Mon amour[ Sephcarl ] Identity V

ตอนที่ 8 : la joie

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    23 พ.ค. 62

กริ๊งๆเสียงของกระดิ่งที่เคลื่อนตัวตามแรงสั่นไหวของการสั่นสะเทือน เสียงร้องเท้าหนังย่างก้าวเข้ามาในสถานที่ที่นัดกับหญิงสาวไว้ เขามิได้สวมใส่เครื่องแต่งกายชุดโปรดของเขามา เพราะว่าการแต่งชุดสูดสีดำทางการเดินเล่น เป็นอะไรที่ไม่เข้ากับบรรยากาศตอนนี้เลย วันนี้ไม่หนาวเท่ากับวันแรกที่เขาย่างก้าวเข้ามา แต่ก็ถือว่าเย็นยะเยือกจนไอน้ำจับตัวกันบนกระจกหน้าร้านน้ำหอมของคุณวีร่า แนร์ การแต่งกายของเขาวันนี้เชิงดูจะเป็นการแต่งกายสบายๆมากกว่า ร่างบางสวมเสื้อยืดสีดำคอกลม ผ้าพันคอสีเทาเข้ม เสื้อกันหนาวสีดำทมิฬกางเกงแสล็คสีน้ำตาลขายาวทำให้เขาดูดีขึ้นเป็นเท่าตัว นาฬิกาข้อมือที่ดูจะหรูหราไม่น้อยแต่เขาพบมันในบ้านน่ะ น่าแปลกมากแต่ก็ไม่ได้ตะหงิดใจอะไรมาก เพราะคิดว่าคงเป็นของสารวัตร ที่มาบ้านเขาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับศพในคดีฆาตรกรรมวันก่อน และสิ่งที่ขาดไม่ได้ -ผ้าปิดปาก- เขาเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าทำไมต้องสวมมัน แต่การไม่เปิดเผยหน้าตาของตัวเองน่าจะเป็นการดีที่สุดสำหรับผู้รักสงบแบบเขา
วันนี้เขาไม่ได้สวมเจ้าเสื้อคลุมสีน้ำเงินมาด้วยเพราะคุณวีร่าบอกว่า การเลือกน้ำหอมครั้งนี้ผมต้องพึ่งคุณโจเซฟ นั่นแหละนะ ถ้าใส่ชุดเจ้าตัวมาคู่กัน เขาเองก็เขินแย่น่ะสิ///_/// แถมคุณวีร่ายังเสริมข้อมูลมาอีกด้วยว่าคุณโจเซฟไวต่อกลิ่นมากๆ ถ้าไม่อยากให้เขาได้กลิ่นตัวให้ฉีดน้ำหอมที่เธอเลือกให้วันก่อนมาด้วยน่ะ บอกมาอย่างนี้แล้ว จะให้ผมนั่งคอยก็มิใช่เรื่อง ‘วันนี้ก็เลยฉีดน้ำหอมมาเสียด้วยเลย’ หึย~อย่าเข้าใจผิดว่าผมไม่อยากให้เขาได้กลิ่นตัวอะไรหรอกนะ ผมแค่มีมารยาทน่ะ!
.
.
.
.
.
.
หญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาในร้านเอ่ยทักทายแก่ชายหนุ่ม
“สวัสดีค่ะ คุณเอซอป”
“อ๊ะ! สวัสดีครับคุณแนร์” คาร์ลตกใจเล็กน้อยแต่ก็ตอบกลับไปอย่างปกติ
“ดูท่าคุณจะมาถึงก่อนท่านเดอร์ซอลนิเย่ร์อีกเสียนะคะ”
“เอ๊ะ!?เขายังไม่มาอีกหรอครับ?”
“ค่ะ สงสัยว่าคงกำลังรีบมาอยู่ งานคงรายล้อมอยู่นิดหน่อยน่ะค่ะ ฮ่าฮ่า”หญิงสาวตอบปัดๆ
“เอ๋~? ผมเห็นมีแต่คนพูดถึงงานของเขา แล้วเขาก็มีชื่อเสียงเสียด้วย คุณแนร์พอจะทราบไหมครับว่าเขาทำอาชีพอะไร?”
“ค่ะ ดิฉันทราบ คุณเดอซอลนิเย่ร์เป็นช่างภาพค่ะ เขามีงานอดิเรกคือถ่ายรูป ฝีมือการถ่ายรูปจากกล้องตัวโปรดของเขาชำนาญน่าดูเลยทีเดียวเชียวค่ะ ดิฉันเคยขอให้เขาถ่ายรูปให้ครั้งหนึ่ง อยากดูไหมคะ?”
“ครับ”ชายหนุ่มตอบไป เขาไม่คิดจะขัดศรัทธาเธอหรอกนะ
“นี่ค่ะ!” รูปภาพของหญิงสาวในชุดสีม่วงราวครั้งแรกที่เขาพบเธอ ถูกถ่ายผนึกไว้ ภาพดูสดใสมีชีวิตชีวารางกับมีชีวิตมีจิตวิญญาณ น่าแปลกที่เขาเห็นว่ามันคล้ายกับอะไรสักอย่าง.......แต่ดันนึกไม่ออกอีกแล้วสิ?
“แล้วเขาชอบถ่ายรูปอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?”
“เห็นหลักๆแล้วน่าจะเป็นคนนะคะ”
“ขอบคุณครับ...”
.
.
.
.
.
.
`กริ้งๆ’ เสียงกระดิ่งแผ่วเบาตรงมาจากหน้าร้านเรียกความสนใจของเขาทั้งสองให้ชายตามองไปยังปริเวณที่เกิดเสียงขึ้น
ปรากฏร่างของชายหนุ่มผมขาว สวมเสื้อคอเต่าสีน้ำตาลอ่อนๆ นวลเสื้อคลุมมีปกสีขาวหม่น เดินเข้ามาในร้าน
“ขอโทษทีนะครับ ที่ทำให้ทั้งคู่เสียเวลารอนาน”
“ค่ะ ไม่เป็นไร”เสียงของวีร่า ดังขึ้น
“งานที่ผมต้องช่วยมีอะไรบ้างนะครับ?”
“แค่ช่วยเลือกกลิ่นน้ำหอมค่ะ คุณเองก็น่าจะช่ำชองดีนะคะ แล้วก็คงจะไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกค่ะ แค่ เป็นกลิ่นที่เขาและคุณชอบ”หญิงสาวพูดเชิงว่าสุดท้ายแล้วก็เป็นเขาที่ต้องดมมันอยู่ดี เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่ต้องเข้ามาช่วยมาก มีหน้าที่แค่ทำน้ำหอมก็คงเพียงพอแล้ว
หญิงสาวเดินออกไปเหลือเพียงความเงียบงันในห้องที่มีเพียงเขา สองต่อสอง!
.
.
.
ความเงียบสงัดเริ่มเข้ากัดกินทั้งสองฝ่ายก่อนที่เสียงของชายหนุ่มผมขาวจะพังทลายมันลง
“เธอชอบน้ำหอมแบบไหนกันหรอ?”
“อ...อ่า ผมเองก็ยังไม่ได้ดูอะไรเป็นพิเศษเลยครับ”
“หืม? งั้นผมคงต้องช่วยเธอแล้วจริงๆสิ”ร่างหนาพูดพลางเอาหน้าเขามาใกล้จนแทบจะซุกซอกคอของคาร์ล
“ท...ทำอะไรน่ะครับ!!!”คาร์ลดีดตัวออกฉับพลัน
“อ๊ะ! ผมต้องขออภัยด้วยนะครับ ผมเพียงจะค้นหากลิ่นของคุณเพื่อที่จะนำมาผสมกับน้ำหอมให้เข้ากันอยู่”
“อ...อ่าอย่างนั้นเองหรือครับ- -/////“ให้ตายสิเขาทำตัวตื่นตระหนกเกินไปอีกเสียแล้ว ผิดสังเกตอย่างมิน่าให้อภัยเสียจริง
“เอ...ผมว่าคาร์ลน่ะ กลิ่นไหนก็หอมทั้งนั้นแหละครับ” คำชมจากชายหนุ่มทำร่างบางประหม่าเกินไปแล้ว!
“ค...ครับ!?”
“กลิ่นนี้ก็น่าลองนะครับ“มือหนาหยิบขวดน้ำหอมกลิ่นหนึ่งออกมาพลางฉีดไปที่ต้นคอของอีกฝ่าย
“!!!”เขาไม่ทันตั้งตัวเลย
โจเซฟยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อดมตรงคอของเขา
มันจั๊กจี้เกินไปแล้วนะ!
“ฮ่าฮ่า ดูทำหน้าทำตาเข้าสิครับ” หนุ่มผู้ดีฝรั่งเศสพูดพลางหัวเรอะออกมา
“ก็มันจั๊กจี้นะครับ! คุณโจเซฟเล่นอะไรเนี่ย- -“
“ฮ่าฮ่า ขอโทษนะครับ แค่อดแกล้งไม่ได้เท่านั้นเอง” คำพูดของชายผู้นั้นทำเอาเขาประหม่าไปมากกว่า 3รอบแล้วกระมังเนี่ย?
“ว่าแต่ตอนไปเดินชมงานถูกใจอะไรบ้างหรือเปล่าครับผมจะได้ช่วยเลือกให้ถูก”
“คือผม...ชอบ...คุณน่ะครับ”
“ห๊ะ!!” ชายผมขาวเป็นผู้แสดงกริยาตกใจออกไป
หลังจากที่คาร์ลเงียบไปสักพักทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้นเขาก็หน้าแดงขึ้นมาทันที
“ด...เดี๋ยวครับ อย่าเพิ่งเข้าใจผิดสิครับ ผ..ผมชอบน้ำหอมที่คุณกับคุณแนร์ช่วยกันออกแบบนะ!”พลางทำสีหน้ายู่ยี่ ทมึงทึงบิดบังความเขินอาย
“ครับๆ ฮ่าฮ่า”
“งั้นผมต้องทำอย่างไรต่อ?”
“อืม รอแปปนึงนะที่รัก”มือหนาหยิบขวดน้ำหอมออกมาจากตู้สีทองของเขาเอง พลางฉีกเข้าไปที่ข้อมือเรียวบางของทั้งสองฝั่ง อย่างละกลิ่น
โจเซฟสัมผัสมือเรียวบางก่อนที่เขาจะยกมันขึ้นมาใช้จมูกสัมผัสกับกลิ่น
“อืม...ผมว่าเธอใช้กลิ่น Gossip Dark ดีกว่านะ”
“ครับ?”
“เธอน่ะเหมาะกับความละมุนน่ารัก มากกว่าเซ็กซี่ยั่วยวนเสียอีกนะ” แน่นอน เพราะความสุขุมของคาร์ลทำให้คนอื่นคิดว่าคาร์ลไม่น่าจะมีมุมนี้สักเท่าไร และความละมุนดับความสุขุมก็ทำให้เขาดูเป็นผู้ชายอบอุ่นขึ้นมาหน่อย
แต่ก็ต่างจากชางร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆเขาในตอนนี้น่ะนะ กลิ่นที่เหมาะกับเขาอย่างดี เป็นกลิ่นหอมของความย้อนยุค กลิ่นที่แฝงความสุขุมแต่นุ่มนวลดูหนักแน่นเข้มแข็ง และดูเป็นสุภาพบุรุษ
ทำไมพระเจ้าต้องออกแบบเขามาให้น่ารักมากว่าเท่ด้วยเล่า- - ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ทำไมทีคุณโจเซฟถึงดูหล่ออย่างนั้นเล่า
.
.
.
.
“เห~คุณเองก็สนใจกลิ่นแบบผมหรือ?”
โจเซฟทักเมื่อร่างบางทำท่าใช่จมูกฝุดฝิดผิดสังเกต
“ป...เปล่าครับ”คาร์ลตอบ
“จะไม่ลองดมสักหน่อยเลยหรือครับ?”โจเซฟพูดราวกับเชิญชวนเจ้าผึ้งน้อยให้เข้าไปดอมดมดอกไม้
“นิดนึงก็ได้ครับ”ให้ตายสิเป็นเขาที่ใจอ่อนกับสถานการณ์แบบนี้สินะ
ชายร่างสูงโค้งตัวลงมาก่อนจะยื่นตัวให้เจ้าหนุ่มน้อยขี้สงสัยได้ลองดอมดม
เป็นฝ่ายคาร์ลที่ปล่อยให้ร่างสูงรอนานไม่ได้ มันเสียมารยาทน่ะสิ! เขาจำต้องเอาจมูกเข้าไปใกล้ก่อนที่จะดอมดม จุดนั้นเขาไม่รู้แล้วว่ากลิ่นมันเป็นอย่างไร เขารู้แค่กำลังโดนร่างสูงแกล้งเท่านั้นแหละ
“ค...คุณโจเซฟ!”อีกแล้วที่เจ้าตัวโดนฉวยโอกาส
ชายผู้ดีผู้นี้มีนิสัยร้ายกาจจริงๆ เขายื่นหน้าเขามาใกล้ริมฝีปากบางๆก่อนที่ร่างบางจะยื่นปากออกทัน 

`เกือบได้จุ๊บกันเสียแล้ว’

“ฮ่าฮ่า น่ารักจังเลยครับ”
“...”วันนี้แค่ช่วงเช้าเจ้าตัวก็ทำเขาประหม่าไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ‘ปากหวานอย่างนี้แหละถึงมีสาวๆมารายล้อมทั้งหน้าหลัง’พ่อคนมีเสน่ห์
“ต่อจากนี้เธอว่างหรือเปล่า?”
“ครับ “
ฉันอยากไปเที่ยวกับเธอถ้าไม่เป็นการรบกวนน่ะนะ”
“ได้เสมอครับ”เด็กหนุ่มตอบตกลง
.
.
.
.
.
.
บรรยากาศภายในรถที่เงียบสงัด มีชายสองคนนั่งอยู่ภายใน คนหนึ่งเป็นผู้ชายที่ดูสุขุมเป็นสุภาพบุรุษ อีกคนเป็นหนุ่มน้อยที่รักสงบ และเข้าสังคมไม่เก่ง ถ้าอยู่ในบรรยากาศแห่งนั้นใครล่ะจะเป็นเริ่มพูดคุยก่อน
“ค...คุณโจเซฟครับ...”ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ริมขวามองออกไปนอกหน้าต่าง
“ว่าไงครับ”
“คุณแนร์ บอกผมว่าคุณชื่นชอบการถ่ายรูปมากจริงหรือครับ”
“ฮ่าๆ จริงไม่จริงก็ลองหันหน้ามาดูสิครับ?”
“ทำไมหรอครั—— คุณโจเซฟ!!!”
ร่างบางรู้สึกตกใจมากเมื่อหันมาแล้วมีกล้องจ่ออยู่หน้าของเขา
ให้ตายสิ ตาเฒ่านี่ฉวยโอกาสจากเขาไปอีกแล้ว
“ฮ่าๆ หน้าเธอตอนตกใจน่ารักดีนะครับ”
“- -///////“
เขาเบือนหน้าหนีมาที่หนังสือพิมพ์ในมือ
ข่าวของ The ripper อีกแล้ว
“จนป่านนี้เอาเข้าจริงๆเขาก็ยังจับริปเปอร์ไม่ได้เลยสินะครับ”คนตัวเล็กพูด
“ผมก็คิดว่าเขาคงไม่มีทางจับได้หรอกนะ ฮ่าฮ่า”
“พูดถึงริปเปอร์ คุณเป็นคนช่วยผมไว้จากเขาสินะครับ”
“ก็ไม่เชิงครับ ฮ่าฮ่า”
“ทำไม...ทำไมถึงช่วยผม”
“เพราะสายตาของคุณในตอนนั้นมั้งครับ ฮ่าฮ่า”
????สายตา????
“ครับ”เขาไม่คิดจะถามต่อเพราะถึงอย่างไงก็ไม่ควรก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของฝ่ายตรงข้ามได้
“สิ่งที่คุณอยากรู้...รอสักพักนะที่รัก ผมว่ามันคงกระจ่างเอง จนถึงวันนั้นได้โปรดอย่าทอดทิ้งผม
นะครับ”
“ครับ”ทำไมเขาจะต้องทอดทิ้งคุณโจเซฟด้วยในเมื่อเขาเองก็ยังไม่มีสาเหตุที่จะต้องกลัวและเกลียดชัง
“อ๊ะ! ถึงแล้วล่ะ เธอคงจะยังไม่เคยมาสินะ?”
แน่นอนเขาจะเคยได้อย่างไรก็เล่นนั่งรถมาเสียหลายชั่วยามนี่
“ที่นี่ที่ไหนกันครับ?”
“ผมพาเธอมาที่ร้านอาหารในไวท์ชาเปลนี่แหละ ที่นี่อยู่ใกล้กับคฤหาสถ์ของผมด้วย ผมเลยรู้จักมันอย่างดี”ชายร่างสูงพูดพร้อมก้าวเท้าลงมาจากรถ
“เชิญครับ”เขาพูด พร้อมยื่นมือมา
เห็นที่ว่าถ้าคาร์ลไม่รับน้ำใจก็คงเสียมารยาทไปหน่อย เขาจึงจับมือร่างสูงและก้าวเท้าลงจากรถ
บังเอิญว่าเค้ามิใช่นางเอกละครไทยที่เอะอะก็ล้มเอะอะก็ล้ม เขาไม่ได้เป็น’ตะคริว’
“ขอบคุณครับ” ร่างบางพูดพร้อมกับสาวเท้าก้าวยาวๆเพื่อตามร่างสูงให้ทัน
โจเซฟเดินเข้ามาคุยกับพนักงานเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพาเราไปยังโต๊ะ VIP นั่นสินะคนรวยได้สิทธิพิเศษด้วย ดีเสียจริง
เขาเดินนำหน้าคาร์ลมาที่โต๊ะก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้คาร์ลนั่ง คาร์ลตระหนักดีถึงความเป็นสุภาพบุรุษของโจเซฟ เป็นความเอาใจใส่ดูแลดีเขาคิด
“คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?”
“ม...ไม่หรอกครับ คุณเป็นผู้พามา รบกวนช่วยแนะนำอาหารด้วยนะครับ!”
“ฮ่าฮ่า ถ้าคุณพูดเช้นนั้นผมก็ดีใจ
แต่ผมว่าเราควรถอดสรรพนามคำว่าคุณออกนะ
ระหว่างเรา ผมว่ามันดูห่างเหินไป ผมจะพยายามไม่พูดเช่นกัน”
“ครับ!”
โจเซฟนั่งชายตามองใบรายการอาหารสักพักก่อนที่พนักงานจะเดินมาด้วยสีหน้าเกรงกลัว
เขาสั่งของที่ผมพอจะรู้จักอยู่บ้าง ในอังกฤษนี้เห็นทีว่าผู้นี้จะรู้จักทุกที่เป็นอย่างดีเทียวล่ะ
“เธออยากลองชิมไวน์ไหมคาร์ล”
“ค..ครับ?”
“เธอไม่เคยดื่มเลยสินะ?”
“ฤทธิ์ของแอลกอฮอร์ไม่แรงหรอกครับ แค่จิบๆก็เพียงพอแล้ว”แน่นอนว่าถ้าเกิดดื่มมากแล้วเกิดแฮงค์ขึ้นมา จะเป็นโจเซฟเองที่ลำบาก หึงเขากับคนอื่นไปทั่ว
“สักนิดก็ดีครับ”เป็นชายหนุ่มผมเท่าที่ตอบตกลง
.
.
.
.
.
นี่ก็เวลาผ่านมานานจนเจียนจะมืดค่ำแล้ว เวลาการเดินทางจากที่นี่ถึงบ้านคงจะนานน่าดู
ให้ตายสิเขาคงต้องหาที่พักคืนนี้เสียแล้วกระมัง?
ร่างบางว่าพลางหันไปมองชายหนุ่มในชุดคอเต่าสี

เหลืองจางๆ

“คาร์ลเธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”
“ค...ครับ!?”เค้าก็ยังมึนๆหัวกับฤทธิ์แอลกอฮอร์ที่ได้รับไปเหมือนกัน ตอนแรกเข้าถึงกับเดินเซจนปล่อยเนื้อปล่อยตัวเทียวล่ะ เล่นเอาเสียคนตรงหน้าต้องลากเขาออกมาจากที่นั่นและพาเขามาในรถแบบนี้ บอกได้เลยว่าโจเซฟจะไม่ยอมให้เขาดื่มแอลกอฮอร์ในที่สาธารณะอีก เพราะส่ยตาของเด็กหนุ่มอันตรายและสุ่มเสี่ยงต่อการถูกกระทำชำเราเหลือเกิน....และถ้าเขาควบคุมอารมณ์ตัวเองมิได้ คงไม่สามารถเรียกตัวเองว่าสุภาพบุรุษพอ
“วันหลังฉันจะไม่ยอมให้เธอดื่มมันอีกแล้ว”โจเซฟพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
ให้ตายสิไอพวกสายตาบ้ากามที่มองมายังคนของเขาน่ะ ไม่ต้องการเห็นเลยสักนิดเขาไม่น่าเสนอให้เด็กหนุ่มลองดื่มมันเลย
“ค...คุณโจเซฟ..”ให้ตายสิน้ำเสียงกระเส่านั่นน่ะจะทำสติผมขาดสิ้น ถ้าหากผมไม่รับควบคุมมันล่ะก็นะ ฮึ่ยนึกแล้วโกรธตัวเองไม่หายเลย
เอซอป คาร์ลในสภาพคนมึนๆอย่างนี้ไม่น่ายินดีต่อ ชายผู้ที่ขี้หวงเช่นเขาจริงๆ
“บ...บ้าน...”
“น...นี่ไม่ใช่ทางกลับ..บ.บ้าน”
“เธอควรรู้ตัวไว้เสียก็ดี ตอนนี้เวลา3ทุ่มแล้ว ผมคงให้เธอกลับบ้านตัวเองเวลาดึกดื่นมิได้หรอกนะ เธอน่ะไปที่คฤหาสถ์ของผมก่อนก็ได้”
“อือ...อืมม”ให้ตายสิดูเหมือนร่างบางจะหลับไปแล้ว โล่งใจเสียจริง เขาไม่จำเป็นต้องทนฟังน้ำเสียงแบบนั้นอีกแล้ว ช่างขัดกับบุคลิกสุภาพบุรุษเสียจริง พูดตรงๆกลิ่นแอลกอฮอร์กับดลิ่นน้ำหอมวันนี้เขาว่ามันออกจะดูยั่วยวนไปหน่อยสำหรับคาร์ล แถมเขายังเป็นพวกประสาทสัมผัสดี เพราะฉะนั้นก็มิแปลกที่เขาจะไวต่อกลิ่นและรสสัมผัส
.
.
.
.
.
ร่างบางถูกแบกมาที่โซฟาห้องโถงใน
คฤหาสถ์ใหญ่หรูหรา แนวผู้ดีฝรั่งเศส ก็แน่นอนโจเซฟเป็นคนฝรั่งเศส เขาจึงรู้เรื่องน้ำหอมมากมายนั่นแหละนะ จริงๆเขาจะใช้คนขับรถอุ้มคาร์ลของเขาเข้ามาก็ได้แหละนะ แต่ใจเขาบอกว่าไม่น่ะสิ สงสัยจะหวงขึ้นคอเสียแล้วกระมัง?
คาร์ลนอนอยู่ ก่อนที่จะถูกปลุกให้ลุกขึ้นมากินยา
“เธอกินนี่นะ เดี๋ยวก็จะหายมึนเมาเอง”
คาร์ลที่ไร้สติอยู่คงจะไร้เรี่ยวแรงในการพยุงตัวเองขึ้นมากินยา แต่ก็พอมีสติอยู่บ้างจึงจะยืดตัวขึ้นแต่ก็ไม่เป็นผล โจเซฟใช้มือช่วยพยุงด้านหลังของคาร์ลขึ้นมาก่อนที่จะยื่นยาใส่ลงในมือของคาร์ล
“กินเสียสิ”
“งืม....”คาร์ลรับยาไปกิน ก่อนที่จะหลับไปเพราะฤทธิ์ยา มันทำให้นอนหลับง่ายน่ะนะ
แล้วก็คงเป็นงานหนักสำหรับโจเซฟด้วยที่ต้องแบกเขาเข้าไปในห้องนอน....

แต่แค่นี้ โจเซฟก็มีความสุขแล้วล่ะนะ 


______________________________________

ภาพจาก Pinterest ค่ะ ทวงเครดิตได้นะ

*ภาพสำหรับการมโน

**อาจมีหูฟัง กล้อง หรือบางสิ่งที่ดูทันสมัยเกินไปเราจะบอกว่าภาพนี้เป็นเรฟเฟอร์เรนซ์ของตอนนี้ค่ะ แต่นิยายที่เราแต่งเป็นของโบราณกว่าเนอะ ก็ใช้มโนเอานะ อิอิ

***ไม่ค่อยว่างเลย การบ้านทับถม ฮ่าฮ่า พยายามจะว่างมาแต่งนะคะ V o V

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #20 เงา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:37

    สู้ๆนะคะ ปู่หึงเกินอ่ะ เครียดมากระวังหน้าเ-่ยวเน้อ---//หลบดาบแบบดิจิตอล


    #20
    0
  2. #18 neko6 (@neko6) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 22:42
    ทำไมไม่ขึ้น..ขึ้นเตียงหน่อ อึก!!!//รองเท้าปริศนาสีเทามาโดนหัวเต็ม
    #18
    1
    • #18-1 SiriiiKK (@SiriiiKK) (จากตอนที่ 8)
      23 พฤษภาคม 2562 / 23:02

      จริงๆก็อยากเห็นนะคะ หุหุ
      #18-1