Mon amour[ Sephcarl ] Identity V

ตอนที่ 7 : le doute

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    25 พ.ค. 62

          วันนี้คาร์ลตื่นมาแต่เช้า พลางกับจ้องมองนาฬิกาปลุก จริงสินะวันนี้เป็นวันเปิดตัวงานน้ำหอมของคุณ วีร่า แนร์ งานน้ำหอมที่จะถูกจัดขึ้นในวันนี้
คาร์ลคิดพร้อมกับพยุงร่างกายตัวเองขึ้นมาจากเตียงสีเทา เขาเองก็คงจะต้องไปเตรียมตัวแล้วสินะ พลางเดินเข้าห้องน้ำ จริงๆเขาเองก็ไม่จำเป็นจะต้องไปก็ได้ แต่เพื่อเป็นการถนอมน้ำใจให้กับคนที่เพิ่งรู้จักกัน? นั่นแหละ เขาก็คงจะต้องไปไม่แน่อาจจะเจอกับเขาคนนั้นก็ได้ คิดเพลินๆเขาก็เดินออกมาจากห้องน้ำ รายกายบอบบางสวมผ้าเช็ดตัวสีเทาท่อนล่าง สวมเสื้อคลุมสีดำ ทุกอย่างสำหรับเขาตอนนี้คงเป็นโมโนโทนหมดเลย ยกเว้นเสียแต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่ไม่เข้ากับ บรรยากาศที่นี่ จะอะไรล่ะ ก็เจ้าเสื้อคลุมสีน้ำเงินผู้ดีที่ประดับประดาไปด้วยลายสีทองกวาวนั่นอย่างไรเล่า! ร่างบางเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าตู้ก่อนที่จะใช้มือสัมผัสเสือทีละตัว ก่อนที่จะเจอเสื้อผ้าที่ถูกใจ ชุดสูทสุภาพสีเทา ที่ปกติเขามักใส่มันเป็นประจำ เขาหยิบมันขึ้นมาสวมใส่บนร่างกายของเขา เขาหยิบยางขึ้นมารวบผมให้ไปอยู่ข้างหลังก่อนจะเดินไปที่ห้องกินข้าว พลางดูนาฬิกา เข็มของมันบ่งบอกเวลา11 โมง 11โมงนี่เรียกเช้าหรือ? งานของคุณวีร่าเริ่มตอนบ่าย ตั้งแต่เดินชมน้ำหอม ยันงานราตรี ที่จบลงประมาณ3ทุ่มเศษๆ
ตอนนี้สิ่งที่ดีที่สุดก็คงจะเป็นหยิบหยังสือพิมพ์มาอ่านเล่นฆ่าเวลาเสียแล้วล่ะ ก่อนที่จะหยิบหนังสือพิมพ์เขาเดินไปหยิบมีดกับส้อมเพื่อที่จะใช้มันรับประทานอาหารที่เขาเพิ่งซื้อมาในตลาดตั้งแต่เมื่อวาน คงไม่ท้องร่วงง่ายๆหรอก
หนังสือพิมพ์เกี่ยวกับงานน้ำหอมนี่รู้สึกว่าจะอยู่หน้าหนึ่งเสียด้วย งานจัดขึ้นที่พิพิธภัณต์ชื่อดังซึ่งเป็นที่เดียวกันกับแจ็คใช้จัดแสดงผลงานรูปวาดในคลังของเขา ถามว่าเขาทราบมาได้ไง ก็จากแม้ค้าคนนั้นนั่นแหละ เมื่อวานที่ซื้อของมาเขาเองก็ได้พูดคุยกับเธออยู่ไม่น้อย เธอจึงได้บอกข้อมูลเรื่องนี้กับเขา
เข็มนาฬิกาเริ่มชี้เวลา12นาฬิกาให้ตายสินี่มันเริ่มจะสายแล้ว เพราะพิพิธภัณธิ์แห่งนั้นอยู่ไกลจากบ้านของเขามาก จึงต้องใช้เวลาเดินทางประมาณเกือบ1ชั่วโมงเชียวล่ะ เขาหยิบผ้าปิดปากสีเทาหม่น สวมใส่รองเท้าหนังสีดำสนิท
แล้วเขาก็ไม่รีรอรีบออกไปรอรถม้า ยังดีที่โชคยังเข้าข้างเขา รถม้ามาจอดที่ป้ายพอดี เขาจึงรีบขึ้นไปนั่งและออกเดินทางได้อย่างทันท่วงที
เขาไม่ได้ลืมที่จะใส่เสื้อคลุมสีน้ำเงินอะไรนั่นหรอก แต่เพียงแค่งานใหญ่เพียงนี้ ถ้าเกิดเขาสวมเสื้อคลุมของบุคคลที่โด่งดังในแวดวงสังคมแบบนี้ เขาก็คงถูกสำนักข่าวตามไถ่ถามหาข้อมูลแน่ๆซึ่งแน่นอน ว่าคาร์ลคิดว่ามันไม่จำเป็นต้องทำตัวโดดเด่นให้มีผู้จับตามองขนาดนั้น
.
.
.
.
.
.
.
.
.
รถม้าเทียบท่าที่ข้างหน้าพิพิธภัณต์ใหญ่พร้อมเจ้าของที่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่าถึงแล้วครับ ผมเดินลงมาแต่ไปเห็นเขาถามหาเงินสักดอล คงเป็นรถม้าของคุณวีร่า หน้าพิพิธภัณต์มีน้ำพุกามเทพ ภายนอกเป็นแนวโบราณนิดหน่อยแต่ดูหรูหรามีสไตล์ วัสดุก่อสร้างเป็นหินอ่อนทำให้รู้สึกคล้ายๆวิหารของตำนานกรีก งดงาม
ก่อนที่ผมจะเดินไปหน้างาน มี2โซนคือ Normal และ VIP แน่นอนว่าอย่างผมต้องอยู่แค่Normalผมจึงตัดสินใจไปยืนต่อแถวที่ต่างจากฝากวีไอพีลิบลับที่ว่าง เมื่อผมยืนรอมานานแล้วในที่สุดก็ถึงคิวของผม
“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ”
เอซอป คาร์ลครับ”
เขาอ่านรายชื่อลิสต์พร้อมสะกิดเพื่อนคนข้างๆมาช่วยหาผมได้ยินเสียงกระซิบของพวกเขาชัดเจนเลยหล่ะ
“เขาบอกว่าเขาชื่อเอซอปแหละ”
ไม่เห็นมีเลย แฮะ”
มีอีกหลายคนมาช่วยแต่ก็ยังไม่พบ
“ขอโทษนะครับผมหารายชื่อของคุณไม่เจอจริงๆ”
“ครับ”
“ผมคงให้คุณเข้างานไม่ได้ เชิญกลับไปเถอะครับ”
คาร์ลเดินคอตกหันหลังไป คุณแนร์คงตัดเขาออกแล้วกระมัง?
“เกิดอะไรขึ้น” เสียงอันคุ้นเคยของหญิงสาวที่ชวนเขามางานเอ่ยขึ้น
“พอดีว่ามีปัญหานิดหน่อยครับ ผมหารายชื่อแขก
ท่านหนึ่งไม่เจอ ผมไล่เขาไปแล้วล่ะครับ อ๊ะ! นั่นไง คนนั้นน่ะครับ!”
วีร่าหันมาพร้อมกับเห็นหลังคาร์ล
“!!!!!”
“เอซอปคะ รอฉันก่อน”
“ฉันต้องขออภัยจริงๆที่คนของฉันทำงานสะเพร่าแบบนี้ อภัยให้ฉันเถอะค่ะ”
“ครับ ผมไม่เป็นไร”วีร่าเห็นแล้วโล่งใจ เขาอาจจะไม่เห็นปากชายหนุ่ม แต่เขาเห็นตาหยีของชายหนุ่มก็สบายใจได้แล้วระดับหนึ่ง
“คุณเอซอป ตามฉันมาได้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะพาไปชมน้ำหอม”เธอว่าพลางเดินนำ
เอซอปได้แต่เดินตามต้อยๆ สักพักนึงมีเสียงตบดังฉาดออกมาจากหน้างาน
“ส่วนนาย กล้ามากนะที่มาไล่แขกVIPของฉัน”
เธอพูดหลังจากที่ทำคนอื่นที่อยู่หน้างานตะลึงจนอ้าปากค้างกันเป็นขบวน
เธอเดินนำผมเข้ามาในทางเข้า VIP
“คุณคาร์ลสนใจน้ำหอมตัวไหนไหมคะดิฉันจะได้ทำไว้เป็นกลิ่นเฉพาะให้คุณเลย “
“เอ๋ ทั้งหมดนี้ยังไม่มีคนซื้อหรอครับ?”
“เราจองไว้ให้แขก vipเลือกก่อนค่ะ ว่าแต่คุณคาร์ลยังไม่มีน้ำหอมออกงานทางการสินะคะ?”
นั่นสินะเขาเองก็มีแต่น้ำหอมกลิ่นหวานๆถ้าเกิดได้กลิ่นที่ทำให้ใช่ได้ในมาดสุขุมการงานนิดนึงก็คงดี
“ครับ ยังไม่มี”
“ดิฉันแนะนำสองตัวนี้ค่ะ กลิ่นแรกเป็น
กลิ่นParisian blue ออกแนวมีสเน่ห์แบบโบราณ สุขุมเล็กๆ และยั่วยวนนิดหน่อยค่ะ
ส่วนอีกกลิ่นหนึ่งเป็นกลิ่น Dead seaค่ะ
กลิ่นนี้สุขุม เงียบสงบ เป็นลุคที่ดูมาดแมนและเป็นสุภาพบุรุษค่ะ “
“ครับ!”
“ถ้าคุณคาร์ลสนใจกลิ่นอื่นๆ นอกจากนี้สามารถเดินชมได้ทั่วงานเลยนะคะ ดิฉันขอตัวไปรับแขกคนอื่นๆก่อนนะคะ ไว้เจอกันงานราตรีตอนเย็นค่ะ
.
.
.
.
.
.
.
.
เขาถูกปล่อยให้อยู่คนเดียวเป็นอิสระ หลังจากที่เจ้าของงานที่แต่งชุดราตรีสีฟ้าคราม เป็นชุดที่มีรูปร่างแบบเดิม แต่กลับเปลี่ยนสีชุดจากม่วงเป็นฟ้า เดินจากไปได้ไม่นานนักเขาก็ได้เดินดูน้ำหอมภายในงาน น่าแปลกใจที่ว่าเหมือนเขาจะพบอีก สองขวดที่หอมมาก จนดึงดูด
Gossip Dark , Blood lover “ เป็นกลิ่นที่ยั่วยวนมากสำหรับเขา สองขวดนี้ มีกลิ่นอายความโบราณอีกแล้ว เป็นกลิ่นแบบผู้ดีชาวฝรั่งเศส แตกต่างกันตรงที่ ขวดแรกดูจะเป็นความเย็นชา ผมสัมผัสได้จริงๆนะ ถึงความสงบ เสงี่ยม และดูเป็นผู้สุขุมแต่ก็แฝงความหวานหอมอยู่ผมเองก็ชอบกลิ่นนี้
ส่วนอีกขวด ออกเป็นความหอม เซ็กซี่ยั่วยวน เป็นดอกกุหลาบ ดูผู้ดี แต่ดันใส่กล่องอย่างดีและมีกล่องทองครอบอยู่ ยังดีที่มีขวดเทสเตอร์อยู่ข้างหน้า เพราะไม่งั้นก็ไม่มีใครได้ลองดอมดมมันอีกแล้วในงานจัดแสดงแห่งนี้ ยกเว้นตัวเจ้าของของมันเอง
.
.
.
.
.
.
.
คนดังๆในงาน เริ่มทยอยเข้ามา รู้สึกว่านี่จะเป็นตอน6โมงเย็นแล้วสินะ หลังจากที่เขาเดินดูน้ำหอมเล่นเป็นชั่วโมง ที่ได้ยินเสียงซุปซิป นินทาครหามากมาย
‘แกๆดูนั่นสิ ไม่น่ามาเป็นแขกVIPเลยเนอะ’
‘ใช่ๆ ฉันว่านะ คุณวีร่าต้องจำชื่อสลับแน่เลยเชียว’ เสียงเหล่านี้และคำอื่นๆมากมายถูกซัดเข้ามาในส่วนลึกของโสตประสาทของคาร์ล แต่ช่างเถอะเพราะคนพวกนี้ควรเอาเวลามานินทาคนอื่นไปพัฒนาตัวเองยังเป็นประโยชน์กว่าเยอะนะผมว่า หลังจากนั้นไม่นานก็มีผู้ชายสวมชุดสูทสีดำ พร้อมกับหมวกทรงสูง เข้ามาในงานพร้อมกับเด็กน้อยตัวเล็กๆใช่หมายถึงคุณทหารรับจ้างล่ะนะ แต่ดูคุณเมอร์เซนารี่จะฉุนเฉียวมากเลยล่ะ ฮ่าฮ่า เพราะว่ามีผู้หญิงมารายล้อมแฟนของเขาเยอะมากจนแจ็คปฏิเสธไม่หวั่นไม่ไหวเลย ทั้งคู่เดินเขามาในพรมแดง ก็แน่นอนสินะจิตรกรชื่อดังเสียอย่าง
“คาร์ล!”คุณทหารรับจ้างเรียกผม
“ครับ”
“ฉันไม่นึกเลยว่านายจะมาด้วยนะนี่ ยินดีที่ได้เจอ”
“ยินดีเช่นกันครับ คุณเมอร์เซนารี่
“โอ้ะ ผมลืมบอกชื่อผมสินะ นาอิบ ซูบีดาร์ครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ ฮ่าฮ่า”
หลังจากนั้นผู้มาใหม่ สวมชุดงานแต่ง สีขาว มีผ้าคลุมหน้าประปราย สวมถุงมือสีขาว มีหน้ากากปกปิดใบหน้าอยู่ เดินเข้ามาทางนี้
“โอ๊ะ แจ็ค สวัสดีเจ้าค่ะ มิได้เจอกันนานเลยนะคะ”
“สวัสดีครับ เลดี้มิชิโกะ นี่คงเป็นชุดที่สั่งตัดใหม่สินะครับ งดงามมาก”
“ขอบใจมากเจ้าค่ะ คำชมของคุณช่างมีค่าเสียจริง”
“ยินดีครับ”
“หวังว่าคุณจะไม่ได้ทารุณ คุณทหารรับจ้างใช่ไหมเจ้าคะ?”
“เห็นผมเป็นคนอย่างไรกันครับ? ฮ่าฮ่า”
“เห็นเป็นแบบนั้นล่ะเจ้าค่ะ โอ๊ะ !พ่อหนุ่มคนนี้ใครกันน่ะเจ้าคะ?”เหมือนเขาจะมองเห็นผมแล้วสินะ
เด็กของตาเฒ่า”ห๊ะเดี๋ยวๆผมไปเป็นเด็กของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“สวัสดีนะจ๊ะ หนุ่มน้อย ข้ามีนามว่ามิชิโกะเจ้าค่ะ”
“ผมเอซอป คาร์ลครับ”
“ไม่ต้องบอกก็ทราบกันดีกระมังคะ ดังขนาดนี้
ผู้ที่ทำให้ตานั่นชอบน่ะค่ะ โฮะโฮะ”
“ครับ?”
“เปล่าเจ้าค่ะ อย่าใส่ใจเลย ไปๆไปในงานดีกว่าเนอะ ว่าแต่คาร์ลนั่งโต๊ะไหนเจ้าคะ?”
โต๊ะ A ครับ
“บังเอิญจังเลยนะเจ้าคะ”
“บังเอิญกะผีนะสิ อุบ——“เสียงแจ็คเงียบหายไปหลังจากที่นาอิบรีบเอามือของตนเองปิดปากแฟนหนุ่ม
“อย่าสนใจตาบ้านี่เลย ไปเข้างานกันเถอะคาร์ล”
“ครับ”
.
.
.
.
.
.
.
.
.
บรรยากาศหรูหราและประดับประดาไปด้วย
โคมไฟระย้างดงาม สีภายในงานเป็นสีสมพูโอรส โต๊ะ เอ เป็นโต๊ะที่อยู่หน้าและกลางสุดของงานถัดจากแดนซ์ฟลอร์และเป็นโต๊ะสีทอง เขาเพิ่งรู้จักกับวีร่า แนร์ แต่ทำไมเขาถึงมีสิทธิพิเศษเพียงนี้ มันจะไม่เป็นการเอาเปรียบไปหรือไร?
“เข้าไปนั่งกันเถอะคาร์ล ไม่ต้องกลัวนะ”เสียงของ
นาอิบดังขึ้น ก่อนที่ผมจะเหล่มองไปเห็นชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งสูงราวๆแจ็ค อีกคนหนึ่งก็ประมาณเขา ชายผู้สูงกว่าสวมเสื้อคลุมสีเหลือง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ส่วนอีกใบหน้าหนึ่ง เป็นชายสวมเสื้อคลุมสีดำ และผ้าปิดตาสีดำสนิท
“แจ็คที่นายอยู่ข้างนอก เพราะมัวแต่คุยกับเจ้าเด็กหนุ่มผ้าชาเขียวนี่เรอะ?ฮ่าฮ่า”
“ที่ท่านคุยกับเด็กคนนี้อยู่ในห้องโถงก็เชิงเป็นกรณีเดียวกันมิใช่หรือครับ ฮ่าๆ”
“เจ้าหนูนั่นใครน่ะ?”
“เด็กของตาเฒ่า”แจ็คพูด
“อ้อ หรอ”
“สวัสดีนะครับ ผมอิไล คลาร์ก”ชายหนุ่มฮู้ดดำแนะนำตัว
“เอซอป คาร์ลครับ”คาร์ลพูดประโยคที่เป็นเหมือนประโยคประจำตัวของเขาออกไป
“ฮ่าฮ่า ผมทราบแล้วล่ะครับ”ก็นั่นสินะ อย่างที่คุณมิชิโกะบอก เขาอาจโด่งดัง?ในหมู่พวกเขา
“ท่านฮัสเตอร์ไม่คิดจะแนะนำตัวหรอครับ?”อิไลกล่าวทักท้วง
“ข้า...ฮัสเตอร์”ชายหนุ่มในเสื้อคลุ่มยาวสีเหลืองยอมปริปากแต่โดยดี
“ดีมากครับ “
“ให้ตายสิ ข้าไม่ใช่สุนัขของเจ้านะอิไล”
“ครับ ฮ่าฮ่า”
“วันนี้ดูเหมือนเจ้าแฝดนรกคงมาไม่ได้นะ”เป็นฝ่ายแจ็คที่กล่าวถึงสองพี่น้องผู้คุมขัง
“น่าเสียดายนะ แต่พวกเขาก็เจอกับตาเฒ่าไปแล้วเมื่อวานซืน”ฮัสเตอร์กล่าว
“น่าสงสารปาเยี่ย กับชิเยี่ยจริงๆ “
“นั่นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
ท่ามกลางโต๊ะมากมายที่ล้อมรอบงานเลี้ยงอยู่ ไฟทั้งหมดถูกดับให้มือสนิท คาร์ลและนาอิบนั่งประจำที่ของเขา ข้างๆเขาเองเป็นเก้าอี้ของนาอิบกับเก้าอี้ว่างเปล่าอีกที่หนึ่ง ให้ตายสิเป็นคนที่ไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย-_-
.
.
.
.
.
ท่ามกลางไฟที่มืดสนิท มีสปอร์ตไลท์ฉายไปยังเวที ปรากฏร่างของหญิงสาวรูปงาม เจ้าของผลงานน้ำหอม
“สวัสดีแขกผู้มีเกียรติ์ทุกท่านค่ะ ดิฉันวีร่า แนร์ยินดีอย่างยิ่งที่ทุกท่านมางานเปิดตัวน้ำหอมกลิ่นใหม่ของดิฉันวันนี้”เสียงฮือฮาดังมาจากด้านหลังสุดของห้องโถง
“กลิ่นแรก ดิฉันตั้งใจนำเสนอกลิ่น Sweet cotton คอนเซ็ปของมันคือความหอมหวานของขนมและลูกกวาดต่างๆค่ะ ดิฉันจะใส่ความมีเสน่ห์เล็กลงไปเป็น

กลิ่นsecretค่ะ

และกลิ่นที่สองและสามเป็นกลิ่นของGossip Dark , Blood lover สองกลิ่นนี้เป็นสิ่งที่ดิฉันทำขึ้นมาร่วมกันกับผู้มีพระคุณกับดิฉันอย่างมาก กลิ่นอายเป็นความ

โบราณเล็กๆ ที่แฝงไปด้วยความสุขุม และความเป็นสุภาพบุรุษ ขอเชิญประมือให้กับท่านเดอร์ซอลนิเย่ร์ค่ะ!!!”

ไฟสปอตไลท์ฉายไปที่ประตูทางเข้าโถงงานที่มีพรมแดงผ่าตรงกลาง ปรากฏร่ายชายหนุ่มรูปงามที่มีผมสีขาวราวกับหิมะ ชายผู้นั้นสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน ลวดลายสีทองอร่าม กางเกงขายาว ที่ทำให้เจ้าตัวดูสูงแล้วสง่าขึ้นเป็นกอง
คาร์ลไม่กล้าหันหลังไป เขากลัวเขาหันไปเจอกับชายหนุ่มคนนั้น แล้วชายผู้นั้นจะเมินต่อเขา ถึงเขาจะอยากเจอมากเพียงใด แต่ความกล้าก็คงไม่มากพอ ไฟสปอร์ตไลท์เริ่มเข้ามาใกล้เรื่อยๆเขาสังเกตได้จากรังสีข้างหลัง พร้อมกับเสียงหญิงสาวซุบซิบอีกมากมาย ท่านเดอร์ซอลนิเยร์ของฉันอย่างนู้นล่ะ อย่างนี้ล่ะ หึ!พราวเสน่ห์ขนาดนี้เขาเองก็ไม่อยากยุ่งด้วยหรอกนะ!
สักพักนึงคาร์ลสัมผัสได้ว่าสปอร์ตไลท์เริ่มประชิดตัวเขาทุกที จนมันมาฉายที่ตัวเขา แก้มบางๆสัมผัสกับแก้มของคนที่เป็นที่จับตามองในงาน
“!!!!”
Enchante”เสียงกระซิบดังข้างหู สัมผัสลมที่แผ่วบางดังขึ้น หลังจากที่ไฟจะดับลงและชายผู้นั้นเดินมานั่งข้างๆ
“...” เขานั่งเงียบมาได้สักประเดี๋ยวนึง
“นายชื่นชอบน้ำหอมไหม ให้ผมช่วยหากลิ่นให้นะ”
“ค...ครับ!”
“ผมว่ากลิ่นนี้หอมดีนะครับ สำหรับเธอแล้วไม่ว่าเป็น

กลิ่นอะไรก็เข้ากับเธอหมดนั่นแหละ”ให้ตายสิ เขาแอบดมกลิ่นน้ำหอมของผมไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ พูดแล้วสีหน้าของเขาก็แดงระเรื่อขึ้นมา ให้ตายสิ ตาเฒ่าขี้ฉวยโอกาส!

“ข...ขอบคุณครับ”
“อยู่กับผมเธอไม่ต้องเกร็งนะ ทำตัวตามสบายได้เลย ผมไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เธอคิดหรอกนะ”
“ต...แต่”ชายหนุ่มกับผ้าคลุมสีน้ำเงินใช่นิ้วมือเรียวยาวยื่นเข้าไปสัมผัสที่ผ้าปิดปากของชายหนุ่ม
“เธอไม่จำเป็นต้องกลัวผมเลย นะครับที่รัก”ถึงจะดูแปลกๆไปสักนิดเเต่มันก็ทำให้เขาสบายใจได้มากกว่าเดิม
“ครับ”
งานเลี้ยงเริ่มไปพร้อมกับการบรรยายเรื่องราวของน้ำหอม
“และน้ำหอมที่เป็นซิกเนเจอร์ของงานนี้คือตัวนี้ค่ะ
Lond Nepá เป็นน้ำหอมกลิ่นที่ได้แรงบันดาลใจมาจาก ความรักของจิตรกรหนุ่มชื่อดัง ขอขอบคุณคุณแจ็คที่มาเป็นแรงบันดาลใจให้ดิฉันคิดค้นน้ำหอมนี้สำเร็จ และจะขาดท่านเดอซอลนิเยร์ ผู้ปรับปรุงและช่วยพัฒนาน้ำหอมของดิฉันจนมาถึงจุดนี้ไว้ไม่ได้ ขอขอบพระคุณมากค่ะ”
สปอร์ตไลท์ฉายมาที่โต๊ะของเขา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มสองคนที่ยืนขึ้นรับคำปรบมือ ชื่นชม คาร์ลหันไปมองใบหน้าสง่างามนั้นอย่างชัดเจน เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคนที่เขาเรียกว่าตาเฒ่านั้น...จะมีรูปร่างและโฉมหน้าอันงดงาม อันที่จริงเขาไม่นึกว่าชายในรูปภาพที่งดงามเกินบรรยายที่แจ็ควาด จะมีชิวิตอยู่จริงๆ และยืนอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้!
สายตาเล็กเงยหน้ามองจนไม่ละสายตา แสดงความผิดสังเกตให้แก่ผู้ร่วมงานจำนวนมาก โดยเฉพาะคนที่ชอบจับตามองเขา จะใครเสียเล่าถ้ามิใช่

ท่านเดอซอลนิเย่ร์?

.
.
.
.
.
.
.
ร่างบางเพิ่งรู้ตัวว่าหลงอยู่ในภวังค์นานเท่าไรเมื่อเห็นเจ้าตัวใบหน้าที่ถูกจับจ้อง หันหน้ามาสบตาด้วยและส่งยิ้มดูเชิงให้ ประมาณว่า
อะไรกัน มองข้ามิละสายตาเลยหรือ’ เขาจึงรีบเบี่ยงสายตาไปตางอื่นเพื่อหลบตาเจ้าตัว
“ เจ้าจะหลบตาข้าไปทำไมกัน?” เมื่อไฟสปอร์ตไลท์ดับลงเขาก็ได้ยินเสียงนั่นอีกครั้ง
“ค...ครับ!?”
“เมื่อครู่เจ้าเพิ่งหลบตาข้าไปน่ะ ทำไมกัน หืม?”
“ผ...ผมเปล่านะครับ!”
“ฮ่าๆเช่นนั้นข้าจะเชื่อเจ้าก็แล้วกันนะ”
งานน้ำหอมเปิดตัวไปอย่างราบรื่น เพียงแต่ว่าเขาเองนั่นแหละที่เกร็งและไม่อยากอยู่ข้างๆท่านผู้นี้ไปนานๆ มันจะทำให้คุณเดอซอลนิเย่ร์เสียหายเปล่าๆ
.
.
หลังจากที่เขาเพิ่งได้สติมา เขาก็เห็นไฟรอบข้างเปิดฉาย แจ็คเดินไปกับนาอิบของเขา และอิไลรู้สึกว่าคุณฮัสเตอร์จะเดินตามไปยังโถงปาร์ตี้เพื่อไปรับประทานอาหาร
“เอซอป...”เสียงของชายหนุ่มผู้ที่นั่งเคียงข้างกันเอ่ยขึ้น
“ค..ครับท่านเดอร์ซอลนิเย่ร์”
“โจเซฟ...”
“ครับ!!!”
“เจ้าเรียกข้าว่าโจเซฟเสียแล้วกันนะ”
“ครับ คุณโจเซฟ”
“ข้าขอเรียกเจ้าว่าคาร์ลได้หรือไม่?”
“แล้วแต่คุณจะกรุณาครับ”
“แล้วก็...”
“?”เอซอปทำหน้าสงสัย
“เจ้าจะเต้นรำกับข้าสักเพลงได้หรือไม่”
“ครับ!? แต่ผมเต้นรำไม่เป็—
“เจ้ากังวลอะไรอยู่หรือ?มีข้าทั้งคน คงไม่ปล่อยให้เจ้าเต้นแปลกๆต่อสาธารณะหรอก”
“ค...ครับ ผมตกลง”เอซอปมีสีหน้าแดงระเรื่อ ใครๆก็รู้เขาน่ะเขินอายมากเพียงใด
.
.
.
.
.
.
.
การเต้นรำเป็นไปด้วยดี เอซอปคิดเช่นนั้น เมื่อเขาต้องมองหน้าอันหล่อเหลาเอาการนั้นใกล้ๆก็อดเขินอายไม่ได้เลย แต่ก็ทำได้เพียงเคลื่อนย้ายตัวเองไปตามจังหวะทำนองที่คุณโจเซฟกำหนดให้เท่านั้นเอง
“โอ้นายก็เต้นได้ดีหนิ “
“ขอบคุณครับ”
ท่ามกลางเสียงฮือฮาของหญิงสาวมากมายในแวดวงนั้น ที่สงสัยเหลือเกิน ว่าพ่อหนุ่มที่โจเซฟจะขอเต้นรำด้วยจะเป็นคนแบบไหนกันนะ
“พอแค่นี้ก่อนก็ได้นะครับ เรากลับไปนั่งโต๊ะกันดีกว่า” ชายผู้สูงกว่าเป็นผู้ชักชวน
“ครับ”
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงโต๊ะก็พบกับกลุ่มคู่รักสามคู่ที่กำลังเลี้ยงดูคนรักอยู่อย่างเต็มที่
“โอ้กลับมาแล้วหรือครับท่าน เดอร์ซอลนีเย่ร์”แจ็คเอ่ยออกไปแบบกวนๆ
“แน่นอน ฉันไม่ได้หายไปตายหรอกนะ”คราวนี้เป็นคราวของโจเซฟที่ตอกกลับไปบ้าง
“แหมๆ งานนี้สงสัยว่าคุณโจเซฟจะมีคู่ควงแล้วนะเจ้าคะ หุหุ”
“ไม่ถึงกระนั้นครับ เมอร์ซิเออร์มิชิโกะ”
“อืมๆ อิไลเจ้ากินเลอะปากใหญ่แล้ว”
“อ...เอ๊ะ ท่านฮัสเตอร์!”มือหนาใช้มือเช็ดริมผีปากบางพลางลิ้มชิมรสชาติเข้าปากตนเอง
สร้างความขวยเขินแก่หนุ่มน้อยนั้นอย่างมาก
นอกจากนั้นยังสร้างความแปลกใจให้แก่คาร์ลเป็นอย่างดี นั่นสินะก็เขายังไม่เคยพบความรักนี่นา
.
.
.
.
แน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา การกล่าวปิดงานของวีร่า แนร์ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างมาก ส่วนแน่นอนว่าน้ำหอมที่เธอจะเลือกให้คาร์ลคงเป็นการตัดสินใจของโจเซฟ เพราะฉะนั้นเขาเองก็ไม่จำเป็นต้องลงมืออะไรมาก
หลังจากจบงานคาร์ลเองก็เดินมาปรึกษาหารือเรื่องน้ำหอมเช่นกัน เห็นว่าเขาเองจะอยากได้อีกกลิ่นหนึ่ง ฉันเลยนัดให้เขามาดูตัวน้ำหอมที่ว่านี้บ่ายวันศุกร์ โดยนัดคุณโจเซฟมาด้วยเลย ถือว่าเป็นการช่วยให้ทั้งคู่เจอกันล่ะนะ จะได้ไม่มัวประดิษฐ์ประดอยชักช้ารีรอกันไปมาอยู่นั่นแหละ
เธอจะได้หาแรงบันดาลใจมาทำน้ำหอมตัวใหม่สักที คราวนี้จะเป็นแนวไหนกันนะ? ต่างจากคุณแจ็คกับคุณนาอิบหรือเปล่า แต่วีร่าก็ได้แต่เก็บข้อสงสัยไว้ภายในใจ ปล่อยให้เป็นเรื่องของความรักและโชคชะตาก็แล้วกัน

______________________________________


งานนี้ไรท์หัวร้อนมากเพราะเผลอลบดราฟนิยายทิ้งแล้วต้องเขียนใหม่หมดเลย จริงๆต้องอัพเมื่อวานนะคะ ขออภัยในความปวดหัวจริงๆ
แต่อย่างน้อยพี่โจก็โผล่มาแล้วววววว
ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณคอมเมนต์มากค่ะ แต่อาจจะไม่มีเวลาตอบเนอะ แต่ก็อ่านทุก
คอมเมนต์อยู่ดีค่ะ>_<





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #24 สาวน้อยหัวม่วง (@22008) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 17:41
    ไม่หวัยแย้ววววววว กรี๊ดดดดดดด
    #24
    0
  2. #17 เงา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:11

    โอ๊ยฟินเจ้าค่าาาาา//หมอนขาดไปแล้ว

    #17
    1
    • #17-1 SiriiiKK (@SiriiiKK) (จากตอนที่ 7)
      22 พฤษภาคม 2562 / 21:46
      กว่าปู่จะมาน้องคาร์ลออกบทจนจะได้จ้าเยอะกว่าเท่าตัวแล้วล่ะค่ะ55555
      #17-1
  3. #16 neko6 (@neko6) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:24
    แต่งฟินมากเลยคะ เป็นกำลังใจให้นะง้าบบบ
    #16
    0
  4. #15 neko6 (@neko6) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:23
    ค่าตัวกี่บาทอะปู่ กว่าจะออกมารับว่าที่ อัก!!!//กล่องดำปริศนากระแทกหัว
    #15
    1
    • #15-1 SiriiiKK (@SiriiiKK) (จากตอนที่ 7)
      22 พฤษภาคม 2562 / 06:36
      คงฟรีล่ะมั้งคะ ถ้าเป็นเรื่องของน้องคาร์ล5555
      #15-1