[TonySteve] After War

ตอนที่ 2 : อดีตที่หลอกหลอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    12 ธ.ค. 60


'โทนี่! คุณจะอยู่ในแลปติดต่อกันสองวันเต็มๆแบบนี้ไม่ได้นะ'

'โทนี่ ผมว่าคุณป่วยแล้ว พักผ่อนเถอะ'

'ผมเป็นห่วงคุณนะ'

'ฝันร้ายอีกแล้วหรอ ไม่ต้องคิดมาก ผมยังอยู่ตรงนี้ ผมจะไม่ทิ้งคุณ'

'โทนี่!! ปล่อยเขาไป!!'

'ผมไม่มีทางเลือกโทนี่!! เขาเป็นเพื่อนผม!!'

'ผมขอโทษ'

"เฮือก!!"

...

"ให้ตาย ฝันถึงหมอนั่นอีกแล้ว" เป็นอีกวันที่ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เพราะฝันบ้าๆนั่น หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ฉันไม่เคยหยุดคิดถึงนายได้เลย
ฉันรักนายมากขนาดนี้เลยงั้นหรอ...สตีฟ

'เจ้านายคะ ฉันคิดว่าคุณควรไปหาหมอ' ฟรายเดย์ AIอัฉริยะของโทนี่สตาร์คพูดขึ้นผ่านลำโพง

"ฉันไม่ได้บ้า ฟรายเดย์" โทนี่ตอบปัดๆ

'แต่เจ้านายคะ คุณฝันร้ายติดกันมาทั้งอาทิตย์ ฉันว่ามันเกิดจากความเครียด คุณควรไปหาหมอค่ะเจ้านาย' AI สาวพยายามเกลี่ยกล่อม

"ไม่ฟรายเดย์ ฉันจะไม่ไปหาหมอเด็ดขาด" โทนี่ปฏิเสธเสียงแข็ง

'แต่ว่-'

"พอ! ไม่งั้นฉันจะปิดระบบเธอ"

'...'

'ให้ตายเถอะ สภาพฉันแย่ชะมัด' เขาคิดอย่างหงุดหงิด

"ฟรายเดย์ เตรียมห้องแลปให้ที ฉันจะไปประดิษฐ์อะไรแก้เครียดซะหน่อย" โทนี่เอ่ยสั้ง AI ของเขา ก่อนที่จะไปที่แลป และคาดว่าจะไม่ออกมาอีกหลายวัน




"สตีฟ..คุณโอเคไหม?" วันด้า แมกซิมอฟ เอ่ยถามสตีฟที่เอาแต่นั่งเหม่ออยู่หน้าบ้าน ตอนนี้พวกทีมแคปหนีมากบดานที่เซฟเฮ้าส์ของคลิ้นท์

"ผมไม่เป็นไร ขอบคุณที่เป็นห่วง" สตีฟตอบพร้อมกับยิ้มแบบที่ดูก็รู้ว่าฝืน

"นายเป็น แคป ตั้งแต่ที่มาอยู่เซฟเฮ้าส์ของคลิ้นท์ นายก็เอาแต่เหม่อ ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน นี่มันไม่ปกติแล้ว" แซมที่ฟังอยู่เอ่ยขึ้นอย่างทนไม่ได้

"..." สตีฟก้มหน้าสำนึกผิด "ขอโทษครับ"

"พวกเราเป็นห่วงคุณนะสตีฟ" วันด้าเสริม

"ผมรู้ แต่... ยังไงผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ผมทำร้ายโทนี่ ทำลายทีม แถมยัง...ลากพวกนายเข้ามาเดือดร้อนอีก" สตีฟกล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดอย่างมาก สตีฟรู้ดี...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของเขาเอง แต่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็คงเลือกทำแบบเดิมอยู่ดี บัคกี้เป็นเพื่อนรักเพียงคนเดียวที่สตีฟเหลืออยู่ ถึงแม้ว่าโทนี่จะเป็นมากกว่านั้นก็ตาม

"นายไม่ต้องมารู้สึกผิดกับพวกเราสตีฟ เรื่องที่เกิดมันไม่ใช่ความผิดของนายคนเดียว เราทุกคนผิดเหมือนกันทั้งนั้นแหละ" แซมพยายามไม่ให้สตีฟคิดมาก ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันไม่ได้ผล สตีฟน่ะหัวแข็ง แถมยังดื้อมากกว่าที่ทุกคนคิด

"ครับ..."

'เชื่อเถอะหมอนั่นไม่ได้ฟังที่ฉันพูดด้วยซ้ำ!! จะรู้สึกผิดอะไรนักหนาฟะ!!!' แซมคิดอย่างหัวเสีย

"เฮ้อ...ไปข้างนอกเถอะวันด้า ปล่อยให้เขาอยู่กับตัวเองสักพัก" แซมทนไม่ไหวชวนวันด้าออกไปซื้อของข้างนอก พวกเขายังหนีความผิดอยู่ จึงเข้าไปในเมืองได้แค่เดือนละครั้งเพื่อตุนเสบียง โชคดีที่เรายังมีนิค ฟิวรี่เป็นแบ็คให้อยู่

"เราจะรีบกลับมานะ" วันด้าหันมาบอกสตีฟก่อนที่จะออกไปกับแซม

สตีฟกลับเข้ามาในบ้าน เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เขาปิดประตูล็อกห้องแล้วทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง

"ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันคนเดียว ฉันมันเห็นแก่ตัว ขอโทษนะโทนี่ ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ ฉันขอโทษ" สตีฟพึมพัมกับตัวเองด้วยเสียงที่สั่นเครือ

ตื่ดดดดด ตื่ดดดดดด

เสียงโทรศัพท์เตือนให้สตีฟได้สติ สตีฟลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนที่นอน เมื่อรู้ว่าเป็นใครที่โทรมา เขารีบปรับเสียงฝืนให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ครับ ฝ่าบาท"

'วันนี้ผมจะพาคุณบาร์นส์ออกมาตรวจร่างกาย คุณจะมาไหม'

"ครับ ผมไปแน่นอน"

'สักพักผมจะส่งยานไปรับคุณ เตรียมตัวได้เลย'

"ครับ"




ในเมือง

"ขาดเหลืออะไรอีกไหมวันด้า" แซมที่ถือของมากมายถามวันด้าที่ดูแล้วน่าจะถูกผีนักช็อบเข้าสิง ก็เข้าใจ...วันด้าอยู่ในช่วงวัยรุ่น ไม่ได้ออกนอกบ้านนานๆก็เลยมีของที่อยากได้เยอะไปหมด....แต่นี่มันก็ไม่ไหวนะ!! คนจ่ายตังมันฉันนะโว้ย!!!

"อ้ะ โทษทีแซม ของครบหมดแล้วล่ะ ดูของเพลินไปหน่อยงั้นเรากลับกันเถอะ" วันด้าหันมาพูดพร้อมกับยิ้มหวานให้กับแซม

อ่ะจ้า นี่ถ้าฉันไม่ถามก็จะดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆจนของหมดห้างใช่ไหม๊!!

ตื่ดดดดด

"เดี๋ยวนะแซม ขอรับโทรศัพท์แปป" ใครโทรมาอีกฟะ!!!

"หื้ม ขวดนม กับเสื้อผ้าเด็กหรอ? โอเคเดั๋ยวจะไปหาดูแล้วกัน"

"ใครโทรมา?"

"อ้อ คลิ้นท์โทรมาฝากซื้อขวดนมกับเสื้อผ้าไปให้เด็กๆน่ะ"

โอเค!! ไม่ต้องกลับแล้วมั้ง



ห้องแลปในตึกสตาร์ค

'เจ้านายคะ คุณเปปเปอร์ พอตส์ มาพบคุณค่ะ' AIสาวบอกโทนี่ที่กำลังง่วนกับการประดิษฐ์อะไรบางอย่าง

"ให้เธอเข้ามาหาฉันได้เลยฟรายเดย์" โทนี่ตอบขณะที่กำลังประกอบชิ้นส่วนอุปกรณ์อยู่

"โทนี่! ฟรายเดย์บอกฉันว่าคุณไม่ยอมไปหาหมอ" เปปเปอร์บ่นทันทีที่เข้ามาในห้อง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นอดีตแฟน แต่เธอก็ยังคงเป็นห่วงโทนี่ในฐานะเพื่อน เธอไม่ต้องการเห็นโทนี่ทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้ โทนี่ควรไปหาหมอ

"เฮ้อ! ฟรายเดย์ ใครเป็นเจ้านายเธอกันแน่" โทนี่ค้อนใส่โปรแกรมAIอัฉริยะ ที่บางที่ก็อัฉริยะเกินไปของเขา

'ขอโทษค่ะเจ้านาย'

"นี่! ไม่ต้องไปค้อนใส่ฟรายเดย์เลย เธอก็เป็นห่วง 
คุณเหมือนกับฉัน" เปปเปอร์ดุ

"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันสบายดี อีกอย่างฉันไม่ถูกกับหมอ เธอก็รู้" โทนี่หันมาตอบ

"โอเคๆ เราพูดเรื่องนี้กันมามากพอแล้ว ถ้าคุณไม่ไปหาหมอ ก็ได้ แต่คุณต้องออกไปเที่ยวข้างนอกกับฉัน" เปปเปอร์สั่ง

"เปป ฉันกำลังจะสร้างดัมมี่อีกตัวนะ" โทนี่อิดออด

"ไม่คุณสตาร์ค ถ้าไม่อยากมีเรื่องกับฉัน ฉันให้เวลา15นาทีเตรียมตัวแล้วลงไปหาฉันข้างล่าง คุณควรออกไปข้างนอกบ้าง"

"แต่-"

"ไม่มีแต่โทนี่ ถือว่าฉันขอ" เปปเปอร์ทิ้งท้ายก่อนจะออกไป

"เฮ้ออ โอเคๆ ฟรายเดย์เก็บกวาดห้องนี้ให้ฉันด้วย"

'เที่ยวให้สนุกนะคะเจ้านาย' ฟรายเดย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง

"หวังว่างั้นล่ะนะ" โทนี่พึมพำกับตัวเอง




TBC

**มาแค่นี้พอ555 ไม่แน่ใจว่าในหนังสตีฟใช้คำว่า ผม-คุณ หรือ ฉัน-นาย กับโทนี่ ต้องกลับไปดูหนังเช็คอีกรอบ555 เรื่องราวไม่มีพล็อตแน่นอน ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของไรท์(แต่จะไม่ให้ออกทะเล)
ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามา เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาา>๐<
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22 ความคิดเห็น