ็บอ่อนแรงลง.. ราวกับว่าหมดแรงที่จะหายใจ

"ไม่สตีฟ... อย่าทำแบบนี้ ฉันขอร้อง..ได้โปรด..ได้โปรด..." โทนี่ซุกใบหน้าลงบนลาดไหล่แกร่งของสตีฟ..

ได้โปรด...ไม่ว่าอะไร...ได้โปรดอย่าพรากเทวดาองค์นี้ไปจากเขา.. ไปจากพวกเราเลย...








"ฉันรักนายนะ..."  










END or TBC




###เยยยย่ ขอมาลงตอนพิเศษไปก่อนน้าาา ส่วนเนื้อเรื่องหลักขอเวลาไรท์หน่อยนะ ขออีก2อาทิตย์นะคะ เพราะช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว (อีกไม่กี่เดือนก็ได้เป็นพี่ ม.3 แล้ว 555) สัญญาว่าจะทำเรื่องนี้ให้ดีที่สุด###

ปล. ตอนจบของตอนนี้ก็รู้ๆกันอยู่เนอะ ส่วน end or tbc อันนี้ให้รีดเลือกเลยค่ะ ว่าจะให้แต่งต่อแยกเป็นตอนยาวรึปล่าว (แต่ต้องรอก่อนนะ ฮาาา)

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณทุกคนที่ยังคงรอเรื่องนี้ รักรีดทุกคนนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น

  1. #22 Yaoi Boyツ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 00:37
    อ้ากกกก อย่าจบแบบนี้อ้ากกก ต่อเถอะะะะะ//น้ำตาไหลเป็นสายน้ำ
    #22
    0
  2. #18 fottdek-d (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 00:29

    อย่าจบแบบนี้เลยค่ะ ฮืออออ
    #18
    0
  3. #11 thairnee1234 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 17:37
    ไม่จบแบบนี้ไม่ได้หรอ แต่งต่อเถอะนะ;^;
    #11
    0
  4. #8 ACODEANGEL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:52
    แต่งต่อเถอะพรีสสสสส!!! เรารอเธออยู่
    #8
    0